Afmælisveislan sem varð að Hinu ljúfa lífi
Því hefur verið haldið fram að vestræn menning hafi glatað sakleysi sínu árið 1960 með frumsýningu Hins ljúfa lífs - La dolce vita, kvikmyndar Federicos Fellinis.
Víst er að um þetta leyti urðu ákveðin straumhvörf í umfjöllun um samband manns og konu – í kvikmyndum að minnsta kosti – þar sem hjákátlegur tepruskapur vék fyrir bersögli og frjálsræði varð mottó dagsins.
Því er þetta rifjað upp núna að þessi straumhvörf hafa verið rakin aftur umnákvæmlega 50 ár – til nóvembermánaðar árið 1958 þegar atburðir gerðust í Róm sem áttu eftir að öðlast eilíft líf í kvikmyndsögunni tveimur árum síðar í hinu ljúfa lífi Fellinis.
Tilefnið var 24 ára afmæli staurblankrar feneyskrar hefðarkonu, Olghina di Robliant, og atburðirnir tengdust afmælisveislunni sem hún rifjar upp nýverið í breska blaðinu The Independent.
Veislan var haldin á veitingastaðnum Rugantino í Trastevere og nektardansinn á sér þá stoð í veruleikanum að í miðri veislunni stökk armensk dansmær að nafni Aïcé Nanaút á dansgólfið og byrjað að dansa ein síns liðs sem varla hafi þekkst í þá daga.
Í þeim svifum bar að Anitu Ekberg, sænsku kvikmyndastjörnuna, - án Fellinis sem hafði þó verið boðið og Anita brá sér óðar út á dansgólfið og dró niður kjólhlýrana. Þá skipti engum sköpun að armenska dansmærin fór að fækka fötum, ljósmyndaflössin byrjuðu að leiftra án afláts.
Daginn eftir vaknaði afmælisbarnið upp við að forsíður blaðanna æptu framan í hana: „Rómversk svallveisla á Rugantino."
Ljósmyndarinn sem átti myndina af nektardansinum var Tazio Secchiaroli og Fellinni réð litlu seinna til að fara í myndinni með hlutverk ljósmyndaharkarans Paparazzo sem rammar inn framvindu mynd-
arinnar en gaf um leið heilli stétt, ljósmyndahörkurunum, heiti persónu sinnar og gjaldgengi í öllum tungumálum – paparazzar.
Skemmst er frá því að segja að nektardans Aïché Nana var gerður ódauðlegur í myndinni. Frægasta atriði hennar er þó vafalaust þegar Marcello Mastroianni og Anita Ekberg vaða um nóttina í Trevi-gosbrunninum. Það atriði er einnig sótt í raunveruleikann og Olghina di Robilant segist eiga höfundaréttinn að því þar sem hún hafi orðið fyrst til að skella sér í gosbrunninn.
„Það var nóvember og ískalt. Ég var algerlega auralaus, svo að einn vina minna sagðist skyldu gefa mér 10,000 lírur ef ég stykki út í hann. Svo ég stakk mér, snerti botninn með nefinu og þetta varð kveikjan að atriðinu í myndinni."
Kvikmyndin La dolce vita vakti mikla hneykslan. Á frumsýning unni var einni signorínunni svo ofboðið að hún hrækti framan í leikstjórann. „Við vorum öskureið út í hann," segir Olghina, „vegna þess að Róm var ekki úrkynjuð borg. Fellini sem kom frá Rimini, byggði myndina á slúðri."
