Barack Obama ávarpaði National Prayer Breakfast, bænamorgunverð þjóðarinnar, í morgun. KEVIN LAMARQUE

Barack Obama, forseti Bandaríkjanna, sagði í dag að undanfarin tvö ár í Hvíta húsinu hafi kristin trú hans styrkst. Með því vísaði hann á bug efasemdum margra landa hans sem telja að forsetinn sé múslimi.

„Forsetaembættið hefur undarleg áhrif í þá átt að manni finnst maður þurfa að biðja,“ sagði hann á bænamorgunverði, National Prayer Breakfast, og uppskar mikinn hlátur. Þessi samkoma er haldin árlega og sækja hana þúsundir trúarleiðtoga, sveitarstjórnarmanna, þingmanna, embættismanna í Washington og alþjóðlegra fyrirmenna.

„Það á við um mig, líkt og okkur öll, að það hafa verið beygjur og krókar á trúargöngu minni. Hún hefur ekki alltaf verið eftir beinni braut. Ég hef þakkað Guði fyrir gleðina sem felst í því að vera faðir og það hvað Michelle er fús að sætta sig við mig,“ sagði forsetinn og vísaði til konu sinnar.

Ræða Obama var persónuleg og hann sagði frá því hvernig hann „fékk að kynnast Jesú Kristi persónulega og umfaðma hann sem drottinn minn og frelsara“ fyrir meira en 20 árum í Chicago.

„Þegar mér hefur orðið á eða ég hef orðið fyrir vonbrigðum þá hef ég spurt mig hvað Guð hafi ætlað mér og verið minntur á að áætlanir Guðs passa ekki alltaf við skammsýnar langanir okkar. Og ég get sagt ykkur að undanfarin tvö ár hafa dýpkað trú mína,“ sagði Obama.

Í kosningabaráttunni 2008 lenti Obama í þeirri undarlegu aðstöðu að þurfa að sannfæra bandaríska kjósendur um að hann væri kristinnar trúar. 

Faðir hans var frá Kenýa og fæddur múslimi. Miðnafn forsetans er Hussein og hann dvaldi á bernskuárum í Indónesíu þar sem múslimar eru í meirihluta íbúa. Andstæðingar hans reyndu að koma því inn hjá kjósendum að Obama væri í raum múslimi.

Hefð er fyrir því að Bandaríkjaforseti ávarpi gesti bænamorgunverðarins. Obama sagði gestunum að ungur prestur flytji hugleiðingu úr ritningunni á hverjum morgni og að þegar honum finnist verkefnin vera að vaxa sér yfir höfuð þá sé það trúin „sem heldur mér gangandi og forðar mér frá því að gefast upp.

Kristin trú mín hefur borið mig uppi undanfarin ár og enn frekar þegar við Michelle verðum vör við að fólk dregur trú okkar í efa.

Við erum minnt á að það sem skiptir máli að lokum er ekki hvað aðrir segja um okkur, heldur hvort við erum trú samvisku okkar og Guði okkar.“