„Búið að vera algjör geðveiki"
Verslun í Croydon hverfi er rústir einar eftir að kveikt var í henni. Íbúar í hverfinu hafa hafið söfnun fyrir fjölskyldufyrirtæki sem brann. REUTERS
„Það er allt rólegt hérna núna, þetta virðist sem betur fer vera búið en þetta er búið að vera algjör geðveiki," segir Elísabet Björg Pétursdóttir um óeirðirnar í London. Elísabet er búsett í úthverfinu Croydon sem varð einna verst úti og segist aldrei hafa upplifað neitt þessu líkt.
„Hér 300 metrum frá vinnunni minni varð einn af stærstu brununum og í búðum hér í kring var allt brotið og bramlað. Ég gat hvergi keypt bensín, ég gat hvergi keypt mat, því það var allt lokað. Strætisvagnar gengu ekki enda var búið að brenna marga þeirra, allar lestarstöðvar voru lokaðar. Manni leið eins og við værum lent í miðju stríði," segir Elísabet. Óeirðirnar fóru stigvaxandi nokkra daga í röð og náðu hápunkti í Croydon síðasta mánudagskvöld að sögn Elísabetar. „Maður sá hvergi lögreglumenn en fólk, allt frá litlum krökkum upp í fullorðna menn fóru hlaupandi um, kastandi hlutum og brjótandi glugga. Maður var bara skíthræddur og hélt sig innandyra."
Eins og villimenn
Elísabet segir að eitt atvik sitji sérstaklega í henni, þegar hún var á leið í átt að bílnum sínum eftir vinnu þetta kvöld. „Þá sé ég fullorðinn mann koma keyrandi og stoppa á rauðu ljósi. Svo sé ég hóp af krökkum hlaupa að bílnum hans, þeir brjóta rúðurnar og draga manninn út úr bílnum. Einn strákurinn sest upp í og keyrir bílinn bara beint inn í búð, í gegnum glerhurð og greyið maðurinn horfir bara á. Þetta er eitthvað sem maður hefur aldrei séð áður og átti kannski von á að sjá í bíómynd, en aldrei hér í London." Hún segir að skemmdarverkin hafi ekki virst beinast að neinu sérstöku heldur öllu því sem fyrir varð.
„Það var eins og þetta væru einhverjir villimenn. Það virtist ekki skipta neinu máli hver þú varst, bara ef þú varst fyrir. Þeir brutust inn í stórar keðjur en líka á sitt eigið litla samfélag, inn í litlar búiðr sem eru fjölskyldufyrirtæki og reknar af fólki sem greinilega er ekki með mikið á milli handanna. Það var allt tekið af þeim, allt brotið, allt eyðilagt, öllu stolið og endalaust kveikt í. Það er búið að vinna ótrúleg skemmdarverk á eigum fólks og varla hægt að lýsa því."
Í dag er fólk hinsvegar vongott um að það versta sé liðið hjá og lögreglan hafi náð stjórn á aðstæðum. Elísabet segir að fólk sé byrjað að taka hlerana frá gluggunum og hverfið sé að komast í samt horf. Ljósi punkturinn sé sá að samfélagið hafi þjappað sér meira saman en áður. „Það er allt svo ópersónulegt hérna í London og þó svo þú búir á sömu götunni í 10 ár þá talarðu ekki við nágranna þína. En nú virðist fólk vera að draga sig saman og það vill frá vernd frá nágrönnum sínum. Allir reyna að hjálpa hver öðrum."
Elísabet vinnur sjálf hjá ferðaskrifstofunni Dialaflight og á vinnustaðnum fóru allir út og hjálpuðust að við að hreinsa götuna sem fyrirtækið stendur við. Þá hafa íbúar hverfisins tekið sig til og hafið söfnun fyrir fjölskyldu sem rak rótgróna húsgagnaverslun sem var brennd til grunna. „Fólk virðist boðið og búið að hjálpa og allir vilja koma hlutunum í samt horf aftur."






































