400.000 króna sekt fyrir að selja klámmyndir
Í dómnum kemur fram að lögregla hafi gert húsleit í versluninni 7. maí 2001 vegna gruns um að þar væri til sölu klámfengið efni á myndböndum. Tóm myndbandahulstur voru í sýningarhillum verslunarinnar en tilheyrandi myndbönd í skúffum í afgreiðsluborði. Þá fannst mikið magn myndbanda í tveimur bakherbergjum verslunarinnar.
Þá segir í dómnum að ákærði og dóttir hans hafi verið á vettvangi og aðstoðað lögreglu eftir fremsta megni.
Maðurinn segir að fólki undir 18 ára aldri hafi verið meinaður aðgangur að versluninni og fundu lögreglumenn skilti um slíkt við útidyr verslunarinnar. Hann staðfesti fyrir dómi að hafa rekið verslunina Rómeó og Júlíu og haft með höndum sölu kynlífsmyndbanda.
Myndbönd í skiptum fyrir bílavarahluti
Þá kvað hann þau myndbönd sem voru í sýningarhillum verslunarinnar hafa verið til sölu. Önnur myndbönd hafi verið hans einkaeign og þau ekki verið ætluð til sölu. Þegar hann var spurður hvað hann hafi ætlast fyrir um þau myndbönd sem hann taldi í einkaeign kvaðst hann hafa ætlað að nota þau í skiptum, s.s. fyrir bílavarahluti.
Lögreglumenn greindu frá því að hluti myndbandanna sem hald var lagt á hafi greinilega verið gömul og sennilega ekki ætlaður til sölu.
Í dómnum segir ennfremur að hugtakið klám sé ekki skilgreint í lögum. Þá er vitnað til dóms héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2000, sem staðfestur var í Hæstarétti 19. desember sama ár, er vísað til skilgreiningar sérfræðinganefndar Menningarstofnunar Sameinuðu þjóðanna á klámi, þar sem fram kemur að sérfræðinganefnd Menningarstofnunar Sameinuðu þjóðanna hafi í mars 1986 gert greinarmunur á hugtökunum klámi (pornografia) og kynþokkalist (erotika), þannig, að klám var skilgreint sem ögrandi framsetning á kynlífi í auðgunartilgangi, án ástar, blíðu eða ábyrgðar, en kynþokkalist sem bókmenntaleg eða listræn tjáning ástar. Þá segir að þau myndbönd sem ákært hafi verið fyrir í málinu í dag teljist ótvírætt innihalda klám í skilningi 2. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga eins og Hæstiréttur hefur túlkað þá grein með stuðningi við áðurnefnda skilgreiningu Menningarstofnunar Sameinuðu þjóðanna.
Má með réttu halda fram að efni á myndbandaleigum innihaldi klám skv. skilgreiningu SÞ
Sér til varnar lagði maðurinn fram nokkur myndbönd sem aðgengileg eru í almennum myndbandaleigum svo og eintök af tímaritum sem seld eru í bókabúðum og söluturnum og innihalda kynlífsmyndir og greinar um kynlíf. „Að mati dómsins ber í því efni ekki svo mikið á listræni eða bókmenntalegri tjáningu ástar og blíðu að greina megi glögglega skil milli kynþokkalistar og kláms. Þvert á móti er þar lögð áhersla á að sýna kynfæri á ögrandi hátt og þar er sýnt gróft ofbeldi í tengslum við kynlífsiðkun m.a nauðganir og morð. Sérstaklega ber þar að nefna myndina „Baisse-moi“, í íslenskri þýðingu „Ríddu mér“, sem sýnd var í kvikmyndahúsum en valin myndskeið úr henni voru sýnd í réttinum. Allt er þetta efni sett fram í auðgunartilgangi. Má með réttu halda því fram að það innihaldi að meginhluta til klám samkvæmt skilgreiningu Menningarstofnunar Sameinuðu þjóðanna á klámi," segir í dómnum. Þá er vitnað til dóms Hæstaréttar frá 5. febrúar 1998 þar sem fjallað var um sama efni og var til meðferðar í Héraðsdómi í dag. Í dómnum segir að í því máli hafi ekki stoðað að bera fyrir sig jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar.
Þá segir í dómnum að maðurinn hafi verið samvinnufús við rannsókn málsins og að á þeim myndböndum sem skoðuð voru eða samkvæmt lýsingu lögreglu á öðrum myndböndum, hafi ekki verið að að finna klám af grófara tagi, s.s barna- eða dýraklám eða klám tengt grófu ofbeldi. Einnig er það metið ákærða til tekna að áhersla hafi verið á það lögð af hálfu ákærða að heimila ekki aðgang að versluninni fólki yngra en 18 ára.
