Hæstiréttur mildaði í dag refsingu þriggja sakborninga í Landsímamálinu svonefnda. Var Kristján Ragnar Kristjánsson dæmdur í 18 mánaða fangelsi fyrir hylmingu, móttöku og ráðstöfun fjármuna en hann var dæmdur í 2 ára fangelsi í Héraðsdómi Reykjavíkur, eins og Árni Þór Vigfússon en Hæstiréttur mildaði refsingu hans í 15 mánuði. Þriðji sakborningurinn var dæmdur í 3 mánaða fangelsi en hann fékk 8 mánaða fangelsi í héraðsdómi.

Sveinbjörn Kristjánsson, fyrrverandi aðalgjaldkeri Landssíma Íslands, sem í héraðsdómir var dæmdur í 4½ árs fangelsi fyrir rúmlega 261 milljóna króna fjárdrátt í starfi, áfrýjaði ekki þeim dómi.

Hæstiréttur sakfelldi þá Kristján og Árna fyrir hylmingu, með því að hafa veitt viðtöku fé, samtals rúmlega 163 milljónum króna, sem Sveinbjörn hafði dregið sér í starfi sínu hjá Landsímanum, haldið því ólöglega fyrir eiganda þess og hagnýtt það í eigin þágu og félaga sem þeir áttu að hluta eða öllu leyti.

Þá var Ragnar Orri Benediktsson sakfelldur fyrir peningaþvætti, með því að hafa á sama hátt veitt viðtöku fé, um 25,5 milljónum króna, sem Sveinbjörn hafði dregið sér, og hagnýtt það í eigin þágu eða ráðstafað því til annarra.

Þeir Árni Þór, Kristján og Ragnar höfðu verið ákærðir fyrir að „hafa mátt vera ljóst“ að vörslur fjárins í höndum Sveinbjörns hefðu ekki stofnast með löglegum hætti. Féllst héraðsdómur á með ákæruvaldinu að þeim hafi hlotið að vera þetta ljóst. Gerðu þremenningarnir athugasemd við þessa niðurstöðu fyrir Hæstarétti og héldu því fram að ásetningsbroti væri ekki lýst í ákæru, heldur gáleysisverknaði sem ekki væri refsiverður .

Af því tilefni tók Hæstiréttur fram að lög um meðferð opinberra mála áskildu ekki að í ákæru væri lýst huglægri afstöðu ákærða til verknaðarins sem ákært væri fyrir, enda skæru dómstólar en ekki ákæruvald úr um saknæmi. Málflutningur ákæruvaldsins hafi miðast við að um ásetningsbrot hafi verið að ræða og þremenningunum hafi þess vegna mátt vera ljóst að þeir væru ákærðir fyrir ásetningsbrot.

Við ákvörðun refsingar Árna Þórs og Kristjáns var litið til þess að brot þeirra vörðuðu fjölmargar greiðslur, sem spönnuðu yfir talsverðan tíma, og voru flestar að verulegri fjárhæð. Námu brotin alls stórfelldri fjárhæð, sem átti sér ekki hliðstæðu í öðrum dómsmálum. Með því að Kristján hafði á hendi fjárvörslur þeirra að megin stofni og átti ríkari þátt í verknaðinum var nokkur munur gerður á refsingu þeirra.

Dómur Hæstaréttar í heild