Baugsmálinu var vísað frá á grundvelli 4. málsgreinar 122. greinar laga um meðferð opinberra mála en þar segir að dómari geti hvenær sem er eftir þingfestingu máls vísað máli frá dómi þótt engin krafa hafi komið fram um það ef hann telur svo bersýnilega annmarka á því, sem ekki verði bætt úr undir rekstri þess. Jakob kvaðst ekki þekkja nein dæmi um að þetta ákvæði laganna hefði komið til kasta Hæstaréttar en dæmi væru um að því hefði verið beitt í héraði.

Jakob sagði að ákærunni væri verulega ábótavant og ekki eingöngu í þeim 18 liðum sem héraðsdómur hefði gert sérstakar athugasemdir við. „Þessir annmarkar geta stafað af tvennu. Annaðhvort eru þeir vegna óviðunandi vinnubragða og/eða þeir stafa af því að ákærandinn hafi ekki fundið refsiverða háttsemi í þessum aðstæðum sem verið er að lýsa í ákærunni," sagði hann. Um möguleika ákæruvaldsins á að gefa út nýja ákæru sagði Jakob að þeir 18 liðir sem héraðsdómur hefði gert athugasemdir við gætu ekki sætt nýrri ákæru. Í úrskurðinum væri að finna allítarlegar leiðbeiningar um að hvaða leyti ákærunni væri áfátt. Ef ákæruvaldið gæti einfaldlega farið eftir þeim leiðbeiningum til að gefa út nýja ákæru hlytu að vakna spurningar um hvort það stæðist 70. grein stjórnarskrárinnar en þar væri kveðið á um að allir ættu rétt á málsmeðferð fyrir hlutlausum og óvilhöllum dómstólum. „Og það er ekki hlutverk dómstóla að leiðbeina ákæruvaldinu," sagði Jakob R. Möller.