107 sjóbirtingar úr Tungulæk
"Það eru sífelldar tökur, en tómt ístak!" kallaði Ragnar Johnsen, leigutaki Vatnamótanna í Skaftá, upp á bakkann til félaganna, sem höfðu fylgst með honum ösla út fyrir skarirnar og bregða nokkrum sinnum við því sem hann vonaðist til að væri fiskur. Þrátt fyrir vandræðin með ísinn náðu Ragnar og félagar hans þremur fiskum á laugardag og í gærmorgun bættu þeir um betur, í álíka aðstæðum, og lönduðu fimmtán, ágætis birtingum. Þorvaldur K. Þorsteinsson setti í flesta og naut þar sérþyngdrar túpu og steinsökkvandi enda á flugulínunni, en Ragnar sagði að í þessum kuldum lægi fiskurinn þétt við botninn. Sigtryggur Baldursson tónlistarmaður setti einnig í nokkra á appelsínugulan nobbler. Ragnar sagði þá félagana hafa misst annað eins af fiski.
"Þetta er Tungulækur!"
Vestan við Skaftá, í Tungulæk, var Þórarinn Kristinsson, eigandi lækjarins, við veiðar ásamt Kristni, syni sínum, og nokkrum félögum sem allir þekkja lækinn vel. Tungulækur er hlýrri en mörg svæðanna í kring og var enginn ís á honum en lækurinn kraumaði hins vegar af fiski. Þegar veiðimenn tóku sér hlé frá veiðinni um hádegi höfðu þeir landað um 45 fiskum og þegar veiði lauk um kvöldið var aflinn orðinn 107 sjóbirtingar. "Þetta er nú einu sinni Tungulækur," sagði Þórarinn þegar blaðamaður bað hann að segja sér töluna aftur.Stór hluti veiðinnar var afar vænn fiskur, átta til ellefu pund, og mikið af feitum og silfruðum geldfiski á milli, fiski um fjögur pund. Klassískar sjóbirtingsflugur eins og Black Ghost og Flæðarmús reyndust vel en Þórarinn beitti hins vegar rauðri og gulri flugu, en það sagði hann sína kjörliti í læknum. Fiskunum hugnuðust litirnir greinilega vel því þeir voru sífellt í flugunni. Um miðjan dag brá Þórarinn sér síðan út fyrir Opið með kaststöngina, út í skilin í Skaftá, og þar tóku fimm birtingar Toby-spúninn í beit, tveir þeirra voru um tíu pund og var sleppt aftur út í strauminn. Á sama tíma liðu ekki margar mínútur á milli viðureignanna hjá hinum veiðimönnunum. Þetta veiðisvæði er engu öðru líkt.
Skammt þar fyrir norðan, við Geirlandsá, var árnefnd Stangaveiðifélags Keflavíkur önnum kafin við að leggja lokahönd á endurbætur á veiðihúsinu sem brann í fyrra. Geirlandsá er býsna köld og gjöfulasti veiðistaður árinnar, Ármótin, þar sem Stjórn kemur út í, var ísi lagður og svo til ómögulegt að veiða hann fyrri hluta dags. Undir kvöld fóru veiðimenn þó á staðinn, veiddu djúpt milli skaranna og náðu um tug fiska á land. Stærsti birtingurinn var um átta pund.
86 cm hrygna í Tungufljóti
Í Tungufljóti í Skaftártungum höfðu veiðimenn einnig brotið sér leið gegnum ísskarir og vaðið út í strauminn til að kasta, og þegar blaðamann bar þar að garði um miðjan dag, voru veiðimenn að tínast í hús, klakabrynjaðir, en búnir að veiða yfir 20 birtinga. Þar með talinn sá stærsti sem fréttist af um helgina, 86 cm hrygna sem Þorbjörn Helgi Þórðarson veiddi. Fiskarnir voru á bilinu 65 til 86 cm og var öllum sleppt aftur. Mikið ísrek var á Tungufljóti og vatnið ekki nema um ein gráða en tökustundirnar komu þegar sól braust milli skýja; þá tóku fiskarnir stórar túpur á steinsökkvandi línum. Flestir veiddust við Flögubakka en nokkrir einnig við Syðri-Hólma.Aðalsteinn Jóhannsson hóf veiðar einn við Minnivallalæk, í átta stiga frosti klukkan tíu á laugardagsmorgun. Um sex punda fiskur tók á Húsabreiðu í fyrsta kasti og síðan dró Aðalsteinn tíu fiska á klukkutíma úr Stöðvarhyl. Sá stærsti var um tíu pund og enginn undir fjórum. Alls fengust 19 fiskar í Minnivallalæk í opnuninni, allir á Húsabreiðu og í Stöðvarhyl.
Birtingurinn sýndi sig ekki á sjóbirtingssvæðunum í Ytri-Rangá, aðeins einhverjir niðurgöngulaxar. Opnunin var með hefðbundnu sniði í Varmá, þar sem sömu fjölskyldur hafa veitt í rúm 30 ár. Menn voru mættir í bítið í norðangarra og afli dagsins var um 30 fiskar, mestallt birtingur, tvö til fjögur pund, en einnig veiddust vænar bleikjur. Að þessu sinni fór minna fyrir regnbogasilungi í opnuninni en á síðustu árum.
