Héraðsdómur Reykjavíkur hefur komist að þeirri niðurstöðu, að íslenska ríkið sé skaðabótaskylt gagnvart konu, sem sýktist af lifrarbólgu C við blóðgjöf árið 1990. Telur dómurinn, að ríkið hafi bakað sér einhverja skaðabótaskyldu þar sem konan fékk ekki vitneskju um smitið fyrr en árið 1999.

Konan var til meðferðar á Ríkisspítölum, sem nú heita Landspítali háskólasjúkrahús, í september 1990, vegna nýrnasjúkdóms er hún átti þá við að stríða. Konan fékk endurteknar blóðgjafir vegna sjúkdómsins, sem voru henni lífsnauðsynlegar. Við þessar blóðgjafir smitaðist konan af lifrarbólgu C úr sýktri blóðeiningu sem hún fékk.

Fram kemur í dómnum, að haustið 1993 vann Sigurður B. Þorsteinsson, smitsjúkdómalæknir, ásamt nemum í læknisfræði, að rannsókn á Landspítala sem fólst í því að skimaðar voru afturvirkt blóðgjafir hjá Blóðbankanum. Kom þá í ljós að 9 blóðeiningar reyndust hafa lifrarbólgu C mótefni. Í kjölfarið var sannreynt að alls 63 blóðeiningar af sýktu blóði hefðu verið í umferð. Ríkið hefur miðað við að tekist hafi að finna 24 einstaklinga sem sannanlega hafi fengið sýkta blóðeiningu. Af þeim hafa 21 reynst sýktir af lifrarbólgu C.

Í málinu var fullyrt af hálfu ríkisins, að konan hafi fengið alla þá læknis- og lyfjameðferð, sem völ var á, frá árinu 1999. Dómurinn segir, að konan hafi ekki gert tilraun til að hrekja þá fullyrðingu. Er það því niðurstaða dómsins, að ríkið hafi ekki bakað sér skaðabótaskyldu vegna þess að konan fékk sýkta blóðeiningu á árinu 1990, eða vegna eftirfarandi læknismeðferðar á sjúkdómi konunnar.

En fyrir dómnum byggði konan aðallega mál sitt á því, að henni hafi ekki verið gerð grein fyrir niðurstöðum um sýkingu fyrr en í kjölfar rannsóknar á sýnum úr lifur er tekin voru í mars 1999. Hún hafi enga vitneskju fengið um smit sitt eftir að fyrstu niðurstöður lágu fyrir á árinu 1993. Fram kom í málinu, að frá árinu 1992 hafi andleg líðan konunnar verið mjög slæm, sem mætti einkum rekja til þess að ekki hafi fundist nein skýring á veikindum hennar. Taldi konan að ríkið hefði því bakað sér bótaskyldu.

Dómurinn segir, að starfsmönnum ríkisins hafi borið að gera konunni grein fyrir sjúkdómi sínum þegar á árinu 1993 og megi virða það ríkinu til sakar að því marki sem það snerti miska konunnar. Ljóst sé að þunglyndi konunnar megi a.m.k. að einhverju leyti rekja til óvissu um skýringu á líðan. Því sé einhver miski til staðar hjá konunni vegna háttsemi ríkisins.