„Þetta er eitt af því sem við erum að berjast við alla tíð, að hjálpa börnum í heiminn án þess að þau verði fyrir súrefnisskorti," segir Atli sem er sérfræðingur í nýburalækningum. „Við erum nú meðal þeirra fremstu í heiminum á þessu sviði en þetta er eins konar gæðarannsókn á frammistöðu okkar, við viljum vita hvernig við getum bætt hana enn frekar. Dánartíðni í kringum fæðingu er sú lægsta í heimi hjá okkur hér á Íslandi.

Öll börn verða fyrir smásúrefnisminnkun í blóðinu við það að fæðast vegna þess að þetta er mjög erfið stund, þessar mínútur sem fæðingin tekur. Fóstrin eru bara svo vel undir þessa miklu raun búin, þau þola það og verða ekki fyrir neinum skaða. En ef einhver truflun verður, t.d. ef naflastrengur klemmist utan um hálsinn eða strengurinn fellur fram, þá er voðinn vís takist ekki að ná þeim fljótt út. Þetta getur gerst alls staðar þegar um er að ræða erfiðar fæðingar. Það er ekki alltaf hægt að sjá það fyrirfram og þess vegna kemur fyrir að þau verða fyrir það mikilli súrefnisröskun að þau hljóta af því skaða.

Þótt það gerist bara einu sinni finnst manni það of oft. Á eftir segir maður alltaf að ef eitthvað hefði verið gert öðruvísi hefði verið hægt að koma í veg fyrir þetta. Þess vegna reynum við að nota alls konar tækni til að finna ráð, notum t.d. fósturrit, sem mæla hjartsláttinn í fóstrinu, fæðingarlæknar nota þau mikið. Greinin í Læknablaðinu er sú fyrri af tveim, annars vegar fjöllum við um þessi mál frá fæðingarfræðilegu sjónarhorni, í seinni greininni segjum við frá því hvað mörg börn veiktust en þau voru sárafá. Allt gengur þetta út á að finna leiðir til að koma í veg fyrir að börnin verði fyrir viðvarandi tjóni.

Við getum ímyndað okkur að við finnum einhvern tíma aðferð til að meta ástandið svo nákvæmlega fyrirfram að við getum sagt með vissu að nú verði að taka barnið með keisaraskurði. Við leitum að teiknum sem gefa okkur örugg merki um að inngrip sé nauðsynlegt. En keisaraskurður er ekki hættulaus og þetta er því mjög erfitt val," segir Atli Dagbjartsson.