Ásmundur Jóhannsson. mynd/vf.is

Eftir Pétur Blöndal pebl@mbl.is

Ásmundur Jóhannsson, sem sækir miðin frá Sandgerði án aflaheimilda, seldi hlut sinn í útgerðarfélaginu Festi hf. í Grindavík árið 1991 til meðeiganda síns Sigmars Björnssonar vélstjóra.

Fyrirtækið átti loðnuskipið Þórshamar og á þessum tímapunkti var það með 342 þorskígildi í kvóta í botnfiski og auk þess tæp 200 tonn í rækju og rúmlega 2% aflahlutdeild í loðnu.

„Þetta voru nú allt aðrar tölur en nefndar eru í dag,“ segir Sigmar spurður um söluandvirðið. „Mig minnir að það hafi verið á bilinu 70 til 90 milljónir króna.“

Sigmar segist svo sem aldrei hafa haft neinar skoðanir á þessu kvótakerfi. „Maður gleymir nú svona á 30 árum. En í upphafi kvótakerfisins árið 1984 höfðum við heimild til að veiða um 1.000 til 1.200 tonn af öllum mögulegum fiski en engar loðnuveiðar voru leyfðar á þeim tíma. En strax og loðnu var úthlutað aftur þá var skorið af aflaheimildum okkar í botnfiski á móti því. Og það sat í honum. Það lentu ekki í þessu nema fjögur loðnuskip, hin voru ekki með neinar botnfiskheimildir. Svo var tekið meira og meira en hinir loðnubátarnir gátu náttúrlega ekki farið niður fyrir núllið. Og fyrirtæki með fleiri skip gátu fært heimildirnar á milli skipa. Ásmundur sagðist því hafa séð sitt óvænna og seldi sig út úr greininni á sínum tíma.“

Þegar skornar voru niður botnfiskheimildir loðnuskipa á sínum tíma, þ.e. þegar loðnukvóta var aftur úthlutað, var rökstuðningurinn sá að loðnuveiðar hefðu verið bannaðar að hluta á viðmiðunarárunum og þess vegna hefðu loðnuskipin verið meira í bolfiski en ella.

Loðnuveiðar voru bannaðar um áramótin 1981-1982 en þær voru leyfðar aftur í litlum mæli í nóvember 1983 og svo jukust veiðarnar verulega 1985 og 1986.