Starfsfólki fjármálafyrirtækja hér á landi hefur fækkað um 650 frá áramótum, þar af um nærri 500 hjá bönkum og sparisjóðum og öðrum fyrirtækjum sem hafa félagsmenn Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja, SSF, innan sinna raða. Eru þá ótaldir starfsmenn íslensku bankanna erlendis sem hafa hætt á árinu eða verið sagt upp.

Samkvæmt þessum gróflega áætluðu tölum frá SSF hefur það ræst nú þegar sem fram kom í frétt Agnesar Bragadóttur í Morgunblaðinu 9. janúar síðastliðinn, að stöðugildum hjá íslenskum fjármálafyrirtækjum myndi fækka um nærri 650, eða um sama fjölda og bættist við í fjármálageiranum árið 2007. Var þessari frétt harðlega mótmælt af sumum talsmanna bankanna, sem töldu töluna vera fjarri lagi. Annað hefur komið á daginn.

Samrunar vekja ugg

Friðbert Traustason, formaður og framkvæmdastjóri SSF, segir bankamenn vera uggandi um sinn hag þessa dagana. „Fólk er hissa, skelkað og dofið,“ segir hann um andrúmsloftið. „Við vitum jafn lítið og almenningur hvað er að gerast og fólk sér að það er verið að leika sér að fjöregginu þeirra.“

Friðbert segir umræður um mögulegan samruna Landsbankans og Glitnis vekja sérstakan ugg, en hjá þeim bönkum starfa samanlagt um 2.500 manns hér á landi. Verði af þeim samruna segir Friðbert ljóst að ekki verði áfram 2.500 störf í boði. Einnig séu uppi hugmyndir um frekari samruna sparisjóða en milli SPRON, Byrs og Kaupþings.

Að sögn Friðberts hefur fækkað um nærri 500 manns hjá bönkum og fjármálafyrirtækjum sem eru með félagsmenn SSF í vinnu. Einhverjir þeirra eru þó enn starfandi á uppsagnarfresti. Nú séu um 5.000 manns að störfum en voru um 5.500 um síðustu áramót. Telur Friðbert þá með bæði uppsagnir og starfslokasamninga. Ótaldir eru þá þeir starfsmenn annarra fjármálafyrirtækja sem ekki eru í samtökunum en hafa misst vinnuna, eins og hjá Straumi, Stoðum, VBS Fjárfestingabanka, Exista og Askar Capital. Hjá þessum fyrirtækjum og fleirum gæti starfsmönnum hafa fækkað um 100-150 á árinu, eða samanlagt í fjármálageiranum um 650 manns.

Bendir Friðbert á að þetta séu ekki nákvæmar tölur þar sem erfiðlega gangi að fá upplýsingar frá bönkunum um uppsagnir eða starfslok. Undantekningin í þeim efnum sé þó Glitnir, aðrir bankar hafi reynt að fegra og fela hlutina.

„Þetta er mikil blóðtaka. Í mörgum tilvikum er um fyrirvinnur að ræða, yfirleitt yngra fólk sem nýkomið er úr námi og búið að stofna fjölskyldu. Holskefla þeirra sem eru með lengri uppsagnarfrest er ekki komin fram, en eldri bankamönnum hefur gengið illa að finna önnur störf. Til þessa hefur aðallega yngra fólk verið að hætta og því hefur í sjálfu sér gengið ótrúlega vel að finna ný störf. En það gæti breyst ef bönkunum tekst ekki að sinna því hlutverki að miðla peningum til fyrirtækja og einstaklinga í landinu. Þá stefnir hraðar í alvarlegt atvinnuleysi,“ segir Friðbert.

Hann átelur jafnframt forsvarsmenn fjármálafyrirtækja fyrir upplýsingagjöf. Nú sé ljóst að lítið sé að marka hana oft á tíðum. Hér eftir sé réttara að taka því með varúð þegar stjórnendur bankanna segja „allt vera í himnalagi“.