Ljósmynd guðmundur Bergkvist.

„Yfirleitt er ferlið þannig að gosið byrjar stórt og dregur síðan úr því. Það er þó ekki algild regla og ég vil frekar halda að gosið vaxi ekki miklu meira heldur haldi eitthvað áfram á svipuðum styrk,“ sagði Haraldur Sigurðsson, eldfjallafræðingur og forstöðumaður Eldfjallasafnsins í Stykkishólmi, við Morgunblaðið að lokinni ferð að gosstöðvunum við Eyjafjallajökul í gær.

Hann sagði gosið á Fimmvörðuhálsi minna sig að mörgu leyti á gos er varð í Öskju árið 1961. Sprunga myndaðist þar norðarlega, stutt og með nokkrum gígum, en úr varð nokkuð stórt hraun, Vikrahraun.

Jarðvísindamenn á leið upp Fimmvörðuháls náðu sýnum af öskunni, sem Haraldur sagði að ætti að geta sýnt fram á hvers konar kvikutegund væri á ferðinni. „Okkur vantar að vita hvaða efnasamsetning er á þessari kviku, getur verið basalt eins og í Kröflu eða kvikutegund eins og kom upp í Heimaey 1973. Við höfum grun um það en þarna eru nokkur gömul hraun á Fimmvörðuhálsi sem hafa frábrugðna efnasamsetningu, þá með meira gasinnihaldi,“ sagði Haraldur og taldi að innan tveggja daga væri hægt að fá niðurstöðu um efnasamsetninguna.

Haraldur sagðist aðspurður enga skoðun hafa á því hvort eldgosið í Fimmvörðuhálsi gæti kveikt í Kötlu. Hann sagðist ekki hafa rannsakað tengslin þar á milli.

Sjá nánari umfjöllun um þetta mál í Morgunblaðinu í dag.