Rannsóknarnefnd Alþingis telur það verulega ámælisvert að sjóðir skyldu kaupa í heild alla útgáfu tiltekinna verðbréfa, að því er fram kemur í kafla skýrslu nefndarinnar um fjárfestingar peningamarkaðssjóða bankanna. Þannig hafi ekki orðið virk verðmyndun á markaði með viðkomandi verðbréf.

Þá telur rannsóknarnefndin að einnig sé  verulega ámælisvert að sjóðir eigi í viðskiptum með skuldabréf sín á milli í miklum mæli, „þá sérstaklega ef kaupunum er snúið við innan skamms tíma og einnig ef að sami sjóðstjórinn á í hlut. Þarna geta verulegir hagsmunir verið í húfi, sérstaklega ef viðskiptin eru með lítinn hluta af stórri eign sjóðsins. Slík viðskipti geta haft veruleg áhrif til hækkunar á virðismati sjóðsins, án þess að ljóst sé að um raunverulegt markaðsvirði sé að ræða. Þessu til viðbótar er ljóst að lausafjárstýring sjóða á ekki að fara fram með viðskiptum á milli sjóða, heldur er eðlilegra að sjóðir séu með samning við aðra fjármálastofnun til að taka við skammtímasveiflum í lausu fé. Þar sem slík þjónusta hefur í för með sér kostnað má ætla að það yrði hvati til að koma í veg fyrir að fjárfestar í sjóðunum stunduðu skammtímatilfærslur. Slíku væri hægt að ná fram til dæmis með takmörkunum á því hvenær innlausn má fara fram, láta innlausn taka nokkra daga eða láta eigendur hlutdeildarskírteina greiða fast gjald fyrir innlausn.  Ef einn sjóður á heila útgáfu skuldabréfa má gera ráð fyrir að ekki sé til staðar virk verðmyndun á markaði með viðkomandi verðbréf og það getur haft áhrif á verðmæti safnsins.“