Fjármálahverfið í Lundúnum. Reuters

Mark Sissmey-Durrant,  bankastjóri Heritable-bankans, sem var dótturfélag Landsbankans, segir að það hafi verið erfitt að tilheyra íslensku fyrirtæki. Lesa má út úr skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, að Landsbankinn hafi keypt Heritable-bankann vegna þess að Fjárfestingarbanki atvinnulífsins hafði áður fjárfest í bresku fjármálafyrirtæki. 

Haft er eftir Sissmey-Durrant í skýrslunni, að ekki hafi gefist tækifæri til að
ræða stefnu Landsbankasamstæðunnar á alþjóðavettvangi og þeir sem stýrðu einingum í útlöndum hefðu dálítið utanveltu.

„Það endaði með því að ég hitti Halldór (Kristjánsson) og Sigurjón (Þ. Árnason) á flughótelum til að ræða málin en það var aldrei sameiginleg umræða þar sem allir stjórnendur komu að. Af þessum sökum vorum við aldrei viss hvert við vorum að fara. Þeir bara gerðu hlutina og við fréttum um þá eftir á.“

Í skýrslunni segir, að  sjálfsmynd íslensku útrásarinnar hafi einkennst af
öryggi og forsvarsmenn hennar og talsmenn virðist hafa verið sannfærðir um
ágæti hennar og sérstöðu. Veikleiki að mati útlendinga sé að Íslendingar hugi ekki að samskiptum innan fyrirtækjanna og vilja ekki setjast niður og ræða málin. Þetta sé ekki síst áberandi á Norðurlöndum þar sem ríkar hefðir eru fyrir samræðu innan fyrirtækja. Íslendingarnir eru sagðir fara sínar leiðir og eiga að auki erfitt með að taka ráðleggingum. Þessir eiginleikar virðast hafa fylgt Íslendingum um langan tíma.

Haft er eftir breska bankamanninum John Quitter, sem hefur langa bankareynslu frá London og hefur unnið mikið með Íslendingum, að hann minnist þess þegar Landsbankamenn höfðu samband við hann um aldamótin og létu í ljós áhuga á að kaupa banka í London.

„Ég spurði á móti hvers vegna? Þá var svarið: FBA var að kaupa í bankanum Raphael & Sons í Aylesbury. Það hafði reyndar komið mér mjög á óvart að þeir skyldu kaupa þann banka en það varð úr að ég fann Heritable-banka sem góðan fjárfestingakost,“ segir hann.

Næstu ár leituðu ýmsir til Quitters, sem hugðu á fjárfestingar erlendis en hann segir að fjárfestingarstefnu hafi tilfinnanlega skort í mörgum tilfellum. Mörgum hafi verið svarafátt þegar spurt var „hvers vegna?“ Oft hafi verið skotið fyrst af byssunni og síðan reynt að miða.

Þá segir í skýrslunni að þegar bankar fari inn á nýja markaði séu þeir annaðhvort að fylgja viðskiptamönnum sínum eða gera það í krafti sérstöðu eða vöru sem markaðurinn hefur áhuga á. Hvorugt hafi átt við um íslensku bankana. „Hvað eru margir ríkir Íslendingar erlendis sem bankarnir voru að þjónusta?“ spyr John Quitter.

Þá segir í skýrslunni að mikilvægt sé að hafa í huga að mjög erfitt er að afla nýrra viðskiptavina þegar banki opnar á nýjum stað. Hann verði að hafa eitthvað nýtt að bjóða eða hann lendi í því annaðhvort að „kaupa viðskiptavini“ eða nálgast þá sem séu áhættusamastir. Þetta sé álitið að hafi átt við um íslensku bankana sem komu seint inn á markaðinn.