Varað var við því í greinargerð sem unnin var í ársbyrjun 2006 af fulltrúum ráðuneyta, Seðlabanka og Fjármálaeftirlitsins að áföll í rekstri eins af viðskiptabönkunum þremur gæti haft alvarleg áhrif á fjármálakerfið í heild. Þar er jafnframt fjallað um að FME skorti valdheimildir.

„Fjármálaeftirlitið skortir hins vegar eftirlitsheimildir sem nauðsynlegar eru í tengslum við aðgerðir í aðdraganda, upphafi eða úrlausn fjármálakreppu. Þannig hefur Fjármálaeftirlitið ekki skýrar heimildir til að grípa inn í stjórnun fjármálafyrirtækis. Ekki er sérstaklega kveðið á um að Fjármálaeftirlitið geti skipt um stjórnendur eða endurskoðendur fjármálafyrirtækis, eða boðað til hluthafafundar, beitt sér þar eða tekið yfir ákvörðunarvald hans. [...]

Þá getur Fjármálaeftirlitið ekki lagt tímabundið bann við tiltekinni starfsemi, svo sem móttöku innlána. Ákvæði af þessu tagi þekkjast sums staðar í löggjöf um starfsemi systurstofnana Fjármálaeftirlitsins erlendis.“ Síðan segir: „Þrátt fyrir að eftirlitsheimildir Fjármálaeftirlitsins séu ekki sniðnar að viðbrögðum við fjármálakreppu, eru núgildandi heimildir til þess fallnar að Fjármálaeftirlitið geti beitt sér með virkum hætti,“ segir í greinargerð samstarfshópsins frá 17. febrúar 2006.

Á þeim tíma voru í hópnum Bolli Þór Bollason, Baldur Guðlaugsson, ráðuneytisstjóri fjármálaráðuneytis, Kristján Skarphéðinsson, ráðuneytisstjóri iðnaðar- og viðskiptaráðuneyta, Jónas Fr. Jónsson, forstjóri Fjármálaeftirlitsins, Ingimundur Friðriksson, þáverandi aðstoðarbankastjóri Seðlabankans, og Tryggvi Pálsson, samkvæmt því sem fram kemur í 19. kafla skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis í bindi 6.