Tilkoma Icesave reikningana og sá mikli árangur sem Landsbankinn náði strax á fyrri hluta árs 2007 með söfnun innlána á þá, olli verulegri breytingu á fjármögnun bankans og íslenska bankakerfisins. Hinir stóru bankarnir tveir hófu þá einnig að safna erlendis og varð þá grundvallarbreyting á fjármögnun sem hafði í för með sér nýjar áhættur gagnvart íslensku fjármálakerfi.

Þetta kemur fram í ályktun rannsóknarnefndar Alþingis í 18. kafla 6. bindis skýrslu nefndarinnar.

Vakti það sérstaklega athygli nefndarinnar, að þrátt fyrir gríðarlegan vöxt á Icesave reikningana árið 2007 hafi við rannsóknina ekki komið fram nein gögn eða upplýsingar um að sú staða hafi á því ári orðið íslenskum stjórnvöldum, þ.m.t. Seðlabanka Íslands og Fjármálaeftirlitinu, tilefni til að bregðast við þessum auknu innstæðum á Icesave reikningunum með tilliti til áhættuþátta gagnvart íslenska fjármálakerfinu.

Nefndin bendir á að um mitt ár 2007 námu innstæður á Icesave reikningum um 4 milljörðum punda, og að viðbættum heildsöluinnlánum erlendra aðila í sama útibúi námu innlán í útibúi Landsbankans í London 5 milljörðum punda. Í ljósi þess að gjaldeyrisvaraforði Seðlabanka Íslands nam einungis um 1,2 milljörðum punda á þessum tíma, má telja víst að Seðlabankinn hefði ekki getað gegnt hlutverki sínu sem lánveitandi til þrautavara fyrir Landsbanka Íslands ef á reyndi.

Þar sem Landsbankinn var kerfislega mikilvægur banki blasti við að áhlaup á innlánin í Bretlandi myndi ógna fjármálastöðugleika á Íslandi. Nefndin telur að Seðlabanka Íslands hafi mátt vera þetta ljóst eigi síðar en um mitt ár 2007.

Þessi vitneskja hefði átt að vera Seðlabankanum tilefni til aðgerða til að draga úr þeirri hættu sem gat steðjað að fjármálastöðugleika Íslands.