Samráðshóp stjórnvalda um fjármálastöðugleika og viðbúnað skorti upplýsingar til þess að byggja ráðgjöf sína á þótt slíkar upplýsingar hafi, a.m.k. að einhverju marki, verið til staðar hjá einstökum stofnunum sem áttu aðild að samráðshópnum. Þetta er niðurstaða rannsóknarnefndar Alþingis.

Samráðshópnum var komið á fót þann 21. febrúar 2006. Segir í skýrslu rannsóknarnefndarinnar að afar gagnrýnisvert sé að hlutverk samráðshópsins varðandi gerð tillögu um viðbúnaðaráætlun skuli ekki hafa verið skýrt og ótvírætt í samkomulagi um stofnun hans.

Samráðshópnum var ekki komið á fót með lögum. Um miðlun nauðsynlegra trúnaðargagna til hans er heldur ekki mælt fyrir í lögum. Af þessum sökum hafði samráðshópurinn ekki aðgang að öllum nauðsynlegum upplýsingum sem ákvarðanir um samhæfingu og viðbrögð við fjármálaáföllum urðu óhjákvæmilega að geta byggst á. Þannig hafði samráðshópurinn ekki glögga yfirsýn yfir stórar áhættuskuldbindingar, krosseignatengsl og yfirleitt veikleika íslensks fjármálakerfis. Að mati rannsóknarnefndar Alþingis var hér um að ræða alvarlegan ágalla á starfsskilyrðum samráðshópsins sem hlaut að koma niður á gæðum vinnu hans, að því er segir í nítjánda kafla skýrslu rannsóknarnefndarinnar.

Samráðshópnum var formlega komið á fót í upphafi árs 2006. Um sama leyti steðjaði mikill vandi að íslenskum fjármálafyrirtækjum en lausafjárskortur gekk þá mjög nærri þeim. Almennt hefur tímabilið gengið undir nafninu „mini-krísan“. Það vekur athygli að samráðshópurinn skuli ekki hafa hafist handa strax í upphafi við að bregðast við þeim vanda sem þá var fyrir hendi og benda á leiðir til að koma í veg fyrir að slíkur vandi myndi endurtaka sig. Þess í stað fundaði hópurinn einungis tvisvar á árinu 2006, fyrst 1. júní og því næst 30. nóvember það ár.