Á árunum fyrir hrun varð gerbreyting á samsetningu útlánasafna bankanna á þann hátt að lán til eignarhaldsfélaga urðu sífellt stærri hluti safnanna og svokölluð kúlulán voru langalgengasta lánafyrirkomulagið til þessara félaga.

Hjá Glitni voru lán til eignarhaldsfélaga stærri hluti útlánasafnsins en hjá hinum bönkunum tveimur, en Kaupþing var umfangsmest í lánum til erlendra aðila.

Í skýrslu rannsóknarnefndarinnar segir að lán til eignarhaldsfélaga séu ekki tryggð með traustum rekstri, heldur séu verðbréf uppistaðan í eignum þeirra, oft hlutabréf. Líta má svo á að lán til eignarhaldsfélags, sem á hlutabréf í hlutafélagi, sé svipað víkjandi láni til hlutafélagsins. Markaðsáhætta vegna undirliggjandi eigna eignarhaldsfélags er því mikil, einkum ef eiginfjárhlutfall þess er lágt eða hlutfall óáþreifanlegra eigna er hátt.

Þá segir í skýrslu nefndarinnar að glöggt megi sjá að vanskil í bankakerfinu voru meira aðkallandi en birtar tölur eftirlitsaðila sýndu.

Þá vekur athygli hinn hraði vöxtur sem varð í útlánum Glitnis eftir að FL Group varð stærsti eigandi bankans og Lárus Welding tók við sem bankastjóri í apríl 2007. Frá apríl 2006 og fram að þeim tíma jukust útlán Glitnis um 1,6 milljarða evra, eða 18,1 prósent. Næstu tólf mánuði á eftir jukust útlán hins vegar um 4,9 milljarða evra, eða 46,8 prósent.

Sjá nánar um þennan þátt bankahrunsins í Morgunblaðinu í dag.