Yfirsjón að taka að sér sáttahlutverk
Karl Sigurbjörnsson, biskup Íslands. mbl.is/Ómar
Rannsóknarnefnd þjóðkirkjunnar segir, sú ákvörðun Karls Sigurbjörnssonar, núverandi biskups Íslands, að taka að leita sátta á milli Sigrúnar Pálínu Ingvarsdóttur og Ólafs Skúlasonar biskups, hafi í ljósi aðkomu hans að málinu á vettvangi kirkjuráðs daginn áður falið í sér yfirsjón af hans hálfu og verði því talin mistök.
Nefndin leggur þó áherslu á, að við meðferð málsins hafi ekki komið fram vísbendingar um að Karl hafi gengið til þessa verks í öðrum tilgangi en að leitast við að verða við óskum Sigrúnar Pálínu um að ná sáttum við kirkjuna.
Nefndin fjallar sérstaklega um fundi Karls Sigurbjörnssonar og sr. Hjálmars Jónssonar með Sigrúnu Pálínu Ingvarsdóttur og Dagbjörtu dagana 2. og 3. mars 1996 í Hallgrímskirkju. Segir nefndin, að þegar komið að því að rekja atburðarásina í samskiptum Karls og Hjálmars og Sigrúnar Pálínu, sunnudaginn 3. mars 1996, gæti um nokkur mikilvæg atriði verulegs ósamræmis á milli þeirra, m.a. um tímasetningu funda, gerð yfirlýsingar sem þeir Karl og Hjálmar hafi farið með á fund biskups og um ummæli sem þeir hafi látið falla við Sigrúnu Pálínu þegar fundi þeirra lauk.
Rannsóknarnefndin segist hafa í samræmi við hlutverk sitt leitast við að lýsa með eins heildstæðum og ítarlegum hætti og kostur er framburði allra hlutaðeigandi um málavexti dagana 2. og 3. mars 1996, og þá sérstaklega kappkostað að reyna að upplýsa um þau atriði sem Sigrún Pálína hafi helst talið fela í sér ámælisverða framkomu í hennar garð af hálfu þeirra Karls og Hjálmars.
Fyrir liggi að þeir hafi með öllu hafnað staðhæfingum Sigrúnar Pálínu um þessi atvik. Eftir að hafa yfirfarið gögn málsins og framburð fyrir rannsóknarnefndinni sé ljóst að orð standi á móti orði um hvernig háttað hafi verið framvindu atburðarásarinnar síðla sunnudags 3. mars.
Er það niðurstaða rannsóknarnefndarinnar að hún hafi ekki forsendur til að fjalla frekar um þennan þátt málsins.
Loks telur nefndin, að vísbendingar séu um að framkvæmd fundarins á laugardagskvöldinu hafi í of ríkum mæli verið þess eðlis að skapa hjá Sigrúnu Pálínu þær væntingar að ósk hennar um sátt á þeim forsendum sem ræddar voru væri raunhæfur möguleiki.
Ekki séu þó forsendur til að leggja annað til grundvallar en að Karl og Hjálmar hafi í upphafi gengið til þess verks sem Sigrún Pálína óskaði eftir af heilum hug og góðum ásetningi. Þótt gera megi við það athugasemdir að þeir hafi í ljósi allra atvika og stöðu málsins þegar til fundarins var gengið ekki gert viðhlítandi ráðstafanir til að tryggja að gætt yrði faglegra og vandaðra sjónarmiða, tengdra eðli sáttamiðlana við aðstæður sem þessar, er það niðurstaða rannsóknarnefndarinnar að ekki sé tilefni til þess að fjalla frekar um þennan þátt málsins.
