Frá setningu kirkjuþings í Grenáskirkju í morgun. mbl.is/Kristinn

Þar er siðferðileg köllun og ábyrgð kirkjunnar að berjast gegn kynferðislegu ofbeldi með því að taka að sér fórnarlömb þess, líða með þeim og standa með þeim. Boðskapur Krists væri að við sýndum samlíðan og samstöðu.

Þetta kom fram í máli dr. Sólveigar Önnu Bóasdóttir, forseta guðfræði- og trúarbragðafræðideildar Háskóla Íslands, sem flutti erindið „Kirkjan og kynferðisofbeldi - Hvað höfum við lært? Hvernig höldum við áfram?“ á kirkjuþingi í dag.

Hún segir að það sé mikilvægur og jafnframt sársaukafullur lærdómur að það sem hreki fólk burt úr kirkjunni sé upplifun þess af því að kirkjan standi ekki með þolendum óréttlætis, að því er segir á vef kirkjuþings.

Mikilvægur þáttur í að byggja upp traust sé að sýna að kirkjan standi með þolendum kynferðisofbeldis og tryggja fagleg vinnubrögð. Ekki sé hlutverk starfsfólks kirkjunnar að prófa sannleiksgildi frásagna sóknarbarna og fella dóma í því efni. Hlutverk þeirra sem þjóni í kirkjunni sé að þessu leyti hið sama og annarra fagstétta: að hlusta, mæta þörfum fólks í erfiðleikum og þjáningu, skapa öruggt umhverfi og sýna stuðning.

„Þessi atriði, að kirkjan sé öruggur staður sem bjóði þolendum kynferðisofbeldis samfylgd, samúð og samstöðu eru öll grundvallaratriði í lífi og boðskap Jesú Krists og heyra þar með undir siðferðilegt erindi kirkjunnar í heiminum.

Íslenska þjóðkirkjan eins og margar aðrar kirkjur er stödd í lærdómsferli og því ferli lýkur aldrei. Það er ekki hægt að afgreiða vandamálið kynferðisofbeldi í eitt skipti fyrir öll. Breyskleiki mannkyns sér til þess. Kirkjan þarf að hafa metnað og vilja til að viðhalda þekkingu sinni og það virðist mér vera sá andi sem ríkir innan hennar um þessar mundir.“

Nánar á vef kirkjuþings.

Sólveig Anna Bóasdóttir.