mbl.is/Ásdís Ásgeirsdóttir

Héraðsdómur Vesturlands hefur sýknað mann af ákæru fyrir húsbrot og sérstaklega hættulega líkamsárás í júní síðastliðnum. Þegar lögregla kom að lágu árásarmaðurinn og nakið fórnarlambið í blóðpolli á gólfinu.

Maðurinn var ákærður fyrir að slá annan með málmskefti sem vó yfir hálft kíló og reyna að slá hann öðru höggi með sama barefli. Fórnarlambið hlaut skurð á höfuðið við höggið.

Í ákæru er greint frá því, að lögreglunni á Akranesi hafi um klukkan sjö á sunnudagsmorgni borist tilkynning um innbrot í íbúð og þar inni væru menn í átökum. „Þegar lögreglan kom á vettvang kom í ljós að rúða í útidyrahurð hafði verið brotin og í stofunni lágu tveir menn í blóðpolli. Var kærandi þar allsnakinn með annan handlegginn um háls ákærða sem einnig lá á gólfinu. Engir áverkar voru sjáanlegir á ákærða en stór skurður var á höfði kæranda og blæddi mikið úr sárinu.“

Sá er ráðist var á skýrði svo frá í fyrstu að hann hefði verið í fastasvefni þegar hann vaknaði við hávaða. Hann hefði farið á fætur og mætt árásarmanninum þar sem hann var kominn að svefnherberginu. Hafi hann þá verið sleginn í höfuðið, en mennirnir einnig tekist á.

Játaði á vettvangi en neitaði fyrir dómi

Árásarmaðurinn játaði á vettvangi að hafa ráðist á húsráðandann með bareflinu og var úrskurðaður í gæsluvarðhald í eina viku. Staðfesti Hæstiréttur síðar úrskurðinn. Fyrir dómi sagðist hann hins vegar hafa verið í heimsókn hjá manninum og kvað þá hafa fengið sér í glas. Síðan hefði húsráðandinn farið inn í svefnherbergi og komið aftur fram nakinn. Þetta hefði hann túlkað þannig, að sá hygðist leita á hann kynferðislega og hefði því rokið á fætur og ætlað út. Húsráðandi hefði þá gripið í hann „og þeir byrjað að slást eins og geðsjúklingar.“ Hann kannaðist ekki við að hafa slegið manninn í höfuðið en hugsanlega hefði hann rekið sig í á meðan áflogunum stóð.

Húsráðandi, fórnarlambið í málinu, gaf einnig skýrslu fyrir dómi og var hún töluvert frábrugðin þeirri fyrstu sem hann gaf. Hann sagði kæru sína vera á misskilningi byggða, en kvaðst ekki muna atvik og ekki hvernig maðurinn hefði komist inn í íbúðina. Hann kvaðst ekkert muna eftir samskiptum sínum við manninn um nóttina en sagðist eiga við minnistruflanir að stríða. Þá mundi hann ekki eftir því að hafa leitað á manninn og sagðist ekki hafa kynferðislegan áhuga á karlmönnum.

Í niðurstöðu dómsins segir að framburður húsráðanda hafi vægast sagt verið ótrúverðugur fyrir dómi. Þar sem ekki sé hins vegar hægt að útiloka að maðurinn hafi hlotið högg á höfuðið öðruvísi en með umræddu barefli verði að telja „þrátt fyrir framburð ákærða og kæranda hjá lögreglu, að fullnægjandi sönnun fyrir sekt ákærða að þessu leyti hafi ekki verið færð fram fyrir dómi.“