Ástin kann að vara að eilífu en það gerir ástríðan ekki.

Pör þurfa ekki að hafa áhyggjur af því þótt ástríðan í sambandinu sé ekki eins mikil og í upphafi. Vísindamenn segja nú, að hormótabreytingar geri þetta að verkum og að mesti ástarbríminn fari að kulna eftir um það bil tvö ár. 

Vísindamenn í háskólanum í Pisa á Ítalíu hafa komist að þeirri niðurstöðu, að hormónar, sem gera fólk aðlaðandi hvert í annars augum í upphafi sambands endist aðeins í um tvö ár. Þegar stöðugleiki er kominn í sambandið taka aðrir hormónar völdin. Fjallað er um þessar rannsóknir í tímaritinu Chemistry World. 

Á fréttavef BBC er haft eftir breska sálfræðingnum Petru Boynton, að þessar breytingar séu alls ekki neikvæðar en hætta sé á, að fólk fari að taka hormónalyf til að upplifa á ný spennuna sem það fann fyrir í upphafi sambandsins.

Að sögn BBC mældu ítölsku vísindamennirnir magn hormóns, sem nefnist neutrophin, í blóði sjálfboðaliða. Fólkið var síðan sett undir „ástríðumæliker" og kom í ljós, að magn þessa hormóns var mun meira í fólki, sem var að hefja ástarsambönd, en þeirra sem höfðu verið lengur í samböndum.

Þá kom einnig í ljós að hormónið testósterón jókst í ástsjúkum konum en minnkaði í körlum sem eins var ástatt fyrir. Hins vegar kom í ljós, að þessir „ástarhormónar" voru ekki til staðar hjá þeim, sem höfðu verið í föstu sambandi í 1-2 ár. Komust vísindamennirnir að raun um, að ástríðuhormónarnir höfðu vikið fyrir oxytocin, svonefndum „knúshormón" en það er efni sem kemur af stað hríðum og mjólkurframleiðslu hjá þunguðum konum.    

„Þótt elskendur segi að tilfinningar þeirra vari að eilífu, þá segja hormónarnir aðra sögu," hefur BBC eftir Donatella Marazziti, sem stýrði rannsóknarhópnum.