Leikstj: Jay Roach. Handrit: Mike Myers og Michael McCullers. Kvikm.t: Peter Deming. Aðalhlutverk: Mike Myers, Beyoncé Knowles, Michael Caine, Seth Green, Verne Troyer, Fred Savage, Mindy Sterling, Michael York og Robert Wagner. 94 mín. USA. New Line Cinema 2002.
AUSTIN Powers er samur við sig í þessari nýjustu mynd sinni. Brandari ofan í brandara, þeim er hellt yfir mann bröndurunum svo enginn tími gefst til að melta þann seinasta sem maður gleypti. Og húmorinn er að vanda allur neðan mittis, en í þessari mynd er óvenju mikið um typpabrandara. Kannski er það í samræmi við þema myndarinnar sem er samband föður og sonar, eða til heiðurs nýjustu persónunni sem Mike Myers holdgerir, hinum hollenska Gulllimi. En hann hlaut nafn sitt af því óláni að missa liminn í málmbræðsluslysi og fá sér einn úr gulli í staðinn. Gulllimur er diskófrík sem flagnar og ef hann safnar ekki skinnflögunum í sérstakt box, þá borðar hann þær. Oj! þarna kúgaðist ég jafn mikið og þegar Feiti skíthæll drakk kúk í seinustu mynd. (Mike Myers húmor í hnotskurn?)

Nýja daman hans Austin er leynilöggan Flotta Kleópatra sem söngkonan Beyoncé Knowles leikur, og er geðveikt flott með brjálaða afró-greiðslu. Í þessari fyrstu mynd sinni stendur hún sig ekki sem verst þótt henni takist engan veginn að stela senunni. Það gerir hins vegar pabbi Austin Powers sem sjálfur Michael Caine leikur. Svo hittum við auðvitað alla gömlu vinina okkar, Dr. Illan, Scotty, Litla-Ég, Númer 2, Basil og Frau. Og því miður eru allir brandararnir sem þeim viðkoma mjög svipaðir og í fyrri myndum hans.

Mér fannst upphafsatriðið alveg frábært og Danny de Vito bestur. Það segir ýmislegt um þá virðingu sem Austin Powers nýtur, þrátt fyrir að vera bara bullukolla. Nathan Lane kemur líka inn með gott atriði og skuggamyndirnar í kafbátnum eru góðar.

Jæja, annars fjallar þessi mynd um eitthvað spæjó, ... eða þannig. Þetta var allt saman mjög ruglingslegt, en Gulllimur vill alla vega eyða heiminum, og auðvitað verður Austin Powers að redda því. Þetta finnst mér einmitt verst við Myers. Hugmyndirnar hans eru oft alveg frábærar og húmorinn líka. Hann hefur allt í höndunum til að búa til góða, jafnvel frábæra, grínmynd, ef hann myndi sýna smá aga í vinnubrögðum. Gera góðan og spennandi söguþráð sem hægt er að lifa sig inn í og koma svo með brandara á réttum stöðum. Myndin er bara samansafn af persónum, aðstæðum og bröndurum sem hann hefur fundið upp, dembir yfir okkur í belg og biðu, veður sífellt úr einu í annað og að lokum verður þetta algjört bull. En geggjað bull, já!

Hildur Loftsdóttir