Sú hugsun kom í huga mér í morgun að lífið væri langhlaup. Langhlaup, vegna þess að yfirleitt nær það yfir nokkuð marga áratugi. Ef við ætlum að halda þoli og þreki allan þann tíma, þurfum við að lifa í samræmi við það, líkt og við værum að æfa fyrir maraþon. Sífellt að huga að mataræði, hreyfingu, vítamínum og steinefnum, því hversu mikið við hvílum okkur og hvernig við vinnum úr þeim áföllum (meiðslum) sem lífið færir okkur. Hlauparinn hugsar alltaf til lengri tíma. Aðrir gleyma því oft að lífsstíll og lifnaðarhættir líðandi stundar hafa áhrif á það hvernig heilsan og jafnvel hamingjan blasir við okkur fimm, tíu eða fimmtán árum síðar.

Þeir sem ekki sjá lífið sem langhlaup og hugsa bara um sprettina gleyma því gjarnan að matur, vítamín og steinefni eru byggingablokkir líkamans og því þarf nánast daglega að velja vel hvaða byggingarefni er notað. Í þeim hraða sem viðvarandi er víðast hvar í samfélaginu í dag eru skyndilausnir oft það eina sem upp kemur í huga fólks þegar mataræði er annars vegar og bætiefnin - ja, þau eru bara tekin þegar munað er eftir því, sem getur þýtt að þau eru tekin ansi gloppótt.

Við þurfum eiginlega að ákveða ansi snemma á lífsleiðinni hvernig við ætlum að vinna að eigin langhlaupi. Enginn æfir fyrir okkur og því þurfum við sjálf að huga að því hvernig við undirbúum líkamann fyrir þetta langhlaup - og því fyrr sem við gerum það, þeim mun lengur getum við væntanlega verið þátttakendur í langhlaupinu -  og hlaupið það af orku og krafti.

Sjá nánar: www.ungaollumaldri.is