Kveðjuorð: Guðmundur Sveinsson frá Góustöðum Fæddur 9. apríl 1913 Dáinn 9. apríl 1987 Fyrir nokkrum dögum var ég í sjúkravitjun á Landakotsspítala. Þá heyri ég sagt með rólegri rödd úr næsta rúmi: "Komdu sæl, Þorbjörg." Sá sem ávarpaði mig var Guðmundur Sveinsson frá Góustöðum. Við vorum góðir kunningjar, og ég innti hann eftir hvers vegna hann væri þarna staddur. Hann kvaðst vera nýkominn - þennan sama morgun og lét ekki mikið yfir veikindum sínum. Mér brá því ónotalega þegar ég frétti látið hans daginn eftir. Þetta, eins og oft áð ur, minnti mig á - "hve örstutt er bil milli blíðu og éls" - og enginn veit, hvenær kallið kemur.

Guðmundur, sem alltaf var svo hress og glaður þegar maður hitti hann, var nú allur. Hann var einnaf þeim, sem setti svip á bæinn sinn, athafnamaður, sem rak traust og gott fyrirtæki og tók drjúgan þáttí stjórnun bæjarmála um árabil. Ég ætla ekki að rekja sögu hans á þeim vettvangi, það hafa aðrir gert. En ég hafði þá ánægju að starfa með honum í stjórn Norræna fé lagsins á Ísafirði í meira en áratug. Hann hafði mikinn áhuga á norrænni samvinnu, var boðinn og búinn til að leggja henni lið. Honumvar umhugað um að koma á meiri samvinnu við granna okkar á Grænlandi og greiddi götu grænlenskra unglinga, sem vildu heimsækja Ísafjörð og kynnast landi og þjóð. Norræna félagið á þar á bakað sjá góðum velunnara sínum.

Guðmundur var mikill áhugamaður um skíðaíþróttir. Hann tók virkan þátt í að byggja upp góða aðstöðu í Seljalandsdal. Oft hitti maður hann þar uppfrá á sólbjörtum útmánaðardögum, glaðan og reifan við að leggja starfseminni þar liðsinni sitt. Hann gerði sér ljóst, hve mikilvægt það var ísfirskri æsku að nota sér þessa paradís skíðaíþróttarinnar og hvatti unglingana óspart til að láta þar hvergi deigan síga.

Guðmundur var einn að þessum mönnum, sem gjarnan var leitað til, ef koma átti góðum málum í höfn. Veit ég, að margur saknar hans sem góðs vinar og samverkamanns, og Ísafjörður er vissulega svipminni að honum látnum. Hann var einn af þessum traustu og góðu Vestfirðingum, sem ekki liggja á liði sínu við að byggja upp og bæta atvinnulífið og treysta búsetu - "í faðmi fjalla blárra"-.

Ég votta eiginkonu hans, Bjarn veigu Ólafsdóttur, börnum hans og öðrum aðstandendum, mína einlægustu samúð. Guð blessi minningu hans.

Þorbjörg Bjarnadóttir

frá Vigur.