ÞESSI plata sænska tónlistarmannsins BJ Nilsen, eins og hann kýs að nefna sig, en hann er annars þekktur sem Hazard, og Stilluppsteypu kom út í febrúar síðastliðnum í 3300 eintökum, þar sem hvert eintak var skreytt með handgerðu koparslegnu umslagi, og seldist upp á skömmum tíma. Önnur útgáfa plötunnar kom svo á markað 5. apríl síðastliðinn og er einnig takmörkuð svo ekki er gott að segja hvort fáanleg eru fleiri eintök.

BJ Nilsen hefur gefið út nokkrar skífur undir nafninu Hazard og iðulega unnið með umhverfishljóð, upptökur af veðurfari, eins og heyra má til að mynda á hans helstu útgáfu, Wind. Sagan segir að hann hafi leitað til Stilluppsteypumanna um að gera plötu sem helguð yrði áfengi og drykkju, eða réttara sagt því ástandi sem menn komast í eftir drykkju á áfengi, augnablikinu áður en menn hverfa yfir í óminnið, líða út af, deyja áfengisdauða. Það má í það minnsta lesa um þessa skífu á vefsetri Helen Scarsdale-umboðsskrifstofunnar og er ekki gott að segja hvort mark sé á þessu takandi, en nafn skífunnar vísar vissulega í drykkju.

Hluti óhljóðanna á Víkinga brennivíni er unninn upp úr upptökum úti í náttúrunni, en megnið er þó tölvugert, myrkar hljómaborgir, brak og brestir. Uppbygging laganna er mjög markviss, til að mynda í fyrsta laginu, "En dåre kan fråga mer än tre visa kan svara", sem byrjar með hægri stígandi og heldur góðu jafnvægi í gegnum allt - líkt og suðið í höfði manns þegar skrönglast er heim eftir að hafa setið að sumbli, svo gripið sé til myndlíkingar úr hugmyndasafni skífunnar.

"Heilir þeir sem hlýddu" heitir næsta lag, ekki eins gott en gott engu að síður, bardúntónn hnígur og rís og ógreinilegur taktur laumast á milli rása með stöku skruðningaupphlaupi. Suðmotta liggur yfir öllu en maður tekur eiginlega ekki eftir henni fyrr en henni er svipt af fyrirvaralaust.

Þriðja lagið, "Viðundur", er ekki merkilegt en leggur línurnar fyrir næsta lag, "Det är bäst att jag börjar, annars kommer jag aldrig hem", sem er hryggjarstykki þessarar plötu, hreinasta snilld. Lagið byggir smám saman upp magnaða spennu, hefst mjög rólyndislega eins og vænta mátti og stígur síðan upp í hæstu hæðir áður en lagt er af stað niður á við að nýju. Lagið er langt, tæpar 25 mínútur, en ekki til í því dauður punktur - lag sem kallar á að vera spilað á hæsta í góðum græjum. Eitt það besta sem ég hef heyrt í óhljóðalist býsna lengi.