Morgunblaðið

Ár var alda,
það er ekki var,
var-a sandur né sær
né svalar unnir,
jörð fannst æra
né upphiminn 
gap var ginnunga
en gras hvergi. –
(Úr Völuspá)

Vin sínum
skal maður vinur vera,
þeim og þess vin.
En óvinar síns
skyli engi maður
vinar vinur vera.
(Úr Hávamálum)

Veistu ef þú vin átt
þann er þú vel trúir
og vilt þú af honum gott geta.
Geði skaltu við þann blanda
og gjöfum skipta,
fara að finna oft.
(Úr Hávamálum)

Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)

Deyr fé, 
deyja frændur,
 deyr sjálfur ið sama.
Eg veit einn 
að aldrei deyr: 
dómur um dauðan hvern. 
(Úr Hávamálum)

Hugur einn það veit, 
er býr hjarta nær,
 einn er hann sér of sefa.
 (Úr Hávamálum)

Glaður og reifur 
skyli gumna hver, 
uns sinn bíður bana.
            (Úr Hávamálum)

Mínir vinir fara fjöld, 
feigðin þessa heimtar köld. 
Ég kem á eftir, kanske í kvöld, 
með klofinn hjálm og rofinn skjöld, 
brynju slitna, sundrað sverð og syndagjöld. 
(Bólu-Hjálmar)

Kveðja senn ár 
og ókomnir dagar
að mér víkja,
er ekkert betra
en eiga vini 
sem aldrei svíkja.
(Höf. ók.)

Sofðu, sofðu, litla barnið blíða,
bjartir englar vaki þér við hlið.
Móðurhöndin milda, milda, þýða,
mjúkt þér vaggar inn í himinfrið.

Vaki, vaki auga guðs og gæti
góða, veika, litla barnsins þá.
Sofðu, sofðu! Sorgin græti,
sonur ljúfi, aldrei þína brá.
(Benedikt Þ. Gröndal)

Um undra-geim, í himinveldi háu,
nú hverfur sól og kveður jarðarglaum;
á fegra landi gróa blómin bláu
í bjartri dögg við lífsins helgan straum.
(Benedikt Gröndal)

Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)

Hörpu þinnar, ljúfa lag
lengi finn í muna.
Því ég minnist þín í dag,
þökk fyrir kynninguna.
(Á.K.)

Fósturlandsins Freyja,
fagra vanadís, 
móðir, kona, meyja, 
meðtak lof og prís.
Blessað sé þitt blíða 
bros og gullið tár.
Þú ert lands og lýða 
ljós í þúsund ár.
(Matt. Joch.)

Blessuð vertu baugalín.
Blíður Jesú gæti þín,
elskulega móðir mín;
mælir það hún dóttir þín.
(Ágústína J. Eyjólfsdóttir)

Ég get verið þíðan þín 
þegar allt er frosið, 
því sólin hún er systir mín 
sagði litla brosið.
(R. Gröndal)
Vísan er á legstein barnabarns Ragnars(?)

Létt er að stíga lífsins spor, 
ljúf er gleðin sanna, 
þegar eilíft æsku vor, 
er í hugum manna. 
(R.G.) 
(Ragnar S. Gröndal) 
 í minningargrein 20.6.2000 um Jakobínu Jakobsdóttur

Margt þú hefur misjafnt reynt, 
mörg þín dulið sárin. 
Þú hefur alltaf getað greint, 
gleði bak við tárin. 
(J.Á.) 
Jón Ásgeirsson orti um Ragnhildi Gottskálksdóttur læknamiðil
 í minningargrein 20.6.2000 um Jakobínu Jakobsdóttur

Góðum mönnum gefin var
sú glögga eftirtekt. 
Að finna líka fegurð þar, 
sem flest er hversdagslegt.
(J.K.) 
Jóhanna Kristjánsdóttir frá Kirkjubóli

Afi minn og amma mín
úti’ á Bakka búa.
Þau eru mér svo þæg og fín,
þangað vil ég fljúga.
(Höf. ók.)

Nú húmi slær á hópinn þinn,
nú hljóðnar allur dalurinn
og það, sem greri á þinni leið
um því nær heillar aldar skeið.

Vor héraðsprýði horfin er:
öll heiðríkjan, sem fylgdi þér.
Og allt er grárra en áður var
og opnar vakir hér og þar.

Þér kær var þessi bændabyggð,
þú battst við hana ævitryggð.
Til árs og friðar – ekki í stríð –
á undan gekkstu í háa tíð.

Þitt starf var farsælt, hönd þín hlý
og hógvær göfgi svipnum í.
Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt
og hugardjúpið bjart og stillt.

En styrrinn aldrei stóð um þig,
- hver stormur varð að lægja sig,
er sólskin þinnar sálar skein
á satt og rétt í hverri grein.

Loks beygði þreytan þína dáð,
hið þýða fjör og augnaráð;
sú þraut var hörð – en hljóður nú
í hinsta draumi brosir þú.

Svo hvíl þig, vinur, hvíld er góð,
- vor hgjörtu blessa þína slóð
og Laxárdalur þrýstir þér
í þægum friði að brjósti sér.
(Jóhannes úr Kötlum)

Að vera bóndi  ó, guð minn góður!
í grænu fanginu á sinni móður
og finna ljós hennar leika um sig
og lyfta sálinni á hærra stig!

Og bónda hitnar í hjartans inni
við helgan ilminn frá töðu sinni,
og stráin skína í skeggi hans
sem skáldleg gleði hins fyrsta manns.

Og litlir englar með litla hrífu
við ljámýs eltast og hampa fífu,
en mamma hleypur á hólinn út
með hvíta svuntu og skýluklút.

Og sumardagarnir faðma fjöllin
og fljúga niður á þerrivöllinn,
og stíga syngjandi sólskinsdans
við sveittan bóndann og konu hans.
(Jóhannes úr Kötlum)

Man ég enn þá tíð
í Miklagarði
- ljúfar stundir
ljósaskipta:
sastu mér á kné
svafstu mér í fangi,
glókollur bláeygur,
guðs barn

Ungur var ég þá
og óbrynjaður:
líf fann ég streyma
frá litlu hjarta,
fann aflið vaxa
í fingrum smám,
mildina ylja
mjúkan vanga.

Síðan hef ég vandlega
í sál minni geymt
ljós þinnar veru,
þótt leiðir skildu
- skín það enn skærar
er skapadómur
berst mér að vestan
um blóð á stráum.

Liðinn ert þú inn
í ljóma bjartrar
júlínætur,
jafnhreinn sem forðum
- drýpur dögg,
drúpir gras,
brosir í draumi
barn sem ég unni.

Ástvinum þínum
öllum ég sendi
blóm fagurrautt
úr brjósti mínu,
legg það við sárin,
læt tárin
seytla í þess krónu,
uns sorgin ljómar.

Ekkert fær dáið
af eðli þínu,
ekkert skyggt
ástúð þína.
Sofðu í fangi ljóðs míns,
sofðu í fangi lands þíns,
glókollur bláeygur,
guðs barn -
(Jóhannes úr Kötlum)

Leiddu mig heim í himinn þinn
hjartkæri elsku Jesús minn.
Láttu mig engla ljóssins sjá
er líf mitt hverfur jörðu frá.
(Rósa B. Blöndals)
Fyrsta erindi úr ljóðinu Kveðja
í ljóðabókinni Kveðjur

Ó Jesú tak á móti mér
í mildi þinni hjá oss ver
í helgri skírn ég helga þér
mitt hjartans barn sem nýfætt er.

Gef því að halda helga trú
að hjarta þínu vef það nú
og lát það vita lífið sitt
sé löngu tryggt við hjarta þitt.
(Rósa B. Blöndals)
Skírnarvers í ljóðabókinni Kveðjur

Elsku litli ljúfur minn,
leiki við þig heimurinn.
Ástin gefi þér ylinn sinn,
þótt einhver fyrir það líði.
Vertu eins og afi þinn
allra bænda prýði.
(Örn Arnarsson)

Minning þín er mér ei gleymd; 
mína sál þú gladdir; 
innst í hjarta hún er geymd, 
þú heilsaðir mér og kvaddir. 
(Káinn)

Ég vil gjarnan lítið ljóð 
láta af hendi rakna. 
Eftir kynni afargóð 
ég alltaf mun þín sakna. 
(Guðrún V. Gísladóttir) 
(G.V.G.)

Sofðu vinur vært og rótt 
verndi þig Drottinn góður. 
Dreymi þig vel á dimmri nótt 
dýrð þíns Jesú bróður. 
(Þorkell G. Sigurbjörnsson)

Heimsins þegar hjaðnar rós 
og hjartað klökknar.
Jesús gefðu mér eilíft ljós
sem aldrei slökknar.
(Höfundur ókunnur)

Æ, amma, hvar ertu? Æ, ansaðu mér.
Því ég er að gráta og kalla eftir þér.
Fórstu út úr bænum eða fórstu út á haf?
Eða fórstu til Jesú í sælunnar stað?
(Höf. ók.)

Ég bið Guð að gæta mín, 
góða anda að hugga mig. 
Sama ósk er eins til þín: 
Almættið það sjái um þig.
(Leifur Eiríksson)

Ég vil á fjöllin fara
fremur en vera í byggð,
orku þar enga spara
en ávallt þjóna af dyggð.
Guð hefur margan glaðan dag
látið mig lifa á heiðum
líknandi mínum hag.
(Sigvaldi skáldi)

Þú ert yndið mitt yngsta og besta,
þú ert ástarhnossið mitt nýtt,
þú ert sólrún á suðurhæðum,
þú ert sumarblómið mitt frítt,
þú ert ljósið sem lifnaðir síðast,
þú ert löngunnar minnar Hlín.
Þú ert allt sem ég áður þráði,
þú ert ósk, – þú ert óskin mín.
(Gestur)

Fjær er nú fagri
fylgd þinni
sveinn í djúpum dali,
ástarstjarna
yfir Hraundranga
skín á bak við ský.

Háa skilur hnetti 
himingeimur,
blað skilur bakka og egg,
en anda, sem unnast,
fær aldregi
eilífð að skilið.
(Jónas Hallgrímsson)
úr Ferðalokum eftir Jónas 
 
Smávinir fagrir, foldarskart, 
fífill í haga, rauð og blá 
brekkusóley, við mættum margt 
muna hvort öðru að segja frá. 
Prýðið þér lengi landið það, 
sem lifandi guð hefur fundið stað 
ástarsælan, því ástin hans 
allstaðar fyllir þarfir manns.

Vissi ég áður voruð þér, 
vallarstjörnur um breiða grund, 
fegurstu leiðarljósin mér. 
Lék ég að yður marga stund. 
Nú hef ég sjóinn séð um hríð 
og sílalætin smá og tíð. - 
Munurinn raunar enginn er, 
því allt um lífið vitni ber.

Faðir og vinur alls, sem er, 
annastu þennan græna reit. 
Blessaðu, faðir, blómin hér, 
blessaðu þau í hverri sveit. 
Vesalings sóley, sérðu mig? 
Sofðu nú vært og byrgðu þig. 
Hægur er dúr á daggarnótt. 
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt!

Smávinir fagrir, foldarskart, 
finn ég yður öll í haganum enn. 
Veitt hefur Fróni mikið og margt 
miskunnar faðir. En blindir menn 
meta það aldrei eins og ber, 
unna því lítt, sem fagurt er, 
telja sér lítinn yndisarð 
að annast blómgaðan jurtagarð. 
(Jónas Hallgrímsson)

„Dáinn, horfinn“ – harmafregn! 
hvílíkt orð mig dynur yfir! 
En eg veit að látinn lifir; 
það er huggun harmi gegn. 
Hvað væri annars guðleg gjöf,
geimur heims og lífið þjóða,
hvað væri sigur sonarins góða?
Illur draumur, opin gröf.
 
Nei, eg vil ei hæða hinn 
lifanda föður allra anda, 
ástina þína, verkin handa, 
dýrðina þína, drottinn minn! 
Fast e trúi: Frá oss leið 
vinur minn til vænna funda 
og verka frægra, sæll að skunda 
fullkomnunar fram á skeið. 
 
Efa, maður! ei það ráð.
Eitt eg veit um alla vegu
alheimsspeki dásamlegu,
þeir eru einskær ást og náð.
Felum drottins föðurhönd
harma vora' og hjartaþunga,
hann á sjálfur gamla' og unga,
frjáls að leysa líknarhönd.
 
Síst vil ég tala um svefn við þig.
Þreyttum anda er þægt að blunda
og þannig bíða sælli funda –
það kemur ekki mál við mig.
Flýt þér, vinur, í fegri heim.
Krjúptu að fótum friðarboðans
og fljúgðu á vængjum morgunroðans
meira að starfa guðs um geim.
 (Jónas Hallgrímsson)

Nú andar suðrið sæla vindum þýðum; 
á sjónum allar bárur smáar rísa 
og flykkjast heim að fögru landi ísa, 
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum.

Ó, heilsið öllum heima rómi blíðum 
um hæð og sund í drottins ást og friði; 
kyssið þið, bárur, bát á fiskimiði; 
blásið þið, vindar, hlýtt á kinnum fríðum.

Vorboðinn ljúfi, fuglinn trúr, sem fer 
með fjaðrabliki háa vegaleysu 
í sumardal, að kveða kvæðin þín,
heilsaðu einkum, ef að fyrir ber 
engil, með húfu og rauðan skúf, í peysu; 
þröstur minn góður, það er stúlkan mín. 
(Jónas Hallgrímsson)

Stígur hún við stokkinn, 
stuttan á hún sokkinn, 
ljósan ber hún lokkinn 
litli telpuhnokkinn. 
(Jónas Hallgrímsson)

Vel sé þér, vinur,
þótt vikirðu skjótt
Frónbúum frá
í fegri heima.
Ljós var leið þín
og lífsfögnuður,
æðra, eilífan
þú öðlast nú.
(Jónas Hallgrímsson)

Sæludalur sveitin best,
sólin á þig geislum helli,
snemma risin, seint er sest,
sæludalur, prýðin best.
Þín er grundin gæðaflest,
gleðin æsku, hvíldin elli,
sæludalur sveitin best,
sólin á þig geislum helli.
(Jónas Hallgrímsson)
 erindi úr Dalvísu eftir Jónas

Kossi föstum kveð ég þig, 
kyssi heitt mitt eftirlæti,
fæ mér nesti fram á stig, –
fyrst ég verð að kveðja þig.
Vertu sæll! og mundu mig
minn í allri hryggð og kæti!
Kossi föstum kveð ég þig
kyssi fast mitt eftirlæti.
(Jónas Hallgrímsson)

Dýrðlegt er að sjá, 
eftir dag liðinn, 
haustsól brosandi 
í hafið renna. 
Hnígur hún hóglega 
og hauður kveður 
friðarkossi 
og á fjöllum sezt.

Gráti því hér enginn 
göfugan föður, 
harmi því hér enginn 
höfðingja liðinn. 
Fagur var hans lífsdagur, 
en fegri er upp runninn 
dýrðardagur hans 
hjá drottni lifanda. 
 
Stríð er starf vort 
í stundarheimi, 
berjumst því og búumst 
við betri dögum. 
Sefur ei og sefur ei 
í sortanum grafar 
sálin, – í sælu 
sést hún enn að morgni. 
      (Jónas Hallgrímsson)

Vorið góða, grænt og hlýtt,
græðir fjör um dalinn,

allt er nú sem orðið nýtt,
ærnar, kýr og smalinn.

Kveður í runni, kvakar í mókvikur 
þrastasöngur;
eins mig fýsir alltaf þó:
aftur að fara’ í göngur.
(Jónas Hallgrímsson)

Vertu dyggur, trúr og tryggur, 
tungu geymdu þína. 
Við engan styggur né í orðum hryggur, 
athuga ræðu mína.

Lítillátur, ljúfur og kátur,
leik þér ei úr máta.
Varast spjátur, hæðni, hlátur;
heimskir menn sig státa.

Víst ávallt þeim vana halt:
Vinna, lesa iðja,
umfram allt þó ætíð skalt
elska guð og biðja.
(Hallgrímur Pétursson)
Úr Heilræðavísum Hallgríms

Ó, Jesús, það er játning mín,
ég mun um síðir njóta þín,
þegar þú, dýrðar Drottinn minn,
dómstól í skýjum setur þinn.
(Hallgrímur Pétursson)

Úr Víst eru, Jesús, kóngur klár, nr 41

Engan leit ég eins og þann,
álma hreyti bjarta.
Einn guð veit, ég elskaði hann
af öllum reit míns hjarta.

Augun mín og augun þín
ó! þá fögru steina.
Mitt er þitt og þitt er mitt,
þú veist hvað ég meina.

Langt er síðan sá ég hann,
sannlega fríður var hann.
Allt, sem prýða má einn mann
mest af lýðum bar hann.

Trega eg þig manna mest
mædd af tára flóði,
ó, að við hefðum aldrei sést,
elsku vinurinn góði.

Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.

Beztan veit eg blóma þinn,
blíðu innst í reitum.
Far vel Eyjafjörður minn,
fegri öllum sveitum.
(Vatnsenda-Rósa)
(Úr vísumVatnsenda-Rósu)

Enginn lái öðrum frekt,
einn þó nái falla.
Hver einn gái að sinni sekt,
syndin þjáir alla.
(Skáld Rósa)

Sæt er heit og saklaus ást,
sárt er hana að dylja.
Eins og það er sælt að sjást,
sárt er líka að skilja
(Páll Ólafsson)

Ó, blessuð vertu, sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðarvötnin blá.
Nú fossar, lækir, unnir, ár
sér una við þitt gyllta hár,
nú fellur heitur haddur þinn
á hvíta jökulkinn.
(Páll Ólafsson)

Sálina engin binda bönd,
guð henni vængi létta léði
að lyfta sér á í hryggð og gleði,
dýrðlega bjó þá drottins hönd.
Þeir vængir engan þekkja lúa.
Það er sálunni hvíld að fljúga
innan um þennan undra geim,
endurminninga og vona heim.

Hún getur flogið öld frá öld
herrans að skoða handaverkin,
himnesk vísdóms og gæsku merkin,
hennar ævi á ekkert kvöld.
Henni er unun og endurnæring
eilíf starfsemi, sífelld hræring.
Ó guð! hvað er þá öndin mín?
Eilífðar stjarna dóttir þín.
(Páll Ólafsson)

Guðdómlegur geisli blíður
greiðir skuggamyrkan geim;
á undra vængjum andinn líður
inn í bjartan friðarheim.
 (Hugrún)

Flýg ég og flýg
yfir furuskóg,
yfir mörk og mó,
yfir mosató,
yfir haf og heiði,
yfir hraun og sand,
yfir vötn og vídd,
inn á vorsins land.

Flýg ég og flýg
yfir fjallaskörð,
yfir brekkubörð,
yfir bleikan svörð,
yfir foss í gili,
yfir fuglasveim,
yfir lyng í laut,
inn í ljóssins heim.
(Hugrún)
 
Ég veit af lind, er líður fram
sem ljúfur blær.
Hún hvíslar lágt við klettastall
sem kristall tær.

Hún svalar mér um sumardag,
er sólin skín.
Ég teyga af þeirri lífsins lind,
þá ljósið dvín.

Og þegar sjónin myrkvast mín
og máttur þver,
ég veit, að ljóssins draumadís
mér drykkinn ber.

Svo berst ég inn í bjartan sal
og blessað vor.
Þá verður jarðlífs gatan gleymd
og gengin spor.

En lindin streymir, streymir fram,
ei stöðvast kann,
og áfram læknar þunga þjáðan,
þyrstan mann.
(Hugrún)
Lindin e Hugrúnu

Mér tregt er um orð til að þakka þér, 
hvað þú hefur alla tíð verið mér. 
Í munann fram myndir streyma.
Hver einasta minning er björt og blíð,
og bros þitt mun fylgja mér alla tíð,
unz hittumst við aftur heima.

Ó, elsku pabbi, ég enn þá er
aðeins barn, sem vill fylgja þér.
Þú heldur í höndina mína.
Til starfanna gekkstu með glaðri lund,
þú gleymdir ei skyldunum eina stund,
að annast um ástvini þína.

Þú farinn ert þangað á undan inn.
Á eftir komum við, pabbi minn.
Það huggar á harmastundum.
Þótt hjörtun titri af trega og þrá, 
við trúum, að þig við hittum þá
í alsælu á grónum grundum.

Þú þreyttur varst orðinn og þrekið smátt, 
um þrautir og baráttu ræddir fátt
og kveiðst ekki komandi degi.
(Hugrún)

Þú gengin ert hugglöð á frelsarans fund
og fagnar með útvaldra skara,
þar gleðin er eilíf, þar grær sérhver und.
Hve gott og sælt við hinn hinsta blund
í útbreiddan faðm Guðs að fara.

Nú kveðja þig vinir með klökkva og þrá
því komin er skilnaðarstundin.
Hve indælt það verður þig aftur að sjá
í alsælu og fögnuði himnum á,
er sofnum vér síðasta blundinn.
(Hugrún)

Dal einn vænan ég veit,
verndar Drottinn þann reit.
Allt hið besta þar blómgast hann lætur.
Þar er loftið svo tært,
þar er ljósblikið skært. –
Þar af lynginu er ilmurinn sætur.
(Hugrún)

Hví var þessi beður búinn
barnið kæra, þér svo skjótt?
Svar af himni heyrir trúin
hljóma gegnum dauðans nótt.
Það er kveðjan: ,,Kom til mín!“
Kristur tók þig heim til sín.
Þú ert blessuð hans í höndum,
hólpin sál með ljóssins öndum
 (Björn Halldórsson í Laufási)

Á hendur fel þú honum,
sem himna stýrir borg,
það allt, er áttu í vonum,
og allt, er veldur sorg.
Hann bylgjur getur bundið
og bugað storma her,
hann fótstig getur fundið,
sem fær sé handa þér.

Mín sál, því örugg sértu,
og set á Guð þitt traust.
Hann man þig, vís þess vertu,
og verndar efalaust.
Hann mun þig miskunn krýna.
Þú mæðist litla hríð.
Þér innan skamms mun skína
úr skýjum sólin blíð.
(Björn Halldórsson)
(Björn Halldórsson í Laufási)

Fótmál dauðans fljótt er stigið
fram að myrkrum grafarreit,
mitt er hold til moldar hnigið
máske fyrr en af ég veit.
Heilsa, máttur, fegurð, fjör
flýgur burt sem elding snör.
Hvað er lífið? Logi veikur,
lítil bóla, hverfull reykur.

Margur einn í aldurs blóma
undi sæll við glaðan hag,
brátt þá fregnin heyrðist hljóma:
Heill í gær, en nár í dag. –
Ó, hve getur undraskjótt
yfir skyggt hin dimma nótt!
Fyrir dyrum dauðans voða
daglega þér ber að skoða.
(Björn Halldórsson í Laufási)

Hví fölnar jurtin fríða
og fellir blóm svo skjótt?
Hví sveipar barnið blíða
svo brátt hin dimma nótt?
Hví verður von og yndi
svo varpað niður í gröf?
Hví berst svo burt í skyndi
hin besta lífsins gjöf?“
(Björn Halldórsson í  Laufási)

Þó í okkar feðrafold 
falli allt sem lifir 
enginn getur mokað mold 
minningarnar yfir. 
 (Bjarni Jónsson frá Gröf)

Dýpsta sæla og sorgin þunga,
svífa hljóðlaust yfir storð.
Þeirra mál ei talar tunga,
tárin eru beggja orð.
(Ólöf Sigurðardóttir frá Hlöðum)

Veltu burtu vetrarþunga
vorið, vorið mitt!
Leiddu mig nú eins og unga
inní draumaland þitt!
Minninganna töfra-tunga
talar málið sitt,
þegar mjúku, kyrru kveldin
kinda' á hafi sólar-eldinn.
(Ólöf Sigurðardóttir frá Hlöðum)
Úr Sólstöðu-þulu, Ólafar

Hve elska eg þig, gleði, með 
geislana þína,
– án gleði er eg aumlega stödd – 
þá sólbros þitt skín inn í sálina 
mína, 
þar syngur hver einasta rödd.

Og þá vil eg öllu því lifandi líkna 
og lofa því gleðina sjá. 
Allt mannkyn þá vil eg af mis
gjörðum sýkna 
og mildinni konungdóm fá.

Þú opnar það besta, sem eðli 
mitt geymir 
og uppljómar dimmustu göng, 
svo ljósið og hitinn að hjarta mér 
streymir, 
og hugurinn fyllist með söng.

Því elska eg þig, gleði, með and
litið bjarta 
sem áhugann kveikir og þor. 
Þinn bústað sem oftast mér 
hafðu í hjarta, 
þú, huga míns syngjandi vor.
(Ólöf  Sigurðardóttir frá Hlöðum)
Til gleðinnar e Ólöfu

Þegar dags er þrotið stjá
þróttur burtu flúinn.
Fátt er sælla en sofna þá
syfjaður og lúinn.
 (Rögnvaldur Björnsson)

Hverfur margt
huganum förlast sýn
þó er bjart
þegar ég minnist þín.

Allt er geymt
allt er á vísum stað
engu gleymt,
ekkert er fullþakkað.
(Oddný Kristjánsdóttir í Ferjunesi)
Til þín e Oddnýju

Ég þakka Guði löngu liðinn dag 
sem lét mig eignast þig að ævivin. 
Og öll þau blóm sem uxu á þinni leið 
með ilm og fegurð hresstu og glöddu mig.
Og birtan sem þú breiddir yfir allt 
sló bjarma á lífið allt í kringum þig.

Svo líða dagar, ár og ævitíð 
og ýmsum blikum slær á loftin blá. 
Í sorg og gleði alltaf varstu eins 
og enginn skuggi féll á þína brá. 
Svo brast á élið, langt og kólgukalt 
og krafan mikla um allt sem gjalda má.
 
Og fljótið niðar enn sem áður fyrr 
og ennþá flúðin strýkur næman streng. 
Við blæþýtt ljóð, um blóm og sumaryl 
og bjarta kyrrð – í minningu um þig. 
(Oddný Kristjánsdóttir)

Ég á eina minning, sem mér er kær:
Í morgundýrð vafinn okkar bær
og á stéttinni stendur hann hljóður,
hann horfir til austurs þar ársól rís,
nú er mín sveit eins og Paradís.
Ó, hvað þú, Guð, ert góður.

Ég á þessa minning, hún er mér kær.
Og ennþá er vor og þekjan grær
og ilmar á leiðinu lága.
Ég veit að hjá honum er blítt og bjart
og bærinn hans færður í vorsins skart
í eilífðar himninum bláa.
(Oddný Kristjánsdóttir)

Þú ert sem bláa blómið
svo blíð og hrein og skær.
Ég lít á þig og löngun 
mér líður hjartað nær.

Mér er sem leggi ég lófann
á litla höfuðið þitt,
biðjandi Guð að geyma
gullfagra barnið mitt.
(Þýð. Benedikt Gröndal)

Ó, sofðu, blessað barnið frítt,
þú blundar vært og rótt.
Þig vængir engla vefja blítt
og vindar anda hljótt.
Af hjarta syngja hjarðmenn þér
til heiðurs vögguljóð sem tér:
Sofðu rótt, sofðu rótt, vært og rótt, sofðu rótt.
(Þýð. Þorgils Hlynur Þorbergsson)

Þú áttir söngva og sól í hjarta 
er signdi og fágaði viljans stál. 
Þeir þurftu ekki um kulda að kvarta, 
er kynni höfðu af þinni sál. 
 (Grétar Fells)

Af lifandi gleði var lund þín hlaðin,
svo loftið í kringum þig hló,
en þegar síðast á banabeði
brosið á vörum þér dó,
þá sóttu skuggar að sálu minni
og sviptu hana gleði og ró.

En seinna skildi ég: Hér áttirðu ekki
að eiga langa töf.
Frá drottni allsherjar ómaði kallið
yfir hin miklu höf:
Hann þurfti bros þín sem birtugjafa
bak við dauða og gröf.
(Grétar Ó. Fells)

Hún var einstök perla.
Afar fágæt perla,
skreytt fegurstu gimsteinum
sem glitraði á
og gerðu líf samferðamanna hennar
innihaldsríkara og fegurra.
Fáar perlur eru svo ríkulega búnar,
gæddar svo mörgum af dýrmætustu
gjöfum Guðs.

Hún hafði ásjónu engils
sem frá stafaði ilmur
umhyggju og vináttu,
ástar og kærleika.

Hún var farvegur kærleika Guðs,
kærleika sem ekki krafðist endurgjalds.

Hún var vitnisburður
um bestu gjafir Guðs,
trúna, vonina, kærleikann og lífið.

Blessuð sé minning einstakrar perlu.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Ég á aðeins eitt líf,
það er mér mjög dýrmætt.
Ég reyni að lifa því
og ég vanda mig.

Samt veikist ég,
verð fyrir vonbrigðum og særist.

Að lokum slokknar á líkama mínum,
hann deyr og verður að moldu.

Ég á aðeins eitt líf,
en það gerir ekkert til,
ég sætti mig við það.
Því líf mitt er í Jesú
og það varir að eilífu.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Þú varst alltaf svo góð við mig,
ég fékk athygli þína óskipta,
þú lifðir fyrir mig,
hlustaðir á mig,
talaðir við mig,
leiðbeindir mér,
lékst við mig,
sýndir mér þolinmæði,
agaðir mig í kærleika,
sagðir mér sögur,
fræddir mig
og baðst með mér.

Þú varst alltaf svo nærgætin
og skilningsrík,
umhyggjusöm og hjartahlý.
Þú varst skjól mitt og varnarþing.
Við stóðum saman í blíðu og stríðu,
vorum sannir vinir.
Mér þótti svo undur vænt um þig,
elsku mamma mín.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Þótt móðir mín
sé nú aðeins minningin ein
mun ég ávallt minnast hennar
með glöðu geði
og dýpstu virðingu,
hugheilu þakklæti
og hjartans hlýju,
fyrir allt og allt.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Eitt sinn
varst þú
aðeins draumur.

Fallegur draumur
í huga Guðs.

Draumur
sem rættist.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Bænin er það fegursta og besta
sem í brjósti mínu bærist.
Háleitari en sú hugsun
sem í höfðinu hrærist.

Sem andvörp
til himneskrar fegurðar þær flögra.

Um loftið þær líða
sem friðarins fuglar
og brúa þar bil.

Hjartað mýkist
og sjónarhornið
verður í senn
skýrara og mildara.

Þá kærleikurinn ljúflega
mig tekur að aga
og benda mér á leiðir
sem best er að fara.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Jesús er Guð þinn,
því aldrei skalt gleyma.
Hann gengur við hlið þér
og leiða þig vill.
Þú eilífa lífið,
átt honum að þakka,
hann sigraði dauðann
og lífið gaf þér.
Guðs son á himni
nú vakir þér yfir.
Hann gleymir ei bæn þinni
hver sem hún er.

Líf mitt sé falið þér,
eilífi faðir.
Faðminum þínum ég hvíla vil í.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Boðberar kærleikans
eru jarðneskir englar
sem leiddir eru í veg fyrir fólk
til að veita umhyggju,
miðla ást,
fylla nútíðina innihaldi
og tilgangi,
veita framtíðarsýn
vegna tilveru sinnar
og kærleiksríkrar nærveru.

Þeir eru jákvæðir,
styðja,
uppörva og hvetja.

Þeir sýna hluttekningu,
umvefja og faðma,
sýna nærgætni
og raunverulega umhyggju,
í hvaða kringumstæðum sem er
án þess að spyrja um endurgjald.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Staldraðu við,
eitt augnablik
og líttu um öxl.

Taktu svo reynslu þína,
allt það neikvæða og sára
sem yfir þig hefur gengið
og allt hið ljúfa og jákvæða
sem þú hefur upplifað.
Settu það síðan í pott minninganna,
hrærðu vel í,
við rétt hitastig
og útkoman verður
gegnheilar, gullislegnar, demants-perlur
sem ekkert fær afmáð eða eytt.

Perlur sem gera þig að veðraðri
og þroskaðri manneskju
sem kölluð er til þess hlutverks
að miðla í umhverfinu
og til komandi kynslóða.

Slípaðar, óafmáanlegar,
fallegar og dýrmætar
demants-perlur.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Ég bið þig góði Jesús
að vera hjá mér í nótt,
gef ég heyri orð þín:
Vinur, sofðu rótt.

Til þín er gott að flýja,
þú gefur mér krafta nýja,
svo hjarta mitt fái tifað
og orð þitt í mér lifað.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Þótt andlitið kunni
að gleðjast um stund,
getur hjartað grátið.

Ef þú vilt komast hjá því
að syrgja og sakna,
skaltu hætta að elska.
Því þeir missa mest
sem mikið elska.

Sá sem ekki elskar
missir ekki neitt,
en fer mikils á mis.

Leyfðu sorginni
að hafa sinn tíma
og fara sinn eðlilega farveg.

Svo mun það gerast,
smátt og smátt,
að þú gefst upp fyrir henni
og minningarnar björtu og góðu
komast að,
taka við
og búa með þér.
Ómetanlegar minningar
sem enginn getur frá þér tekið.

Að harðasta vetrinum loknum
fer svo að vora
og yljandi vindar
taka aftur um þig að leika
og litskrúðug
ólýsanlega fögur blóm
gera vart við sig,
hvert af öðru.
Þau taka að spretta
umhverfis lind minninganna.

Blessaðir séu þeir
sem gefa sér tíma
til að strjúka vanga
og þerra tár af kinn
bara með því að faðma
og vera.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Það er svo þungt að missa,
tilveran er skekin á yfirþyrmandi hátt,
angist fyllir hugann,
örvæntingin og umkomuleysið
er algjört,
tómarúmið hellist yfir,
tilgangsleysið virðist blasa við.

Það er svo sárt að sakna
en það er svo gott að gráta.

Tárin eru dýrmætar daggir,
perlur úr lind minninganna.
Minninga sem tjá kærleika og ást,
væntumþykju og þakklæti
fyrir liðna tíma.
Minninga sem þú einn átt
og enginn getur afmáð
eða frá þér tekið.

Tárin mýkja og tárin styrkja.
Í þeim speglast fegurð minninganna.

Gráttu, 
“Því að sælir eru sorgbitnir
því að þeir munu huggaðir verða.”

Sælir eru þeir
sem eiga von á Krist í hjarta
því að þeir munu lífið erfa,
og eignast framtíð bjarta.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Málið er
að þiggja kærleikann,
meðtaka hann
af þakklæti
og lifa honum.
Með því að finna honum farveg,
koma honum áfram
svo fleiri fái notið hans.

Kærleikurinn er tær,
hann er heill,
honum fylgir sannleikur
og frelsi,
umhyggja og umburðarlyndi,
von og traust,
ábyrgð og agi.
 (Sigurbjörn Þorkelsson)

Ég á mér draum
um betra líf.
Ég á mér draum
um betri heim.
Þar sem allir eru virtir,
hver á sínum stað,
í sinni stétt og stöðu.
Þar sem allir eru mettir
gæðum sannleikans.
Þar sem allir fá að lifa
í réttlæti og friði.
Þar sem sjúkdómar, 
áhyggjur og sorgir
eru ekki til.
Og dauðinn aðeins upphaf
að betri tíð.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Þú hvarfst mér 
á hádegi lífsins
og komst ekki aftur,
ég sá þig ekki meir.

Samt bíð ég þín
og vona
að ég fái þig að leiða
ströndum himinsins á
eins og forðum
þegar við leiddumst
hönd í hönd,
föðmuðumst,
án orða,
þögðum saman,
grétum saman
eða töluðum saman,
lékum okkur, hlógum
og skríktum,
nutum lífsins í fjörunni
eða úti í skógi.

Ylur lífsins við okkur lék,
tíminn eins og stóð í stað,
var sem eilíft sumar.

Fegurð lífsins
speglast í lind minninganna
um þig.

Um síðir,
þegar ævin dvín
við mætast munum
svo aftur
elsku ástin mín
við ströndina
á englalandi,
þar sem fegurðin býr
og eilíf sólin
við okkur skín.
 (Sigurbjörn Þorkelsson)

Markmið eru sett,
áföngum er náð,
tímamót verða.

Fjallið er klifið,
toppnum er náð.
Þá koma í ljós nýir toppar,
ný markmið, nýir áfangar.

Þrátt fyrir öll tímamót
og fjarlæg markmið
sem oft virðast eins og lokatakmark
þá heldur lífið áfram.

Þrátt fyrir allt mótlæti,
torfærur og brekkur,
baráttu og ósigra,
og jafnvel þótt ævinni ljúki,
jafnvel þrátt fyrir sjálfan dauðann,
sem eru sannkölluð tímamót,
þá heldur lífið áfram,
og ekkert fær það stöðvað.
 (Sigurbjörn Þorkelsson)

Þótt minn elskulegi faðir
og kæri vinur
hafi nú kallaður verið heim
til himinsins sælu sala
og sé því frá mér farinn
eftir óvenju farsæla
og gefandi samferð,
þá bið ég þess og vona
að brosið hans blíða og bjarta
áfram fái ísa að bræða
og lifa ljóst í mínu hjarta,
ylja mér og verma,
vera mér leiðarljós
á minni slóð
í gegnum
minninganna glóð.

Og ég treysti því
að bænirnar hans bljúgu
mig blíðlega áfram munu bera
áleiðis birtunnar til,
svo um síðir við ljúflega
hittast munum heima á himnum
og samlagast í hinum eilífa
ljóssins yl.
 (Sigurbjörn Þorkelsson)

Þegar þú hefur vind í fang,
þá haltu höfðinu hátt.
Hræðstu ei myrkrið,
það mun birta til.
Því að ljós heimsins
mun þér lýsa
í gegnum dauðans dimman dal.
Hann fer á undan
í gegnum storm og regn.

Þú munt aldrei ganga einn,
munt aldrei ganga einn.

(Sigurbjörn Þorkelsson)

Þótt líkami minn hrörni,
hann veslist upp
og á honum slokkni.
Þá lifir sál mín,
hún þakkar og fagnar,
fær frelsi, fagra hvíld.

Hún þakkar fyrir lífið
sem er fallegt og gott,
því að góður Guð
gaf mér lífið
og það tekur aldrei enda.

Ég lifi í, með og fyrir Jesú,
hann bjargaði lífi mínu.
Líf mitt mun lifa hjá Guði,
vegna Jesú,
um alla eilífð.

Þótt líkami minn hrörni
og á honum slokkni.

(Sigurbjörn Þorkelsson)

Fegraðu umhverfi þitt
með gjöfum.
Stráðu fræjum 
kærleika og umhyggju.
Og þín verður minnst
sem þess sem elskaði,
þess sem bar raunverulega umhyggju
fyrir fólki.
(Sigurbjörn Þorkelsson)

Ljúfi Jesús, láttu mig
lífs míns alla daga
lifa þér og lofa þig
ljúft í kærleiks aga.

(Þorkell G. Sigurbjörnsson)

Lifir, blómgast, löndin vinnur,
lýsigull og sólskin spinnur
ofar brotsjó atburðanna
endurminning góðra manna.
(G.Fr.)

Nú þögn er yfir þinni önd 
og þrotinn lífsins kraftur 
í samvistum á sæluströnd 
við sjáumst bráðum aftur.
(Ingvar N. Pálsson)

Hér við skiljumst 
og hittast munum 
á feginsdegi fira;
drottinn minn 
gefi dauðum ró, 
hinum líkn, er lifa. 
(Úr Sólarljóðum)

Auð né heilsu 
ræður engi maður, 
þótt honum gangi greitt; 
margan það sækir, 
er minnst um varir,
engi ræður sættum sjálfur.
(Úr Sólarljóðum)

Það okkur er til rauna
hve ógjarnt var að launa,
við könnumst við það klökk.
En fyrir allt sem ertu
um eilífð blessuð vertu!
Og haf þú okkar hjartans þökk.
(G.J.G.)
-Guttormur J. Guttormsson

Hvert sem leiðin þín liggur 
um lönd eða höf; 
berðu sérhverjum sumar 
og sólskin að gjöf. 
(Stephan G. Stephansson)

En þegar hinzt er allur dagur úti
og uppgerð skil,
og hvað sem kaupið veröld kann að virða,
sem vann ég til:
í slíkri ró ég kysi mér að kveða
eins klökkan brag
og rétta heimi að síðstu sáttahendi
um sólarlag.
(Stephan G. Stephansson)
Við verkalok, e. Stephan

– Þitt er menntað afl og önd,
eigirðu fram að bjóða
hvassan skilning, haga hönd,
hjartað sanna og góða.

Frá því marki manninn þann
eg menntaðastan dæmdi,
flest og best sem var og vann,
það vönduðum manni sæmdi.
(Stephan G. Stephansson)

Láttu hug þinn  aldrei eldast eða hjartað.
Vinur  aftansólar sértu,
sonur morgunroðans  vertu.
(Stephan G.  Stephansson)

Þar sem öllum öðrum trjám 
of lágt þótti að gróa
undir skuggaholtum hám,
hneppt við sortaflóa
sprastu, háa, gilda grön,
grænust allra skóga.

Þér hefur víst á vetrum þrátt
verið kalt á fótum:
svell við stálhart, sterkt og blátt
stappa votum rótum,
berja frost úr fagurlims
fingri og liðamótum.

Samt þú vóxt og varðst svo há,
viðir laufi klæddir
– sem þó vóru ofan á
undirhleðslum fæddir – 
teygja sig þinn topp að sjá,
teinar veðurmæddir.

Skugga jarðar út úr ung 
algræn fyrst þú smýgur,
gegnum vetrarveðrin þung
vex og grænni stígur.
Unglegt barr þitt, lim né lit
lætur ei uns þú hnígur.

Upp úr skugga og saggasvörð 
sífrjó blöðin greinast, 
varmalaust í vetrar-jörð 
vonarrætur leynast.
Bognar aldrei – brotnar í
bylnum stóra seinast.
(Stephan G. Stephansson)
 Greniskógurinn e Stephan G

Já, nú er vægð að vita á því grein,
að var ei það, er laust þig svona, kæri,
neitt skynbært vald, er vilji neinu mein
né venji á gott með slys sem tækifæri.
Því grimmdarverkin – hvað helst sem þeir kenna –
í hverju hjarta sviðaheitast brenna.
(Stephan G. Stephansson)
ljóð Stephans G. um drenginn Gest

Þó þú langförull legðir 
sérhvert land undir fót, 
bera hugur og hjarta 
samt þíns heimalands mót, 
frænka eldfjalls og íshafs! 
sifji árfoss og hvers! 
dóttir langholts og lyngmós! 
sonur landvers og skers!

Yfir heim eða himin 
hvort sem hugar þín önd, 
skreyta fossar og fjallshlíð 
öll þín framtíðar lönd! 
Fjarst í eilífðar útsæ 
vakir eylendan þín: 
Nóttlaus voraldar veröld 
þar sem víðsýnið skín.

Það er óskaland íslenskt, 
sem að yfir þú býr – 
aðeins blómgróin björgin, 
sérhver baldjökull hlýr, 
frænka eldfjalls og íshafs! 
sifji árfoss og hvers! 
dóttir langholts og lyngmós! 
sonur landvers og skers! 
(Stephan G. Stephansson)

Það líf var okkur lán, en henni sómi.
Hún leyndist nærri, og var þó stéttar prýði,
og það, sem mörgum sóttist seint í stríði,
það sigraði' hún með brosi og hlýjum rómi.
(Þorsteinn Erlingsson)

En hamingjan geymir þeim gullkransinn sinn,
sem gengur með brosið til síðustu stundar
fær síðan kvöldroða á koddann sinn inn,
kveður þar heiminn í sólskini og blundar.
(Þorsteinn Erlingsson)

Nú máttu hægt um heiminn líða,
svo hverju brjósti verði rótt,
og svæfa allt við barminn blíða, 
þú bjarta heiða júlínótt.

Hver vinur annan örmum vefur
og unga blómið krónu fær.
Þá dansar allt, sem hjarta hefur,
er hörpu sína vorið slær.
(Þorsteinn Erlingsson)

Og börn þín og frændur, sem fjær eru og nær,
við fögnum því öll, að þín hvíld er nú vær
frá kvöldrökkri komandi nætur.
Og hvíldu nú blessuð í bólinu því
sem blóm koma að prýða hvert sumar á ný
og segja’, að þinn blundur sé sætur.
 (Þorsteinn Erlingsson)

Nú opnar fangið fóstran góða
og faðmar þreytta barnið sitt;
hún býr þar hlýtt um brjóstið móða
og blessar lokað augað þitt.
Hún veit, hve bjartur bjarminn var,
þótt brosin glöðu sofi þar
 (Þorsteinn Erlingsson)

Mig hryggir svo margt, sem í hug mínum felst 
og hvernig ég þreytist að lifa 
og mér finnst það, vina mín, hugga mig helst, 
að hugsa um þig eða skrifa, 
að minnast á armlög þín ástrík og góð 
og allt sem að þú hefur talað: 
því ligg ég hér aleinn og yrki nú ljóð 
það eitt gæti huganum svalað.

Eins veit ég það, hvert sem mig hrekur og ber, 
og hverju sem annars ég gleymi, 
þá man ég þó allt sem ég unni með þér 
og elska það, faðma og geymi. 
Og þegar að dimmir við skammdegisskeið 
og skuggarnir þéttast um fætur, 
þá vona ég stjörnur þær lýsi mér leið, 
sem leiftur á bláhveli nætur.

Ég man það sem barn að ég margsinnis lá 
og mændi út í þegjandi geiminn, 
og enn get ég verið að spyrja og spá, 
hvar sporin mín liggi yfir heiminn. 
En hvar sem þau verða mun hugurinn minn, 
við hlið þína margsinnis standa, 
og vel getur verið í síðasta sinn 
ég sofni við faðm þinn í anda. 
(Þorsteinn Erlingsson)

Fyrr var oft í koti kátt, 
krakkar léku saman, 
þar var löngum hlegið hátt, 
hent að mörgu gaman. 
Úti' um stéttar urðu þar 
einatt skrítnar sögur, 
þegar saman safnast var 
sumarkvöldin fögur.

Eins við brugðum okkur þá 
oft á milli bæja 
til að kankast eitthvað á 
eða til að hlæja. 
Margt eitt kvöld og margan dag 
máttum við í næði 
æfa saman eitthvert lag 
eða syngja kvæði.

Bænum mínum heima hjá 
Hlíðar brekkum undir 
er svo margt að minnast á, 
margar glaðar stundir. 
Því vill hvarfla hugurinn, 
heillavinir góðir, 
heim í gamla hópinn minn, 
heim á fornar slóðir. 
(Þorsteinn Erlingsson) 
Í Hlíðarendakoti e. Þorstein

Því sá, sem hræðist fjöllin og einlægt aftur snýr,
fær aldrei leyst þá gátu: hvað hinumegin býr.
En þeim, sem eina lífið er bjarta brúðar myndin,
þeir brjótast upp á fjallið og upp á hæsta tindinn.
(Þorsteinn Erlingsson)

Kristur minn ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gjörðu svo vel og geymdu mig,
Guð, í skjóli þínu.
(Höf. ók.)

Kristur minn ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gakktu hér inn og geymdu mig
Guð í faðmi þínum. 
(Höf. ók.)

Kristur minn ég kalla á þig, 
komdu að rúmi mínu. 
Gæskuríkur geymdu mig 
Guð í faðmi þínum. 
(Höf. ók.)

Vaktu, minn Jesús, vaktu í mér, 
vaka láttu mig eins í þér. 
Sálin vaki þá sofnar líf, 
sé hún ætíð í þinni hlíf. 
(Hallgrímur Pétursson)

Svo að lifa ég sofni hægt, 
svo að deyja að kvöl sé bægt, 
svo að greftrast sem guðs barn hér 
gefðu, sætasti Jesús, mér. 
 (Hallgrímur Pétursson)

Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)

Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(Matthías Jochumsson)

Nú legg ég aftur augun mín, 
en öndin hvarflar, Guð, til þín,
þinn almáttugan ástarvæng
lát yfirskyggja mína sæng.
(Matthías Jochumsson)

Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.

Höndin þín, Drottinn, hlífi mér,
þá heims ég aðstoð missi,
en nær sem þú mig hirtir hér,
hönd þína eg glaður kyssi.

Dauðans stríð af þín heilög hönd
hjálpi mér vel að þreyja,
meðtak þá, faðir, mína önd,
mun ég svo glaður deyja.

Minn Jesús, andlátsorðið þitt 
í mínu hjarta eg geymi,
sé það og líka síðast mitt,
þá sofna eg burt úr heimi.
(Hallgrímur Pétursson)

Jesús, af hjarta þakka' eg þér,
þú, Jesús, varst í dag með mér,
gef þú mér, Jesús, glatt og rótt,
góða og sæla værðarnótt.
(Hallgrímur Pétursson)

Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesús, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér.
(Hallgrímur Pétursson)

Í náðarnafni þínu
nú vil ég klæðast, Jesús.
Vík ég að verki mínu
vertu hjá mér, Jesús.
Hjarta, hug og sinni
hef ég til þín, Jesús.
Svali sálu minni

sæta nafnið Jesús
ég svo yfirvinni
alla mæðu, Jesús,
bæði úti og inni
umfaðmi mig Jesús.

Í náðarnafni þínu
nú vil ég sofna, Jesús.
Bið ég í brjósti mínu
blessaður hvíli Jesús.
Sveipi svo í klæðum
síns réttlætis Jesús,
að á himnahæðum
hjá þér lendi, Jesús.
Mér í mótgangsmæðum
miskunna, góði Jesús.
Dreyra úr dýrstum æðum
dreif þú á mig, Jesús.
(Hallgrímur Pétursson)

Láttu nú ljósið þitt 
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti, 
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)

Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti, sjáðu,
blíði Jesús, að mér gáðu.

Hafðu gát á hjarta mínu
halt mér fast í spori þínu,
að ég fari aldrei frá þér, 
alltaf, Jesús, vertu hjá mér.

Um þig alltaf sál mín syngi
sérhvern dag, þó eitthvað þyngi.
Gef ég verði góða barnið,
geisli þinn á kalda hjarnið.
(Ásmundur Eiríksson)

Endar nú dagur, en nótt er nær,
náð þinni lof ég segi,
að þú hefur mér, Herra kær,
hjálp veitt á þessum degi.

Verkin mín öll og vinnulag
velþóknan hjá þér finni,
en vonskan sú, sem vann ég í dag,
veri gleymd miskunn þinni.

Þó augun sofni aftur hér
í þér mín sálin vaki.
Guðs son, Jesús, haf gát á mér,
geym mín svo ekkert saki.

Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
(Sigurður Jónsson frá Presthólum)
- Sálmab 465
Sr Sigurður Jónsson frá Presthólum, prestur um 1590 til 1661

Svæfillinn minn og sængin mín
sé önnur mjúka höndin þín,
en aðra breið þú ofan á mig,
er mér þá værðin rósamlig.
(Sig. Jónsson, frá Presthólum)
- Sálmab 462

Eins láttu ljósið þitt
lýsa í hjarta mitt,
skína í sál og sinni,
sjálfur vaktu þar inni.

Lát húmið milt og hljótt
hlúa að mér í nótt
og mig að nýju minna
á mildi arma þinna.

Ég fel minn allan hag
einum þér nótt og dag,
ljósið af ljósi þínu
lifi í hjarta mínu.
(Sigurbjörn Einarsson)

Nú er ég klæddur og komin á ról ,
Kristur Jesús veri mitt skjól,
í guðsóttanum gefðu mér,
að ganga í dag, svo líki þér.
(Höf. ók.)

Englar Guðs þeir vaka yfir mér
alla daga' og nætur,
hvert sem ég fer,
út á götu, upp á hól,
undir borði, upp á stól,
alla daga' og nætur
þeir vaka yfir mér 
sem betur fer!
(Helga Jónsdóttir)

Að hryggjast og gleðjast 
hér um fáa daga,
að heilsast og kveðjast. 
– Það er lífsins saga.
(Páll J. Árdal)

Allt veraldar líf er eitt vængjablak,
hins volduga Guðs
og þúsundir ára eitt andartak,
hins eilífa Guðs.
 (Páll J. Árdal)

Trúðu á tvennt í heimi
tign sem hæsta ber:
Guð í alheimsgeimi,
Guð í sjálfum þér.
 (Steingr. Thorsteinsson)

Sofðu, hvíldu sætt og rótt,
sumarblóm og vor þig dreymi!
Gefi þér nú góða nótt
guð, sem meiri' er öllu' í heimi.
(G. Guðm.)

Stýr minni hönd að gjöra gott,
að gleði’ ég öðrum veiti,
svo breytni mín þess beri vott,
að barn þitt gott ég heiti.
(Vald. Briem)

Ég vildi ég gæti og mætti svo margt, 
sem mér finnst að þyrfti að gera, 
sem gæti engann skaðað, og gott er og þarft,
en Guð hefir samt látið vera.

Þá skyldi ég létta þau mannanna mein,
sem meiningarlaust er að bera, 
og kasta af brautinni burtu þeim stein, 
sem beið þar, en átti ekki að vera.
(Sigurður Jónsson)

Blessuð sértu sveitin mín!
sumar, vetur, ár og daga.
Engið, fjöllin, áin þín
– yndislega sveitin mín! –
heilla mig og heim til sín
huga minn úr fjarlægð draga.
Blessuð sértu sveitin mín!
sumar, vetur, ár og daga.

Yndislega ættarjörð,
ástarkveðju heyr þú mína,
þakkarklökkva kveðjugjörð,
kveð ég líf þitt, móðir jörð.
Móðir bæði mild og hörð,
mig þú tak í arma þína.
Yndislega ættarjörð,
ástarkveðju heyr þú mína.

Fagra, dýra móðir mín
minnar vöggu griðastaður
nú er lífsins dagur dvín,
dýra, kæra fóstra mín,
búðu um mig við brjóstin þín.
Bý ég þar um eilífð glaður.
Fagra, dýra móðir mín,
minnar vöggu griðastaður.

Faðir lífsins, faðir minn,
fel ég þér minn anda í hendur.
foldin geymi fjötur sinn.
Faðir lífsins, Drottinn minn,
hjálpi mér í himin þinn
heilagur máttur, veikum sendur.
Faðir lífsins, faðir minn,
fel ég þér minn anda í hendur.
(Sigurður Jónsson)
Sigurður frá Arnarvatni.

Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma 
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og geyma.

Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og  ungar sálir vafðir elsku þinni.

Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
 (Ingibjörg Sigurðardóttir)

Dáðrík gæðakona í dagsins stóru önnum,
dýrust var þín gleði í fórn og móðurást.
Þú varst ein af ættjarðar óskadætrum sönnum,
er aldrei köllun sinni í lífi og starfi brást.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Með ástarþökk ertu kvödd í hinsta sinni hér
og hlýhug allra vannstu er fengu að kynnast þér.
Þín blessuð minning vakir og býr í vinahjörtum
á brautir okkar stráðir þú, yl og geislum björtum.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Þitt hjarta geymdi gullið dýra og sanna, 
að gleðja og hjálpa stærst þín unun var. 
Því hlaust þú hylli Guðs og góðra manna 
og göfugt líf þitt fagran ávöxt bar. 
 
Ég blessa nafn þitt blítt í sál mér geymi, 
og bæn til Guðs mín hjartans kveðja er. 
Hann leiði þig í ljóssins friðarheimi, 
svo lífið eilíft brosi móti þér. 
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Hér að hinstu leiðarlokum 
ljúf og fögur minning skín.
Elskulega amma góða 
um hin mörgu gæði þín.

Allt frá fyrstu æskudögum 
áttum skjól í faðmi þér.
Hjörtun ungu ástúð vafðir 
okkur gjöf sú dýrmæt er.

Hvar sem okkar leiðir liggja 
lýsa göfug áhrif þín.
Eins og geisli á okkar brautum
aamma góð, þótt hverfir sýn.

Athvarf hlýtt við áttum hjá þér 
ástrík skildir bros og tár.
Í samleik björt, sem sólskinsdagur 
samfylgd þín um horfin ár.

Fyrir allt sem okkur varstu 
ástarþakkir færum þér.
Gæði og tryggð er gafstu 
í verki góðri konu vitni ber.

Aðalsmerkið: elska og fórna 
yfir þínum sporum skín.
Hlý og björt í hugum okkar 
hjartkær lifir minning þín.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Umhyggju og ástúð þína 
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið 
yl frá þinni hlýju lund.

Gáfur prýddu fagurt hjarta, 
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur 
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Að eiga vin er vandmeðfarið,
að eiga vin er dýrmæt gjöf.
Vin, sem hlustar, huggar, styður,
hughreystir og gefur von.
Vin sem biður bænir þínar,
brosandi þér gefur ráð. 
Eflir þig í hversdagsleika
til að drýgja nýja dáð.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Öll við færum, elsku vinur, 
ástar þökk á kveðjustund. 
Gleði veitir grátnu hjarta. 
guðleg von um eftirfund. 
Drottinn Jesú, sólin sanna, 
sigrað hefur dauða og gröf. 
Að hafa átt þig ætíð verður, 
okkur dýrmæt lífsins gjöf. 
(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Þó kveðji vinur einn og einn
og aðrir týnist mér,
ég á þann vin, sem ekki bregst
og aldrei burtu fer.

Þó styttist dagur, daprist ljós
og dimmi meir og meir,
ég þekki ljós, sem logar skært,
það ljós, sem aldrei deyr.

Þótt hverfi árin, líði líf,
við líkam skilji önd,
ég veit, að yfir dauðans djúp
mig Drottins leiðir hönd.

Í gegnum líf, í gegnum hel
er Guð mitt skjól og hlíf,
þótt bregðist, glatist annað allt,
hann er mitt sanna líf. 
(Margrét Jónsdóttir)

Ég þakka allt frá okkar fyrstu kynnum
það yrði margt, ef telja skyldi það.
Í lífsins bók það lifir samt í minnum
er letrað skýrt á eitthvert hennar blað.
Ég fann í þínu heita stóra hjarta,
þá helstu tryggð og vináttunnar ljós.
Er gerir jafnvel dimma vetur bjarta
úr dufti lætur spretta lífsins rós.
 (Margrét Jónsdóttir)

Lát mig starfa, lát mig vaka,
lifa, meðan dagur er.
Létt sem fuglinn lát mig kvaka,
lofsöng, Drottinn, flytja þér,
meðan ævin endist mér.

Lát mig iðja, lát mig biðja,
lífsins faðir, Drottinn hár.
Lát mig þreytta, þjáða styðja,
þerra tár og græða sár,
gleðja og fórna öll mín ár.
 (Margrét Jónsdóttir)

Hárið líkist hvítum snjó, 
höndin stirð og fætur, 
ennþá leynist ylur þó 
innst við hjartarætur. 
(Margrét Jónsdóttir)

Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.

Héðan skal halda 
heimili sitt kveður 
heimilisprýðin í hinsta sinn. 
Síðasta sinni 
sárt er að skilja, 
en heimvon góð í himininn.

Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

Grátnir til grafar
göngum vér nú héðan,
fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.
Guð oss það gefi,
glaðir vér megum
þér síðar fylgja' í friðarskaut.
(Vald. Briem)

Enn vér skulum skilja
skaparans að vilja,
hver fer heim til sín.
Lát oss aftur langa,
lífsins Herra', að ganga 
hingað heim til þín. 
Og þótt vér ei hittumst hér,
gef oss fund á gleðistundu,
Guð, í ríki þínu
(Vald. Briem)

Oss héðan klukkur kalla,
svo kallar Guð oss alla
til sín úr heimi hér,
þá söfnuð hans vér sjáum
og saman vera fáum
í húsi því, sem eilíft er.
(Vald. Briem)

Lát opnast himins hlið
þá héðan burt ég fer, 
mitt andlát vertu við
og veit mér frið hjá þér.
Þá augun ekkert sjá
og eyrun heyra’ ei meir
og tungan mæla’ ei má
þá mitt þú andvarp heyr.
(Vald. Briem)

Þú, Guð, sem stýrir stjarna her 
og stjórnar veröldinni,
í straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.

Stýr mínu hjarta’ að hugsa gott
og hyggja’ að vilja þínum,
og má þú hvern þann blett á brott,
er býr í huga mínum.
(Vald. Briem)

Sá andans andardráttur
sé óslítandi þáttur
á milli mín og þín.
Þá barnslegt hjarta biður,
þín blessun streymir niður.
Ég fer til þín, kom þú til mín.
(Vald. Briem)

Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.

Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði er frá.

Nú héðan lík skal hefja,
ei hér má lengur tefja
í dauðans dimmum val.
Úr inni harms og hryggða
til helgra ljóssins byggða
far vel í Guðs þíns gleðisal.
 (Vald. Briem)

Ég horfi yfir hafið
um haust af auðri strönd,
í skuggaskýjum grafið 
það skilur mikil lönd.
Sú ströndin strjála og auða,
er stari eg héðan af,
er ströndin stríðs og nauða,
er ströndin hafsins dauða,
og hafið dauðans haf.

En fyrir handan hafið
þar hillir undir land,
í gullnum geislum vafið
það girðir skýjaband.
Þar gróa í grænum hlíðum
með gullslit blómin smá,
í skógarbeltum blíðum
í blómsturlundum fríðum
má alls kyns aldin sjá.

Þar sé ég sólu fegri
á súlum standa höll
í dýrð svo dásamlegri,
hún drifin gulli er öll.
Þar sé ég fylking fríða
og fagurbúna sveit
um ljóssins sali líða
með ljóssins ásýnd blíða
í unaðs aldinreit.

Ég hljóður eftir hlusta,
ég heyri klukkna hljóm.
Hve guðleg guðsþjónusta
er Guðs í helgidóm!
Ég heyri unaðsóma
og engla skæra raust,
um Drottins dýrðarljóma,
um Drottins verk þeir róma
um eilífð endalaust.

Er þetta hverful hilling
og hugarburður manns?
Nei, það er fögur fylling
á fyrirheitum hans,
er sýnir oss í anda
Guðs eilíft hjálparráð,
og stríðsmenn Guðs þar standa
við stól hins allvaldanda.
Þar allt er eilíf náð.
(Vald. Briem)

Þú, Guð, sem stýrir stjarnaher 
og stjórnar veröldinni,
í straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.

Stýr mínu fari heilu heim
í höfn á friðarlandi,
þar mig í þinni gæslu geym,
ó, Guð minn allsvaldandi.
(Vald. Briem)

Kom, huggari, mig hugga þú,
kom, hönd, og bind um sárin,
kom, dögg, og svala sálu nú,
kom, sól, og þerra tárin,
kom, hjartans heilsulind,
kom, heilög fyrirmynd,
kom, ljós, og lýstu mér,
kom, líf, er ævin þver,
kom, eilífð, bak við árin.
(Vald. Briem)

Sofðu vært hinn síðsta blund,
uns hinn dýri dagur ljómar,
Drottins lúður þegar hljómar
hina miklu morgunstund.

Heim frá gröf vér göngum enn.
Guð veit, hvort vér framar fáum
farið héðan, að oss gáum,
máske kallið komi senn.

Verði, Drottinn, vilji þinn,
vér oss fyrir honum hneigjum,
hvort vér lifum eða deyjum,
veri hann oss velkominn.
(Vald. Briem)

Gef oss Drottinn, góðan dag,
ganga lát oss allt í hag,
ef að vilji það er þinn,
þú ert ætíð velkominn.

Sólin gengur sína leið
sitt hið fagra, mælda skeið,
á þótt stundu skyggi ský
skín hún allt eins fyrir því.

Hvar sem liggur leiðin vor,
lát oss feta í sólarspor.
Gef þú oss í gleði og þraut
ganga þína ljósu braut.

Gef oss, Drottinn, góðan dag,
gott og fagurt sólarlag.
Eftir lífsins endað skeið
oss í þína vegsemd leið.
(Vald. Briem)

Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)

Drottinn er minn hirðir, 
mig mun ekkert bresta. 
Á grænum grundum 
lætur hann mig hvílast, 
leiðir mig að vötnum, 
þar sem ég má næðis njóta. 
Hann hressir sál mína, 
leiðir mig um rétta vegu 
fyrir sakir nafns síns. 
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, 
óttast ég ekkert illt, 
því að þú ert hjá mér, 
sproti þinn og stafur hugga mig.

Þú býr mér borð 
frammi fyrir fjendum mínum, 
þú smyr höfuð mitt með olíu, 
bikar minn er barmafullur. 
Já, gæfa og náð fylgja mér 
alla ævidaga mína, 
og í húsi Drottins bý ég langa ævi.
(23. Davíðssálmur)

Ég hef augu mín til fjallanna: Hvaðan 
kemur mér hjálp?
Hjálp mín kemur frá Drottni, skapara 
himins og jarðar.
Hann mun eigi láta fót þinn skriðna, vörður þinn blundar ekki.
Nei, hann blundar ekki og sefur ekki, 
hann, vörður Ísraels.
Drottinn er vörður þinn, Drottinn skýlir 
þér, hann er þér til hægri handar.
Um daga mun sólarhitinn eigi vinna þér 
mein, né heldur tunglið um nætur.
Drottinn mun vernda þig fyrir öllu illu, 
hann mun vernda sál þína.
Drottinn mun varðveita útgöngu þína og 
inngöngu héðan í frá og að eilífu.
(121. Davíðssálmur)

Nú ertu horfinn í himnanna borg
og hlýðir á englanna tal.
Burtu er kvíði, sjúkdómur, sorg
í sólbjörtum himnanna sal.

Þeim öllum sem trúa og treysta á Krist
þar tilbúið föðurland er.
Þar ástvinir mætast í unaðarvist
um eilífð, ó, Jesú, hjá þér.
(Ingibjörg Jónsdóttir)

Lífið er fljótt;
líkt er það elding sem glampar um nótt
ljósi, sem tindrar á tárum,
titrar á bárum.
(Matthías Jochumsson)

Hvað er hel? 
Öllum líkn, sem lifa vel, 
engill, sem til lífsins leiðir, 
ljósmóðir, sem hvílu breiðir. 
Sólarbros, er birta él, 
heitir hel.
(Matth. Joch.)

Minn friður er á flótta,
mér finnst svo tómt og kalt;
ég geng með innri ótta,
og allt mitt ráð er valt.
Ég veit ei, hvað mig huggi,
og hvergi sé ég skjól;
mér ógnar einhver skuggi,
þótt ég sé beint við sól.

Ég spyr mig: hvert skal halda?
en hvergi flýja má;
ég hrópa: hvað skal gjalda?
Því hvergi neitt ég á.
Því stenzt minn styrkur eigi,
sem stormi lostin björk
mitt höfuð þreytt ég hneigi
á hryggðar eyðimörk.
(Matt. Joch.)

Hve sæl, ó, hve sæl er hver leikandi lund, 
en lofaðu’ engan dag fyrir sólarlags stund.

Um sólskin kvað fuglinn og sá hvergi skúr, 
þá sólin rann í haf, var hann kominn í búr.

Um sumardag blómið í sakleysi hló, 
en sólin hvarf, og élið til foldar það sló.

Og dátt lék sér barnið um dagmálamund, 
en dáið var og stirðnað um miðaftans stund.

Svo örstutt er bil milli blíðu og éls, 
og brugðizt getur lánið frá morgni til kvelds.

En gott átt þú, sál hver, sem Guð veitir frið, 
þó gæfan þín sé hverful um veraldar svið.

Um Guðs frið þú syngur og grætur ei skúr, 
þó geymi þig um sólarlag fanganna búr.

Sem barn Guðs þú unir sem blómstur við sól, 
þótt brothætt sé sem reyrinn þitt lukkunnar hjól.

Þó lukkan sé brothætt, þó ljós þitt sé tál, 
sá leitar þín, sem finnur og týnir engri sál.

Hve sæl, ó, hve sæl er hver leikandi lund, 
og lukkan hún er eilíf, þótt hverfi um stund.
(Þýð. M. Joch.)

Þú, Guð míns lífs, ég loka augum mínum
í líknarmildum föðurörmum þínum
og hvíli sætt, þótt hverfi sólin bjarta,
ég halla mér að þínu föðurhjarta.

Æ, tak nú, Drottinn, föður og móður mína
í mildiríka náðarverndan þína,
og ættlið mitt og ættjörð virstu geyma
og engu þínu minnsta barni gleyma.

Ó, sólarfaðir, signdu nú hvert auga,
en sér í lagi þau, sem tárin lauga,
og sýndu miskunn öllu því, sem andar,
en einkum því, sem böl og voði grandar.

Þín líknarásján lýsi dimmum heimi,
þitt ljósið blessað gef í nótt mig dreymi.
Í Jesú nafni vil ég væran sofa
og vakna snemma þína dýrð að lofa.
(Matthías Joch.)

Lýs, milda ljós, í gegnum þennan geim,
mig glepur sýn,
því nú er nótt, og harla langt er heim.
Ó, hjálpin mín,
styð þú minn fót; þótt fetin nái skammt,
ég feginn verð, ef áfram miðar samt.

Ég spurði fyrr: Hvað hjálpar heilög trú
og hennar ljós?
Mér sýndist bjart, en birtan þvarr, og nú
er burt mitt hrós.
Ég elti skugga, fann þó sjaldan frið,
uns fáráð öndin sættist Guð sinn við.

Þú ljós, sem ávallt lýsa vildir mér,
þú logar enn,
í gegnum bárur, brim og voðasker.
nú birtir senn.
Og ég finn aftur andans fögru dyr
og engla þá, sem barn ég þekkti fyrr.
(Matthías Jochumsson)

Hví skyldi ég yrkja um önnur fljóð,
en ekkert um þig, ó, móðir góð? –
Upp, þú minn hjartans óður!
Því hvað er ástar og hróðrar dís,
og hvað er engill úr paradís 
hjá góðri og göfugri móður?

Ég man það betur en margt í gær,
þá morgunsólin mig vakti skær
og tvö við stóðum í túni:
Þú bentir mér yfir byggðar hring,
þar brosti við dýrðin allt í kring
og fjörðurinn bláöldum búni.

Þú bentir mér á, hvar árdagssól
í austri kom með líf og skjól.
Þá signdir þú mig og segir:
,,Það er guð, sem horfir svo hýrt og bjart,
það er hann, sem andar á myrkrið svart
og heilagar ásján hneigir.“

Ég fann það var satt. Ég vann þann yl,
sem fjörtúi ára tímabil
til fulls mér aldregi eyddi.
Ég fann þann neista í sinni og sál,
er sorg og efi, stríð og tál
mér aldregi alveg deyddi.

Án efa fáir, það er mín trú,
sér áttu göfugra hjarta en þú,
að vakti mér löngum lotning;
í örbyrgð mestu þú auðugust varst
og alls skyn skapraun og þrautir barst
sem værir dýrasta drottning.

Ég hef þekkt marga háa sál,
ég hef lært bækur og tungumál
og setið við lista lindir.
En enginn kenndi mér eins og þú
hið eilífa og stóra, kraft og trú,
né gaf mér svo guðlegar myndir.

Ég kveð þig, móðir, í Kristi trú,
sem kvaddir forðum mig sjálfan þú
á þessu þrautanna landi.
Þú, fagra ljós, í ljósinu býrð, 
nú launar þér guð í sinni dýrð, 
nú gleðst um eilífð þinn andi.
(Matthías Jochumsson)

Þú varst hraustur, þjáning alla
þoldir þú og barst þig vel,
vildir aldrei, aldrei falla:
Uppréttan þig nísti hel.
Þú varst sterkur, hreinn í hjarta,
hirtir ei um skrum og prjál;
aldrei náði illskan svarta 
ata þína sterku sál.
(Matthías Jochumsson)

Gekk ég að sænginni: sofandi lá 
hinn sólfagri kvennanna blómi;
ómaði rödd mér í eyrunum þá
frá eilífum heimslaga dómi;
Ó, maður, þú brýtur ei dauðans dyr,
dauðinn ei svarar þér, hvers sem þú spyr,
nema með helklukku-hljómi.

Gekk ég að sænginni, signdi þitt lík,
mitt sætasta, ljómandi yndi!
Ljós mitt var dáið, og lífsvonin rík
liðin sem fokstrá í vindi. -
Trú þú ei, maður, á hamingju-hjól,
heiðríka daga né skínandi sól,
þótt leiki þér gjörvallt í lyndi.
(Matthías Jochumsson)

Ég stend til brautar búinn,
mín bæn til þín og trúin
er hjartans huggun mín,
minn veiki vinaskari,
ég veit þótt burt ég fari,
er, Herra Guð, í hendi þín.
(Matthías Jochumson)

Guð leiði þig, hans eilíf ást,
sem aldrei góðum manni brást.
Gakk, gakk, mitt barn, og forlög fyll,
og finnumst þegar Drottinn vill.
Guð leiði þig.
(Matth. Joch.)

Sá ég samhljóðan
í sögu þinni
skörungsskapar
og skyldurækni, 
skaps og stillingar,
styrks og blíðu,
vilja og varúðar,
vits og dáðar.
(Matthías Jochumson)

Ó, sólarfaðir, signdu nú hvert auga,
en sér í lagi þau, sem tárin lauga,
og sýndu miskunn öllu því, sem andar,
en einkum því, sem böl og voði grandar.
(Matthías Jochumsson)

Ó, faðir, gjör mig lítið ljós
um lífs míns stutta skeið,
til hjálpar hverjum hal og drós,
sem hefur villst af leið.

Ó, faðir, gjör mig blómstur blítt,
sem brosir öllum mót
og kvíðalaust við kalt og hlýtt
er kyrrt á sinni rót.

Ó, faðir, gjör mig ljúflingslag,
sem lífgar hug og sál
og vekur sól og sumardag,
en svæfir storm og bál.

Ó, faðir, gjör mig styrkan staf
að styðja hvern sem þarf,
uns allt það pund, sem Guð mér gaf,
ég gef sem bróðurarf.

Ó, faðir, gjör mig sigursálm,
eitt signað trúarlag,
sem afli blæs í brotinn hálm
og breytir nótt í dag.
(Matthías Jochumsson)

Ó, ljóssins faðir, lof sé þér,
að líf og heilsu gafstu mér
og föður minn og móður.
Nú sezt ég upp, því sólin skín,
þú sendir ljós þitt inn til mín.
Ó, hvað þú, Guð, ert góður!
(Matthías Jochumsson)

Ó, þá náð að eiga Jesú 
einkavin í hverri þraut. 
Ó, þá heill að halla mega 
höfði sínu' í Drottins skaut. 
Ó, það slys því hnossi' að hafna, 
hvílíkt fár á þinni braut, 
ef þú blindur vilt ei varpa 
von og sorg í Drottins skaut.

Eigir þú við böl að búa, 
bíðir freistni, sorg og þraut, 
óttast ekki, bænin ber oss 
beina leið í Drottins skaut. 
Hver á betri hjálp í nauðum? 
Hver á slíkan vin á braut, 
hjartans vin, sem hjartað þekkir? 
Höllum oss í Drottins skaut.

Ef vér berum harm í hjarta, 
hryggilega dauðans þraut, 
þá hvað helzt er Herrann Jesús 
hjartans fró og líknar skaut. 
Vilji bregðast vinir þínir, 
verðirðu' einn á kaldri braut, 
flýt þér þá að halla' og hneigja 
höfuð þreytt í Drottins skaut. 
(M. Joch.)

Hærra, minn Guð, til þín,
hærra til þín,
enda þótt öll sé kross
upphefðin mín.
Hljóma skal harpan mín:
Hærra, minn Guð, til þín, 
hærra til þín.

Villist ég vinum frá
vegmóður einn,
köld nóttin kringum mig,
koddi minn steinn,
heilög skal heimvon mín.
Hærra, minn Guð, til þín, 
hærra til þín.

Sofanda sýndu þá
sólstigans braut
upp í þitt eilífa
alföðurskaut.
Hljómi svo harpan mín:
Hærra, minn Guð, til þín, 
hærra til þín.

Árla ég aftur rísungur af beð.
Guðs hús á grýttri braut
glaður ég hleð.
Hver og ein hörmung mín
hefur mig, Guð, til þín,
hærra, minn Guð, til þín,
hærra til þín.

Lyfti mér langt í hæð
lukkunnar hjól,
hátt yfir stund og stað,
stjörnur og sól,
hljómi samt harpan mín:
Hærra, minn Guð, til þín,
hærra til þín.
(Matthías Jochumsson)

Legg þú á djúpið, þú, sem enn ert ungur,
og æðrast ei, þótt straumur lífs sé þungur,
en set þér snemma háleitt mark og mið,
haf Guðs orð fyrir leiðarstein í stafni
og stýrðu síðan beint í Jesú nafni
á himins hlið.

Legg þú á djúpið, þú, sem þreyttur lendir
úr þungaróðri heimsins, – Jesús bendir, –
ó, haf nú Drottin hjá þér innan borðs.
Þú fer þá góða för í síðsta sinni,
því sálarforða skaltu byrgja inni
Guðs eilífs orðs.
(Matthías Jochumsson)

Ég hefi þekkt marga háa sál,
ég hefi lært bækur og tungumál
og setið við lista lindir,
en enginn kenndi mér eins og þú
hið eilífa og stóra, kraft og trú,
né gaf mér svo guðlegar myndir.
 (Matthías Jochumsson)

Hvíldin er fengin himins öldur rugga
hjartkærri móður inn í djúpan frið.
Nú ber ei lengur yfirskin né skugga
skínandi ljómi Drottins blasir við.

Líður hún nú um áður ókunn svið.
Englanna bros mun þreytta sálu hugga.
Hvíldin er fengin himins öldur rugga
hjartkærri móður inn í djúpan frið.

Þökk sé þér fyrir alla ástúð þína
allt sem þú gafst af þinni heitu sál.
Lengi skal kær þín milda minning skína
merlar hún geislum dauðans varpa á.

Fagurt um eilífð blossar andans bál.
Burt er nú kvöl og þreyta sorg og pína.
Þökk sé þér fyrir alla ástúð þína
allt sem þú gafst af þinni heitu sál.
 (Matthías Jochumsson)

Ó, Drottinn, minnar sálar sól, 
nú sezt í æginn ljóssins hjól, 
en þegar birtan burtu fer, 
þín blessuð ásján lýsi mér.

Gef hjarta mínu helgan frið, 
gef hverri sálu líkn og grið, 
ó, fyrirgef oss fall og synd, 
ó, frelsa, Drottinn, þína mynd.
 (Matthías Jochumsson)

Fast þú stóðst með fjör og æskuþrótt
fallinn lástu: Komin hinzta nótt.
Eins og bresti bóla, hjaðni hjóm,
horfið var þitt manndómsþroska blóm.
Eins og mjöll og sjávarhrönn um haf
hrundi blóminn kinnum þínum af.

Viku af viku, nótt og dapran dag
dauðans engill söng þitt vöggulag;
söng og skenkti sárra kvala vín,
söng og spann þitt hvíta dáins lín.
Loks kom heilög hönd, sem um þig bjó
himnesk rödd, er sagði: Það er nóg.
(Matthías Jochumsson)

Sýn mér, sólar faðir,
sjónir hærri en þessar,
málið mitt er síðast
miklar þig og blessar.
Sýn mér sætt í anda
sæla vini mína,
blessun mína barna
burtför mína krýna.
 
Dæm svo mildan dauða,
Drottinn, þínu barni,
eins og léttu laufi
lyfti blær frá hjarni,
eins og lítill lækur
ljúki sínu hjali,
þar sem lygn í leyni
liggur marinn svali.
(Matthías Jochumsson)

Æ, Guð, minn faðir, fyrirgef 
það framið illt í dag ég hef, 
að geti' eg sofnað sáttur enn 
við sjálfan þig og alla menn. 
 
Mín sál og hjarta hvíli' í þér, 
en hvíl þú, Guð, í brjósti mér, 
svo hver einn morgunn heims um rann 
mig hitti nýrri' og betri mann. 
(Matthías Jochumsson)

Ástarfaðir himinhæða, 
heyr þú barna þinna kvak,
enn í dag og alla daga
í þinn náðarfaðm mig tak.

Náð þín sólin er mér eina,
orð þín döggin himni frá,
er mig hressir, elur, nærir,
eins og foldarblómin smá.

Einn þú hefur allt í höndum,
öll þér kunn er þörfin mín,
ó, svo veit í alnægð þinni
einnig mér af ljósi þín.

Anda þinn lát æ mér stjórna,
auðsveipan gjör huga minn,
og á þinnar elsku vegum
inn mig leið í himin þinn.
(Steingrímur Thorsteinsson)

Yfir voru ættarlandi,
aldafaðir, skildi halt.
Veit því heillir, ver það grandi,
virstu að leiða ráð þess allt.
Ástargeislum úthellt björtum
yfir lands vors hæð og dal.
Ljós þitt glæð í lýðsins hjörtum,
ljós, er aldrei slokkna skal.
(Steingrímur Thorsteinsson)

Kom, nótt, með náð og frið,
kom nær, minn faðir hár,
og legðu lyfstein þinn 
við lífsins mein og sár,
allt mannsins böl, 
hvert brot og sár.
(Sigurbjörn Einarsson)

Þú vakir, faðir vor, 
og verndar börnin þín, 
svo víð sem veröld er 
og vonarstjarna skín, 
ein stjarna hljóð á himni skín. 
(Sigurbjörn Einarsson)

Eigi stjörnum ofar
á ég þig að finna,
meðal bræðra minna
mín þú leitar, Guð.

Nær en blærinn, blómið,
barn á mínum armi,
ást í eigin barmi,
ertu hjá mér, Guð.

Hvar sem þrautir þjaka,
þig ég heyri biðja:
Viltu veikan styðja,
vera hjá mér þar?

Já, þinn vil ég vera, 
vígja þér mitt hjarta,
láta ljós þitt bjarta
leiða, blessa mig.
(Sigurbjörn Einarsson)

Nú hverfi oss sviðinn úr sárum 
og sjatni öll beiskja í tárum, 
því dauðinn til lífsins oss leiðir, 
sjá, lausnarinn brautina greiðir.
 (Þýð. Sigurbjörn Einarsson)

Stundum verður vetur 
veröld hjartans í. 
Láttu fræ þín lifa, 
ljóssins Guð, í því. 
Gef oss þitt sumar 
sólu þinni frá.
Kristur, kom og sigra, 
kom þú og ver oss hjá.
 (Sigurbjörn Einarsson)

Lof sé þér, Guð, þín líkn ei þver,
lind allrar gæsku, dýrð sé þér.
Lof þér, sem veitir hjálp og hlíf,
himneska svölun, eilíft líf.

Lofar þig sól, þér lýtur jörð.
Lífið þér færir þakkargjörð,
blessi þitt nafn um eilíf ár:
Einn sannur Guð og faðir hár.
(Sigurbjörn Einarsson)

Drottinn Guð, þitt dýra nafnið skæra
dýrka ber og veita lotning tæra.
Hver tunga, vera
skal vitni bera,
að voldug eru 
þín ráð og þér þakkir færa.

Guð er Guð, þótt verröld væri eigi,
verður Guð, þótt allt á jörðu deyi.
Þótt farist heimur
sem hjóm og eimur,
mun heilagt streyma
nýtt líf um geim, Guðs á degi.

Björgin hrynja, hamravirkin svíkja,
himinn, jörð og stjörnur munu víkja,
en upp mun rísa,
og ráð hans prísa, 
hans ríki vísa
og ljósið lýsa og ríkja.
(Þýð. Sigurbjörn Einarsson)

Ég tigna kærleiks kraftinn hljóða,
Kristur, sem birtist oss í þér.
Þú hefur föður hjartað góða,
himnanna ríki, opnað mér.
Ég tilbið undur elsku þinnar,
upphaf og takmark veru minnar.

Mitt líf í helgum huga þínum
hefur þú líknarstöfum skráð,
og allt, sem býr í barmi mínum,
bera skal vitni þinni náð,
svo aftur lýsi elskan bjarta,
endurskin þitt, frá lind míns hjarta.

Ég dýrka helga hátign þína,
himneski vinur, Drottinn minn.
Lát trú og verk og vitund mína
vegsama kærleiks máttinn þinn
og mig um alla eilífð bera
anda þíns mót og hjá þér vera.
(Sigurbjörn Einarsson)

Ég veit um himins björtu borg 
í bjarma sólu hærri. 
Þar er ei skuggi, synd né sorg, 
hvert sár er grætt og fjarri. 
(Sigurbjörn Einarsson)

Blómin falla, fölskva slær
á flestan ljóma. –
Aldrei hverfur
angan sumra blóma.

Þannig varstu vinur, mér
sem vorið bjarta.
Það sem gafstu
geymist mér í hjarta.

Ilma sprotar, anga lauf,
sem aldrei falla.
Drottinn launi
elskuna þína alla.
(Sigurbjörn Einarsson)
ort til sr Jóns M Guðjónssonar á Akranesi áttræðs

Frá þér er, faðir, þrek og vit,
öll þekking, ást og trú.
Kenn oss að þakka einum þér
það allt, sem gefur þú.

Og allt, sem hver úr býtum ber,
er bróðurskerfur hans,
sem bæta skal, í þökk til þín,
úr þörfum annars manns.

En lát þann dag oss ljóma brátt,
er losna böndin hörð,
og réttur þinn og ríki fær
öll ráð á vorri jörð.

Þá allt, sem lifir, lofar þig
og lýtur þinni stjórn,
og brosir heiðum himni við
í helgri þakkarfórn.
(Sigurbjörn Einarsson)
Amazing Grace

Nú hverfur sól í haf
og húmið kemur skjótt.
Ég lofa góðan Guð,
sem gefur dag og nótt,
minn vökudag, minn draum og nótt.

Þú vakir, faðir vor,
og verndar börnin þín,
svo víð sem veröld er
og vonarstjarna skín,
ein stjarna hljóð á himni skín.

Lát daga nú í nótt
af nýrri von og trú
í myrkri hels og harms
og hvar sem gleymist þú
á jörð, sem átt og elskar þú.

Kom, nótt, með náð og frið,
kom nær, minn faðir hár,
og legðu lyfstein þinn
við lífsins mein og sár,
allt mannsins böl, hvert brot og sár.
(Sigurbjörn Einarsson)

Þú, mikli Guð, ert með oss á jörðu,
miskunn þín nær en geisli á kinn.
Eins og vér finnum andvara morguns,
eins skynjar hjartað kærleik þinn.
 
Í dagsins iðu, götunnar glaumi,
greinum vér þig með ljós þitt og frið.
Hvar sem ein bæn er beðin í hljóði,
beygir þú kné við mannsins hlið.

Hvar sem er unnið, hugur þinn starfar,
hús vor og tæki eru þín verk.
Þú vilt vér teljum vort það, sem gefur
viskan þín rík og höndin sterk.

Djúp er þín lind, sem lífgar og nærir,
lófinn þinn stór, vort eilífa hlé.
Gjör þú oss, Kristur, Guðs sonur góði,
greinar á þínu lífsins tré.
(Sigurbjörn Einarsson)

Í kyrrð bænarinnar,
í þögn hjartans,
syngja englarnir lofsöng,
í höfugri kyrrð og hljóðlátum tærleik.

Þar sem orð tjá hið ósegjanlega,
mynd hrífur áhorfandann,
tónlistin huggar þann sem syrgir,
hláturinn smitar hópinn,
þar eru þeir í nánd,
englar Guðs.

Þar sem hlý hönd er rétt til hjálpar og 
huggunar, þar er engill Guðs að verki.
Þar sem bros breiðist yfir andlit og augu 
ljóma í gleði og hláturinn streymir frá 
hlýju hjarta, læknandi, svalandi, þar 
standa hlið himinsins opin upp á gátt.
(Karl Sigurbjörnsson)

Drottinn vakir, Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
Blíðlynd eins og besta móðir
ber hann þig í faðmi sér.
Allir þótt þér aðrir bregðist,
aldrei hann á burtu fer.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.

Löng þá sjúkdómsleiðin verður,
lífið hvergi vægir þér,
þrautir magnast, þrjóta kraftar,
þungt og sárt hvert sporið er,
honum treystu, hjálpin kemur,
hann af raunum sigur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga' og nætur yfir þér.

Þegar æviröðull rennur,
rökkvar fyrir sjónum þér,
hræðstu eigi, hel er fortjald,
hinum megin birtan er.
Höndin, sem þig hingað leiddi,
himins til þig aftur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
(Sigurður Kristófer Pétursson)

Við andlátsfregn þína, 
allt stöðvast í tímans ranni.
Og sorgin mig grípur,
en segja ég vil með sanni,
að ósk mín um bata þinn,
tjáð var í bænunum mínum,
en Guð vildi fá þig,
og hafa með englunum sínum.
 
Við getum ei breytt því
sem frelsarinn hefur að segja.
Um hver fær að lifa,
og hver á svo næstur að deyja.
Þau örlög sem við höfum hlotið,
það verður að skilja.
Svo auðmjúk og hljóð,
við lútum að frelsarans vilja.
 
Þó sorgin sé sár,
og erfitt er við hana að una.
Við verðum að skilja,
og alltaf við verðum að muna,
að Guð hann er góður,
og veit hvað er best fyrir sína.
Því treysti ég nú,
að hann geymi vel sálina þína.
 
Þótt farin þú sért,
og horfin ert burt þessum heimi.
Ég minningu þína,
þá ávallt í hjarta mér geymi.
Ástvini þína, ég bið síðan
Guð minn að styðja,
og þerra burt tárin,
ég ætíð skal fyrir þeim biðja.
 (Bryndís Halldóra Jónsdóttir)

Sofðu nú blundinum væra,
blessuð sé sálin þín hrein.
Minningin, milda og tæra,
merluð, í minningar stein.

Man ég þig ástkæra meyja,
meðan að lifi ég hér.
Minning sem aldrei skal deyja
samverustundin með þér. 
(Bryndís Halldóra Jónsdóttir)

Nú sveipa heiðar næturfölva feldi 
um fætur hægt og döggvast gróin tún. 
Hnigin er sól, en aftangeisla eldi 
er ennþá dreift um hæstu fjalla brún.

Um sævardjúp á lágum bárum bíður 
blikfegurð kvölds og vaggar dagsins þraut.
Í aftanblævar fylgd mín ljóðúð líður 
til lags við röðulbjarmans töfraskraut.

Kvöldhimins fögur litadýrð er dofnuð 
og döggva slungið græðis ljósatraf. 
Hver alda harms er lægð, hver sárkennd sofnuð,
hver sorgarelfur tæmd í vordraums haf. 
(Sigurjón Friðjónsson)

Nú hnígur sól að hafi.
Eg horfi á gengið skeið.
Tek föggur mínar í fatla.
Fer mína leið.
(Sigurjón Friðjónsson)

Vertu alltaf hress í huga 
hvað sem kann að mæta þér. 
Lát ei sorg né böl þig buga.
Baggi margra þungur er. 
Treystu því, að þér á herðar 
þyngri byrði' ei varpað er 
en þú hefir afl að bera. 
Orka blundar næg í þér.

Grafðu jafnan sárar sorgir
sálar þinnar djúpi í. 
Þótt þér bregðist besta vonin, 
brátt mun lifna önnur ný. 
Reyndu svo að henni' að hlynna 
hún þó svífi djarft og hátt. 
Segðu aldrei: „Vonlaus vinna“!
Von um sigur ljær þér mátt.

Dæmdu vægt um veikan bróður 
veraldar í ölduglaum, 
þótt hans viljaþrek sé lamað 
þótt hann hrekist fyrir straum. 
Sálarstríð hans þú ei þekkir, 
þér ei veist hvað mæta kann, 
þótt þú fastar þykist standa 
þú ert veikur eins og hann.

Þerrðu kinnar þess er grætur 
þvoðu kaun hins særða manns
Sendu inn í sérhvert hjarta,
sólargeisla kærleikans.

Vertu sanngjarn, vertu mildur, 
vægðu þeim sem mót þér braut.
Bið þinn Guð um hreinna hjarta 
hjálp í lífsins vanda' og þraut.
(Erla skáldkona.)
í bókinni Hélublóm 1937
Guðfinna Þorsteinsdóttir, f. 1891, d. 1972

Við hlustir mér helfregnin lætur höfug og grimm.
Hvert stynjandi næturljóð nístir mig í gegn,
hver næðandi gjóstur og þetta kalda regn.
Ég skil þetta eigi. Ég skil það ennþá eigi.
Ég er of langt í burtu til þess ég það skilja megi.

Laus við krankleik og kvöl
en svo köld og föl
þú sefur nú róleg í rúminu hvíta.
Engin æðaslög tíð,
engin andvarpan stríð
þig ónáða lengur né svefninum slíta.
(Hannes Hafstein).
        Systurlát e. Hannes

Svo segir bros þitt, besta systir mín.
Nú beinist aftur kveðja mín til þín,
og brennheitt höfuð hneigi ég í tárum,
mín hjartans vina frá svo mörgum árum.

Um regni grátnar grundir sig grúfir nóttin hljóð,
með grárri skímu bráðum fer að morgna.
Mér finnst ég vera að syngja mitt seinasta ljóð
og sálar minnar lindir vera að þorna.

Ég veit, þú hefðir sagt mér að herða huga minn.
Ég hugga mig sem best til að gera vilja þinn.
Ég geymi hvert þitt bros í minning minni.
Ég man og skal ei gleyma samvist þinni.

Ég vildi ég gæti fléttað þér fagran minniskrans.
En fyrir augun skyggja heitu tárin.
Svo vertu sæl, mín systir! Í faðmi fannklædds lands.
Þú frið nú átt. Við minninguna – og sárin.
(Hannes Hafstein)

Vagga, vagga,
víða, fagra, undurbreiða haf,
ástarblíðum blævi strokið af,
vagga, vagga,
allar sorgir svæf og niður þagga.

Húmið hnígur
hægt og blítt um endalausan geim.
Stormur felldist fyrir eyktum tveim.
Húmið hnígur.
Hægt í öldudali skipið sígur.

Aldnar vakna
endurminningar, en sofna um leið;
hugann dregur aldan blökk og breið.
Draumar vakna;
duldir þræðir upp í sálu rakna.

Bernsku draumar,
blíðir eins og ljúfrar móður hönd
andann leiða inn í blómskrýdd lönd.
Ljúfir draumar
líða’ um sálu eins og heitir straumar.
 (Hannes Hafstein)

Ég berst á fáki fráum 
fram um veg. 
Mót fjallahlíðum háum 
hleypi ég. 
Og golan kyssir kinn. 
Og á harða, harða spretti 
hendist áfram klárinn minn.

Það er sem fjöllin fljúgi 
móti mér, 
sem kólfur loftið kljúfi 
klárinn fer. 
Og lund mín er svo létt, 
eins og gæti eg gjörvallt lífið 
geisað fram í einum sprett.
(Hannes Hafstein)

Blessuð sólin elskar allt, 
allt með kossi vekur, 
haginn grænn og hjarnið kalt 
hennar ástum tekur.

Geislar hennar út um allt 
eitt og sama skrifa 
á hagann grænan, hjarnið kalt. 
„Himneskt er að lifa!“ 
(Hannes Hafstein)

Er sólin hnígur hægt í djúpan sæ 
og höfuð sitt til næturhvíldar byrgir 
á svalri grund, í golu þýðum blæ, 
er gott að hvíla þeim er vini syrgir.

Í hinstu geislum hljótt þeir nálgast þá, 
að huga þínum veifa mjúkum svala. 
Hver sælustund sem þú þeim hafðir hjá 
í hjarta þínu byrjar ljúft að tala.

Og tárin sem þá væta vanga þinn 
er vökvan, send frá lífsins æðsta brunni. 
Þau líða eins og elskuð hönd um kinn 
og eins og koss þau brenna ljúft á munni.

Þá líður nóttin ljúfum draumum í 
svo ljúft að kuldagust þú finnur eigi, 
og fyrr en veist þá röðull rís á ný 
og roðinn lýsir fyrir nýjum degi. 
(Hannes Hafstein)

(Eftirfarandi ljóð orti Hallgrímur Pétursson til dóttur sinnar, Steinunnar Hallgrímsdóttur, sem lést barnimg á sóttarsæng. 
Er fyrsti stafur í hverju erindi í takt við nafnið hennar.)

Sælar þær sálir eru,
sem hér nú skiljast við
frá holdsins hryggðar veru
og heimsins göldum sið,
hvílast í himnafrið,
þar sem með sætum hljóðum
syngur lof Drottni góðum
lofsamlegt engla lið.

Tign, æru, sæmd og sóma
sálir Guðs barna fá,
sem ljósar stjörnur ljóma
lambsins stóli hjá,
ávallt Guðs auglit sjá,
með hvítum skrúða skrýddar,
skarti réttlætis prýddar,
sorg allri sviptar frá.

Englanna hirðin hreina
heiðrar Guð nótt sem dag
sálirnar syngja og greina
sanctus með fegursta lag
og lystugum lífsins hag,
holdið sig meðan hvílir,
höndin Drottins því skýlir,
sér engan sorgar plag.

Í þennan flokkinn fróma
flutt varstu, barnkind mín
himneskum hafin sóma
hvílist nú sálin þín
ljómar þar skært og skín
í faðmi Jesú fríðum
fagnandi öllum tíðum;
dýrðin sú aldrei dvín.

Nú er þér aftur goldið
angrið, sem barstu mest,
þegar þitt hrjáðist holdið,
hátt þú stundir og grézt,
gefin er gleðin bezt,
hafin úr hryggð og móði,
hreinsun með Jesú blóði,
synd engin á þér sést.

Unun var augum mínum
ávallt að líta á þig
með undgdóms ástum þínum
ætíð þú gladdir mig,
rétt yndis-elskulig,
auðsveip af hjarta hlýðug,
í harðri sótt vel líðug,
sem jafnan sýndi sig.

Næm, skynsöm, ljúf í lyndi,
lífs meðan varstu hér,
eftirlæti og yndi
ætíð hafði ég af þér,
í minni muntu mér;
því mun ég þig með tárum
þreyja af huga sárum,
heim til þess héðan fer.

Mín gleði er sú eina,
andlát þitt hugsa ég á,
þú hafðir málið hreina,
hér með vit alls að gá,
skammt til þess líf leið frá,
breiddir út hendur báðar,
bauðst þig til Jesú náðar,
kvaðst vilja koma þá.

Litla stund stóð í hæfi,
sturlaði fögnuðinn,
hálft fjórða ár alls var æfi
eigi þó fullkomin,
skjótt sá ég skilnað þinn;
geymir sál þína sætur
signaður Drottinn mætur
fyrir Jesúm, soninn sinn.

Hvílist nú holdið unga
af harmi og sorgum mætt,
svipt öllum sóttarþunga,
svo er þér nú óhætt,
dóttir mín! böl er bætt,
frjáls við synd, fár og dauða
fyrir Jesú blóðið rauða,
sefur í Drottni sætt.
(Hallgrímur Pétursson)

Nú ertu leidd, mín ljúfa,
lystigarð Drottins í,
þar áttu hvíld að hafa
hörmunga og rauna frí,
við Guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.

Dóttir, í dýrðar hendi
Drottins, mín, sofðu vært,
hann, sem þér huggun sendi,
hann elskar þig svo kært.
Þú lifðir góðum Guði,
í Guði sofnaðir þú,
í eilífum andarfriði
ætíð sæl lifðu nú.
(Hallgrímur Pétursson)

Upp, upp mín sál og allt mitt geð,
upp mitt hjarta og rómur með,
hugur og tunga hjálpi til.
Herrans pínu ég minnast vil.
(Hallgrímur Pétursson)

Hafðu, Jesús, mig í minni,
mæðu og dauðans hrelling stytt,
börn mín hjá þér forsjón finni,
frá þeim öllum vanda hritt,
láttu standa’ á lífsbók þinni
líka þeirra nafn sem mitt.
(Hallgrímur Pétursson)

Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt
lit og blöð niður lagði
líf mannlegt endar skjótt.

Svo hleypur æskan unga 
óvissa dauðans leið 
sem aldur og ellin þunga, 
allt rennur sama skeið.
Innsigli engir fengu 
upp á lífsstunda bið, 
en þann kost undir gengu 
allir að skilja við.

Dauðinn má svo með sanni
samlíkjast, þykir mér,
slyngum þeim sláttumanni,
er slær allt, hvað fyrir er:
grösin og jurtir grænar,
glóandi blómstrið frítt,
reyr, stör sem rósir vænar
reiknar hann jafnfánýtt.

Lífið manns hratt fram hleypur, 
hafandi enga bið, 
í dauðans grimmar greipur, –
gröfin tekur þá við. 
Allrar veraldar vegur 
víkur að sama punkt,
fetar þann fús sem tregur, 
hvort fellur létt eða þungt.

Ég veit, minn ljúfur lifir
lausnarinn himnum á,
hann ræður öllu yfir,
einn heitir Jesús sá,
sigrarinn dauðans sanni
sjálfur á krossi dó
og mér svo aumum manni
eilíft líf víst til bjó.

Ég lifi' í Jesú nafni,
í Jesú nafni' eg dey,
þó heilsa’ og líf mér hafni,
hræðist ég dauðann ei.
Dauði, ég óttast eigi
afl þitt né valdið gilt,
í Kristí krafti' eg segi:
Kom þú sæll, þá þú vilt.
(Hallgrímur Pétursson)

Ég lít beint á þig, Jesú minn,
jafnan þá hryggðin særir.
Í mínum krossi krossinn þinn
kröftuglega mig nærir.
Sérhvert einasta sárið þitt
sannlega græðir hjartað mitt
og nýjan fögnuð færir.
(Hallgrímur Pétursson)

(Passíusálmur 37.10.)
Í danskri þýðingu Björns Sigurbjörnssonar:

Jeg ser, min Jesus, til dig hen,
når sorgen er på færde,
dit kors vil gi' mig mod igen,
så jeg mit kors kan bære.
Hvert eneste af dine sår
vil læge hjertet, hvor jeg går,
og troens håb ernære.
(Hallgrímur Pétursson)

Kvöl sína Jesús kallar
kaleik áskenktan sér.
Kross þinn og eymdir allar
eins máttu nefna hér,
því Drottinn drakk þér til,
fyrir þig þá hann píndist,
svo þú, mín sál, ei týndist,
gjör honum gjarnan skil.

Þú mátt þig þar við hugga,
hann þekkir veikleik manns,
um þarftu ekki að ugga
ádrykkjuskammtinn hans,
vel þín vankvæði sér,
hið súrasta drakk hann sjálfur,
sætari og minni en hálfur
skenktur er skerfur þér.
(Hallgrímur Pétursson)

Fyrir þann deyð sem þoldir þú,
þig bið ég um það Jesús nú,
að gefi mér þín gæskan blíð,
góða dauðans manns dauðatíð.
Hold mitt lát hvílast hægt í frið,
hönd þín sálunni taki við.
(Hallgrímur Pétursson)

Auðtrúa þú aldrei sért,
aldrei tala um hug þinn þvert.
Það má kalla hyggins hátt
að heyra margt en skrafa fátt.

Tak þitt æ í tíma ráð,
tókst þó ei sé lundin bráð,
vin þinn skaltu velja þér,
sem vitur og þar með tryggur er.
 (Hallgrímur Pétursson)

Nú ert þú leidd, mín ljúfa,
lystigarð Drottins í,
þar átt þú hvíld að hafa 
hörmunga  og rauna frí,
við Guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól 
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.
 
Dóttir, í dýrðar hendi 
Drottins, mín, sofðu vært, 
hann, sem þér huggun sendi, 
hann elskar þig svo kært.
Þú lifðir góðum Guði, 
í Guði sofnaðir þú,
í eilífum andarfriði 
ætíð sæl lifðu nú.
(Hallgrímur Pétursson)

Ég vil í Drottni sofna sætt,
samviskustríðið allt er bætt,
dauðahaldi ég Drottin þríf,
dýrstur gef þú mér eilíft líf.
 
Lúinn anda ég legg nú af,
lífinu ráði sá, sem gaf,
í sárum Jesú mig sætt innvef,
sálu mína ég Guði gef.
 
Láttu mig, Drottinn, lofa þig,
með lofi þínu hvíla mig,
ljósið í þínu ljósi sjá,
lofa þig strax sem vakna má.
(Hallgrímur Pétursson)

Ó, Jesús, séu orðin þín
andláts síðasta huggun mín.
Sál minni verður þá sælan vís
með sjálfum þér í paradís.
(Hallgrímur Pétursson)

Gegnum Jesú helgast hjarta 
í himininn upp ég líta má.
Guðs míns ástar birtu bjarta 
bæði fæ ég að reyna og sjá.
Hryggðarmyrkrið sorgar svarta 
sálu minni hverfur þá.
(Hallgrímur Pétursson)

Herra, mig heiman bú
í hendur þínar,
leið mig í lífsins trú
um lífstíð mína.

Allt hvað minn góði Guð
gaf mér í heimi
einn taki aftur við
annist og geymi.

Ég á mig ekki hér
í veröldinni,
Drottinn, ég eign þín er
af miskunn þinni.

Höfuð mitt seka sé
sem kjöltu móður
lagt í þitt líknarkné,
lausnarinn góður.
(Hallgrímur Pétursson)

Öllu lokið, mamma. Slokknað 
ævi þinnar ljós. 
Hjúfrar sig að barmi þínum 
hvít og friðsæl rós. 
Lémagna sú hönd, er þerrði 
ljúfast vota kinn. 
– Drjúpi hljótt og rótt mín tár 
við dánarbeðinn þinn.

Blessuð sé hver tíð, er leið 
á braut í fylgd með þér, 
vongleðin og ástúð þín, 
sem vakti yfir mér. 
– Bið eg þess af hjarta nú 
á bljúgri kveðjustund, 
að bænir þínar leiði þig

sem barn á guðs þíns fund. 
(Kristinn Reyr)

Þú manst eitt orð,
þótt allar ræður gleymist
og atvik hverfi úr minni,
hið ljúfa orð, er lék þér fyrst á tungu
og laut í auðmýkt þinni,
sem greiddi vegu veikum fótum þínum,
er var þér erfið gangan,
hið sterka orð, er studdi þig og leiddi
og strauk þér blítt um vangann.
 (Gestur Guðfinnsson)
 Mamma e. Gest

Ég er óskin,
aleiga hins snauða,
bænin heilaga,
hjartarauða,
umvafin fegurð
og ást í lífi og dauða.

Ég var
og ég er.
Kynslóð kemur
og kynslóð fer.
Ungir og gamlir
unna mér.

Ég er óskin,
ákallið hljóða,
bæn hins veika
og vegamóða:
friður á jörðu
og frelsi allra þjóða.
(Gestur Guðfinnsson)

Við kveðjum öll, en hvenær? Ekkert svar.
Hverju verður næsta veröld prýdd?
Verður kannski bjart að búa þar?
Við bara flytjum næst í aðra vídd. 
 (Vilhjálmur S.V. Sigurjónsson)

Þó allir hljóti að fara þessa ferð
að finna andans björtu heimakynni, 
þá streymir um hugann minninganna mergð 
er mætur vinur hverfur hinsta sinni.
 (Vilhjálmur S.V. Sigurjónsson)

Horfinn er vinur handan yfir sundin, 
hryggðin er sár, svo jafnvel tárast grundin. 
Þá er svo gott, um ævi megum muna 
milda og fagra geymum kynninguna. 
Óvæntust ætíð kemur kveðjustundin 
kærast í hjarta geymum minninguna. 
(Vilhjálmur S.V. Sigurjónsson)

Ég fel þér, Guð minn, allt, sem ann ég hér
og allt ég þakka, sem þú veittir mér.
Ég bið af hjarta, að börn og vini mín
æ blessi, Jesús, náðarhöndin þín.
(Kristján Eggertsson)

Er sárasta sorg okkur mætir 
og söknuður huga vorn grætir 
þá líður sem leiftur úr skýjum 
ljósgeisli af minningum hlýjum.
 (H.J.H.)

Það vex eitt blóm fyrir vestan,
og vornóttin mild og góð
kemur á ljósum klæðum
og kveður því vögguljóð.

Ég ann þessu eina blómi,
sem aldrei ég fékk að sjá.
Og þangað horfir minn hugur
í hljóðri og einmana þrá.

Og því geng ég fár og fölur
með framandi jörð við il.
Það vex eitt blóm fyrir vestan
og veit ekki, að ég er til.
(Steinn Steinarr)

Ég sakna, þín ég syrgi farinn vin,
í sálu þinni fann ég dýpsta hljóminn,
er hóf sig yfir heimsins dægur glys.

Á horfna tímans horfi ég endurskin,
ég heyri ennþá glaða, þýða róminn,
frá hreinni sál með hárra vona ris.
(Steinn Steinarr)

Hin íbjúga veröld,
sem hverfist í sjálfa sig
gaf mér sólskin eins dags
og húm einnar nætur.
Þú, sem ég elska,
hví yfirgefur þú mig?
Í skugganum mikla,
sem grúfir við guðsins fætur,
er grafin sú spurning,
sem aldrei mun finna sitt svar.
Hvar, hvar?
(Steinn Steinarr)

Tvær hendur hvítar og tærðar.

Og þú, sem grætur,
hvað grætir þig?

Veistu ekki, að dimman og dauðinn
er draumur um mig?

Tvær hendur hvítar og tærðar,
tvær hendur, sem elska þig.
(Steinn Steinarr)
Hendur e Stein

Hér hvílast þeir, sem þreyttir göngu luku 
í þagnar brag.
Ég minnist tveggja handa, er hár mitt struku
einn horfinn dag.

Ó, guðir, þér, sem okkur örlög vefið 
svo undarleg.
Það misstu allir allt, sem þeim var gefið,
og einnig ég.

Og ég sem drykklangt drúpi höfði yfir 
dauðans ró,
hvort er ég heldur hann, sem eftir lifir,
eða hinn, sem dó?
(Steinn Steinarr)

Ó, minning, minning.
Líkt og ómur fjarlægra söngva,
líkt og ilmur deyjandi blóma
berast orð þín að hlustandi
eyrum mínum.
Eins og lifandi verur
birtast litir og hljómar
hinna liðnu daga,
sem hurfu sinn dularfulla veg 
út í dimmbláan fjarskann
og komu aldrei aftur.
(Steinn Steinarr)

Þó er eins og yfir svífi
enn og hljóti að minna á þig
þættirnir úr þínu lífi,
þeir, sem kærast glöddu mig.

Alla þína kæru kosti
kveð ég nú við dauðans hlið,
man, er lífsins leikur brosti
ljúfast okkur báðum við.
(Steinn Steinarr)

Í fjarska, á bak við allt, sem er,
býr andi þess, sem var.
Og andi þess, sem enn er hér,
er ekki þar.

Og okkar sjálfra mark og mið
er mælt við tilgang þann:
Af draumi lífsins vöknum við 
og verðum hann.

Að veruleikans stund og stað
er stefnt við hinztu skil,
því ekkert er til nema aðeins það,
sem ekki er til.
(Steinn Steinarr)

Að lokum eftir langan, þungan dag,
er leið þín öll. Þú sest á stein við veginn,
og horfir skyggnum augum yfir sviðið,
eitt andartak.

Og þú munt minnast þess,
að eitt sinn, eitt sinn, endur fyrir löngu
lagðir þú upp frá þessum sama stað.
(Steinn Steinarr)

Ég byggði mér hús við hafið,
og hafið sagði: Ó Key,
hér er ég og ég heiti
Hudson Bay. 
Í kvöldsins hægláta húmi
heyrði ég bylgjunnar sog.
Þannig er þessi heimur.
Það er og.
(Steinn Steinarr)

Svo dreymdi okkur drauminn um ljósið
eina nótt, þegar myrkrið var þyngra og svartara
en nokkurt sinn áður

Það var eitthvað,
sem streymdi og rann
með sælutitrandi sársauka
gegn um sál okkar.

Og augu okkar störðu
sturluð og undrandi
á fölleitan glampa,
sem flökti um sviðið
í óra fjarlægð.

Og einn okkar spurði
í feiminni ákefð:
Hvað er það?

Og annar svaraði
fagnandi rómi:
Ljósið, ljósið!
(Steinn Steinarr) 
Draumur um ljósið eftir Stein -

Í dagsins önnum dreymdi mig
þinn djúpa frið, og svo varð nótt.
Ég sagði í hljóði: Sofðu rótt,
þeim svefni enginn rænir þig.

En samt var nafn þitt nálægt mér
og nóttin full af söngvaklið
svo oft, og þetta auða svið
bar ætíð svip af þér.

Og þungur gnýr sem hrynji höf
mitt hjarta lýstur enn eitt sinn:
Mín hljóða sorg og hlátur þinn,
sem hlutu sömu gröf.
(Steinn Steinarr) 
Siesta eftir Stein -

Tíminn er eins og vatnið 
og vatnið er kalt og djúpt 
eins og vitund mín sjálfs.

Og tíminn er eins og mynd, 
sem er máluð af vatninu 
og mér til hálfs

Og tíminn og vatnið 
renna veglaust til þurrðar 
inn í vitund mín sjálfs

Og tíminn hvarf 
eins og tár sem fellur 
á hvíta strönd.
 (Steinn Steinarr)

Í sólhvítu ljósi
hinna síðhærðu daga
býr svipur þinn.

Eins og tálblátt regn
sé ég tár þín falla
yfir trega minn.

Og fjarlægð þín sefur
í faðmi mínum
í fyrsta sinn.

Frá vitund minni
til vara þinna
er veglaust haf.

En draumur minn glóði
í dulkvikri báru,
meðan djúpið svaf.

Og falin sorg mín
nær fundi þínum
eins og firðblátt haf.
(Steinn Steinarr)
Minning e. Stein

Lát huggast, barn, því líkn er öllum lögð,
og lífið sjálft mun tállaust veita hana.
Hið liðna er aðeins til sem saga sögð,
og sál þín hlustar kannski af gömlum vana.

Í krafti þess, sem kemur eða fer,
þú kallar ekki fram þín tár né ama.
Það snart þig ei og enginn mark þess sér,
því innstu vitund þinni stóð á sama.

Svo týnist okkar æskuvon og þrá,
allt, sem við höfum fegurst lært og kunnað.
Ég, sem hef unnað meira en nokkur má,
minnist ei framar neins, sem ég hef unnað.
(Steinn Steinarr)

Að sigra heiminn er eins og að spila á spil.
með spekingslegum svip og taka í nefið,
(Og allt með glöðu geði
er gjarnan sett að veði.)
Og þó þú tapir, það gerir ekkert til
því það var nefnilega vitlaust gefið.
(Steinn Steinarr)

Ísland, minn draumur, mín þjáning, mín þrá,
mitt þróttleysi og viðnám í senn.
Þessi vængjaða auðn með sín víðerni blá,
hún vakir og lifir þó enn.

Sjá, hér er minn staður, mitt líf og mitt lán,
og ég lýt þér, mín ætt og mín þjóð.
Ó, þú skrínlagða heimska og skrautklædda smán,
mín skömm og mín tár og mitt blóð.
   (Steinn Steinarr)
Landsýn e Stein

Ó, sláðu hægt mitt hjarta
og hræðstu ei myrkrið svarta.
Með sól og birtu bjarta
þér birtist vor á ný.
Og angan rósa rauðra,
mun rísa af gröfum dauðra.
Og vesæld veikra og snauðra
mun víkja fyrir því.

Um daga ljósa og langa
er ljúft sinn veg að ganga
með sól og vor um vanga
og veðrin björt og hlý.
Þá rís af gömlum grunni
hvert gras í túni og runni.
Hún, sem þér eitt sinn unni,
elskar þig kannske á ný.
(Steinn Steinarr) 
Gömul vísa um vorið e. Stein

Ég hef gengið um sólheita sanda.
Og brimgnýr ókunnra hafa 
blandast þyti míns blóðs.

Ég hef látið úr höfn allra landa
og runnið í farveg hvers flóðs.

Og á botni hins óræða djúps
hef ég vitund og vilja minn grafið,
og ég veit ekki lengur,
hvort hafið er ég 
eða ég hafið.
 (Steinn Steinarr)
Haf e Stein

Þess minnist ég, að mér og þessum heimi 
kom misjafnlega saman fyrr á dögum. 
Og beggja mál var blandið seyrnum keimi, 
því báðir vissu margt af annars högum.

Svo henti lítið atvik einu sinni, 
sem okkur, þessa gömlu fjandmenn sætti: 
að ljóshært barn, sem lék í návist minni, 
var leitt á brott með voveiflegum hætti.

Það hafði veikum veitt mér blessun sína 
og von, sem gerði fátækt mína ríka. 
Og þetta barn, sem átti ástúð mína, 
var einnig heimsins barn og von hans líka.

Og við, sem áður fyrr með grimmd í geði 
gerðum hvor öðrum tjón og falli spáðum, 
sáum það loks í ljósi þess, sem skeði, 
að lífið var á móti okkur báðum.

Nú ölum við ei lengur beiskju í barmi 
né byrgjum kala neinn í hjörtum inni, 
því ólán mitt er brot af heimsins harmi, 
og heimsins ólán býr í þjáning minni. 
(Steinn Steinarr)

Dúnmjúkum höndum strauk kulið um krónu og ax, 
og kvöldið stóð álengdar, hikandi, feimið og beið. 
Að baki okkur týndist í mistrið hin langfarna leið, 
eins og léttstigin barnsspor í rökkur hins hnígandi dags.

Og við settumst við veginn, tveir ferðlúnir framandi menn, 
eins og fuglar, sem þöndu sinn væng yfir úthöfin breið. 
Hve gott er að hvíla sig rótt, eins og lokið sé leið, 
þótt langur og eilífur gangur bíði manns enn. 
(Steinn Steinarr)

Ég geng í hring
í kringum allt sem er.
Og innan þessa hrings
er veröld þín.

Minn skuggi féll um stund
á gluggans gler.

Ég geng í hring
í kringum allt sem er.
Og utan þessa hrings
er veröld mín.
(Steinn Steinarr)

Víst er þetta löng og erfið leið, 
og lífið stutt og margt, sem útaf ber. 
En tigið gegnum tál og hverskyns neyð 
skín takmarkið og bíður eftir þér. 
Hve oft þú hrasar, oft þig brestur mátt, 
hve undarlega er gott að sitja kyrr. 
Samt kemstu á fætur, réttir höfuð hátt, 
og hraðar þér af stað sem áður fyrr. 
Svo styttist þessi ganga smátt og smátt, 
og seinast stendurðu einn við luktar dyr. 
(Steinn Steinarr)

Í draumi sérhvers manns er fall hans falið. 
Þú ferðast gegnum dimman kynjaskóg 
af blekkingum, sem brjóst þitt hefur alið 
á bak við veruleikans köldu ró.

Þinn draumur býr þeim mikla mætti yfir 
að mynda sjálfstætt líf, sem ógnar þér. 
Hann vex á milli þín og þess, sem lifir, 
og þó er engum ljóst hvað milli ber.

Gegn þinni líkamsorku og andans mætti 
og öndvert þinni skoðun, reynslu og trú, 
í dimmri þögn, með dularfullum hætti 
rís draumsins bákn og jafnframt minnkar þú.

Og sjá, þú fellur fyrir draumi þínum 
í fullkominni uppgjöf sigraðs manns. 
Hann lykur um þig löngum armi sínum, 
og loksins ert þú sjálfur draumur hans.
(Steinn Steinarr)

Óska ég þess að angur mitt
aldrei snerti hjarta þitt.
Til þess ertu alltof ljúf og góð. –
En ég vil þú vitir það,
vina mín, þó hausti að,
að þú varst mín sumarþrá, mitt sólskinsljóð.
(Tómas Guðmundsson)

En nótt, þú sem svæfir sorgir og fögnuð dagsins 
og sumarsins dýrðar í fölnuðu laufi geymir!
Ég veit, að augu þín lykja um ljósið sem myrkrið. 
Því leita ég horfinna geisla í skuggum þínum. 
Tak þú mitt angur og vinn úr því söng, er sefi 
söknuð alls þess, er var og kemur ei framar.
(Tómas Guðmundsson)
 Fagra veröld,  e Tómas

Engum er ljóst, hvaðan lagt var af stað
né hver lestinni miklu ræður.
Við sláumst í förina fyrir það,
jafnt fúsir sem nauðugir bræður!

Og hægt hún fer, en hún færist um set,
þessi fylgd yfir veginn auðan,
kynslóð af kynslóð og fet fyrir fet.
Og ferðinni er heitið í dauðann.
 (Tómas Guðmundsson)
Úr Lestinni miklu í Fögru veröld.

Og dagurinn leið í djúpið vestur, 
og Dauðinn kom inn til þín. 
Þú lokaðir augunum – andartak 
sem ofbirta glepti þér sýn. 
Og um varir þér brá fyrir brosi þeirra, 
sem bíða í myrkrinu og þrá 
daginn, – og sólina allt í einu 
í austrinu rísa sjá.

Hann tók þig í fang sér og himnarnir hófu
í hjarta þér fagnandi söng.
Og sólkerfi daganna svifu þar
um sál þína í tónanna þröng.
En þú varst sem barnið, er beygir kné
til bænar í fyrsta sinn.
Það á engin orð nógu auðmjúk til,
en andvarpar: Faðir minn!
 (Tómas Guðmundsson)

Ég minnist ennþá okkar fornu kynna,
og ennþá man ég ljómann drauma þinna,
er bernskan móti báðum okkur hló.
Hver dagur nýrri frægð og frama spáði,
og fögur, mikil verk þinn hugur þráði.
Á köllun þína engum efa sló.
(Tómas Guðmundsson)
-	úr ljóðinu Æskuvinir e. Tómas

Hún er konan, sem kyrrlátust fer
og kemur þá minnst þig varir,
og les úr andvaka augum þér
hvert angur, sem til þín starir.

Hún kemur og hlustar, er harmasár
hjörtun í einveru kalla.
Hún leitar uppi hvert tregatár.
Hún telur blöðin, sem falla.

Og hún er þögul og ávallt ein
og á ekki samleið með neinum.
Því hún er sorgin, sem sefar hvert mein,
Og sífellt leitar að einum.
(Tómas Guðmundsson)
Sorgin e. Tómas

Og svona lauk þessu ljóði – 
Það leið út í þögulan bláinn
sem söngur úr skógi, sem blærinn ber
með blómilmi út yfir sjáinn.
Við sungum það eina sumarnótt.
Við syngjum það aftur við djúpið rótt,
þegar dagurinn hinzti er dáinn.

Það leið frá hlæjandi hjörtum –
um hug okkar vornóttin streymdi
með húm sitt og ilm, og enginn veit
nema æskan, hvað sál okkar geymdi.
Svo djúp var gleðin og himinheið
og hugurinn frjáls eins og blærinn, sem leið
um voginn, er vakandi dreymdi.

Ég kveð þig, ljóð mitt, í ljóði –
Þú líður ennþá um bláinn
sem söngur úr skógi, sem blærinn ber
með blómilmi út yfir sjáinn.
Við sungum það eina sumarnótt –
Við syngjum það aftur við djúpið rótt,
þegar dagurinn hinzti er dáinn.
(Tómas Guðmundsson)

Tilvera okkar er undarlegt ferðalag.
Við erum gestir og hótel okkar er jörðin.
Einir fara og aðrir koma í dag,
því alltaf bætast nýir hópar í skörðin.

Og til eru ýmsir, sem ferðalag þetta þrá,
en þó eru margir, sem ferðalaginu kvíða.
Og sumum liggur reiðinnar ósköp á,
en aðrir setjast við hótelgluggann og bíða.

En það er margt um manninn á svona stað,
og meðal gestanna er sífelldur þys og læti.
Allt lendir í stöðugri keppni’ um að koma sér að
og krækja sér í nógu þægilegt sæti.

En þó eru sumir, sem láta sér  lynda það
að lifa úti’ í horni, óáreittir og spakir,
því það er svo misjafnt, sem mennirnir leita að,
og misjafn tilgangurinn, sem fyrir þeim vakir.

En mörgum finnst finnst hún dýr þessi hóteldvöl,
þó deilt sé um hvort hótelið sjálft muni græða.
En við, sem ferðumst, eigum ei annars völ.
Það er ekki um fleiri gististaði að ræða.

Að vísu eru flestir velkomnir þangað inn,
og viðbúnaður, er gestirnir koma í bæinn,
og margir í allsnægtum una þar fyrst um sinn.
En áhyggjan vex, er menn nálgast burtferðardaginn.

Þá streymir sú hugsun um oss sem ískaldur foss,
að allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,
er dauðinn, sá mikli rukkari, réttir oss
reikninginn yfir það sem var skrifað hjá oss.

Þá verður oss ljóst, að framar ei frestur gefst
né færi á að ráðstafa nokkru betur.
Því alls, sem lífið lánaði, dauðinn krefst – 
í líku hlutfalli og Metúsalem og Pétur.
(Tómas Guðmundsson)

Í dimmum skugga af löngu liðnum vetri
mitt ljóð til þín var árum saman grafið.
Svo ungur varstu, er hvarfstu út á hafið 
hugljúfur, glæstur, öllum drengjum betri.

Og því varð allt svo hljótt við helfregn þína
sem hefði klökkur gígjustrengur brostið.
Og enn ég veit margt hjarta, harmi lostið,
sem hugsar til þín alla daga sína.

En meðan árin þreyta hjörtu hinna,
sem horfðu eftir þér í sárum trega,
þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor í hugum vina þinna.

Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir,
sem ung á morgni lífsins staðar nemur,
og eilíflega, óháð því, sem kemur,
í æsku sinnar tignu fegurð lifir?

Sem sjálfur Drottinn mildum lófum lyki
um lífsins perlu í gullnu augnabliki –
(Tómas Guðmundsson)

Er sumarið kom yfir sæinn 
og sólskinið ljómaði um bæinn 
og vafði sér heiminn að hjarta, 
ég hitti þig, ástin mín bjarta.

Og saman við leiddumst og sungum 
með sumar í hjörtunum ungu, 
- hið ljúfasta, úr lögunum mínum, 
ég las það í augunum þínum.

Þótt húmi um hauður og voga, 
mun himinsins stjörndýrð loga 
um ást okkar, yndi og fögnuð, 
þótt andvarans söngrödd sé þögnuð.
(Tómas Guðmundsson)
Dagný e Tómas

Í dag felldu blómin mín blöðin sín.
Og húmið kom óvænt inn til mín.
Ég hélt þó að enn væri sumar og sólskin.

Ég horfði út um gluggann. Haustsins blær 
um hlíðarnar lagðist en silfuskær
kom máninn upp yfir austurfjöllinn.

Og lindirnar skinu í ljóma hans.
Í laufinu stigu geislarnir dans,
en silfurhljómar um hvolfin liðu.

Og sál mín hlustaði, sál mína bar 
yfir sumar og haust inn í landið þar
sem dagarnir sofna og draumarnir vakna.

Að augum mér bar eina bernskusýn –
úr blámanum hófust æskulönd mín,
fjarlægar strendur fjarlægra daga –

Og nú kom haustið! Á kné ég kraup.
Að köldum veggnum ég höfði draup
og kyssti blómin, sem bliknuð lágu –
(Tómas Guðmundsson)

Ég veit þú fékkst engu, vinur, ráðið um það,
en vissulega hefði það komið sér betur,
að lát þitt hefði ekki borið svo bráðan að.
Við bjuggumst við að hitta þig oft í vetur.
Og nú var um seinan að sýna þér allt það traust,
sem samferðafólki þínu hingað til láðist
að votta þér. Það virtist svo ástæðulaust
að vera að slíku fyrst daglega til þín náðist.

En dánum fannst okkur sjálfsagt að þakka þér
og þyrptumst hljóðir um kistuna fagurbúna.
Og margir báru þig héðan á höndum sér,
sem höfðu í öðru að snúast þangað til núna.
En þetta er afrek, sem einungis látnum vinnst,
í allra þökk að gerast virðingamestur.
Því útför er samkoma, þar sem oss flestum finnst
í fyrsta sinn rétt, að annar sé heiðursgestur.

Svo skildust leiðir, og aleinn þú eftir varst
af okkur, samferðamönnum þínum og vinum,
– að vísu í fyrsta skipti – af öllum hinum.
Þú einn hafðir lokið því erindi þínu hér,
sem okkur mun gert að skila síðar einn daginn.
Þó taldi víst enginn þann tvíverknað eftir sér,
fyrst tími var enn til stefnu, að halda í bæinn.

Loks fundum við til þess með stolti og sorg í senn
er síðast héldum við burt frá gröfinni þinni,
að við, sem þig kvöddum, vorum þá lifandi enn,
að vísu með Allt eins og blómstrið í fersku minni.
En þá að við sjáum til ferða dauðans hvern dag
og drottinn stuggi við okkur á marga lundu,
er þetta hið eina ævinnar ferðalag,
sem aldrei er ráðið fyrr en á síðustu stundu.

En hópur þeirra, sem áttu þig lengst af að,
var, eins og þú skilur, þyngstum söknuði hlaðinn.
Og víst hefði margur maðurinn kosið það
að mega fylgja öðrum vinum í staðinn.
En þó að við treystumst til þess að lifa hér
er tryggð okkar söm – og jafnvel þó að svo færi,
að mynd þín gleymdist öllum, sem unna þér,
er engan veginn gefið, hvers sökin væri.

Því mannsins hjarta er eins og umsetin borg,
sem ár og dagar í vöku og svefni herja.
Og jörðin á sér enga þá gleði og sorg,
sem ást og minningum tekst til lengdar að verja.
En hversu langt sem lífið haslar sér völl,
í lokasókninni miklu þess viðnám bilar.
Og dauðinn mun finna djásn okkar heil og öll
þann dag, sem lífið herfangi sínu skilar.

Mér dylst að vísu þín veröld á bak við hel,
en vænti þess samt, og fer þar að prestsins orðum,
að þú megir yfirleitt una hlut þínum vel,
því okkar megin gengur nú flest úr skorðum.
Og hér eru margir horfnir frá þeirri trú,
að heimurinn megi framar skaplegur gerast,
og sé honum stjórnað þaðan, sem þú ert nú,
mér þætti rétt að þú létir þau tíðindi berast.
(Tómas Guðmundsson)

Úr Bréf til látins manns, eftir Tómas

Dagurinn líður – 
Hægan himni frá 
höfgi fellur angurvær 
á dalablómin smá. 
Og hvítir svanir svífa hægt til fjalla 
með söng, er deyr í fjarska.

Dagurinn líður – 
Hann deyr með brosi á vör, 
því ganga hans í dauðann 
er dýrleg brúðarför. 
Svo eru sorgir vorsins síðla 
er sól til viðar hnígur.

Og nóttin krýpur bláklædd 
í bæn að fótskör hans, 
og bjarma slær á strendur 
hins myrka draumalands. 
En þaðan stíga sumarkvöldsins söngvar 
er sól til viðar hnígur. 
(Tómas Guðmundsson)

Nú andar næturblær um bláa voga.
Við bleikan himin daprar stjörnur loga.
Og þar sem forðum vor í sefi söng
nú svífur vetrarnóttin dimm og löng.

Svo undarlega allir hlutir breytast.
Hve árin skipta svip og hjörtun þreytast.
Hve snemma daprast vorsins vígða bál.
Hve vínið dofnar ört á tímans skál.

Svo skamma stundu æskan okkur treindist.
Svo illa vorum draumum lífið reyndist.
Senn göngum við sem gestir um þá slóð,
sem geymir bernsku vorrar draumaljóð.

Og innan skamms við yfirgefum leikinn.
Ný æska gengur sigurdjörf og hreykin,
af sömu blekking blind, í okkar spor.
Og brátt er gleymt við áttum líka vor.

Og þannig skal um eilíf áfram haldið,
unz einhverntíma fellur hinzta tjaldið.
  (Tómas Guðmundsson)

Ég leitaði blárra blóma
að binda þér dálítinn sveig,
en fölleit kom nóttin og frostið kalt
á fegurstu blöðin hneig.
Og ég gat ei handsamað heldur
þá hljóma, sem flögruðu um mig, 
því það voru allt saman orðlausir draumar
um ástina, vorið og þig.

En bráðum fer sumar að sunnan
og syngur þér öll þau ljóð,
sem ég hefði kosið að kveða þér einn 
um kvöldin sólbjört og hljóð.
Það varpar á veg þinn rósum
og vakir við rúmið þitt,
og leggur hóglátt að hjarta þínu
hvítasta blómið sitt.

Ég veit ég öfunda vorið,
sem vekur þig sérhvern dag,
sem syngur þér kvæði og kveður þig
með kossi hvert sólarlag.
Þó get ég ei annað en glaðzt við 
hvern geisla, er á veg þinn skín,
og óskað, að söngur, ástir og rósir,
sé alla tíð saga þín.
(Tómas Guðmundsson)

En meðan árin þreyta hjörtu hinna,
sem horfðu eftir þér í sárum trega,
þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor í hugum vina þinna.
(Tómas Guðmundsson)

Enn syngur vornóttin vögguljóð sín.
Veröldin ilmar, glitrar og skín.
Kvöldsett er löngum í kyrrum skóg.
Öldurnar sungu sig sjálfar í dá.
Síðustu ómarnir ströndinni frá
hverfa í rökkurró.
(Tómas Guðmundsson)

Þú hafðir fagnað með gróandi grösum
og grátið hvert blóm, sem dó.
Og þér hafði lærzt að hlusta unz hjarta
í hverjum steini sló.
Og hvernig sem syrti, í sálu þinni
lék sumarið öll sín ljóð,
og þér fannst vorið þitt vera svo fagurt
og veröldin ljúf og góð.

Samt vissirðu að Dauðinn við dyrnar beið.
Þig dreymdi að hann kæmi hljótt
og legði þér brosandi hönd á hjarta.
Svo hvarf hann, en ljúft og rótt
heyrðiru berast að eyrum þér óm 
af undursamlegum nið.
Það var eins og færu fjallasvanir
úr fjarlægð með söngvaklið.

Og dagurinn leið í djúpið vestur,
og Dauðinn kom inn til þín.
Þú lokaðir augunum – andartak
sem ofbirta glepti þér sýn.
Og um varir þér brá fyrir brosi þeirra,
sem bíða í myrkrinu og þrá
daginn, – og sólina allt í einu
í austrinu rísa sjá.

Og Dauðinn þig leiddi í höll sína heim
þar sem hvelfingin víð og blá
reis úr húmi hnígandi nætur
með hækkandi dag yfir brá.
Þar stigu draumar þíns liðna lífs
í loftinu mjúkan dans.
Og drottinn brosti, hver bæn þín var orðin
að blómum við fótskör hans.

Hann tók þig í fang sér og himnarnir hófu
í hjarta þér fagnandi söng. 
Og sólkerfi daganna svifu þar
um sál þína í tónanna þröng.
En þú varst sem barnið, er beygir kné
til bænar í fyrsta sinn.
Það á engin orð nógu auðmjúkt til,
en andvarpar: Faðir minn !
(Tómas Guðmundsson)
Í dauðans höll e Tómas

Í kvöldrauð gljúfur hrynur dauðahljótt
hið hvíta ljós, er skein á runni og bárum.
Því vorið hefur mælt sér mót í nótt
við mánaskin frá löngu horfnum árum.
Og það er eins og elfan skipti um róm.
Svo ástúðlegum hreimi fossinn niðar
sem varist hann að vekja kvöldsvæf blóm.
Hann vill að jörðin njóti svefns og friðar.

Svo spegla hyljir heiði stjörnumilt,
en handan vatnsins, lágt við fjallsins rætur,
er dalsins kirkja horfin hægt og stillt
í hljóðan skugga fjólublárrar nætur.
Og meðan rökkri reifast sofin jörð,
sem reikar dreymin meðal himinstjarna,
hún vakir hrum og heldur tryggan vörð
um hinzta náttstað þreyttra foldarbarna.

Og ég er einn og elfarniðinn ber
að eyrum mér jafn rótt sem fyrsta sinni.
Með skynjun tveggja heima í hjarta mér
ég hverf á brott úr rökkurveröld minni.
Og seinna þegar mildur morgunn skín
á mannheim þar sem sálir stríð sitt heyja,
mig skelfa engin sköp, sem bíða mín:
Þá skil ég líka að það er gott að deyja.
(Tómas Guðmundsson)
Úr Kvöldljóði um draum e Tómas

Það kvað vera fallegt í Kína. 
Keisarans hallir skína 
hvítar við safírsænum. 
En er nokkuð yndislegra 
– leit auga þitt nokkuð fegra – 
en vorkvöld í vesturbænum?

Því særinn er veraldarsærinn, 
og sjálfur er vesturbærinn, 
heimur, sem kynslóðir hlóðu, 
með sálir, sem syrgja og gleðjast, 
og sálir, sem hittast og kveðjast 
á strönd hinnar miklu móðu. 
(Tómas Guðmundsson)

Ó, dauði, taktu vel þeim vini mínum
sem vitjað hefur þreyttur á þinn fund.
Oft bar hann þrá til þín í huga sínum
og þú gafst honum traust á banastund.
Nú leggur hann það allt sem var hans auður,
sitt æviböl, sitt hjarta, að fótum þér.
Er slíkt er nóg? Sá einn er ekki snauður
sem einskis hér á jörðu væntir sér.

Ei spyr ég neins, hver urðu ykkar kynni
er hönd hans, dauði, viðjar sína braut,
og þú veist einn, hvað sál hans hinzta sinni
þann sigur dýru verði gjalda hlaut.
En bregstu þá ei þeim, er sem göngumóður
og þjáðri sál til fundar við þig býst.
Ó, dauði, vertu vini mínum góður
og vek hann ekki framar en þér lízt.
 (Tómas Guðmundsson)

Úti er þetta ævintýr.
Yfir skuggum kvöldið býr.
Vorsins glóð á dagsins vöngum dvín.
Þögnin verður þung og löng 
þeim, sem unnu glöðum söng
og trúað hafa sumarlangt á sól og vín.

Ó, hve heitt ég unni þér!
Allt hið bezta í hjarta mér
vaktir þú og vermdir þinni ást.
Æskubjart um öll mín spor
aftur glóði sól og vor,
og traust þitt var það athvarf, 
sem mér aldrei brást.

Óska ég þess að angur mitt
aldrei snerti hjarta þitt.
Til þess ertu alltof ljúf og góð. –
En ég vil þú vitir það,
vina mín, þó hausti að,
að þú varst mín sumarþrá, mitt sólskinsljóð.

Því er gott þú gleymir mér. –
Gæfan mín svo brothætt er,
og vonir mínar hrekjast stað úr stað.
En ef ég skyldi áttum ná
einhvern tíma, ég veit þá,
að minning þinni ætti ég að þakka það.

Eitt ég hræðist, ef svo fer,
að ég kunni að gleyma þér,
þér, sem gafst mér lífsins týndu trú.
Allt hið bezta, er á ég geymt,
allt, sem mig hefur ljúfast dreymt,
það er gleymt og týnt um leið, því það varst þú.
 (Tómas Guðmundsson)
Kveðja e. Tómas í Fögru veröld

Ég vaknaði af djúpum dvala 
við dýrlegan hörpuóm. 
Sál mína dreymir síðan 
sólskin og undarleg blóm. 
Ég fann hvernig foldin lyftist 
og fagnandi tíminn rann, 
með morgna, sem klettana klifu, 
og kvöld, sem í laufinu brann.

Nú veit ég, að sumarið sefur 
í sál hvers einasta manns. 
Eitt einasta augnablik getur 
brætt ísinn frá brjósti hans, 
svo fjötrar af huganum hrökkva 
sem hismi sé feykt á bál, 
unz sérhver sorg öðlast vængi 
og sérhver gleði fær mál. 
(Tómas Guðmundsson)

Já, þannig endar lífsins sólskinssaga. 
Vort sumar stendur aðeins fáa daga. 
En kannske á upprisunnar mikla morgni 
við mætumst öll á nýju götuhorni. 
(Tómas Guðmundsson)

Hver kynslóð er örstund ung
og aftur til grafar ber,
en eilífðaraldan þung
lyftir annarri á brjósti sér.
Þá kveðjumst við öll, voru kvöldi hallar –
en kynslóð nýja til starfa kallar
sá dagur, sem órisinn er.
(Tómas Guðmundsson)

Vor hinsti dagur er hniginn
af himnum í saltan mar.
Sú stund kemur aldrei aftur,
sem einu sinni var.
(Halldór Kiljan Laxness)

Þar sem jökulinn ber við loft 
hættir landið að vera jarðneskt 
en jörðin fær hlutdeild í himninum 
þar búa ekki framar neinar sorgir 
og þessvegna er gleðin ekki nauðsynleg 
þar ríkir fegurðin ein 
ofar hverri kröfu.
 (Halldór Laxness)

Hjörðin mín er ekki öll
eingin greini' eg ljósin:
jörðin þín er freðin fjöll
fallin eina rósin.
(Halldór K. Laxness)

Ó hve létt er þitt skóhljóð 
ó hve leingi ég beið þín, 
það er vorhret á glugga, 
napur vindur sem hvín, 
en ég veit eina stjörnu, 
eina stjörnu sem skín, 
og nú loks ertu komin, 
þú ert komin til mín.

Það eru erfiðir tímar, 
það er atvinnuþref, 
ég hef ekkert að bjóða, 
ekki ögn sem ég gef, 
nema von mína og líf mitt 
hvort ég vaki eða sef, 
þetta eitt sem þú gafst mér 
það er alt sem ég hef.

En í kvöld lýkur vetri 
sérhvers vinnandi manns, 
og á morgun skín maísól, 
það er maísólin hans, 
það er maísólin okkar, 
okkar einíngarbands, 
fyrir þér ber ég fána 
þessa framtíðarlands. 
(Halldór Kiljan Laxness)

Hvert örstutt spor var auðnuspor með þér,
– hvert andartak er tafðir þú hjá mér
var sólskinsstund og sæludraumur hár,
minn sáttmáli við Guð um þúsund ár.

Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
Hve öll sú gleði' er fyrr naut hugur minn
er orðin hljómlaus utangátta' og tóm
hjá undrinu að heyra þennan róm,

hjá undri því, að líta lítinn fót
í litlum skóm, og vita' að heimsins grjót
svo hart og sárt er honum fjarri enn,
og heimsins ráð sem brugga vondir menn,

já vita eitthvað anda hér á jörð
er ofar standi minni þakkargjörð
í stundareilífð eina sumarnótt.
Ó, alheimsljós, ó, mynd sem hverfur skjótt.
(Halldór Kiljan Laxnes)

Ég skal vaka og vera góð
vininum mínum smáa,
meðan óttan rennur rjóð,
roðar kambinn bláa,
og Harpa syngur hörpuljóð
á hörpulaufið gráa.

Stundum var í vetur leið
veðrasamt á glugga.
Var ekki’ eins og væri’ um skeið
vofa’ í hverjum skugga?
Fáir vissu að vorið beið
og vorið kemur að hugga.

Eins og hún gaf þér íslenskt blóð,
ungi draumsnillingur,
megi loks hin litla þjóð
leggja’ á hvarm þinn fingur
á meðan Harpa hörpuljóð
á hörpulaufið syngur.
(Halldór Laxness)
Íslenskt vögguljóð á hörpu e. Halldór

Hjálpa þú mér helg og væn
himnamóðirin bjarta!
legðu mína bljúgu bæn
barninu þínu að hjarta!
þá munu ávallt grösin græn
í garðinum skarta,
í garðinum mínum skarta.
(Halldór K. Laxness)

Frændi, þegar fiðlan þegir,
fuglinn krýpur lágt að skjóli,
þegar kaldir vetrarvegir
villa sýn á borg og hóli,

sé ég oft í óskahöllum,
ilmanskógum betri landa,
ljúflíng minn sem ofar öllum
íslendíngum kunni að standa,

hann sem eitt sinn undi hjá mér
einsog tónn á fiðlustreingnum,
eilíft honum fylgja frá mér
friðarkveðjur brottu geingnum.

Þó að brotni þorn í sylgju,
þó að hrökkvi fiðlustreingur,
eg hef sæmt hann einni fylgju:
óskum mínum hvar hann geingur.
(Halldór Laxness)

Og hver á nú að blessa blóm og dýr
og bera fuglum gjafir út á hjarnið
og vera svo í máli mild og skýr,
að minni í senn á spekinginn og barnið,
og gefa þeim, sem götu rétta flýr,
hið góða hnoða, spinna töfragarnið?
Svo þekki hver, sem þiggur hennar beina,
að þar er konan mikla, hjartahreina.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Hver lítil stjarna, sem lýsir og hrapar,
er ljóð, sem himininn sjálfur skapar.
Hvert lítið blóm, sem ljósinu safnar,
er ljóð um kjarnann, sem vex og dafnar.
Hvert lítið orð, sem lífinu fagnar,
er ljóð við sönginn, sem aldrei þagnar.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Segið það móður minni, 
að mér sé hennar tunga
söngur, er létti löngum
lífsharm, snjóþunga.
Sá ég í orðum og anda 
Ísland úr sæ rísa.
Og hlaut í völvunnar veðrum 
vernd góðra dísa.

Segið það móður minni,
að mold sé farin að anga,
svali leiki um sali
og sólbrennda vanga.
Býst ég brátt til ferðar,
brestur þó vegnesti,
en þar bíða vinir í varpa,
sem von er á gesti.

Segið það móður minni,
að mörg hafi sprek brunnið,
héla, sem huldi rúður,
hjaðnað og runnið.
Skin leggur af skari.
Skuggar falla á glugga.
En minningar á ég margar,
sem milda og hugga.
(Davíð Stefánsson)

Í hjarta mínu er hátíð. 
Hver hugsun og tilfinning mín 
verða að örsmáum englum, 
sem allir fljúga til þín.

Þeir ætla að syngja þér söngva 
og segja þér, hvað þú ert góð – 
og eigir sál mína alla 
og alt mitt hjartablóð. 
(Davíð Stefánsson)

Og þennan vetur varstu oft á ferð,
þó væri kalt og jörðin snævi þakin.
Af fótum þínum var sú gata gerð,
sem gleymist seinast, verður oftast rakin.
Því alltaf, þegar syrtir yfir sjónum,
sé ég þau blika – sporin þín  í snjónum.
(Davíð Stefánsson)

Þú mikli, eilífi andi, 
sem í öllu og alls staðar býrð, 
þinn er mátturinn, þitt er valdið, 
þín er öll heimsins dýrð.

Þú ríktir frá upphafi alda, 
ert allra skapari og skjól, 
horfir um heima alla, 
hulin myrkri og sól

Allt lifandi lofsyngur þig, 
hvert barn, hvert blóm, 
þótt enginn skynji né skilji 
þinn skapandi leyndardóm. 
(Davíð Stefánsson)
Úr Hátíðarkantötu Davíðs

Margt er það og margt er það 
sem minningarnar vekur, 
og þær eru það eina 
sem enginn frá mér tekur. 
(Davíð Stefánsson)

Ég bý að brosum hennar
og blessa hennar spor,
því hún var mild og máttug
og minnti á – jarðneskt vor.
(Davíð Stefánsson)

Snert hörpu mína, himinborna dís,
svo hlusti englar guðs í Paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan skúf.

Úr furutré, sem fann ég út við sjó,
ég fugla skar og líka úr smiðjumó.
Í huganum til himins oft ég svíf
og hlýt að geta sungið í þá líf.

Þeir geta sumir synt á læk og tjörn,
og sumir verða alltaf lítil börn.
En sólin gyllir sund og bláan fjörð
og sameinar með töfrum loft og jörð.

Ég heyri í fjarska villtan vængjaþyt
Um varpann leikur draumsins perluglit.
Snert hörpu mína, himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í Paradís.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Úr Kvæðinu um fuglana (1. hluti) eftir Davíð Stefánsson frá Fagraskógi
Úr bókinni Að norðan, 2. bindi

Ef fuglar mínir fengju vængjamátt,
þá fljúga þeir um loftið draumablátt,
og þér, sem hæst í himinsölum býrð,
skal helgað þeirra flug og söngvadýrð.

Og glæðir nokkur gleði meiri yl
en gleðin yfir því að vera til
og vita alla vængi hvíta fá,
sem víðsýnið – og eilífðina þrá?

Hver fugl skal þreyta flugið móti sól,
að fótskör guðs, að lambsins dýrðarstól, 
og setjast loks á silfurbláa tjörn
og syngja fyrir lítil englabörn.

Nú fljúga mínir fuglar, góða dís.
Nú fagna englar guðs í Paradís. 
Úr Kvæðinu um fuglana eftir Davíð Stefánsson frá Fagraskógi

Nú birtir yfir bláum austurfjöllum, 
og blómin glitra um dal og hól.
Það fer að rjúka á bændabýlum öllum,
og byggðir ljóma í morgunsól.
Í grænu lyngi lindir bláar hjala,
en laufin skjálfa í mjúkum sunnanblæ, 
og nú er sól og söngur fram til dala 
og sumargleði í hverjum bæ.

Ef þú vilt gleyma gömlum vetrarhörmum, 
þá gistu dalinn, bróðir minn. 
Hann vefur um þig mjúkum móðurörmum 
og mildar huga þinn.
Hann hvíslar að þér ljúflingslögum sínum 
og lætur ilminn streyma að vitum þér.
Hann hvílir þig og vaggar vonum þínum 
og vermir þig í skauti sér.

Hann laugar þig í silfurtærum tjörnum 
og töfrar þig við klett og hól.
Hann gerir hina gömlu og þreyttu að börnum, 
sem gleðjast yfir dagsins sól.
Hann þrýstir kossi á kinn og varir þínar 
og kennir þér að elska boðorð sín.
Hann leggur grös og græðijurtir sínar 
við gömlu sárin þín.

Og þegar kvöldar, segir hann þér sögur 
og syngur gömul vögguljóð.
Og sumarnóttin kemur kyrr og fögur 
á hvítum vængjum, aftanrjóð.
Og dalurinn – hann brosir til þín, bróðir, 
og brjóst hans anga af nýrri sigurvon.
Hann bíður þín; hann þráir eins og móðir 
sitt þreytta barn – sinn týnda son.
 (Davíð Stefánsson)

Þó jörðin sé frosin og fokið í gömul skjól,
þá fylgir þeim gæfa, sem treysta á ástina og vorið.
Með einum kossi má kveikja nýja lífsins sól.
Eitt fagurt kærleiksorð getur sálir til himins borið.
Hin innsta lífsins þrá getur eld til guðanna sótt.
Ein auðmjúk bæn getur leyst hinn hlekkjaða fanga.
Svö fögnum við þá – og fljúgum þangað í nótt,
þar sem frelsið ríkir, og sígrænir skógar anga.

Á hvítum vængjum fljúgum við frjáls og ein,
og fram undan blika skógar og draumaborgir.
Í útsæ loftsins laugum við okkur hrein.
Í logandi eldi brennum við okkar sorgir.
Við fljúgum þangað, sem friðlausir eiga skjól.
Þar fagnar okkur heilagur griðastaður.
Í veröld austan við mána og sunnan við sól
á söngvarinn skjól – þar er hann frjáls maður.

Til óskalandsins fljúgum við saman frjáls og ein.
Þar fáum við öllu jarðnesku böli að gleyma.
Á vegi þínum á jörð er steinn við stein.
Í stjörnuborgum söngvanna áttu heima.
Þú elskar ljóðin, lifir í anda hans.
Ég lofsyng nafn þitt, helga þér veröld mína.
Mín vígða brúður, drottning míns draumalands.
Í drottins nafni krýp ég við fætur þína.

Með þig í faðminum flýg ég burt í nótt.
Nú finn ég gleðinnar töfra um hjartað streyma.
Að elska er að hafa eld til guðanna sótt
og opnað þeirra fegurstu sólarheima.
Þó jörðin sé frosin og fokið í hin gömlu skjól,
þá fylgir þeim gæfa, sem treysta á ástina og vorið.
Með einum kossi má kveikja nýja lífsins sól.
Eitt kærleiksorð getur sálir til himins borið.
(Davíð Stefánsson)
Við fljúgum þangað e. Davíð

Ég verð að fara, ferjan þokast nær 
og framorðið á stundaglasi mínu. 
Sumarið, með geislagliti sínu 
hjá garði farið, svalur fjallablær 
af heiðum ofan, hrynja lauf af greinum, 
og horfinn dagur gefur byr frá landi. 
Ég á ekki lengur leið með neinum, 
lífsþrá mín dofnar, vinir hverfa sýn, 
og líka þú, minn guð, minn góði andi, 
gef þú mér kraft til þess að leita þín. 
Ég verð að fara, ferjan bíður mín. 
(Davíð Stefánsson)

Þú varst minn vetrareldur.
Þú varst mín hvíta lilja,
bæn af mínum bænum
og brot af mínum vilja.
Við elskuðum hvort annað,
en urðum þó að skilja.

Ég geymi gjafir þínar
sem gamla helgidóma.
Af orðum þínum öllum
var ilmur víns og blóma.
Af öllum fundum okkar
slær ævintýraljóma.

Og þó mér auðnist aldrei
neinn óskastein að finna,
þá verða ástir okkar
og eldur brjósta þinna
ljós á vegum mínum
og lampi fóta minna.
(Davíð Stefánsson)

Ég veit að vorið kemur 
og veturinn líður senn. 
Kvæðið er um konu, 
en hvorki um guð né menn.

Hún minnti á kvæði og kossa 
og kvöldin björt og löng 
og hvíta, fleyga fugla 
og fjaðraþyt og söng.

Og svipur hennar sýndi, 
hvað sál hennar var góð. 
Það hló af ást og æsku, 
hið unga villiblóð.

Ég bý að brosum hennar 
og blessa hennar spor, 
því hún var mild og máttug 
og minnti á – jarðneskt vor. 
(Davíð Stefánsson)

Hvert blóm, sem grær við götu mína, 
er gjöf frá þér,
og á þig minnir allt hið fagra,
sem augað sér.
Sól og jörð og svanir loftsins
syngja um þig.
Hvert fótspor, sem ég færist nær þér,
friðar mig.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Svefnkirkja 2. vers e Davíð

Ef sérð þú gamla konu, þá minnstu móður þinnar,
sem mildast átti hjartað og þyngstu störfin vann
og fórnaði þér kröftum og fegurð æsku sinnar
og fræddi þig um lífið og gerði úr þér mann.

Þú veizt, að gömul kona var ung og fögur forðum,
og fátækasta ekkjan gaf drottni sínum mest.
Ó, sýndu henni vinsemd í verki og í orðum.
Sú virðing sæmir henni og móður þinni bezt.

Því aðeins færð þú heiðrað og metið þína móður,
að minning hennar verði þér alltaf hrein og skír,
og veki hjá þér löngun til að vera öðrum góður
og vaxa inn í himin – þar sem kærleikurinn býr.
(Davíð Stefánsson)

Ég finn það gegnum svefninn,
að einhver læðist inn
með eldhúslampann sinn,
og veit, að það er konan,
sem kyndir ofninn minn,
sem út með ösku fer
og eld að spónum ber
og yljar upp hjá mér,
læðist út úr stofunni
og lokar á eftir sér.

Ég veit, að hún á sorgir, 
en segir aldrei neitt, 
þó sé hún dauðaþreytt, 
hendur hennar sótugar 
og hárið illa greitt. 
Hún fer að engu óð, 
er öllum mönnum góð 
og vinnur verk sín hljóð. – 
Sumir skrifa í öskuna 
öll sín bestu ljóð.

Ég veit, að þessi kona 
er vinafá og snauð 
af veraldlegum auð, 
að launin, sem hún fær, 
eru last og daglegt brauð. 
En oftast er það sá, 
sem allir kvelja og smá, 
sem mest af mildi á. – 
Fáir njóta eldanna, 
sem fyrstir kveikja þá. 
(Davíð Stefánsson)

Enn gisti ég mín gömlu föðurtún,
sem geyma angan löngu týndra bjarka,
og ennþá seiðir efsta fjallsins brún,
og ennþá sé ég fyrir sporum marka.
Frá bernsku hef ég blessað tind og fjörð.
Í brimi var hér alltaf gott að lenda.
Hér sté ég fótum fyrst á þessa jörð
og finn, að ég er senn á leiðarenda.

Því get ég kvatt mín gömlu föðurtún
án geigs og trega, þegar yfir lýkur,
að hugur leitar hærra fjallsins brún,
og heitur blærinn vanga mína strýkur.
Í lofti blika ljóssins helgu vé
og lýsa mér og vinum mínum öllum.
Um himindjúpin horfi ég og sé,
að hillir uppi land með hvítum fjöllum.
 (Davíð Stefánsson)

Nú finn ég angan löngu bleikra blóma,
borgina hrundu sé við himin ljóma,
og heyri aftur fagra, forna hljóma,
finn um mig yl úr brjósti þínu streyma.

Ég man þig enn og mun þér aldrei gleyma.
Minning þín opnar gamla töfraheima.
Blessað sé nafn þitt bæði á himni og jörðu.

Brosin þín mig að betri manni gjörðu.
Brjóst þitt mér ennþá hvíld og gleði veldur.

Þú varst mitt blóm, mín borg, mín harpa og eldur.
(Davíð Stefánsson)

Nú breiðir jörðin út fannhvítan faðminn,
og fegurstu stjörnur skína. 
Hvít og gljáandi mjöllin minnir 
á mjúku armana þína.

Og himininn minnir með leiftrandi logum
á lokkana þína björtu.
Hver blær í lofti er seiðandi söngur,
er sameinar tveggja hjörtu.

Um slíkar nætur er enginn einn
og ekkert tínt eða grafið.
Loftið er fullt af ódáinsilmi,
og allt er ljómanum vafið.

Um slíkar nætur er enginn einn,
sem elskar, vakir og biður.
Ég heillast af lífsins tign og töfrum.
Hver tilfinning mín er friður.

Um slíkar nætur er enginn einn,
og ekkert, sem hjartað saknar,
því minninging andar lífi í hið liðna,
og ljúfasta gleðin vaknar.

Í mjúkum og fannhvítum faðmi jarðar
Og fegursta draum minn réði...
Ég finn þú ert hjá mér, hrein eins og mjöllin,
og himininn logar af gleði.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Gott er sjúkum að sofna, 
meðan sólin er aftanrjóð, 
og mjallhvítir svanir syngja 
sorgblíð vögguljóð.

Gott er sjúkum að sofa, 
meðan sólin í djúpinu er, 
og ef til vill dreymir þá eitthvað, 
sem enginn í vöku sér.
 (Davíð Stefánsson)

Nú sefur jörðin sumargræn.
Nú sér hún rætast hverja bæn
og dregur andann djúpt og rótt
um draumabláa júlínótt.

Við ystu hafsbrún sefur sól, 
og sofið er í hverjum hól.
Í sefi blunda svanabörn
og silungur í læk og tjörn.

Á túni sefur bóndabær,
og bjarma á þil og glugga slær.
Við móðurbrjóstin börnin fá 
þá bestu gjöf, sem lífið á.

Nú sofa menn og saklaus dýr.
Nú sofa dagsins ævintýr.
Nú ríkir þögn að ysta ós,
svo ekkert vekur Þyrnirós.

Og áin líður lygn og tær,
og lindin sefur perluskær.
Í dvala hníga djúpin hljóð
og dreymir öll sín týndu ljóð.

Í hafi speglast himinn blár.
Sinn himin á hvert daggartár.
Í hverju blómi sefur sál,
hvert sandkorn á sitt leyndamál.

Nú dreymir allt um dýrð og frið
við dagsins þögla sálarhlið,
og allt er kyrrt um fjöll og fjörð
og friður drottins yfir jörð.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Nú sefur jörðin sumargræn. 
Nú sér hún rætast hverja bæn, 
og dregur andann djúpt og rótt, 
um draumabláa júlínótt.

Nú sefur allt svo vel og vært, 
sem var í dagsins stríði sært, 
og jafnvel blóm með brunasár 
þau brosa í svefni gegnum tár.

Og sá sem alla yfirgaf, 
fór einn um fjöll með mal og staf, 
hann teygar svefnsins svölu veig, 
og sál hans verður ung og fleyg. 
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Þú ert eins og náttúran vildi, að þú værir.
Vöxt þinn hindraði aldrei neinn.
Allir vegir voru þér færir –
viljinn sterkur og hreinn.
Þrunginn krafti, sem kjarnann nærir,
klifrar þú djarfur og einn,
léttur í spori, líkamsfagur.
Lund þín og bragur er heiðskír dagur,
frjálsborni fjallasveinn.
 (Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Hvaðan komu fuglarnir,
sem flugu hjá í gær?
Á öllum þeirra tónum 
var annarlegur blær.

Það var eitthvað fjarlægt
í flugi þeirra og hreim,
eitthvað mjúkt og mikið,
sem minnti á annan heim,
og ég get ekki sofið
fyrir söngvunum þeim.

Af vængjaþytnum einum
ég vor í lofti finn.
Einhver hefur sent þá,
sem elskar fjörðinn minn.
Þeir komu út úr heiðríkjunni
og hurfu þangað inn.

Það var eins og himnarnir
hefðu fært sig nær.
Hvaðan komu fuglarnir,
sem flugu hjá í gær?
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Í lautinni, þar sem lyngið grær
og lindin er hljóð og angurvær,
má glataða gleði finna.
Friðland á sá, sem flugi nær
til fjallahlíðanna sinna.

Ef ég að borginni baki sný,
þá brosir við augum veröld ný,
full af ódáinsangan.
Þar hefjast bláfjöllin hátt við ský,
með hádegissól um vangann.

Kletturinn er mín konungshöll,
kirkja mín tindur, þakinn mjöll,
helguð heilögum anda.
Þar vex og hækkar mín hugsun öll,
unz himnarnir opnir standa.

Hreinn er faðmur þinn, fjallablær.
Fagurt er þar, sem lyngið grær.
Þar get ég elskað alla.
Á tíma og eilífð töfrum slær
af tign hinna bláu fjalla.
 (Davíð Stefánsson)
-- Bláfjöll e. Davíð

Við sjáum að dýrð á djúpið slær,
þó degi sé tekið að halla.
Það er eins og festingin færist nær,
og faðmi jörðina alla.

Svo djúp er þögnin við þína sæng,
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum væng,
svo brjóst þitt fái svala.

Nú strýkur hann barm þinn blítt og hljótt,
svo blaktir síðasti loginn.
En svo kemur dagur og sumarnótt,
og svanur á bláan voginn.
 (Davíð Stefánsson)

Yfir hörpunni
hlýt ég að vaka,
uns vitjar mín sá,
er við skal taka,
ungmennið fagra
og ennisbjarta,
sem hvílir í leiðslu
við landsins hjarta
og ljóð þess nemur.

Hann kemur. Hann kemur.
Þá rís ég úr sæti –
læt söðla hestinn
sáttur við dauðann,
blessa feðranna
fornu tungu
og faðma gestinn,
bendi honum
á bekkinn auðan
og byrðina þungu
Hann skal lífið
og hörpuna erfa.
Mitt er að hverfa.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Tilveru alla
og töfra hennar 
glæðir guðsandi.
Lögmál hans
kveikja lífsgneista
vitund verðandi.

Líkt og laukur 
lyftist úr moldu,
fóstrar fræ og sáir,
þannig er líf
og þroski manna
eilíf upprisa.
(Davíð Stefánsson)

Hann stingur stálinu í eldinn.
Hann stendur við aflinn og blæs.
Það brakar í brennandi kolum.
Í belgnum er stormahvæs.
Í smiðjunni er ryk og reykur,
og ríki hans talið snautt.
Hann stendur við steðjann og lemur
stálið glóandi rautt.

Hér er voldugur maður að verki,
með vit og skapandi mátt.
Af stálinu stjörnur hrökkva
Í steðjanum glymur hátt.
Málmgnýinn mikla heyrir
hver maður, sem veginn fer.
Höndin, sem hamrinum lyftir, 
er hörð og æðaber.

Hann vinnur myrkranna milli.
Hann mótar glóandi stál.
Það lýtur hans vilja og valdi,
hans voldugu, þöglu sál.
Sú hönd vinnur heilagan starfa,
sú hugsun er máttug og sterk,
sem meitlar og mótar í stálið
sinn manndóm – sín kraftaverk.
(Davíð Stefánsson)
fyrstu 2 vísur og síðasta úr
Höfðingi smiðjunnar e Davíð

Moldin er þín.
Moldin er góð við börnin sín.
Sólin og hún eru systur tvær,
en sumum er moldin eins hjartakær,
því andinn skynjar hið innra bál,
sem eilífðin kveikti í hennar sál,
og veit, að hún hefur alltaf átt
hinn örláta, skapandi gróðrar mátt
og gleður þá, sem gleðina þrá,
gefur þeim öll sín blóm og strá,
allt – sem hún á.
Hýstu þér bæ
hlé fyrir vindum, regni og snæ.
Taktu sjálfur tinnu og stál,
og tendraðu gneistann – þitt arinbál.

Tak hest þinn og plóg.
Helga þér jörð... hér er landrými nóg.
Moldin geymir hinn mikla auð.
Moldin gefur þér daglegt brauð.
Uppskeran bætir þinn ytri hag.
Umhyggjan mildar þitt hjartalag.
Átakið skapar afl og þrótt.
Í erfiði dagsins skal gæfan sótt.

Og svo kemur nótt.
Svartnættið er eins og svalandi veig,
er sál þín drekkur í einum teyg.
Þreytan breytist í þökk og frið,
þögnin í svæfandi lækjarnið,
haustið í vor...

Hafðu þökk fyrir öll þín spor.
Það besta, sem fellur öðrum í arf,
er endurminning um göfugt starf.

Moldin er þín.
Moldin er trygg við börnin sín,
sefar allan söknuð og harm
og svæfir þig við sinn móðurbarm.
Grasið hvíslar sitt ljúfasta ljóð
á leiðinu þínu. Moldin er hljóð
og hvíldin góð...
(Davíð Stefánsson)

Nú fækkar þeim óðum, sem fremstir stóðu,
sem festu rætur í íslenskri jörð, 
veggi og vörður hlóðu
og vegi ruddu um hraun og skörð,
börðust til þrautar með hnefa og hnúum
og höfðu sér ungir það takmark sett:
að bjargast af sínum búum
og breyta í öllu rétt.

Það lýsti þeim sama leiðarstjarnan,
en lítið er um þeirra ferðir spurt.
allir kusu þeir kjarnann,
en köstuðu hýðinu burt.
Þeir fræddu hver annan á förnum vegi
um forna reynslu og liðna stund
og döfnuðu á hverjum degi 
af drengskap og hetjulund.

Þeim fækkar óðum, sem fremstir stóðu,
sem fögnuðu vori í grænni hlíð,
stríðustu straumvötnin óðu
og storkuðu regni og hríð,
lyftu þegjandi þyngstu tökum,
þorðu að berjast við lífskjör hörð. –
Þeir hnigu bognir í bökum 
að brjósti þér, ættarjörð.
(Davíð Stefánsson)

Hann tignar þau lög sem lífið
með logandi eldi reit.
Hann lærði af styrkleika stálsins
að standa við öll sín heit.
Hann lærði verk sín að vanda
og verða engum til meins.
Þá væri þjóðinn borgið,
ef þúsundir gerðu eins.

Höndin, sem hamarinn lyftir, 
er hafin af innri þörf, 
af líknsamri lund, sem þráir 
að létta annarra störf.
 Sá fagri framtíðardraumur 
er falinn í verkum hans, 
að óbornir njóti orku 
hins ókunna verkamanns.
(Davíð Stefánsson)
Höfðingi smiðjunnar e. Davíð
4. og 6. erindi 
Menn halda stundum skammt á leikinn liðið,
er lífið dregur tjaldið fyrir sviðið
og skilur milli skars og kveiks.
En stór og fögur stjörnuaugu skína,
er stormsins svanir hvíla vængi sína
til hærra flugs, til fegra leiks.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna 
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð. 
Þú vaktir yfir velferð barna þinna, 
þú vildir rækta þeirra ættarjörð. 
Frá æsku varstu gædd þeim góða anda, 
sem gefur þjóðum ást til sinna landa, 
og eykur þeirra afl og trú, 
en það er eðli mjúkra móðurhanda 
að miðla gjöfum eins og þú.

Í augum þínum sá ég fegri sýnir
en sólhvít orð og tónar geta lýst, –
svo miklir voru móðurdraumar þínir,
þó marga þeirra hafi frostið níst.
Sem hetja barst þú harmana og sárin,
huggaðir aðra – brostir gegnum tárin,
viðkvæm í lund, en viljasterk.
Þau bregða um þig ljóma, liðnu árin.
Nú lofa þig – þín eigin verk.

Ég flyt þér, móðir, þakkir þúsundfaldar,
og þjóðin öll má heyra kvæðið mitt. 
Er Íslands bestu mæður verða taldar, 
þá mun þar hljóma fagurt nafnið þitt. 
Blessuð sé öll þín barátta og vinna, 
blessað sé hús þitt, garður feðra minna, 
sem geymir lengi gömul spor. 
Haf hjartans þakkir, blessun barna þinna, 
– og bráðum kemur eilíft vor. 
(Davíð Stefánsson)

Hví sölna rósir sumar-grænna engja? 
Hví sogast brimið upp að hverju nausti? 
Til sólar beinist söngur vorra strengja, 
er syrtir nótt og líða fer að hausti.

Við erum stödd á stormsins vegamótum. 
Hann storkar jörð og skýjabólstra hleður. 
En eldar brenna undir hjartarótum 
og einhvern tíma lægir þessi veður.

Er fjallið býst við fönn og norðanrosa, 
þá fléttar það sér kufl úr rauðu lyngi. 
Á draumaþingum dýrlingarnir brosa 
þó dauðinn öllum klukkum sínum hringi.

Að kvöldi dags er kveikt á öllum stjörnum, 
og kyrrðin er þeim mild sem vin sinn tregar, 
og stundum skýla jöklar jarðarbörnum, 
og jafnvel nóttin lýsir þeim til vegar.

Í klakabrynju getur moldin munað, 
að minnstu fræin urðu vaxinn gróður, 
og sálir dreymt um nýjan ástarunað, 
um ungan fugl og laufgað skógarrjóður.

Er fagurhvelið birtist innri augum, 
er eins og ljósið tengi gamla vini. 
Svo drögum andann djúpt og hjartað laugum 
í döggvum himins, söngs og stjörnuskini.

Þó fjúki lauf á vængjum kaldra vinda 
og vetur nálgist óðum, frostið herði, 
þá njóta rætur náðar þeirra linda, 
sem niða leyndar undir freðnum sverði.

Því hræðist enginn haustsins löngu nætur, 
þó herji bleikir stormar lönd og álfur, 
að lífið veitir líkn og sárabætur, 
og lögmál þess er kærleikurinn sjálfur. 
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Að haustnóttum e Davíð

Svo leggur þú á höfin blá og breið
á burt frá mér og óskalöndum þínum,
og stjarna hver, er lýsir þína leið,
er lítill gneisti, er hrökk af strengjum mínum.
Þú skilur eftir minningar hjá mér
um marga gleðistund frá liðnum árum,
og alltaf mun ég fagna og þjást með þér
og þú skalt vera mín – í söng og tárum.

Eitt orð, eitt ljóð, eitt kvein frá kvaldri sál
er kveðja mín. Ég veit þú fyrirgefur.
En seinna gef ég minningunum mál,
á meðan allt á himni og jörðu sefur.
Þá flýg ég yfir djúpin draumablá,
í dimmum skógum sál mín spor þín rekur,
Þú gafst mér alla gleði sem ég á.
Þú gafst mér sorg, sem enginn frá mér tekur.

Svo kveð ég þig. En er þú minnist mín,
þá mundu, að ég þakka liðna daga.
Við framtíð mína fléttast örlög þín.
Að fótum þínum krýpur öll mín saga.
Og leggðu svo á höfin blá og breið.
Þó blási kalt og dagar verði að árum,
þá veit ég að þú villist rétta leið
og verður mín – í bæn, í söng og tárum.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Í dag skein sól á sundin blá 
og seiddi þá, 
er sæinn þrá 
og skipið lagði landi frá.
Hvað mundi fremur farmann gleðja?
Það syrtir að, er sumir kveðja.

Ég horfi ein á eftir þér 
og skipið ber 
þig burt frá mér.
Ég horfi ein við yztu sker.
Því hugur minn er hjá þér bundinn, 
og löng er nótt við lokuð sundin.

En ég skal biðja, og bíða þín
uns nóttin dvín 
og dagur skín.
Þó aldrei rætist óskin mín
til hinsta dags ég hrópa og kalla,
svo heyrast skal um heima alla. 
(Davíð Stefánsson)

Nú skil ég stráin, sem fönnin felur
og fann þeirra vetrarkvíða.
Þeir vita það best, sem vin sinn þrá,
hve vorsins er langt að bíða.

Að haustnóttum sá ég þig sigla burtu,
og svo kom hinn langi vetur.
Þótt vald hans sé mikið, veit ég þó,
að vorið, það má sín betur.

Minningin talar máli hins liðna,
og margt hefur hrunið til grunna ...
Þeir vita það best, hvað vetur er, 
sem vorinu heitast unna.

En svo fór loksins að líða að vori
og leysa mjallir og klaka.
Ég fann, að þú varst að hugsa heim
og hlaust að koma til baka.

Þú hlýtur að vera á heimleið og koma
með heita og rjóða vanga,
því sólin guðar á gluggann minn,
og grasið er farið að anga.
(Davíð Stefánsson)

Sumarið líður. Sumarið líður. 
Það kólnar og kemur haust. 
Bylgjurnar byrja að ólga 
og brotna við naust. 
Af liminu fýkur laufið. 
Börnin breyta um svip. 
Fuglarnir kveðja. Í festar toga 
hin friðlausu skip ... 
Ég lýt hinum mikla mætti. 
Það leiðir mig hulin hönd, 
og hafið – og hafið kallar. 
– Það halda mér engin bönd. 
Ég er fuglinn sem flýgur, 
skipið sem bylgjan ber. 
Kvæði mín eru kveðjur. 
Ég kem, og ég fer.

Stormurinn liggur frá landi. 
Brimið brotnar við naust. 
Ég kom að sunnan í sumar 
og sigli í haust. 
Bænir aftra mér ekki. 
Ég hegg á helgustu bönd, – 
yfirgef ástvini mína 
og æskunnar heimalönd. 
Af skipinu horfi ég heim ... 
Faðir, fyrirgef mér. 
Kvæði mín eru kveðjur. 
Ég kem, og ég fer.

Ég berst fyrir bylgjum og stormi 
frá landi til lands. 
Ég bið bið ekki lýðinn um lof 
eða lárviðarkrans. 
Ég þrái að vera með vinum 
og þó er ég alls staðar einn, 
alls staðar útlendingur, 
alls staðar förusveinn. 
Kvæði mín eru kveðjur. 
Brimið brotnar við naust. 
Ég kom að sunnan í sumar 
og sigli í haust. 
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Í dag eru allir svanir í sárum,
söngurinn breyttur í þagnarmál,
héla á steinum, blóð á bárum,
banvænt eitur í hverri skál.
Grasið er sölnað og ilmur enginn,
allir bátar settir í naust.
Að sævardjúpi er sólin gengin –
sumarið liðið og komið haust.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Úr Haust eftir Davíð

Seztu hérna hjá mér,
systir mín góð.
Í kvöld skulum við vera
kyrrlát og hljóð.

Í kvöld skulum við vera
kyrrlát af því,
að mamma ætlar að reyna að sofna
rökkrinu í.

Mamma ætlar að sofna.
Mamma er svo þreytt.
– Og sumir eiga sorgir,
sem svefninn getur eytt.

Sumir eiga sorgir,
og sumir eiga þrá,
sem aðeins í draumheimum
uppfyllast má.

Í kvöld skulum við vera
kyrrlát og hljóð.
Mamma ætlar að sofna,
systir mín góð.
(Davíð Stefánsson)

Langt inn í skóginn leitar hindin særð 
og leynist þar, sem enginn hjörtur býr, 
en yfir hana færist fró og værð.
Svo fjarar lífið út . . .
Ó, kviku dýr
reikið þið hægt, er rökkva tekur að
og rjúfið ekki heilög skógarvé,
því lítil hind, sem fann sér felustað,
vill fá að deyja ein á bak við tré.
Um blóð, sem fyrr var bæði ungt og heitt
mun bleikur mosinn engum segja neitt.

En þú, sem veist og þekkir allra mein,
og þú, sem gefur öllum lausan taum,
lát fölnað laufið falla af hverri grein
og fela þennan hvíta skógardraum.

Er fuglar hefja flug og morgunsöng
og fagna því, að ljómar dagur nýr,
þá koma öll hin ungu, þyrstu dýr
að uppsprettunnar silfurtæru lind –

öll, nema þessi eina, hvíta hind.
(Davíð Stefánsson) 
Skógarhind e Davíð

Loks eftir langan dag 
lít ég þig, helga jörð. 
Seiddur um sólarlag 
sigli eg inn Eyjafjörð. 
Ennþá á óskastund, 
opnaðist faðmur hans. 
Berast um sólgyllt sund 
söngvar og geisladans.

Verja hinn vígða reit 
varðtröllin klettablá, 
máttug og mikilleit, 
Múlinn og Gjögratá. 
Hljóti um breiða byggð 
blessun og þakkargjörð 
allir, sem tröllatryggð 
taka við Eyjafjörð.

Ástum og eldi skírð 
óskalönd birtast mér. 
Hvílíka drottins dýrð 
dauðlegur maður sér! 
Allt ber hér sama svip; 
söm er hin gamla jörð. 
Hægara skaltu, skip, 
skríða inn Eyjafjörð.

Áfram – og alltaf heim, 
inn gegnum sundin blá. 
Guðirnir gefa þeim 
gleði, sem landið sjá. 
Loks eftir langan dag 
leit ég þig, helga jörð. 
Seiddur um sólarlag 
sigli eg inn Eyjafjörð.
(Davíð Stefánsson)
- Sigling inn Eyjafjörð e.Davíð

Í nótt er gott að gista Eyjafjörð 
og guðafriður yfir strönd og vogum. 
Í skini sólar skarta haf og jörð 
og skýjabólstrar slegnir rauðum logum.

Það veit hver sál, að sumar fer í hönd, 
en samt er þögn og kyrrð um mó og dranga, 
og hvorki brotnar bára upp við strönd 
né bærist strá í grænum hlíðarvanga.

Svo ljúft er allt í þessum heiða hyl, 
svo hátt til lofts og mjúkur barmur jarðar, 
að víst er engin veröld fegri til 
en vornótt björt í hlíðum Eyjafjarðar. 
(Davíð Stefánsson)

Þú, sem eldinn átt í hjarta, 
óhikandi og djarfur gengur 
út í myrkrið ægisvarta 
eins og hetja og góður drengur. 
Alltaf leggur bjarmann bjarta 
af brautryðjandans helgu glóð. 
Orð þín loga, allt þitt blóð; 
á undan ferðu og treður slóð. 
Þeir þurfa ekki um kulda að kvarta, 
sem kunna öll sín sólarljóð.

Þú, sem eldinn átt í hjarta, 
yljar, lýsir, þó þú deyir. 
Vald þitt eykst og vonir skarta, 
verk þín tala, þótt þú þegir. 
Alltaf sjá menn bjarmann bjarta 
blika gegnum húmsins tjöld. 
Eldurinn hefur æðstu völd; 
uppskera hans er þúsundföld. 
Mannssálin og myrkrið svarta 
mundu án hans dauðaköld. 
(Davíð Stefánsson)

Með stáli plógsins reist þú þína rún. 
Þú ræktaðir þitt land, þín föðurtún. 
Til verka þinna viljans máttur knúði 
þá vinarhönd, sem ungum gróðri hlúði. 
Frá ystu nöf að efstu hlíðarbrún 
bjóst óðal hjartans græna sumarskrúði.

Er vetur kom og blés um bæjarhól, 
þá beið þín undir þaki hvíld og skjól. 
Þar sást þú móður miðla góðum börnum, 
er moldin hlúði sínum jurtakjörnum, 
og garður ykkar gerðist höfuðból, 
sem gróðri vafið skein mót sól og stjörnum.

Þú fannst, að það er gæfa lýðs og lands 
að leita guðs og rækta akra hans. 
Í auðmýkt naust þú anda þeirra laga, 
sem öllum vilja skapa góða daga. 
Í dagsverki og þökk hins þreytta manns 
býr þjóðarinnar heill – og ævisaga.

Ef tveggja ást er vel af guði gjörð,
er gengið djarft til móts við örlög hörð
og bjargast, þó að brauðið aðrir sníki,
og barist, þó að aðrir landið svíki.
En allir þeir, er yrkja sína jörð,
fá óðalsrétt í lífsins gróðurríki.
(Davíð Stefánsson)

Man ég svip og sögu
sveinsins lokkabjarta.
Brostið er í barmi
barnsins góða hjarta.
Leiftur góðra gáfna
gneistuðu oft í svörum.
Nú er þagnarþunga
þrýst að köldum vörum.

Í blóðið var þér borin
bróðurtryggð og festa.
Heldur kaust þú hylli
heimamanna en gesta.
Fáskiptinn við fjöldann
fórstu þína vegi.
Afl og andans þroski
óx með hverjum degi.

Fyrir þér lá fögur
framtíð starfs og dáða.
Lífi alls og allra
æðri kraftar ráða.
Er engill banableikur
brjóst þitt nakið signdi,
var sem heiður himinn
heitum tárum rigndi.

Meinabætur margar
minningarnar geyma.
Til eru ljós, sem lýsa
langt inn í æðri heima.
Hvíld er hverjum heitin
hvað sem yfir dynur,
Guð og góðir englar
gæti þín elsku vinur.
(Davíð Stefánsson)

Um engi og tún 
og ásinn heima 
ég aftur reika, 
sezt í brekkuna 
silkimjúka 
og sóleyjarbleika.

Milt var sunnan 
við moldarbarðið 
og melinn gráa. 
Þar fagna mér ennþá 
fífillinn guli 
og fjólan bláa.

Engan leit ég 
mót ljósi himins 
ljúfar brosa 
en dúnurt fríða, 
sem dagsins bíður 
í döggvuðum mosa.

Hverju sem ár 
og ókomnir dagar 
að mér víkja, 
er ekkert betra 
en eiga vini 
sem aldrei svíkja. 
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Lengi heilluðu hugann
heiðríkir dagar, alstirnd kvöld,
líf þeirra, ljóð og sögur,
sem lifðu á horfinni öld.
Kynslóðir koma og fara,
köllun þeirra er mikil og glæst .
Bak við móðuna miklu
rís mannlegur andi hæst.

Vor jörð hefur átt og alið
ættir, sem klifu fell og tind.
Því vísa þær örðum veginn
að viskunnar dýpstu lind.
Enn getur nútíð notið
náðar og fræðslu hjá liðinni öld.
Drauminn um vorið vekja
vetrarins stjörnukvöld. 
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Út til annarra landa
fer árlega fjöldi manns
sem gerði lítið úr gróðri
síns gamla heimalands.

En svo koma fley úr förum
með ferðamennina heim
og ættjörðin speglast aftur
í augunum á þeim.

Því lengri för sem er farin
því fegra er heim að sjá
og blómið við bæjarvegginn
er blómið sem allir þrá.
(Davíð Stefánsson)

Kristalshljómur
hreinn
eins og næturdögg
á nýju grasi.

Gleymum þó ekki:
Gler brýtur sá 
er syngur hæst.

Andinn ofar efninu
ljóð og tónar.
(Gylfi Gröndal)
Glerlist e Gylfa .

Hníga tár af hryggð og gleði,
hver ein ævistund í veði,
ljós og skuggar líða hjá,
lengst af mun það skiptast á.

Enginn kann af eigin dáðum
eða neinna manna ráðum
reikna leið um lönd og geim,
loks er skilar öllum heim.

Dagur ljómar, dimma þrýtur,
drottinn hæða til mín lítur.
enginn fær nema aðeins hann
upplýst mína braut og rann.

Ofar gný, er heiminn hryggir,
himinsali, þú er byggir!
Má ég vona? Samt þú sér
sorg og þrá er hjartað ber.

Kristur forðum færði sanninn:
föðurauga lítur manninn.
Leitar enn með vissu og von
vinur jarðar, himins son.

Gef mér þrek og þol að bíða,
þú, sem veldur ró og kvíða,
einn þú veist mitt ævistig,
ekki þekki ég sjálfan mig.

Ljómi sól um lönd og geima.
Láttu fólkið sorgum gleyma,
lát oss vita viljann þinn.
Vinur allra, drottinn minn.
(Sigurður Norland)

Svo líður í önnum sæld og sorg,
hver sólarkoma og – hvarf.

Og morgunn hvern er hafið verk.
Kvöld hvert sér endað starf.
En dagsverk unnið, nokkurs nýtt, 
gefur næturhvíld í arf.
 (Þýð. Einar Benediktsson)
eftir Longfellow

En stoltastur ertu og stærstur í roki á haustin.
Strandmölin grýtir landið. Þú seilist í naustin.
Skýin, þau hanga á himninum slitin í tötra. –
Það hriktir í bænum, eins og kippt sé í fjötra.
– Þá bryðurðu gaddinn við grúfandi bátastefnin.
Grunnsjórinn beljar um voginn, svo jarðirnar nötra.
En hafáttin er húmi og blikum til skipta;
hún hleypir skammdegisbrúnum föl undir  svefninn.
Þá hamastu, tröllið. Í himininn viltu lyfta
hyljum þíns eigin dýpis og álögum svipta.
(Einar Benediktsson)

Stundin deyr og dvínar burt
sem dropi í straumaniðinn.
Öll vor sæla er annaðhvurt
óséð – eða liðin.
(Einar Benediktsson)

Láttu draumaljósið skína, 
láttu opnast sálu þína 
fyrir öllu fögru og háu, 
fjarri öllu ljótu, smáu. 
(Einar Benediktsson)

Far skylduleið andans, með brotnar brýr
að baki – sjá, frammi er eilífðar sær.
Hvar múganna háværð og metnaður flýr,
þar máttu vita að auðna grær.
Þar endur sjer guð sína mynd í manni,
sem meistarinn skóp, undir Edens banni.
Já, vittu að eilífð alstaðar býr,
þar einlæg og þóttalaust hjartað slær. 
(Einar Benediktsson)
úr Draumspá Ísrafels e Einar

Í snauðum heim ég hlusta á löngum vökum
og heyri þyt af snöggum vængjatökum.
Minn engill hefur lyft sér ljóss í veldi,
Þar líður aldrei dagur guðs að kveldi.
En ég er mold og mæni í heiðin blá,
á meðan stundaglasið sandkorn á.
(Einar Benediktsson.)
Við lát Svölu e. Einar

Minn hugur spannar himingeiminn.
Mitt hjarta telur stjörnuseiminn,
sem dylur sig í heiðlofts hyl.
Svo hátt og vítt mér finnst ég skynja,
Guðs veröld! Andans hlekkir hrynja
sem hjóm við þetta geislaspil.
Mér finnst ég elska allan heiminn
og enginn dauði vera til.
(Einar Benediktsson)
Lágnættissól við Grímseyjarsund e Einar

Mitt verk er, þá ég fer,
eitt fræ, mitt land, í duft þitt grafið,
mín söngvabrot sem býð ég þér,
eitt blað í ljóðasveig þinn vafið.
En innsta hræring hugar míns,
hún hverfa skal til upphafs síns,
sem báran – endurheimt í hafið.
(Einar Benediktsson) 
Stefjahreimur e. Einar

Allt er þrungið af þrá til að unna,
þúsundir óska stíga frá jörð,
upp yfir landsins grjótköldu grunna
grösin sig rétta, svo hátt sem þau kunna.
Ljósið heldur um lífið vörð.
(Einar Benediktsdóttir)

Sá deyr ei, sem heimi gaf lífvænt ljóð.
Sá lést, sem reis þögull frá dísanna borði,
sem kraup við þess öndveg með kalið blóð
og kom ekki fyrir sitt hjarta orði.
(Einars Benediktsson.)

Vor ævi stuttrar stundar
er stefnd til Drottins fundar,
að heyra lífs og liðins dóm.
En mannsins sonar mildi
skal máttug standa í gildi.
Hún boðast oss í engils róm.

Svo helgist hjartans varðar.
Ei hrynur tár til jarðar
í trú, að ekki talið sé.
Í aldastormsins straumi 
og stundarbarnsins draumi
oss veita himnar vernd og hlé.
 (Einar Benediktsson.)

Það liðna, það sem var og vann,
er vorum tíma yfir;
því aldur deyðir engan mann,
sem á það verk sem lifir. –
Já, blessum öll hin hljóðu heit,
sem heill vors lands voru' unnin,
hvern kraft, sem studdi stað og sveit
og steina lagði' í grunninn.

(Einar Benediktsson.)
Aldamót e Einar

Hvað hraðast líður,
það lengst af bíður
og gleymist síður
úr sinni og hug.
Þau öfl mig draga
til ættarhaga
með sólskins daga 
og fanna flug.

Ég fel í djúpi
og dularböndum
með kuldans hjúpi
þá heitu glóð.
Í öðrum löndum
með ljóði og spili
þeim sólaryli
ég sendi óð.
 (Einar Benediktsson.)
úr ljóðinu Já, heim skal vitja –  
í bókinni Hafblik e. Einar

Kvikan, mjúkan bylgjubarm
bið ég leggjast mér að hjarta,
dögg í auga, djúpan harm
með dularhjúp um andann bjarta;
hóglátt mál og brennheitt blóð,
blæju af kulda um hjartans glóð. –
Kraft, sem ei vill hátt né kvarta. 
(Einar Benediktsson.)
  Lognsær [brot]

Nú er dagur við ský, heyr hinn dynjandi gný, 
nú þarf dáðrakka menn, – ekki blundandi þý, 
það þarf vakandi önd, 
það þarf vinnandi hönd 
til að velta í rústir og byggja á ný.
 (Einar Benediktsson.)

Ég fann á þínum dánardegi,
hve djúpt er staðfest lífs vors ráð. –
Ég sá allrar sorgar vegi
er sólskin til með von og náð. –
Og út yfir þitt ævikvöld
skal andinn lifa á nýrri öld.
(Einar Benediktsson)

Frá öllum heimsins hörmum,
svo hægt í friðar örmum
þú hvílist hels við lín. –
Nú ertu af þeim borinn 
hin allra síðstu sporin,
sem þér unnu og minnast þín.

Með tryggð til máls og manna
á mátt hins góða og sanna
þú trúðir traust og fast.
Hér er nú starfsins endi.
Í æðri stjórnar hendi
er það sem eitt í hug þú barst.

Guð blessi lífs þíns brautir, 
þitt banastríð og þrautir 
og starfs þíns mark og mið. 
Við hugsum til þín hljóðir. 
Að hjarta sér vor móðir 
þig vefur fast og veiti frið.

Ég minnist bernsku minnar daga
og margs frá þér, sem einn ég veit.
Ég fann nú allt að einu draga,
og á mig dauðans grunur beit.
En eftir stutta stundarbið
þá stóð ég þínar börur við.

Ég fann á þínum dánardegi,
hve djúpt er staðfest lífs vors ráð.
Ég sá á allrar sorgar vegi
er sólskin til með von og náð. 
Og út yfir þitt ævikvöld
skal andinn lifa á nýrri öld.
(Einar Benediktsson.)

Maður og hestur, þeir eru eitt
fyrir utan hinn skammsýna, markaða baug.
Þar finnst, hvernig æðum alls 
fjörs er veitt
úr farvegi einum, frá sömu taug.
Þeir eru báðir með eilífum sálum, 
þó andann þeir lofi á tveimur málum,
– og saman þeir teyga loftsins laug
lífdrykk af morgunsins gullroðnu skálum.

Sá drekkur hvern gleðinnar dropa í grunn, 
sem dansar á fákspori yfir grund. 
Í mannsbarminn streymir sem aðfalls-unn 
af afli hestsins og göfugu lund. 
Maðurinn einn er ei nema hálfur, 
með öðrum er hann meiri en hann sjálfur. – 
Og knapinn á hestbaki er kóngur um stund, 
kórónulaus á hann ríki og álfur.

Í morgunljómann er lagt af stað. 
Allt logar af dýrð, svo vítt sem er séð. 
Sléttan, hún opnast sem óskrifað blað, 
þar akur ei blettar, þar skyggir ei tréð. 
– Menn og hestar á hásumardegi 
í hóp á þráðbeinum, skínandi vegi 
með nesti við bogann og bikar með. 
Betra á dauðlegi heimurinn eigi.

Ef inni er þröngt, tak hnakk þinn og hest
og hleyptu á burt undir loftsins þök.
Hýstu aldrei þinn harm. Það er best.
Að heiman, út, ef þú berst í vök.
Það finnst ekki mein, sem ei breytist og bætist, 
ei böl sem ei þaggast, ei lund sem ei kætist 
við fjörgammsins stoltu og sterku tök.
Lát hann stökkva, svo draumar þíns hjarta rætist.
(Einar Benediktsson.)

Það er stormur og frelsi í faxins hvin,
sem fellir af brjóstinu dægursins ok.
Jörðin, hún hlakkar af hófadyn.
Sem hverfandi sorg er jóreyksins fok.
Lognmóðan verður að fallandi fljóti;
allt flýr að baki í hrapandi róti.
Hvert spor er sem flug gegnum foss eða rok,
sem slær funa í hjartað og neista úr grjóti.
(Einar Benediktsson.)

Hvað bindur vorn hug við heimsins glaum,
sem himnaarf skulum taka?
Oss dreymir í leiðslu lífsins draum,
en látumst þó allir vaka,
og hryllir við dauðans dökkum straum,
þó dauðinn oss megi ei saka.

Sem kona hún lifði í trú og tryggð;
það tregandi sorg skal gjalda.
Við ævinnar lok ber ást og dyggð
sinn ávöxtinn þúsundfalda, 
og ljós þeirra skín í hjartans hryggð
svo hátt yfir myrkrið kalda.

Til moldar oss vígði hið mikla vald, 
hvert mannslíf, sem jörðin elur.
 Sem hafsjór, er rís með fald við fald, 
þau falla, en guð þau telur, 
því heiðloftið sjálft er huliðstjald, 
sem hæðanna dýrð oss felur.

En ástin er björt sem barnsins trú,
hún blikar í ljóssins geimi,
og fjarlægð og nálægð, fyrr og nú,
oss finnst þar í eining streymi.
Frá heli til lífs hún byggir brú
og bindur oss öðrum heimi.

Sem móðir hún býr í barnsins mynd;
það ber hennar  ættarmerki.
Svo streyma skal áfram  lífsins lind,
þó lokið sé hennar  verki.
Og víkja skal hel við  garðsins grind,
því guð vor, hann er sá  sterki.

Af eilífðarljósi bjarma ber,
sem brautina þungu greiðir.
Vort líf, sem svo stutt og stopult er,
það stefnir á æðri leiðir.
Og upphiminn fegri en auga sér
mót öllum oss faðminn breiðir.
(Einar Benediktsson)

Fyrst jafnt skal rigna yfir alla, 
jafnt akurland sem grýtta jörð, – 
skal nokkurt tár þá tapað falla, 
skal týna sauði nokkur hjörð? 
Hver er að dómi æðsta góður, – 
hver er hér smár og hver er stór? 
– Í hverju strái er himingróður, 
í hverjum dropa reginsjór. 
(Einar Ben.)

Ég veit, að allt er af einu fætt,
að alheimsins líf er ein voldug ætt,

dauðleg, eilíf og ótal-þætt
um afgrunns og himins slóðir.
(Einar Benediktsson)

Sálin, hún líður í ljósvakaheiminn,
en líkamans svipur í draumageiminn
burt, – inn á dalalönd dularbleik.
Þar dregur hann ást undir töfranna þak,
sæt eins og ilmur af sólvermdu rjóðri
sár eins og vorþrá í ungum gróðri
og öflug sem fjallbrjóstsins andartak.
(Einar Ben.)

Lát hljóma, – svo þrái ég horfnar stundir,
svo hjartað slái og taki undir
og trega ég finni í taugum og æðum
af týndri minning og glötuðum kvæðum,
svo hrífist ég með – og hefjist í geði.
Mín hæsta sorg og mín æðsta gleði,
þær hittast í söngvanna hæðum.
(Einar Benediktsson)

Orka þér entist
aldur tveggja manna
að vinna stórt og vinna rétt.
Vitur og vinsæll
varstu til heiðurs
í þinni byggð og þinni stétt.

Höfðingi héraðs,
hátt þín minning standi,
ávaxtist hjá oss þitt ævistarf.
Þjóðrækni, manndáð,
þol og tryggð í raunum
þitt dæmi gefi oss í arf.
(Einar Benediktsson)

Vegir skiptast – allt fer ýmsar leiðir 
inn á fyrirheitsins lönd. 
Einum lífið arma breiðir, 
öðrum dauðinn réttir hönd. 
Einum flutt er árdags kveðja, 
öðrum sungið dánarlag, 
allt þó saman knýtt sem keðja, 
krossför ein með sama brag. 
Veikt og sterkt í streng er undið 
stórt og smátt er saman bundið.

Allt, sem á hjarta, ber í sér þrá 
upp í söngvanna ríki; 
herskarar drottins sálirnar sjá 
syngjandi engla í líki.

Veikasta strengnum berst ómur af 
upp til sólkonungs hallar; 
rétt eins og lindir renna í haf, 
raddir þar sameinast allar.

Hvað er ekki í einu ljóði falið, 
einum söng frá góðu hjarta? 
Já, allt, sem fagurt er, 
skal vera talið 
efst við dómsins hástól bjarta.
(Einar Benediktsson)

Hér hvílir væn og göfug grein
af gömlum, sterkum hlyni;
hún lokaði augum hugarhrein
með hvarm mót sólar skini.
Hún dæmdi ei hart, hún vildi vel,
í vinskap, ætt og kynning.
Hún bar það hlýja holla þel,
sem hverfur ekki úr minning.

Hún unni list í máli og mynd,
sú mennt var hennar stjarna; 
þar heyrði hún tala tæra lind
á tungu engilbarna.
Ef blað hún tók og batt sín orð,
var blærinn hreinn og fagur;
en hógvær sat hún hússins borð,
því hátt skein æðri dagur.

Allt metur rétt hin mikla náð
um manna hug og vilja;
eitt hjartans orð um eilífð skráð
á orku, er himnar skilja.
Nú les hún herrans hulin ráð
um hlut og örlög þjóða,
þar sést í lífbók sérhver dáð
hins sanna, fagra og góða.
(Einar Ben.)

Að leika upp æskunnar ævintýr 
með áranna reynslu sem var svo dýr, 
er lífið í ódáins-líki. 
Ég gref allt hið liðna í gleðinnar skaut, 
ég gjöri mér veginn að rósabraut 
og heiminn að himnaríki.

Ég lyfti þér, blikandi lífsins veig.
Ljósblómin gríp ég af himinsins sveig
og legg mér um heita hvarma.
Einn straumur, sem líður, ein stund, sem þver.
Streymandi mannhaf, sem kemur og fer,
ég hverf þér í opna arma.
(Einar Benediktsson)

Hver er sem veit, nær daggir drjúpa, 
hvar dafnar fræ, sem ná skal hæst. 
Hver er sem veit, nær knéin krjúpa 
við kirkjuskör, hvað Guði er næst. 
Fyrst jafnt skal rigna yfir alla, 
jafnt akurland sem grýtta jörð, – 
skal nokkurt tár þá tapað falla, 
skal týna sauði nokkur hjörð? 
Hver er að dómi æðsta góður, – 
hver er hér smár og hver er stór? 
– Í hverju strái er himingróður, 
í hverjum dropa reginsjór. 
(Einar Benediktsson)

Til þín fer mitt ljóðalag
löngum yfir björg og sund.
Manstu okkar eina dag? –
Er ei lífið skammvinn stund?

Eins og hylja haustleg kvöld
heiðarvængsins snögga flug,
leiðstu út í lífsins fjöld,
langt úr sýn, en ei úr hug.

Undir skýjum, yfir mold,
innan hafs og reginfjalls,
aleinn treð ég fótum fold,
fagna engu, – minnist alls.

Himinvíð mín höll er gjörð.
Hana lýsti bros þitt eitt.
Og þótt allt sé jafnað jörð,
ég vil aldrei grafa neitt.

Hljóð og tóm er hjartans borg.
Heimsins svipur breyttur er.
Andi minn, hann á ei sorg.
Alltaf lifir þú hjá mér.
 (Einar Benediktsson.)

Lítill drengur lófa strýkur
létt um vota móðurkinn,
– augun spyrja eins og myrkvuð
ótta og grun í fyrsta sinn:
Hvar er amma, hvar er amma,
hún sem gaf mér brosið sitt
yndislega og alltaf skildi 
ófullkomna hjalið mitt?

Lítill sveinn á leyndardómum
lífs og dauða kann ei skil:
hann vill bara eins og áður
ömmu sinnar komast til,
hann vill fá að hjúfra sig að
hennar brjósti sætt og rótt.
Amma er dáin – amma finnur
augasteininn sinn í nótt.

Lítill drengur leggst á koddann
– lokar sinni þreyttu brá
uns í draumi er hann staddur
ömmu sinni góðu hjá.
Amma brosir – amma kyssir
undurblítt á kollinn hans.
breiðist ást af öðrum heimi
yfir beð hins litla manns.
(Jóhannes úr Kötlum.)

Ó, mamma, elsku mamma,
nú hugsa ég heim til þín,
er næturmyrkrið nálgast
og dagsins ylur dvín.
– Ég ligg hér, lítill drengur,
og les nú versin mín.

Ég man þá vögguvísu,
er söngstu mér í sál.
Hún býr í brjósti mínu,
sem heilagt huldumál;
hún er það eina í heimi,
sem aldrei reynist tál.

Með barnslegt bros á vörum
þá hjá þér hvíldi ég. –
Ég man, hvað móðurhöndin
var næm og notaleg,
og brennheit bænarorðin,
sem bentu á lífsins veg.

,,Ó, Jesú, bróðir bezti,”
var aðstoð okkar þá.
Og kærleik hans svo hreinan
í svip þínum ég sá,
er heitan lófann lagðir þú
litla vangann á.

Ég hjúfraði mig hræddur
við blíða barminn þinn,
ef pabbi einn var úti,
og buldi bylurinn.
- Þú veittir styrk, þó stundum
þér streymdu tár um kinn.

Ó, mamma, elsku mamma,
ég hugsa heim til þín.
,,Ó, Jesú, bróðir bezti,”
þér sendi ljósin sín. –
Og Guð þig gleðji, þegar
þú grætur – vegna mín.
(Jóhannes úr Kötlum)

Sunnan yfir sæinn breiða 
sumarylinn vinda leiða.
Draumalandið himinheiða
hlær og opnar skautið sitt.
Vorið kemur, heimur hlýnar,
hjartað mitt!

Gakk þú út í græna lundinn,
 gáðu fram á bláu sundin.
 Mundu, að það er stutt hver stundin, 
 stopult jarðneskt yndi þitt.
 Vorið kemur, heimur hlýnar,
 hjartað mitt!

Allt hið liðna er ljúft að geyma,
– láta sig í vöku dreyma.
 Sólskinsdögum síst má gleyma,
 – segðu engum manni hitt!
 Vorið kemur heimur hlýnar,
 hjartað mitt!
(Jóhannes úr Kötlum)
Vikivakar e. Jóhannes

Vort líf er svo ríkt af ljóssins þrá,
að lokkar oss himins sólarbrá,
og húmið hlýtur að dvína,
er hrynjandi geislar skína.

Vor sál er svo rík af trausti og trú,
að trauðla mun bregðast huggun sú,
þó ævin sem elding þrjóti,
guðs eilífð blasir oss móti.

Vort hjarta er svo ríkt af hreinni ást,
að hugir í gegnum dauðann sjást.
– Vér hverfum og höldum víðar,
en hittumst þó aftur – síðar.
 (Jóhannes úr Kötlum.)

Þung er sú þögn í landi – 
álfar ugga um sinn hag 
þá horfið er af heiminum brott 
það ljúflingslag 
– lindin spyr vindinn: 
Hví syngur hann ekki í dag? 
(Jóhannes úr Kötlum)
úr Sóleyjarkvæði

Hátt uppi á heiðum
hvítir fuglar vaka.
Vængjunum stóru
veifa þeir og blaka.
Það eru álftir,
– álftirnar, sem kvaka.

Handan af hafi,
heim í auðnir fjalla,
vordægrin snemma
villta hópinn kalla.
Þá er nú sungið,
– sungið fyrir alla.

Hringaðir hálsar
hljóðar taka dýfur.
Árvakur skari
öldufaldinn klýfur.
- Andi guðs friðar
yfir vötnum svífur.

Margs er að minnast.
Margt er enn á seyði.
Leikur er varpinn,
- bærinn minn í eyði.
Syngja þó ennþá 
svanir fram á heiði.
(Jóhannes úr Kötlum)
Álftirnar kvaka e Jóhannes

Lítill drengur lófa strýkur
létt um vota móðurkinn,
augun spyrja eins og myrkvuð
ótta og grun í fyrsta sinn:
Hvar er amma, hvar er amma,
hún sem gaf mér brosið sitt
yndislega og alltaf skildi
ófullkomna hjalið mitt.

Lítill drengur leggst á koddann
– lokar sinni þreyttu brá
uns í draumi er hann staddur
ömmu sinni góðu hjá.
Amma brosir – amma kyssir
undirblítt á kollinn hans.
Breiðist ást af öðrum heimi
yfir beð hins litla manns.
(Jóhannes úr Kötlum)

Er hnígur sól að hafsins djúpi 
og hulin sorg á brjóstin knýr,
vér minnumst þeirra, er dóu í draumi
um djarft og voldugt ævintýr.

Þá koma þeir úr öllum áttum,
með óskir þær, er flugu hæst,
og gráta í vorum hljóðu hjörtum
hinn helga draum, sem gat ei ræst.

Og þá er eins og andvörp taki
hin undurfagra sólskinsvon,
og allir kveldsins ómar verði
eitt angurljóð um týndan son.

Og hinsti geislinn deyr í djúpið, 
– en daginn eftir röðull nýr
oss kveikir sama dýra drauminn
um djarft og voldugt ævintýr.
(Jóhannes úr Kötlum)

Ekkert fær dáið
af eðli þínu,
ekkert skyggt
á ástúð þína. 
Sofðu í fangi ljóðs míns,
sofðu í fangi lands þíns,
glókollur, bláeygur,
guðs barn.
(Jóhannes úr Kötlum)

Sóley sólu fegri
situr við hafið á kóralskóm,
leikur við linda
lykill frá Róm,
augun blá eins og stjörnur,
varirnar rauðar sem blóm.

Djúpsæir, dularfullir
dagarnir hennar líða,
tíbrá varpar titrandi bliki
á silkið síða
og eitt er víst;
að óskirnar fljúga víða.
 (Jóhannes úr Kötlum)

Hægan!
ástin mín sefur:
haustblærinn kom inn um gluggann
og vaggaði henni í ró.

Hægan hægan!
ástina mína dreymir:
hún ekur í gullkerru um vetrarbrautina
stjörnur syngja henni söng.

Hægan hægan hægan!
ástin mín sefur
ástina mína dreymir
og nú vaknar hún aldrei framar

aldrei aldrei framar.
(Jóhannes úr Kötlum)

Sof, ástríka auga,
sof, yndisrödd þýð,
hvíl, hlýjasta hjarta,
hvíl, höndin svo blíð!
Það hverfur ei héðan,
sem helgast oss var:
vor brjóst eiga bústað,
- þú býrð alltaf þar.
Hið mjúka milda vor
sín blóm á þig breiði
og blessi þín spor.
 (Jóhannes úr Kötlum)

Ljósið flæðir enn um ásýnd þína:
yfir þínum luktu hvörmum skína
sólir þær er sálu þinni frá
sínum geislum stráðu veginn á.

Myrkur dauðans megnar ekki að hylja
mannlund þína, tryggð og fórnarvilja
- eftir því sem hryggðin harðar slær
hjarta þitt er brjóstum okkar nær.

Innstu sveiflur óskastunda þinna
ennþá má í húsi þínu finna –
þangað mun hann sækja sálarró
sá er lengst af fegurð þeirra bjó.

Börnin sem þú blessun vafðir þinni
búa þér nú stað í vitund sinni:
alla sína ævi geyma þar
auðlegðina sem þeim gefin var.

Þú ert áfram líf af okkar lífi:
líkt og morgunblær um hugann svífi
ilmi og svölun andar minning hver
- athvarfið var stórt og bjart hjá þér.

Allir sem þér unnu þakkir gjalda.
Ástúð þinni handan blárra tjalda
opið standi ódauðleikans svið.
Andinn mikli gefi þér sinn frið.
                            (Jóhannes úr Kötlum)

Síðasti valsinn e Jóhannes

Gott er ein með guði að vaka,
gráta hljótt og minnast þín,
þegar annar ylur dvín, –
seiða liðið líf til baka,
og láta huggast, systir mín!

Við skulum leiðast eilífð alla,
– aldrei sigur lífsins dvín.
Ég sé þig, elsku systir mín.
Gott er þreyttu höfði að halla
að hjarta guðs – og minnast þín.
(Jóhannes úr Kötlum)
Úr Systurminningu e. Jóhannes

Það eitt er víst, að ég aldrei
augunum þínum gleymi
er sástu sumarið koma
sunnan úr bláum geimi;
– svo fegin varstu, að mér fannst þú
fegursta konan í heimi.

Þið voruð þrjár, þessar systur,
og þú varst sú í miðið ...
Eitt kvöldið í kyrrlátu veðri
ég kvaddi þig út við hliðið.
– Nú er hann kominn á norðan
og nú er sumarið liðið.
(Jóhannes úr Kötlum)

Blessi þig blómjörð,
blessi þig útsær,
blessi þig heiður himinn!
Elski þig alheimur,
eilífð þig geymi,
signi þig sjálfur Guð! 
(Jóhannes úr Kötlum)

Ég er einn, ég er einn
– sál mín allslaus og hljóð.
Langt frá upprunans æð 
þjáist eirðarlaust blóð.
Þjáist vængur þinn, vor?
Kannski verð ég of seinn.
Kannski dey ég í dag.
Kannski dey ég hér einn.

Ég vil heim – ég vil heim
yfir hyldjúpann sæ,
– heim í dálítinn dal, 
heim að dálitlum bæ
Hver vill bera mig blítt
um hinn bláheiða geim?
Ó, þú blíðasti blær!
Vilt þú bera mig heim.

Allt er ljóð – allt er ljóð.
Þar sem lynghríslan grær
þar sem víðirinn vex
þar sem vorperlan hlær.
– Þar sem afi minn bjó
þar sem amma mín dó,
undir heiðinni há, 
vil ég hvíla í ró...
(Jóhannes úr Kötlum)

Af þér er ég kominn undursamlega jörð: 
eins og ljós skína augu mín á blóm þín 
eins og snjór lykja hendur mínar um grjót þitt 
eins og blær leikur andardráttur minn um gras þitt
eins og fiskur syndi ég í vatni þínu 
eins og fugl syng ég í skógi þínum 
eins og lamb sef ég í þínum mó.

Að þér mun ég verða undursamlega jörð: 
eins og sveipur mun ég hverfast í stormi þínum 
eins og dropi mun ég falla í regni þínu 
eins og næfur mun ég loga í eldi þínum 
eins og duft mun ég sáldrast í þína mold.

Og við munum upp rísa undursamlega jörð. 
(Jóhannes úr Kötlum)
Jarðerni eftir Jóhannes

Reikult er rótlaust þangið,
rekst það um víðan sjá,
straumar og votir vindar
velkja því til og frá.

Fuglar flugu yfir hafið
með fögnuði og vængjagný,
– hurfu út í himinblámann
hratt eins og vindlétt ský.

Þangið, sem horfði á hópinn,
var hnípið allan þann dag. –
Bylgjan, sem bar það uppi, 
var blóðug um sólarlag.
 (Jóhann Sigurjónsson)

Æ, hvar er leiðið þitt lága,
ljúfasti bróðir?
Þar sem þú tárvota vanga
á vinblíða móður
mjúklega lagðir, er lífið
lagði þig, bróðir minn kæri,
sárustu þyrnunum sínum,
þótt saklaus þú værir og góður.

Æ, hvar er leiðið þitt lága?
Mig langar að mega
leggja á það liljukrans smáan,
því liljurnar eiga
sammerkt með sálinni þinni
og sýna það, vinur minn besti,
að ástin er öflug og lifir
þótt augun í dauðanum bresti.
(Jóhann Sigurjónsson).

Sofðu unga ástin mín,
– úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.

Það er margt, sem myrkrið veit,
– minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit
svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.

Sofðu lengi, sofðu rótt,
seint mun best að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
Meðan hallar degi skjótt,
Að mennirnir elska, missa, gráta og sakna.
(Jóhann Sigurjónsson)

Ófu dagar
og áratugir
langan vef
frá vöggu minni. –
Sé ég gullþræði
glitra í vefnum –
mjúk er móðurhöndin.
(Jóhann Sigurjónsson)

Konan bláklædda
– þín bjarta trú –
kyssti augu þín
á æskudögum.
Þú sást því land
og ljósar hallir
þar dapureygðir sjá dimmu.

Þröng er lífsgata –
þungar klyfjar
binda örlögin
ótal mörgum. –
Veikur styðji veikan,
varist allir
að hrinda magnlitlum í halla.

Fé og frami
eru fallvölt hnoss –
hraukar hrungjarnir.
Sætust minning
og sætastur arfur
eru ástarfræ
í akri hjartans.
(Jóhann Sigurjónsson)

Ein af annarri birtast 
okkar samfylgdarstundir,
hlýjar í huga mér.
 (Jakobína Sigurðardóttir)

Ég vildi, móðir, grípa orðsins auð
og óði miðla þér. Af gulli snauð 
er hönd mín enn og eflaust mun svo löngum.
En mér er einnig stirt um tungutak, 
þó töfri lindasuð og fuglakvak 
og þytur blæs í grasi og skógargöngum.

Hvað get ég, móðir, sagt um öll þau ár, 
sem okkur gafstu, sælu þína og tár?
Ég veit þú hefur vakað, þráð og beðið.
Og einhvernveginn er það svo um mig, 
að allt hið bezta finnst mér sagt um þig, 
sem aðrir hafa um aðrar mæður kveðið.

Samt vel ég mér að þegja um lífsstarf þitt.
En þakkir fyrir veganestið mitt 
ég vildi þér í litlu ljóði inna.
Og þó að börn þín verði vaxnir menn, 
þau vildu fegin mega njóta enn 
um langan aldur móðurmunda þinna.
(Jakobína Sigurðardóttir)
 
Ég horfi út um gluggann í heiðríkju dagsins,
og hjarta mitt tekur að slá
með örlitlum sting, því við eyru mér hvísla
með áleitni draumur og þrá:
,,Æ, komdu, því úti er angan úr jörðu.
Nú yrkir hvert gænkandi strá.
Hvað skiptir það máli, þó matargerð seinki?
Hver mannsævi er hraðlifuð stund.
Og óbættar flíkur og óhreinir sokkar
eru þér hlekkir um mund.
Æ, gleymdu því, komdu og eigðu með okkur
og angandi vorinu fund.“

Ég sé hvernig vatnið og veröldin ljómar,
og vængjanna fagnandi þyt
ég heyri í lofti, en höfðar og eyjar
sér hreykja með gróandans lit.
Mig langar að slíta af mér hlekki og hlaupa
hlæjandi á sóldagsins vit.

Þá lít ég á glókoll minn ljúfan við svæfil.
Ég legg frá mér drauminn og hlæ.
Því hér er mitt verksvið, mín von og mín skylda.
Svo veröldin kasti ekki á glæ
Draumunum hennar, skal hugur minn sættur
Við heimskuleg störf – inn í bæ.
(Jakobína Sigurðardóttir)

Hægt nálgast haustið.
Af hvítum skýjum
rökkurþunguðum
rósir drjúpa.
Hvítar rósir
af hljóðum skýjum
hníga í húmi
á haustbleika jörð.
(Jakobína Sigurðardóttir)
Haustfjúk e. Jakobínu

Bærinn minn,
bærinn minn og þinn
sefur sæll í kyrrð.
Fellur mjöll
hljótt í húmi á jörð.
Grasið mitt
grasið mitt og þitt
geymir mold til vors.

Hjúfrar lind
leynt við brekkurót,
vakir eins og við.
Lífi trú
kyrrlát kaldavermsl
augum djúps
út í himinfirð
stara stillt um nótt.

Langt í burt
vakir veröld stór,
grimmum töfrum tryllt,
eirðarlaus,
óttast nótt og dag. 
Augu þín,
óttalaus og hrein,
brosa við mér björt.

Vonin mín,
blessað brosið þitt,
vekur ljóð úr værð.
Hvílist jörð
hljóð í örmum snæs.
Liljuhvít
lokar augum blám
litla stúlkan mín.
(Jakobína Sigurðardóttir)
Vökuró e. Jakobínu

Fennir í fótspor
ferðamanna,
svo í heimhaga 
sem í hágöngum,
fljótt í sum,
seinna í önnur,
loks í allra eins.

Samt er í samfylgd 
sumra manna
andblær friðar
án yfirlætis,
áhrif góðvildar,
inntak hamingju
þeim er njóta nær. 
 (Guðmundur Böðvarsson)

– Það er marklaust að minnast þess nú,
þegar moldin er yfir þig breidd.
Ég átti þér ógoldna skuld.
Aldrei verður hún greidd.
(Guðmundur Böðvarsson)

Því draumur vor skal kljúfa
hvern dimman nætursæ
þó djásn vort heimti eilífð til að þróast.
Og tilraun vor til sigurs
skal endurtakast æ
þó aldaraðir verði að hverfa og sóast.

Svo vinnist þér á morgun 
það sem vannst ei mér í dag.
– það verða skal að lokum hinzta kveðjan,
er kyrrist um í smiðju 
og kemur sólarlag
og kulnað sindur liggur kringum steðjann. 
(Guðmundur Böðvarsson)

Barnið mitt,
brjóttu nú ekki gullið þitt,
þó þú eignist önnur ný,
ekki skaltu henda því.
Margir eiga engin gull,
ýmsir mörg,
sumir fá.
Geymdu þitt á góðum stað,
gefðu seinna öðrum það,
þeim sem ekkert á.
(Guðmundur Böðvarsson)

Sofnar í skógi
sá fugl sem í dag hefur fundið
fegurstan stað undir hreiður
fegursta staðinn
sem fundinn verður í ár
og þess vegna er vorkvöldsins faðmur
fagur og breiður
,,og himinninn heiður
og blár“
(Guðmundur Böðvarsson)

Lengi hafa vindar leikið á tjaldstrengi mína.
Ég hef legið við skör, og ég vakti og hlustaði lengi
á hófatök þau sem dvínuðu fjær og fjær
 
og fann hvernig þögnin læddist í mína strengi.
 
Enn fara lestir, það lætur í  silum og klökkum
og leiðin til vaðsins er auðkennd með gamalli vörðu.
Já, nú væri tíð að taka dót sitt í klif.
 
Tjaldhæla mína dreg ég bráðum úr jörðu.
(Guðmundur Böðvarsson)

Ár liða hratt yfir himin
og heim, með blæléttum þyt,
það slær á þau gullinni slikju,
það slær á þau silfurlit.
 (Guðmundur Böðvarsson)

Sé ég fjöld af förnum dögum, 
finn mér skylt að þakka að nýju 
góðhug þinn og alúð alla, 
endalausa tryggð og hlýju. 
(Guðmundur Böðvarsson)

Á himni sínum hækkar sól.
Um heiðblá loft og tær
hún lýsir enn þitt land í náð,
og ljóma sínum slær
um hina mjúku, hljóðu gröf.
Og hljóta loks þú skalt
eitt kveðjuljóð, svo litla gjöf
að launum fyrir allt.
(G. Böðvarsson)

Úr djúpum geimsins 
er dagurinn risinn og slær 
dýrlegum roða 
á óttuhimininn bláan, 
– og lof sé þér, blessaða líf, 
og þér, himneska sól, 
og lof sé þér, elskaða jörð, 
að ég fékk að sjá hann. 
(Guðmundur Böðvarsson)

Í kistli þeim frá þínum æskumorgni
sem þú lést gjarnan standa úti í horni
og laukst ekki upp í augsýn nokkurs manns,
– straukst aðeins rykið burt af loki hans,
og kæmi barn og segði: – sýndu mér,
var svar þitt jafnan: – Það er ekkert hér,
– þar fann ég niðri á botni lítið lín,
einn lítinn dúk – og fyrstu 
nálarsporin þín.

Ein barnsleg rós með rauðum krónublöðum,
fimm rósarblöð
í kyrfilegri röð,
og óljóst teiknuð áfram sex til níu,
– þau áttu að verða tíu,
og út frá leggjum uxu prúð og væn
með yndisþokka laufin fagurgræn,
og það átti eflaust þarna að koma fleira,
–	en það varð aldrei meira.

Ég veit það best, það varð þín ævisaga
að verða að hverfa flesta þína daga
frá þinni þrá og draumi,
frá þínum rósasaumi,
og nálin þín að þræða önnur spor
en þau sem eitt sinn gerðir þú að tákni
um sól og vor.

Svo gróf ég enn hjá öðrum vinum sínum
þinn útsaums dúk í gullastokknum þínum,
og lagði á ný til hliðar
í horni gamals friðar
og fannst að væri von og huggun mín
að einhver lyki seinna við að sauma
sína og þína drauma
með rauðum þræði í þetta hvíta lín.
(Guðmundur Böðvarsson)
Gullastokkur e. Guðmund

Mitt ljóð og þitt og þeirra ljóð
sem þögn og gleymska felur,
mun verða heyrt af hirði þeim
er hjörð að kvöldi telur,
hann þekkir hjarta hvers og eins
og hann mun sjá og skilja
að vísan þín og vísan mín
hún var þó okkar Lilja.
(Guðmundur Böðvarsson)
Vísur til séra Friðriks e. Guðmund

Og síðan jafnan, ef sólskin er
og sit ég í stofunni þinni, 
þá vaknar ei hlátur í huga mér,
– ég heyri hvíslað þar inni:
Móðir sól er of mild og hlý,
of máttug í sínu ljóði. – 
Mig langar svo ákaft að lifa á ný
eitt ljósfagurt sumar, góði.
(Guðmundur Böðvarsson)
Í sólskini e Guðmund

Sem eitt sinn litin yndis-sjón
í ástarhug fær geymst,
sem indælt sönglag eitt sinn heyrt
fær aldrei síðan gleymst,
svo varstu mér, hið væna sprund,
mín vera greip við þér,
og göfug, fögur, góð og blíð
þú gleymdist aldrei mér.

Og því var það, mér brá í brún,
er barst sú fregnin þung
sem þytur lofts úr þrungnum geim,
að þú varst dáin ung,
því einnig eg fann tregans til,
þó tungan mælti fátt.
Eg syrgði þig af hjarta og hug
sem hefði’ eg geð þitt átt.
 (Steingrímur Thorsteinsson)

Verndi þig englar, elskan mín,
þá augun fögru lykjast þín;
líði þeir kringum hvílu hljótt
á hvítum vængjum um miðja nótt.

Nei, nei það varla óhætt er
englum að trúa fyrir þér;
engill ert þú og englum þá
of vel kann þig að lítast á.
(Steingrímur Thorsteinsson)

Þú, vorgyðja, svífur úr suðrænum geim.
Á sólgeisla vængjunum breiðum.
Til Íslands fannþökktu fjallanna heim.
Að fossum og dimmbláum heiðum.
Ég sé, hvar á skýjum þú brunar á braut.
Ó, ber þú mitt ljóð heim í ættjarðar skaut.

En bót er oss heitið, ef bilar ei dáð.
Af beisku hið sæta má spretta.
Af skaða vér nemum hin nýtustu ráð.
Oss neyðin skal kenna það rétta.
Og jafnvel úr hlekkjunum sjóða má sverð
í sannleiks og frelsisins þjónustugerð. 
(Steingrímur Thorsteinsson)

Svo flýgur tíð og hingað hverfa leiðir: 
Svo hneig og hún, er fylgjum vér í dag; 
Síns herfangs krefur kaldur lífsins eyðir 
Við klukkna hljóm og dapurt sorgar lag. 
Á hennar kistu segja sveigar blóma, 
Að sjálf hún eitt sinn var sem blómin fríð, 
Að innst í hjörtum harmi döggvuð ljóma 
Skal hennar minning unaðsskær og blíð. 
(Steingr. Thorsteinsson)

Fagra haust þá fold ég kveð
faðmi vef mig þínum.
Bleikra laufa láttu beð
að legstað verða mínum. 
(Steingrímur Thorsteinsson)
   Vor og haust e Steingrím

Tímarnir líða sem hverfandi hvel,
hugurinn reikar til komandi tíða.
Enginn má vita, hvað vor kann að bíða,
vermandi sól eða bitrasta él.

Maðurinn fæðist við bros eða böl,
byltist með óðfluga tímanna straumi,
vaknar til sorgar og svæfist í glaumi,
svifinn á braut eftir skammvinna dvöl.

Gleðin er léttfleyg, og lánið er valt.
Lífið er spurning, sem enginn má svara.
Vinirnir koma og kynnast og fara,
kvaðning til brottfarar lífið er allt.

Liðin að sinni er vor samverustund,
síðustu kveðjur með andblænum líða.
Velkomin aftur, er sjáumst við síðar,
sólnanna drottinn oss blessi þann fund.
 (Freysteinn Gunnarsson)

Ég fann það um síðir, að gæfan er gler,
svo grátlega brothætt hún reyndist mér,
því æskan er léttstíg og leikur sér
að ljómandi gullinu fríða.
En glerið er brothætt, og grjótið er víða.

Mér gersemin dýra var gefin í hönd,
í gáskanum héldu mér engin bönd;
ég lék mér á æskunnar ljómandi strönd,
sá leikur var gullinu að meini.
Ég braut það í ógáti á örlagasteini.
(Freysteinn Gunnarsson)
Glerbrot e. Freystein

Að minnast góðrar móður
er mannsins æðsta dyggð 
og andans kærsti óður
um ást og móðurtryggð.

Hjá hennar blíðum barmi 
er barnsins hvíld og fró. 
Þar hverfa tár af hvarmi 
og hjartað fyllist ró. 
(Freysteinn Gunnarsson)

Tíminn líður furðu fljótt, 
fölna hár á vanga, 
söngvar þagna, nálgast nótt,

nóttin hljóða langa. 
Ljósið dvín og lokast brá, 
lætur vel í eyrum þá 
ómur æsku söngva. 
(Fr. G.)

Þú sæla heimsins svalalind
ó, silfurskæra tár,
er allri svalar ýtakind
og ótal læknar sár.

Æ, hverf þú ei af auga mér,
þú ástarblíða tár,
er sorgir heims í burtu ber,
þótt blæði hjartans sár.

Mér himneskt ljós í hjarta skín
í hvert sinn, er ég græt,
en drottinn telur tárin mín –
ég trúi' og huggast læt. 
 (Kristján Jónsson.)

Nú samvist þinni ég sviptur er;
– ég sé þig aldrei meir!
Ástvinirnir, sem ann ég hér,
svo allir fara þeir.

Ég felli tár, en hví ég græt? 
Því heimskingi ég er! 
Þín minning hún er sæl og sæt, 
og sömu leið ég fer.

Já, sömu leið! En hvert fer þú? 
Þig hylja sé ég gröf.
Þar mun ég eitt sinn eiga bú, 
of  ævi svifinn höf.

En er þín sála sigri kætt
og sæla búin þér?
Ég veit það ekki! – sofðu sætt!
– En sömu leið ég fer.
(Kristján Jónsson Fjallaskáld.)

Fölnar rós og bliknar blað 
á birkigreinum. 
Húmar eins og haustar að 
í hjartans leynum.
(Kristján Jónsson.)

Þegar ég hníg í faðminn þinn hinn fríða
og fast að þínum ástarríka barmi
þrýstir þú mér með yndislegum armi
og augað tindrar djúpa´ og himinblíða

þá er sem sætt ég sofni og í draumi
í sölum engla himinsælu njóti
ég líð í burtu’ úr lífsins ölduróti
algleymis borinn undurdjúpum straumi.

Þá óska ég – en orð ég má ei segja –,
að aldrei mættu slíkar stundir þrjóta,
því himinsælu’ í hjarta mér ég finn.

Ég óska þess, að aldrei þyrfti’ að deyja,
Um eilífð mætta ’ég slíkrar sælu njóta.
Mitt himnaríki, það er faðmur þinn.
(Kristján Jónsson.)
Mansöngur e. Kristján

Þú, sem að harmi þrungin(n) stynur
og þreytist undir byrði kífs,
treystu því, að hinn tryggi vinur,
er tímum ræður hels og lífs,
þín muni græða sorgarsár
og sérhvert þerra harmatár.

Þó að þér félli þungt að skilja 
við þinn í æsku náinn son,
gefðu þig undir Guðs þíns vilja 
og gleddu þig í þeirri von,
að þú hann munir síðar sjá 
sælunnar helga landi á.

Þar sem að geisla bjartur bjarmi 
blikar um skæra himinslóð
og alskínandi ástarvarmi
alsæla gerir jarðarþjóð,
í þeim sólbjarta sælugeim
sjást þeir, sem skilja hér í heim.
 (Kristján Jónsson Fjallaskáld)

Lýsir af morgni,
ljós af skari dvín.
Hljóð úti í horni, 
harpan bíður mín.
Mýkri skildu mundir,
mínum strengi bæra
elfur taka undir,
álftakvakið skæra.

Græt ég og greiði,
gjaldið eina er má –
læt ég á leiði,
laufin bleik og fá.
Sígræn blöð þér breiði,
björk í fegri heimi
mildur blær á meiði,
minning þína geymi.
(Sig. Sig. frá Arnarholti) 
(Sigurður Sigurðsson frá Arnarholti)

Vel er að fauskar fúnir klofni,
felli þeir ei hinn nýja skóg 
en hér féll grein af góðum stofni, 
grisjaði dauði meira' en nóg.
Því svo eru not að nema rjóður,
að nýgræðinginn vanti' ei skjól. 
Strjáll er enn vor stóri gróður,
stendur hann engum fyrir sól.
(Sig. Sig. frá Arnarholti) 
(Sigurður Sigurðsson frá Arnarholti) 
úr ljóðinu Mannskaða e. Sigurð

Smávinir fagrir, foldarskart,
fífill í haga, rauð og blá
brekkusóley, við mættum margt
muna hvort öðru að segja frá.
Prýðið þér lengi landið það,
sem lifandi guð hefur fundið stað
ástarsælan, því ástin hans
alls staðar fyllir þarfir manns.
– – –

Faðir og vinur alls, sem er,
annastu þennan græna reit.
Blessaðu, faðir, blómin hér,
blessaðu þau í hverri sveit.
Vesalings sóley, sérðu mig?
Sofðu nú vært og byrgðu þig.
Hægur er dúr á daggarnótt.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt!
     (Jónas Hallgrímsson.)
(Úr Hulduljóðum Jónasar)

Hóglega, hæglega,
á hafsæng þýða,
sólin sæla !
síg þú til viðar.
Nú er um heiðar

himin-brautir
för þín farin
yfir frjóvga jörð.

Blessuð, margblessuð,
ó blíða sól !
blessaður margfalt
þinn bestu skapari !
fyrir gott allt,
sem gjört þú hefur
uppgöngu frá
og að enda dags.
 (úr Sólsetursljóðum Jónasar Hallgrímssonar)

Veit ég, hvar von öll
og veröld mín
glædd er guðs loga.
Hlekki brýt ég hugar
og heilum mér
fleygi faðm þinn í.
(Jónas Hallgrímsson.)

Ó, Jesús bróðir besti
og barnavinur mesti,
æ breið þú blessun þína
á barnæskuna mína.

Mér gott barn gef að vera
og góðan ávöxt bera,
en forðast allt hið illa,
svo ei mér nái' að spilla.

Það ætíð sé mín iðja
að elska þig og biðja,
þín lífsins orð að læra
og lofgjörð þér að færa.

Þín umsjón æ mér hlífi
í öllu mínu lífi,
þín líknarhönd mig leiði
og lífsins veginn greiði.

Mig styrk í stríði nauða,
æ styrk þú mig í dauða.
Þitt lífsins ljósið bjarta
þá ljómi' í mínu hjarta.

Með blíðum barnarómi
mitt bænakvak svo hljómi:
Þitt gott barn gef ég veri
og góðan ávöxt beri.
(Páll Jónsson.)

Hin bláasta fjóla fyrr þú varst
í föður þíns laukagarði,
þá angan og fegurð í æsku barst,
sem óskelfd til himins starði.
Það yndi er fölnað, en yfir því rís
nú elskunnar minnisvarði.

Þín bros voru sæt, eins og sólgeislinn þýð
og sumar á vöngum þínum
er stormurinn æddi um algræna hlíð
í einveldismætti sínum,
þá bliknaði, skalf og beygði fald
það blóm er var fegurst sýnum.
(Hulda.)

Þú fagra tíð, þá allt er grænt og ungt,
eldur í sál og brjóstið daggarþungt,
kemur sem fugl og syngur – svífur braut
í skógarskaut.

Einn dag er sólin hæst á himinbraut,
ein hjartans gleði skærst, ein sárust þraut;
þá hún er sigruð svali haustsins ber
þér silfurker.

Æska, þú þiggur allt og gefur frjáls,
elskar og harmar vegna lífsins sjálfs,
veizt ei að þú ert vorið – og þín blóm
fá vetrardóm.

Ég átti þig. Nú á ég minnis ljóð
sem andblæ hausts og mánans rökkurglóð.
Á hvítum vængjum svifin ertu sjálf
með sól og álf.
(Hulda.)

Við fjallavötnin fagurblá 
er friður, tign og ró.
Í flötinn mæna fjöllin há
með fannir, klappir, skóg.

Þar líða álftir langt í geim
með ljúfum söngva klið,
og lindir ótal ljóða glatt
í ljósrar næturfrið.
(Hulda.)

Faðir, þó mér fjarlægð hylji
friðargeisla augna þinna,
ertu samt um allar stundir
engill kærleiksdrauma minna.
(Hulda.)

Hvíldu hjarta.
Húmblíð nóttin hefur fold í faðmi sveipt,
mildir geislar mánans hafa
munarslæðum dalinn reift.
Bládögg vafin blómin hvíla,
blundar fugl á kvisti vær.
Sofðu einnig, órótt hjarta,
allt er þögult fjær og nær.
Hvíldu, hjarta, hvíldu.

Hvíldu, hjarta.
Sjá hve fljótið silfurlygna sveimar hljótt
út í hafið ógnardjúpa
er því vaggar hægt og rótt.
Lát þú einnig, ljúfa hjarta,
ljósa drauma bera þig
burt frá sorg og burt frá kvíða,
burt frá vöku þyrnistig.
Hvíldu, hjarta, hvíldu.
 (Hulda.)
 Aftansöngur eftir Huldu

Í sandinum átti ég eftir
ástkæru sporin þín.
En regnið grét, uns þau grófust,
geisli þar yfir skín.

Í sál minni ógleymd á ég
að eilífu brosin þín.
Þau grafast ei, þó ég gráti,
– geisli þar yfir skín.
(Hulda)

Kom, fegurð, ljá mér ljósið þitt
og leið mig hvítri hendi
að furðustiginn fái ég hitt
og fundið þreyða landið mitt,
ónumið undralendi.
(Hulda)
úr ljóðinu Geðbrigði e. Huldu

Hví drúpir laufið á grænni grein?
Hví grætur lindin og stynur hljótt?
Hví glampar daggir á gráum stein,
sem grúfi yfir dalnum þögul nótt?

Ég veit hvað þú grætur litla lind:
Langt er síðan hún hvarf þér frá;
hún skoðar ei framar fallega mynd
í fleti þínum með augun blá.

Ó manstu, þegar í síðasta sinn
hún settist grátandi á bakkann þinn
og tár hennar féllu í tæran straum?
Hún tregaði fölnaðan sumardraum.
Þá hvíslaðir þú að blómum bláum,
að birkihríslum og klettum gráum:
„Hún leiksystir okkar er komin að kveðja.
Með hverju megum við hana gleðja
í hinzta sinn?“
En blóm og steinar
og birkigreinar
hnípin þá mændu í augu hennar inn
og golan stundi
í grænum lundi:
„Nú kyssi ég vanga þinn í síðasta sinn.“
(Hulda.)

Þar sem djúpa dalinn taka 
dimmblá fjöll í arma sterka 
og í brekkum birkilundir 
blöðin rétta móti varma, 
þar sem tærar, litlar lindir 
ljósan þráð úr gulli spinna 
meðan eygló yfir brennur 
en um nótt úr skíru silfri, – 
langar mig að minnast þín.

Þar sem blóm í laufalautum 
ljúfu máli saman tala 
sem að ást og angur skilja, - 
blágresi og burknar grannir, 
brönugrös og músareyra, 
ljósberi og lækjarstjarna, 
litlar fjólur, æruprísar, 
gullmura og gleym-mér-eigi? 
vildi ég mega minnast þín.

Allar stundir ævi minnar 
ertu nálæg, hjartans lilja. 
Þó er næst um næðisstundu 
návist þín og angurblíða, 
ástarljós og endurminning. 
Allar stundir ævi minnar, 
yndistíð og harmadaga, 
unaðssumur, sorgarvetur 
sakna ég og minnist þín. 
(Hulda.)

Eins og hvísl frá hörpustrengjum hljómar
um hljóða nótt
hin þögla bæn, og svarið endurómar
svo undur rótt.
Í hjartans djúpi, langt frá ljóssins sölum
svo ljúft og heitt
laugast gleði sál, er áður átti 
ekki neitt.

Hve undur gott er þreyttu höfði að halla
að hjarta því,
er slær af kærleik alltaf fyrir alla.
Hvert angurský,
það svífur burt, og svipur liðins tíma
ei særir neitt.
Því lífið fletti blaði í bókum sínum
á blaðsíðu eitt.
(Hugrún.)
Tvennir tímar – e. Hugrúnu

Í dag er hlíðin hélugrá og rauð
því haustið kom í nótt, ég sá
það koma vestan vatn í gegnum svefninn.
Vatnið er hemað þar sem slóð þess lá.
(Snorri Hjartarson.)
Haust e Snorra

Hver vegur að heiman 
er vegur heim.

Hratt snýst hjól dagsins, 
höllin við lindina 
og tjaldstæðin hjá fljótinu 
eru týnd langt að baki, 
það rökkvar og sigðin 
er reidd að bleikum stjörnum.

Hamraklifin opnast, 
hrímgrá og köld 
blasir auðnin við, 
öx stjarnanna hrynja 
glóhvít í dautt 
grjótið og þungfæran sandinn.

Löng verður nóttin 
nöturleg og dimm.

En handan við fjöllin 
og handan við áttirnar og nóttina 
rís turn ljóssins 
þar sem tíminn sefur.

Inn í frið hans og draum 
er förinni heitið. 
(Snorri Hjartarson)

Í yndisleik vorsins
milli blóma og runna
situr ung móðir
með barnið á hnjám sér
andlit hennar sól
bros hennar ylhlýir geislar

Rafael í allri sinni dýrð

Fegurð og góðvild
þetta tvennt og eitt
hvað er umkomulausara
í rangsnúnum heimi

Og þó mest af öllu
og mun lifa allt
(Snorri Hjartarson)
 - Ung móðir eftir Snorra Hjartarson.

Ég sat við efans byrgðu bogadyr
og beið, ég vissi ei hvers, og tíminn leið
á þungum væng um þetta dapra svið
en þó of hratt því sífellt skyggði meir
af dimmri nótt með gráan geig í för,
glámeygan vom er sýndi mér og bauð
mér inn um hrímað hlið, en bak við það 
var haustleg rökkurauðn.

Þá komu boð frá þér

og orð þitt strauk af himni húmsins ryk
og hliðið varð að grænna skóga sveig
þar suðrænn blær með söng og angan lék
um sorgarbörn að leik, um þig og mig;

og langþráð von mín, sál þín sæl og rík,
úr sólhyl augna þinna í breiddan faðm 
minn steig.
(Snorri Hjartarson.
Bið eftir Snorra Hjartarson

Langt af fjöllum hríslast lækirnir
og laða þig margir til fylgdar.

En vegurinn er einn, vegurinn velur þig,
hvert spor þitt er stigið.

Og frá upphafi allra vega
fór enginn þá leið nema þú.
(Snorri Hjartarson.)
Langt af fjöllum  e Snorra

Strjál eru laufin
í loftsölum trjánna,
blika, hrapa
í haustkaldri ró.

Virðist þó skammt
síðan við mér skein
græn angan
á opnu brumi.
(Snorri Hjartarson.)

Enn sit ég í fjörunni
og horfi til eyjanna
langt fyrir landi
þar sem enginn hefur komið 
og alltaf er vor
og allt er litir og ljós 
og hljómar
(Snorri Hjartarson.)
[Úr ljóðinu Eyjar eftir Snorra Hjartarson]

Ársólin lýstur hvítum geislahöndum
hamra og skóga, strengi eyðilands,
og hrífur litahljóma þess úr böndum
hrímfölrar kyrrðar, leikur glaðan dans
á lyngs og blóma gula, græna, rauða
glóandi skraut, á fjallið misturblátt,
á strjálar breiður sumarhvítra sauða,
svartýrðar sprungur, hraunið vítt og grátt.
(Snorri Hjartarson.

Allt sem var lifað og allt sem hvarf
er, það sem verður dvelur fjær
ónuminn heimur, hulið starf;
hús þessa dags stóð reist í gær.

Við göngum í dimmu við litföl log
í ljósi sem geymir um eilífð hvað
sem er, og bíður. Fuglinn sem flaug
framhjá er enn á sama stað.
(Snorri Hjartarson.)

Ég vil hverfa langt
langt inn á græna skóga
inn í launhelgar trjánna
og gróa þar tré
gleymdur sjálfum mér, finna
ró í djúpum
rótum og þrótt
í ungu ljósþyrstu laufi

leita svo aftur
með visku trjánna
á vit reikulla manna.
(Snorri Hjartarson.)

Í grænni kyrrð við stríðra strauma nið,
strengleik sem svalar vegamóðri þrá,
á stráum vorsins undir ungum greinum 
einförull gestur ríð ég heim dalinn.

Um laufið flögrar léttur aftansvalinn
í leit að náttstað, skjóli í heiðarfaðmi,
um seiðmátt tærra tjarna, móalinda,
tinda og runna syngja fjaðrir hans.
(Snorri Hjartarson.)
Í grænni kyrrð e Snorra

I
Flýgur tjaldur yfir mynd sinni
út blælygnan vog
fljúga tveir tjaldar
breiddum faðmi
móti hafi himni hvor öðrum
inn í sólhvíta þögn
og hillingar langt út á firði.
 
II
Gulstirnd og græn
breiðist muran um grjótið
og hunangsflugur sveima
milli stjarna.

III
Undarleg tákn
skráir tildran í sandinn
eilíf tákn
sem enginn hefur ráðið
nema mjúk aldan
sem máir þau út.
 (Snorri Hjartarson.)
Við sjó e Snorra

Það gisti óður
minn eyðiskóg
er ófætt vor
bjó í kvistum,
með morgunsvala
á sólardyr
leið svefninn ylfrjór
og góður. 
(Snorri Hjartarson)

Ég leggst í grasið og loka augunum, heyri 
lind á heiðinni, djúpt undir jörð og sól 
streymir hún hljóðlát, geymir hún landið, líf hvers 
lítils blóms og dýrs og manns sem það ól. 
(Snorri Hjartarson.) 
         (Snorri Hjartarson, Kyrrðin á heiðinni. 1966)

En vit þú það, sem þreyttur er,
og þú, sem djúpur harmur sker,
þótt hrynji tár og svíði sár, 
að mest er miskunn Guðs.
(Sig. Einarsson.)

Lækkar lífdaga sól.
Löng er orðin mín ferð.
Fauk í faranda skjól,
fegin hvíldinni verð.
Guð minn, gefðu þinn frið,
gleddu og blessaðu þá,
sem að lögðu mér lið.
Ljósið kveiktu mér hjá.
(Herdís Andrésdóttir.)

Þó missi ég heyrn og mál og róm
og máttinn ég þverra finni,
þá sofna ég hinst við dauðadóm,
ó, Drottinn, gef sálu minni
að vakna við söngsins helga hljóm
í himneskri kirkju þinni.
(Ólína Andrésdóttir.)

Þú varst mér það sem vatn er þyrstum manni
þú varst mitt frelsi í dimmum fagnaranni
og vængjalyfting vona barni lágu
og vorsól ylrík trúarblómi smáu.
 (Ólína Andrésdóttir.)

Skín, Guðdóms sól, á hugarhimni mínum,
sem hjúpar allt í kærleiksgeislum þínum.
Þú, Drottinn Jesús, lífsins ljósið bjarta,
ó, lýs nú mínu trúarveika hjarta.

Þú varst mér það, sem vatn er þyrstum manni,
þú varst mitt frelsi í dimmum fangaranni
og vængjalyfting vona barni lágu
og vorsól ylrík trúarblómi smáu.

Þú ert það lyf, sem lífsins græðir sárin,
sú ljúfa mund, sem harma þerrar tárin,
minn hugarstyrkur, hjartans meginmáttur
og minnar sálar hreini andardráttur.

Í lífsins hretum fýkur flest í skjólin,
og frænda og vina myrkvast kærleikssólin.
Þú, Drottinn Jesús, hrelldum huga mínum
átt hlífð og skjól í náðarfaðmi þínum.

Þú vegur eins hinn vesala og smáa
og virðir jafnt þeim auðuga og háa,
þú telur ei í tugum sljórra manna,
þín tala er eitt á hjörtum þúsundanna.

Ef einhver þig ei ennþá fundið hefur,
sem öllum ljós í dauðans myrkrum gefur,
ó, veit þá áheyrn veikum bænum mínum,
og vísa þeim að náðarfaðmi þínum.
(Ólína Andrésdóttir.)

Þú hefur lifað lengi og vel,
og lært að skilja og blessa hel
og gefa sjálf og sakna; –
og svo við lífsins sólarlag
þú sérð hinn endalausa dag.
Þér verður gott að vakna.
(Ólína Andrésdóttir.)

Hefurðu fundið, hvað himneskt lífið er, 
gleðina í elskunni, guð í sjálfum þér? 
Hefurðu séð það, sem heimurinn á, 
eilífa fegurð, sem aldrei deyja má? 
(Ólína Andrésdóttir)

Vertu sæl, mér svífur yfir,
sífellt blessuð minning þín.
Vertu sæl, ég veit þú lifir,
veit þú hugsar enn til mín.
 (Ólína Andrésdóttir)

Upp hef ég augu mín, 
alvaldi Guð, til þín. 
Náð þinni' er ljúft að lýsa, 
lofa þitt nafn og prísa.

Allt er að þakka þér 
það gott, sem hljótum vér 
um allar aldaraðir, 
eilífi ljóssins faðir.

Vér erum gleymskugjörn, 
gálaus og fávís börn, 
en þú, sem aldrei sefur, 
á öllum gætur hefur.

Ég veit, að aldrei dvín 
ástin og mildin þín, 
því fel ég mig og mína, 
minn Guð, í umsjá þína. 
(Herdís Andrésdóttir.)

Löng þá sjúkdómsleiðin verður,
lífið hvergi vægir þér,
þrautir magnast, þrjóta  kraftar,
þungt og sárt hvert sporið  er,
honum treystu, hjálpin  kemur,
hann af raunum sigur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn  vakir
daga' og nætur yfir þér

Þegar æviröðull rennur,
rökkvar fyrir sjónum þér,
hræðstu eigi, hel er  fortjald.
hinum megin birta er.
Höndin, sem þig hingað  leiddi,
himins til þig aftur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn  vakir
daga' og nætur yfir þér
(Sigurður Kristófer Pétursson.)

Ég heyrði Jesú himneskt orð: 
„Kom, hvíld ég veiti þér. 
Þitt hjarta’ er mætt og höfuð þreytt, 
því halla’ að brjósti mér“.

Ég heyrði Jesú ástarorð:
„Kom, eg mun gefa þér
að drekka þyrstum lífs af lind, 
þitt líf í veði er“.

Ég leit til Jesú, ljós mér skein, 
það ljós er nú mín sól,
er lýsir mér um dauðans dal, 
að Drottins náðarstól.
(Stefán Thorarensen.)

Ég sé hvar þú kemur
í svörtum hjúpi 
seyðandi máttinn úr
hjarta míns djúpi.
Og fyrr en mig varir 
þú vefur mig örmum
og vanga minn snertir
svo tár drjúpa af hvörmum.
 (Ragnhildur Gísladóttir.)
Sorgin e. Ragnhildi (Móður Rúriks Har?)

Á kertinu mínu ég kveiki í dag
við krossmarkið helgi og friðar
því tíminn mér virðist nú standa í stað
en stöðugt þó fram honum miðar.
Ég finn það og veit að við erum ei ein
að almættið vakir oss yfir,
því ljósið á kertinu lifir.
 
Við flöktandi logana falla nú tár,
það flýr enginn sorgina lengi.
Hún braut allar vonir, hún braut allar þrár,
hún brýtur þá viðkvæmu strengi,
er blunda í hjarta og í brjósti hvers manns.
Nú birtir, og friður er yfir,
því ljósið á kertinu lifir.
 
Sá einn þekkir gleðinnar gáska og fjör 
sem gist hefur þjáning og pínu.
Sá einn getur sigrast á ótta og kvöl
sem eygir í hugskoti sínu,
að sorgina við getum virkjað til góðs,
í vanmætti sem er oss yfir,
ef ljósið á kertinu lifir.
 (Kristján Stefánsson frá Gilhaga.)
  Ljósið á kertinu lifir e Kristján

Nú skil ég það fullvel hver auðlegð mín er,
er öðlast ég gjafirnar þínar.
Með fátækum orðum, sem finn ég hjá mér,
ég færi þér þakkirnar mínar.

Þú vaktir það besta, sem blundaði í mér,
svo bjartir mér lífsgeislar skína.
Með ástríku hjarta svo auðnaðist þér
að umbera brestina mína.

Það veitist margt örðugt, sem við er að fást,
í veröld með óþreyju ríka.
Þar fyndum við meira af friðsæld og ást
ef fleiri þú ættir þér líka. 
(Kristján Stefánsson frá Gilhaga.)

Láttu smátt, en hyggðu hátt.
Heilsa kátt, ef áttu bágt.
Leik ei grátt við minni mátt.
Mæltu fátt og hlæðu lágt.
(Einar Benediktsson.)

Sem loftbára rísi við hörpuhljóm
og hverfi í eilífðargeiminn,
skal þverra hver kraftur og kulna hvert blóm 
– þau komu til þess í heiminn.
En þó á sér vonir hvert lífsins ljós,
er lúta skal dauðans veldi,
og moldin sig hylur með rós við rós,
er roðna í sólareldi.

Oss er svo léttgengt um æskunnar stig
í ylgeislum himinsins náðar,
og fyrir oss breiða brautirnar sig
svo bjartar og rósum stráðar.
Vér leikum oss, börnin, við lánið valt,
og lútum þó dauðans veldi,
því áður en varir er allt orðið kalt
og ævinnar dagur að kveldi.

En svo eru vonirnar – vonir um líf,
sem veldinu heljar ei lúti,
þær lýsa oss hátt yfir kvalir og kíf
– og kennist, þá bernskan er úti.
Þær tala um sífögur sólskins-lönd
og saklausa eilífa gleði,
með kærleik og frið, engin fjötrandi bönd,
en frjálst allt, sem drottinn léði.

Því er oss erfitt að dæma þann dóm, 
að dauðinn sé hryggðarefni, 
þó ljósin slokkni og blikni blóm. – 
Er ei bjartara land fyrir stefni? 
Þér foreldrar grátið, en grátið lágt, 
við gröfina dóttur og sonar, 
því allt, sem á líf og andardrátt, 
til ódáinsheimanna vonar.
(Einar Benediktsson.)

Táp var þitt eðli,
trúr til góðs þinn vilji,
stofnsettur varst þú á sterkri rót.
Um þig og að þér
öfl og straumar sóttu,
sem brotsjór félli fjalls við rót.

Orka þér entist,
aldur tveggja manna,
að vinna stórt og vinna rétt.
Vitur og vinsæll
varstu til heiðurs
í þinni byggð og þinni stétt.
 (Einar Ben.)

Ljóst var af morgni og lifnað í grein.
Frá langri nótt gekk ég mannauð stræti.
Við torgið ég sá einn tötrasvein.
Ég tók upp verð, – hann brá að sér fæti.
Landhlaupi var hann og lá upp við stein.
Hann leit á mig snöggt. – Ég ber það í minni.
Einn geisli braust fram, og gullið skein,
gnótt í hans hönd, en aska í minni.

Það smáa er stórt í harmanna heim, –
höpp og slys bera dularlíki, –
og aldrei er sama sinnið hjá tveim,
þótt sama glysi þeir báðir flíki. –
En mundu, þótt veröld sé hjartahörð,
þótt hrokinn sigri og rétturinn víki,
bölið, sem aldrei fékk uppreisn á jörð,
varð auðlegð á vöxtum í guðanna ríki.

Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt,
sem dropi breytir veig heillar skálar.
Þel getur snúist við atorð eitt.
Aðgát skal höfð í nærveru sálar.
Svo oft leyndist strengur í brjósti, sem brast
við biturt andsvar, gefið án saka.
Hve iðrar margt líf eitt augnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.

Ein hreyfing, eitt orð, – og á örskots-stund
örlaga vorra grunn vér leggjum
á óvæntum, hverfulum farandfund,
við flim og kerskni, hjá hlustandi veggjum.
Hvað vitum vér menn? Eitt vermandi ljóð,
ein veig ber vort líf undir tæmdum dreggjum.
– Hvað vill sá sem ræður? –
– Voldug og hljóð 
– reis verkmanna sól yfir múranna eggjum. 
(Einar Benediktsson.)
  úr Einræðum Starkaðar

Eiði og tómt er í afgrunns hyl,
þótt allt þangað dragi hinn rammi taumur.
Að ósi þar falla öll uppsprettu skil,
– en alltaf er dauðinn jafn snauður og naumur.
Hver ævi og saga, hvert aldabil
fer eina samleið sem hrapandi straumur.
– Eilífðin sjálf, hún er alein til.
– Vor eigin tími er villa og draumur.
(Einar Benediktsson.)
úr Einræðum Starkaðar

Í hallarglaum var mitt hjarta fátt.
Hreysið ég kaus með rjáfrið lága.
Geðið ber ugg þegar gengi er hátt.
Gleðin er heilust og dýpst við það smáa.
(Einar Benediktsson.)
úr Einræðum Starkaðar

Með jarðneska kraftsins veig á vör – 
úr visnandi höndum ég skálinni fleygði. 
Ég heyrði ljóð – mitt líf var á för. 
Ljósið handan við daginn ég eygði. 
(Einar Benediktsson.)
úr Einræðum Starkaðar

Aldrei er svo bjart yfir öðlingsmanni,
að eigi geti syrt eins sviplega og nú;
og aldrei svo svart yfir sorgarranni,
að eigi geti birt fyrir eilífa trú. 
 (M. Joch.)

Ljós ber á rökkurvegu, 
rökkur á ljósvegu.

Líf ber til dauða,
og dauði til lífs. 
(Þorsteinn Valdimarsson.)
Hvel eÞorstein

Sumir kveðja
og síðan ekki
söguna meir.
– Aðrir með söng
sem aldrei deyr.
(Þorsteinn Valdimarsson.)

Ó, undur lífs, er á um skeið
að auðnast þeim, sem dauðans beið – 
að finna gróa gras við il 
og gleði í hjarta að vera til.
Hve björt og óvænt skuggaskil.

Ei sá ég fyrr þau skil svo skýr. 
Mér skilst hve lífsins gjöf er dýr 
– að mega fagna fleygri tíð 
við fuglasöng í morgunhlíð 
og tíbrá ljóss um loftin víð.

Og gamaltroðna gatan mín 
í geislaljóma nýjum skín.
Ég lýt að blómi í lágum reit
og les þar tákn og fyrirheit
þess dags, er ekkert auga leit.

Ég svara, Drottinn, þökk sé þér! 
Af þínu ljósi skugginn er 
vor veröld öll, vort verk, vor þrá 
að vinna þér til lofs ég má 
þá stund, er fögur hverfur hjá. 
 (Þorsteinn Valdimarsson.)

Hver af öðrum til hvíldar rótt
halla sér nú og gleyma
vöku dagsins um væra nótt
vinirnir gömlu heima.

Þó leið þín sem áður þar liggi hjá,
er lyngið um hálsa brumar,
mörg höndin sem kærst þig kvaddi þá,
hún kveður þig ekki í sumar.

Og andlitin, sem þér áður fannst
að ekkert þokaði úr skorðum,
hin sömu jafn langt og lengst þú manst
ei ljóma nú við þér sem forðum.

Og undrið stóra, þín æskusveit,
mun önnur og smærri sýnast.
Og loksins felst hún í litlum reit
af leiðum sem gróa og týnast.
 (Þorsteinn  Valdimarsson.) 
 Þorsteinn  skáld Valdimarsson frá Teigi.

Ég sá þegar sumarið kvaddi,
það sveipaði þokuhjúp
um háreista borg og hlíðar
og hvarf – út í hafsins djúp.

Ég innti þess árla morguns
hvort ei myndi von um frest;
ég mætti’ ekki missa blómin
sem mér væru´ í hjarta fest.

Þá andaði svalt frá sænum
– á svari varð enginn bið:
sú rót sem á reit þér í hjarta
ei raskast þótt skiljum við.

Svo hvelfdist hinn ljósi hjúpur
um hverfið mitt döggum vætt.
Ég fann að ég missti mikið
en meira’ er þó stöðugt grætt.
(Jakobína Johnson.)

Ég held um smáa hendi, því gatan hér er grýtt,
þá get ég líka fundið, hvort þér er nógu hlýtt.
Ég veit mér skylt að ráða og rata fyrir þig,
– en raunar ert það þú, sem leiðir mig.

Æ, snertir þú við þyrni? – Hann fól hin fríða rós,
og fögur tárin myrkva þitt skæra hvarmaljós.
Mér rennur það til hjarta og reyni að gleðja þig,
– en raunar ert það þú, sem huggar mig.
 
Þú spyrð um svarta skýið, sem skyggir fyrir sól,
og skrælnuð mösurblöðin, er fjúka um laut og hól.
Ég leitast við að ráða þær rúnir fyrir þig,
– en raunar ert það þú, sem fræðir mig.

Nú þreytast smáir fætur, svo faðminn þér ég býð.
Ég fel þig ljúft að hjarta, og stundin sú er blíð.
Þú andar hægt og rótt og þín rósemd grípur mig,
– svo raunar ert það þú, sem hvílir mig.
(Jakobína Johnson)

Þegar mér sígur svefn á brá  
síðastur alls í heimi, 
möttulinn þinn mjúka þá, 
móðir, breiddu mig ofan á, 
svo sofi ég vært og ekkert illt mig dreymi. 
(Einar Ólafur Sveinsson.)
(Úr Haustvísum til Máríu eftir Einar Ólaf )

Handan ár horfa fjöllin
um heima þeirra er lifðu.
Mættu þau málið hafa
margt gætu eflaust talað.

En þau eru þvingunareiðum
þrítugra kletta bundin.
Hljóðlát á söguna hlusta
hulin eilífðarbláma.

Grasið grænkar á leiðum
gamalla vina og frænda.
fyrnist all fas og æði
fjöllin yfir þeim vaka.
(Indriði G. Þorsteinsson.)
Feðraland e Indriða

Eitt kvöld, eitt kvöld er sól til viðar sígur
og svalar bárur lauga fjörustein 
og upp af bláum öldum mistrið stígur
og úðans perlur titra á skógargrein
og handan yfir hafið til mín flýgur
eitt heiðríkt vor sem læknar gömul mein.

Eitt kvöld, eitt kvöld er sól til viðar sígur
og svalar bárur lauga fjörustein.
 (Dósóþeus Tímótheusson.)

Kysstu mig vor, þú komst yfir sæinn í dag,
í kvöld er ég hljóður að reika um strætin og torgin. –
Syngdu á fiðluna þína ljúflings lag
langt úti í blámanum týndist að eílífu sorgin.
(Dósóþeus Tímótheusson.)

Ó, undur lífs, er á um skeið
að auðnast þeim, sem dauðans beið,
að finna gróa gras við il
og gleðí hjartað, vera til.
Hve björt og óvænt skugga skil.

Ei sá ég fyrr þau skil svo skýr.
Mér skilst, hve lífsins gjöf er dýr
að mega fagna fleygri tíð
við fuglasöng í morgun hlíð
og týbrá ljóss um loftin víð.

Og gamaltroðna gatan mín
í geislaljóma nýjum skín.
Ég lít að blómi í lágum reit
og les þar tákn og fyrirheit
þess dags, er ekkert auga leit.

Ég svara Drottinn, þökk sé þér.
Af þínu ljósi skugginn er
vor veröld öll, vort verk, vor þrá
að vinna þér til lofs sem má
þá stund, er fögur hverfur hjá.
(Þorsteinn Valdimarsson.)

Ég kveð þig heitu hjarta.
– Minn hugur klökkur er.
Ég veit, að leið þín liggur
svo langt í burtu frá mér.

Mér ljómar ljós í hjarta,
– sem lýsir harmaský,
þá lífsins kyndla kveikti
þín kynning björt og hlý.

Og þegar vorið vermir
og vekur blómin sín,
í hjartans helgilundum
þá hlær mér minning þín.
(Jón Þórðarson.)

Þau ljós sem skærast lýsa,
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast
og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauðans dómur fellur
og dóm þann enginn skilur.

En skinið loga skæra
sem skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þórleifsson.)

Hvernig sem eilífðar tímarnir tifa,
trúin hún græðir sem vorblærinn hlýr.
Myndin þin, brosið og minningin lifa,
meitluð í huganum svo fögur og skír.
(Friðrik Steingrímsson.)

Hver óttast er lífið við æskunni hlær
sem ærslast um sólríka vegi,
og kærleikur útrás í kætinni fær,
sé komið að skilnaðardegi.

Svo viðkvæmt er lífið sem vordagsins blóm
er verður að hlíta þeim lögum
að beygja sig undir þann allsherjardóm
sem ævina telur í dögum.

Við áttum hér saman svo indæla stund
sem aldrei mér hverfur úr minni. 
Og nú ertu genginn á guðanna fund
það geislar af minningu þinni.
(Friðrik Steingrímsson.)
Friðrik Steingrímsson frá Grímsstöðum.

Leiði þig í hæstu heima
höndin drottins kærleiks blíð.
Ég vil biðja Guð að geyma
góða sál um alla tíð.

Öðrum stærra áttir hjarta
æ þín stjarna á himni skín.
Myndin geymir brosið bjarta
blessuð veri minning þín.
 (Friðrik Steingrímsson.) 
 Friðrik Steingrímsson frá Grímsstöðum.

aðkoman var hrikaleg
englar himins flykktust að
englar himins grétu í dag

allt var brotið, hljótt og kyrrt
veröldin sem viti fyrrt
englar himins grétu í dag
sorgin bjó sig heiman að

allt var kyrrt og allt var hljótt
miður dagur varð sem nótt
sorgin bjó sig heiman að 
englar himins grétu í dag, í dag

allt var kyrrt og allt var hljótt
öllu lokið furðu fljótt
englar himins grétu í dag, í dag
(KK.)

Lítum yfir farinn veg 
heimurinn og ég.
Ágætu samferðamenn, 
ég erfiður var og er enn.
Ég feginn fékk að fljóta með,
í Guðs friði ég kveð.

Sá sem fæðist hann deyr.
Það sem var er ei meir.
Í endinum upphafið býr. 
Og aftur er heimurinn nýr.
Ég uni glaður við minn hag 
í Guðs friði í dag.
(K.K.)

Sum börn sem gestir koma 
sólríkan dag um vor
og brosið þeirra bjarta
býr til lítil spor
í hjörtum sem hljóðlaust fela
sinn harm og djúpu sár
við sorginni er bænin svarið 
og silfurlituð tár.

Börn Guðs sem gestir koma
gleymum aldrei því.
Í minningunni brosið bjarta 
býr hjarta okkar í.
Það gull við geyma skulum
og allt sem okkur er kært,
við vitum þegar birtu bregður
börn Guðs þá sofa vært.
(Bubbi Morthens.)
 (Ásbjörn Morthens.)

Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú 
að ljósið bjarta skæra 
veki þig með sól að morgni.

Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.

Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni.

Drottinn minn réttu sorgmæddri sál
svala líknarhönd
og slökk þú hjartans harmabál
slít sundur dauðans bönd.
Svo vaknar hann með sól að morgni.

Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
 (Ásbjörn Morthens.)

Veit ekki hvað vakti mig
vil liggja um stund 
togar í mig tær birtan
lýsir mína lund

Þessi fallegi dagur
þessi fallegi dagur

Íslenskt sumar og sólin 
syngja þér sitt lag
þú gengur glöð út í hitann
inn í draumbláan dag

Þessi fallegi dagur ...

Mávahvítt ský dormar dofið
inn í draum vindsins er það ofið
hreyfist vart úr stað 
konurnar blómstra brosandi sælar
sumarkjólar háir hælar
kvöldið vill komast að

Þessi fallegi dagur ...
(Bubbi Morthens.)
(Ásbjörn Morthens.)

Eitt andartak stóð tíminn kyrr, 
æddi síðan inn um glugga og dyr, 
hreif burt vonir, reif upp rætur. 
Einhvers staðar engill grætur.

Hvers vegna hér – menn spá og spyrja.
Spurningar flæða, hvar á að byrja?
Fólkið á þig kallar, Kristur,
kvölin nístir bræður og systur.

Tárin eru leið til að lækna undir 
lífið er aðeins þessar stundir 
Gangverk lífsins þau látlaust tifa 
og við lærum með sorginni að lifa. 
(Bubbi Morthens.)

Hve sárt ég sakna þín,
ég sit við legstein þinn
og hugsa um horfna tíð,
hjartans vinur minn.

Sú sannreynd sturlar mig,
að við sjáumst aldrei meir.
Þú gafst mér nýja sál,
sál sem eitt sinn deyr.

Ó, hve sár er dauði þinn,
þú varst eini vinur minn.
Einn ég stari í sortann inn,
með sorgardögg á kinn.

Hve leið og laus við svör
er lífsins gönguför.
Við leyndardómsins dyr,
deyja mennirnir.
(Sverrir Stormsker.)

Ég veit um lind sem ljóðar
svo ljúft að raunir sofna
um lyf sem læknar sárin
og lætur sviðann dofna.
Um lítið blóm sem brosir
svo blítt að allir gleðjast.
Um rödd sem vekur vonir,
þá daprir vinir kveðjast.

Ég þekki gleði góða
sem græðir allt með varma
og sælu er svíkur aldrei,
en sefar alla harma.
Ég veit um stjörnu er vakir
þó vetrarmyrkur ríki,
um ást sem er á verði
þó ástir heimsins svíki.

Það allt sem ég hef talið
er eitt og sama: barnið,
sú guðsmynd björt er gæfan
og græðir jafnvel hjarnið.
Á meðan lífið lifir
það ljós mun aldrei deyja.
Og mannsins björg og blessun 
er barnsins stjörnu að eygja.
 (Hulda.)

Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð,
með friðsæl býli, ljós og ljóð.
svo langt frá heimsins vígaslóð?
Geym, drottinn, okkar dýra land,
er duna jarðarstríð.

Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð,
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ
hún unir grandvör, farsæl, fróð
og frjáls – við yzta haf.

Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur líti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í,
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð.
Svo aldrei framar Íslands byggð
Sé öðrum þjóðum háð.
(Unnur Benediktsdóttir Bjarklind.)

Heyr, himna smiður,
hvers skáldið biður,
komi mjúk til mín
miskunnin þín.
Því heit eg á þig,
þú hefur skaptan mig,
ég er þrællinn þinn,
þú ert Drottinn minn.

Guð, heit eg á þig,
að græðir mig,
minnst, mildingur, mín,
mest þurfum þín.
Ryð þú, röðla gramur,
ríklyndur og framur,
hölds hverri sorg
úr hjartaborg.
 
Gæt, mildingur, mín,
mest þurfum þín
helzt hverja stund
á hölda grund.
Set, meyjar mögur,
máls efni fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér. 
(Kolbeinn Tumason.)

Ó, leyf mér þig að leiða
til landsins fjalla heiða
með sælu sumrin löng.
Þar angar blóma breiða
við blíðan fuglasöng.

Þar aðeins yndi fann ég
þar aðeins við mig kann ég
þar batt mig tryggða band
því þar er allt sem ann ég,
það er mitt draumaland.
(Jón Trausti.)
Draumalandið e Jón Trausta

Sem afbragðs dreng við þekktum þig,
og þökk og lotning vor,
og miklu fleiri, fjær og nær,
þér fylgja hinstu spor.

Þig faðmi liðinn friður guðs, 
og fái verðug laun 
þitt góða hjarta, glaða lund 
og göfugmennska í raun.

Vér kveðjum þig með þungri sorg, 
og þessi liðnu ár 
með ótal stundum ljóss og lífs 
oss lýsa gegnum tár.

Vér munum þína högu hönd 
og hetjulega dug, 
og ríkan samhug, sanna tryggð 
og sannan öðlingshug.

Guð blessi þig! Þú blóm fékkst grætt, 
og bjart um nafn þitt er. 
Og vertu um eilífð ætíð sæll! 
Vér aldrei gleymum þér. 
(Jón Trausti.)

Ó, elsku hjartans móðir mín,
svo mild og ljúf og blíð!
Þú bjarti engill blíðu’ og ljóss
á bernsku minnar tíð.

Sú elska var svo heit og hrein
sem himinsólar-bál,
sem ætíð þér úr augum skein
og inn í mína sál.

Sú hönd var æ svo hlý og mjúk
og holl, sem leiddi mig,
sem greiddi’ úr vanda’ og breiddi blóm
á bernsku minnar stig.

Hvert orð þitt var svo yndisríkt
sem engils vögguljóð.
Af hverri hugmynd heilagt ljós
og himnesk gleði stóð.

Mitt ljóð er veikt sem kveinstafs-kvak
og kveðjustundin sár.
En það er hjartans hrygðarljóð
og hjartans þakkartár.

Ó, hjartans móðir, þökk sé þér!
Ég þakka ást og trygð,
hvert augnarblik af alúð fylt
og allri móðurdygð.

Ég vildi’ eg gæti geymt og rækt
þín góðu móðurráð
og sýnt með aldri ávöxt þess,
sem ást þín hefir sáð.

Þín bjarta minning bendir á,
hvar blámar himinn þinn.
Þann himin ljómar heilög von:
Við hittumst annað sinn.
(Jón Trausti.)

Nú grætur sorg mín gengnum vonum yfir,
genginni von, sem fyrrum átti þrótt,
því slíkum dauða drúpir allt sem lifir,
er dagur ljóssins verður svartanótt.

Hið tæra ljóð, það óx þér innst við hjarta,
sem ástin hrein það barst í sál mér inn.
Og nú, þótt dauðinn signi svip þinn bjarta,
þú syngur ennþá gleði í huga minn.

Ó, minning þín er minning hreinna ljóða,
er minning þess, sem veit hvað tárið er.
Við barm þinn greru blómstur alls hins góða.
Ég bið minn guð að vaka yfir þér.
(Vilhjálmur frá Skáholti.)

Mér finnst ég varla heill né hálfur maður
og heldur ósjálfbjarga, því er verr.
Ef værir þú hjá mér vildi ég glaður
verða betri en ég er.

Eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það en samt ég verð að segja,
að sumarið líður allt of fljótt.

Við gætum sungið, gengið um,
gleymt okkur með blómunum.
Er rökkvar ráðið stjörnumál.
Gengið saman hönd í hönd,
hæglát farið niður á strönd.
Fundið stað, sameinað beggja sál.

Horfið er nú sumarið og sólin,
í sálu minni hefur gríma völd.
Í æsku léttu ís og myrkur jólin;
nú einn ég sit um vetrarkvöld.

Eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það en samt ég verð að segja,
að sumarið líður allt of fljótt.

Ég gái út um gluggann minn
hvort gangir þú um hliðið inn.
Mér alltaf sýnist ég sjái þig.
Ég rýni út um rifurnar.
Ég reyndar sé þig alls staðar.
Þá napurt er, það næðir hér
og nístir mig.
 (Vilhjálmur Vilhjálmsson)

Húmar að kveldi, hljóðnar dagsins ys, 
hnígur að Ægi gullið röðulblys. 
Vanga minn strýkur blærinn blíðri hönd, 
og báran kveður vögguljóð við fjarðarströnd. 
Ég er þreyttur, ég er þreyttur, 
og ég þrái svefnsins fró. –
Kom, draumanótt, með fangið fullt af friði og ró.

Syngdu mig í svefninn, ljúfi blær.
Sorgmæddu hjarta er hvíldin jafnan vær.
Draumgyðjan ljúfa, ljá mér vinarhönd,
og leið mig um þín töfraglæstu friðarlönd.
Ég er þreyttur, ég er þreyttur,
og ég þrái svefnsins fró.–
Kom draumanótt, með fangið fullt af friði og ró.
(Jón frá Ljárskógum.)

Kom, vornótt og syng þitt barn í blund!
Hve blítt þitt vögguljóð og hlý þín mund
– ég þrái þig
breið þú húmsins mjúku verndarvængi,
væra nótt, yfir mig.
Draumljúfa nótt, fær mér þinn frið,
firr þú mig dagsins háreysti og klið,
ó, kom þú fljótt!
Elfur tímans áfram rennur,
ennþá hjartasárið brennur,
– skapanorn, ó, gef mér stundargrið!
Kom ljúfa nótt,
sigra sorg og harm,
svæf mig við þinn barm,
– svæf glaumsins klið
og gef mér frið,
góða nótt.
(Jón frá Ljárskógum.)

Blítt og rótt
breiðir nótt
blæju um fjöll og voga
Augun þín,
ástin mín,
eins og stjörnur loga.
Sonur kær!
svefninn vær

sígur brátt á hvarma.
Sofðu rótt
– sumarnótt
svæfir dagsins harma.
(Jón frá Ljárskógum.)

Nú ljómar vorsins ljós
um loftin heið og blá,
og allt er þrungið ilm
og ævintýraþrá.
Nú göngum við til skógar
hinn græna mjúka veg,
við stefnum út í ævintýrið,
stúlkan mín og ég.
(Jón frá Ljárskógum.)

Og nú er sól að hníga og gullnir glampar loga, 
svo glitri slær á tinda og spegilsléttan sæ. 
Í fjarska synda svanir um sólargyllta voga, 
silfurtónar óma í kvöldsins létta blæ.

Og núna þegar haustar og hníga blóm og falla, 
þá heldur þú í norður og vegir skilja um sinn. 
Og ef ég gæti handsamað himinsgeisla alla, 
ég hnýtti úr þeim sveiga að skreyta veginn þinn.

Er hamast kaldur vetur og hríðin hvín á 
glugga og hauður allt er fjötrað í ramelfd klakabönd, 
ég vildi geta sungið úr sál þér alla skugga 
og seitt þinn hug á ný inn í vorsins draumalönd.

Og nú er leiðir skiljast og vetur sest að völdum, 
þá verður þetta síðasta kveðjuóskin mín. 
Að vorið eigi í hjarta þínu völd á dögum köldum 
og vefji sínu fegursta skarti sporin þín. 
(Jón frá Ljárskógum.)

Manstu’ er himins hátign skær 
hló við sundum bláum? 
Manstu er léttur ljúflingsblær 
lék að grænum stráum? 
Manstu ungra álfta söng 
úti á fjarðarstraumi?
Manstu er kvöldin ljós og löng 
liðu í glöðum draumi?

Allt er þetta eins og fyr. 
Arfur dýrra minna 
bíður enn við opnar dyr 
æskustöðva þinna. 
Ennþá byggir Breiðafjörð 
blómi kvenna og manna 
– um hann heldur helgan vörð 
hersveit minninganna.
(Jón frá Ljárskógum.)

Nú er skarð því að skjólið er horfið
er skýldi í bernskunnar tíð
og margt er í minningu sorfið

er markaði gleði og stríð.
Þau gleymast ei gömlu sporin
er gengum við þér við hlið,
um nóttlausu veraldarvorin
við hlýddum á fuglanna klið.

Ég veit að Guð þig mun geyma
þó glitrar mér tár á kinn,
við elskum og virðum allt heima
vökum og biðjum um sinn.
Við kveðjumst með klökkva í sinni
er kallinu þú hefur hlýtt,
en lífsstarf þitt lifir í minni
þín leiðsögn og viðmótið blítt.
(Reynir Hjartarson.)

Senn eru dagar sóleyjanna taldir
sumarið reyndist furðu stutt í ár.
(Hannes Pétursson.)

Svo er því farið:
Sá er eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
(Hannes Pétursson.)

Brot úr kvæðinu 
“Þú gekkst mér við hlið“ 
eftir Hannes 
Jólanótt – og ég kveikti
á kerti rétt eins og forðum
litlu kerti.
Það logar á borði mínu
unir þar sínu lífi
slær ljóma á þögnina.

Og bíð þess að ég finni
sem forðum að glaðir hljómar
séu lagðir af stað
út úr lágum turnunum
að ég heyri þá svífa
yfir hvítt landið og stefna
hærra, hærra!

Eins og hyggist þeir setjast
á sjálfar stjörnurnar
svo ljós og hljómar
geti hafið í einingu saman
af himnum gegnum loftin
sína heilögu ferð.
(Hannes Pétursson)
Ljós og hljómar e Hannes

Ó legg Þú
laufblað ósýnilegt
á tungu vinar míns, nú
undir vetur sjálfan

að hann sofið geti
vongóður, eins og hann þráir –
í þessari sprungu.
(Hannes Pétursson.)
Við sjúkrabeð e Hannes

Eitthvað er það
sem engin hugsun rúmar
en drýpur þér á augu
sem dögg – þegar húmar.
(Hannes Pétursson.)

Í morgun sastu hér
undir meiði sólarinnar
og hlustaðir á fuglana
hátt uppí geislunum

minn gamli vinur

en veist nú í kvöld
hvernig vegirnir enda
hvernig orðin nema staðar
og stjörnurnar slokkna
(Hannes Pétursson)
 
Sorgin reisir hallir
í hafdjúpi  þinna augna
hafdjúpi hreinu, bláu
meðan hljóðlátt þú grætur. 
Útlæg verður gleðin 
sem áður þar bjó.
Ekki tjaldar sorgin
til einnar nætur.
 (Hannes Pétursson.)
Þegar þú grætur .
 e Hannes

Öryggið, það er móðurbros
sem mjúkt kemur 
af himnum ofan
á hjarta mitt og augu.
(Hannes Pétursson.)
Minning 3. vers e Hannes

Störin á flánni
er fölnuð og nú
fer enginn um veginn
annar en þú.
Í dimmunni greinirðu
daufan nið
og veizt þú ert kominn
að vaðinu á ánni...
(Hannes Pétursson.)

Bláir eru dalir þínir
byggð mín í norðrinu
heiður er þinn vorhiminn
hljóðar eru nætur þínar
létt falla öldurnar
að innskerjum
– hvít eru tröf þeirra.

Þöglar eru heiðar þínar
byggð mín í norðrinu.
Huldur býr í fossgljúfri
saumar sólargull
í silfurfestar vatnsdropanna.

Sæl verður gleymskan
undir grasi þínu
byggð mín í norðrinu
því sælt er að gleyma
í fangi þess
maður elskar.

Ó bláir eru dalir þínir
byggð mín í norðrinu.
(Hannes Pétursson.)
Bláir eru dalir þínir e Hannes

Hægt og hægt
fjúka fjöllin burt
í fangi vindanna
streyma fjöllin burt
í örmum vatnanna.

Hægt og hægt
ber heim þinn úr stað.
 (Hannes Pétursson.)
í ljóðabókinni Stund og staðir

Ferð þín er hafin.
Fjarlægjast heimatún.
Nú fylgir þú vötnum
sem falla til nýrra staða.
Og sjónhringar nýir
sindra þér fyrir augum.
(Hannes Pétursson.)

Utan þessa dags
bak við árin og fjallvegina
streyma fram lindir mínar.

Ef ég legg aftur augun
ef ég hlusta, ef ég bíð
heyri ég þær koma
eftir leyningunum grænu
langt innan úr tímanum

hingað, hingað úr fjarska.
Þær hljóma við eyru mér
þær renna gegnum lófa mína
ef ég legg aftur augun.
(Hannes Pétursson)
Farvegir - ljóð Hannesar úr ljóðabókinni Innlöndum

Ó þau sumarkvöld –
sælueyjar á vötnum minninganna;
logn sem í himneskum görðum
hlátrar og frjálsleg köll.
Rauðberjarunnar í blóma.
Reynitré sunnan við gömul hús.

Í langri röð
koma lötrandi kýrnar inn í þorpið
úr blautum mýrunum.
Marglit fylking
með djúp sveitarinnar
í seimdregnum hljóðum.

En heimvið bryggjurnar blikar á litla fiska
í botntærum sjó.
Þeir synda hægt um sal úr dimmgrænum speglum.
(Hannes Pétursson)

Fjallið sem þögult fylgdi mér eftir hvert skref
hvert fótmál sem ég steig, nú er það horfið.
Á beru svæði leita augu mín athvarfs.
(Hannes Pétursson) 
Brot úr kvæðinu Söknuður eftir Hannes

Þau stóðu þar sem þaut með björtum lit
hið þunga fljót og horfðu í vatnsins strengi 
og heyrðu að sunnan sumarvinda þyt
um síki og engi.

Og armlög þeirra minntu á fyrsta fund
þó fölur beygur hægt um sviðið gengi
er laut hann höfði og sagði í sama mund:
Veistu hvað gleðin tefur tæpa stund
en treginn lengi.
(Hannes Pétursson.)

Haustkvöld. Langvegir. 
Ljósafjöld sveitanna slokknuð 
og allt þagnað 
– nema einn lækur 
einn hestur sem þræðir 
beinan stíg 
og ber mig í dimmunni 
yfir heiðalönd feðra minna 
til fjarlægs staðar.

Engu þarf að kvíða. 
Nú kular úr opnum skörðum 
og lækurinn hljóðnar 
í lautunum mér að baki.

Engu þarf að kvíða 
klárinn fetar sinn veg 
– stefnir inn í nóttina 
með stjörnu í enni. 
(Hannes Pétursson.)

Sem dropi tindrandi
tæki sig út úr regni
hætti við að falla
héldist í loftinu kyrr –

þannig fer unaðssönnum
augnablikum hins liðna.
Þau taka sig út úr
tímanum og ljóma
kyrrstæð, meðan hrynur
gegnum hjartað stund eftir stund.
(Hannes Pétursson.)

Ég dái runna 
sem roðna undir haust 
og standa réttir 
þótt stormana herði 
uns tími er kominn 
að láta laust 
lauf sitt og fella

höfuð að sverði. 
(Einar Bragi)

Laufin brustu ei
grösin dóu ei
sandurinn missti ei purpuralitinn
ljóma slær af laufunum
skuggar flökta á veginum
geislum stafar gegnum runnann
yfir mér er dagur
og fugl eða himinninn
enn logar á sólinni
(Einar Bragi.)

Eins og þegar eldur deyr í hlóðum
yfirgefins tjaldstaðar um haust,
vindur slökkvir hinsta gneista í glóðum,
sópar af hellu silfurgráa ösku,
sáldrar henni yfir vatn og fjörð

svo vil ég duft mitt berist burt með þeynum
um beitilönd og þýfðan heiðamó,
falli sem skuggi á fjallsins spegil,
finni sér skjól í hlýrri mosató,
heimkomið barn við barm þér, móðir jörð. 
(Rose-Marie Huuva, þýð. Einar Bragi.)
Ljóð eftir Samann Rose-Marie Huuva í þýðingu Einars Braga 
úr ljóðabók hans: „Hvísla að klettinum“

Í stað valds,
stafs eða sprota,
í stað þess að ljósta klettinn
leiftursnöggt og harðlega
kemur birta,
kemur ylur,
kemur þú glófingruð
við klökuga brynjuna.

Og sjá: Vatn sprettur fram,
vorblá lind fer að niða.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
Að liðnum vetri eftir Ólaf Jóhann

Hvað varðar þann um vesalings jarðarbörn,
um vanda þeirra, harmatölur og þrautir,
sem malar stjörnur sundur í svartri kvörn
og sendir þær endurskaptar á nýjar brautir?

Vér lærðum það ung, að sá teldi hvert höfuðhár
sem hnattakerfum stýrir um geiminn auða,
heyrði hvert andvarp, sæi hvert sorgartár,
en sakir þessa erum vér líka að nauða.

Því bið ég þig, Drottinn, að muna nú mig um það
(og má ekki skilja þau orð sem dylgjur um gleymsku),
að þegar þú sendir mig næst í nýjan stað,
verði naumara skammtað þar af grimmd og af heimsku.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
Ákall - ljóð Ólafs Jóhanns

Leiddir þú forðum
lítinn dreng.

Titrar við ómur
af tregastreng.

Safnast í vestri
svipþung ský.

Veturinn nálgast
með veðragný.

Berst fyrir laufsegli
ljóð til þín:

Kemst yfir hafið
kveðjan mín?
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
Kemst hún yfir hafið - ljóð Ólafs Jóhanns

Nú kular um stráin: sól er að svefnósum gengin,
og síðsumardöggin hnígur að týndum sporum.
Í hljóðlátri spurn lykst húmið um smaladrenginn
sem hjörð sinna kvæða átti í brjóstum vorum.

Hann hvarf oss í rökkrið, heimtur af óvæntu kalli,
en heiðar og runnar og lækir minning hans geyma,
störin og fífan, blundandi blóm á fjalli,
bláklukkan smá á þúfnakollunum heima.

Hann hvarf oss á braut. Og birtunni sé hann falinn
sem bjó í sál hans og var honum styrkur í nauðum.
Vér hlustum, vér spyrjum, og horfum með trega um dalinn
sem húmnóttin fyllir að slökktum glóðunum rauðum.

Því aldrei framar mun leiftra af ljóðrisi nýju
hjá lindum og björkum í augunum skæru og hlýju.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)

Undir bláum himnum
horfinna daga
hverf ég til þín.

Þú sýnir mér aftur
sumarblómin.
Og sólin skín.

Þú leiðir mig aftur
lítinn hnokka
að læk við tún.

Og skýjafanir
í fjarska strjúkast
við fjallsins brún.

Þú talar um dásemd
drottins jarðar
við drenginn þinn

Og ástúð leggur
úr lófa þínum
um lófa minn.

Allt er ljósblik
og lindaniður, 
svo ljúft og rótt –

unz bláir himnar
hrynja og sökkva
í húm og nótt
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
Minning e. Ólaf Jóhann

Hræddist ég, fákur, bleika brá, 
er beizlislaus forðum gekkstu hjá.
Hljóður spurði ég hófspor þín: 
Hvenær skyldi hann vitja mín? 
 
Föður og móður barstu braut, 
bróður minn, vin og förunaut, 
upp yfir Brún og í þá sveit 
sem enginn í þessum sóknum leit.

vantar 3. og 4. erindi

Af flestu því hef ég fátt eitt gert
sem fólki hér þykir mest um vert,
en ef til vill sáð í einhvern barm
orði sem mildar kvöl og harm.
  
Loks þegar hlíð fær hrím á kinn 
hneggjar þú á mig, fákur minn.
Stíg ég á bak og brott ég held, 
beint inn í sólarlagsins eld.
 (Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
 - Maður kveður að haustlagi, úr 
síðustu ljóðabók Ólafs Jóhanns, Að lokum.

Hröð er förin
örskömm dvöl
á áningarstað.
Verum því hljóð,
hver snerting
er kveðja
í hinsta sinni.
(Birgir Sigurðsson)
Áning e Birgi

Það var eitt kvöld að mér heyrðist hálfvegis  barið,
ég hlustaði um stund og tók af kertinu skarið,
ég kallaði fram, og kvöldgolan veitti mér svarið:
Hér kvaddi Lífið sér dyra, og nú er það farið.
(Jón Helgason.)

Í djúpum míns hjarta er örlítið leynihólf innst,
sem opnast af skyndingu þegar mig varir minnst
og hugskotsins auga með undrun og fögnuði sér
eitt andartak birtast þar mynd síðan forðum af þér.

Ég sá þig í morgun og mjög varst þú orðin breytt
svo myndin gat tæplega heitið að líktist þér neitt
og áður en varði var hugur minn fullur af hryggð
við hverfulleik blómsins og aldursins viðurstyggð.

En aftur er myndin mér auðsýnd jafn björt og jafn skýr
og aldrei fyrr hefur hún verið mér svona dýr,
því æskan þín horfna og ást mín sem forðum var
er í henni varðveitt og hvergi til nema þar.
(Jón Helgason.)

Í Skólavörðuholtið hátt
hugurinn skoppar núna.
Þar var áður kveðið kátt
og kalsað margt um trúna.

Þar var Herdís. Þar var smúkt.
Þar skein sól í heiði.
þar var ekki á hækjum húkt
né hitt gert undir leiði.

Ef þú ferð á undan mér
yfrí sælli veröld,
taktu þá á móti mér
með þín sálarkeröld.

En ef ég fer á undan þér
yfrí sælustraffið,
mun ég taka á móti þér.
Manga gefur kaffið.
(Þórbergur Þórðarson.)

Þið stúdentsárin æskuglöð,
sem oft við minnumst síðar,
þið runnuð burtu helst til hröð 
í hafsjó fyrri tíðar,
og ekkert það sem þar er geymt 
mun þaðan fást um eilífð heimt.
(Þýð. Jón Helgason.)
(Du alte Burschenherrlichkeit)

Hún mun í gegnum myrkrin lýsa
þín minning hlý og sólskinsbjört,
og hugljúf eins og vögguvísa,
er vorið hefur bezta gjört.
Hve björt hún var þín sólarsýn,
og sólskinsgjafi brosin þín!

Hve örðugt reyndist oss að skilja,
hve angursár var hlutur þinn,
er kveðjum við þig, hvíta lilja,
við kumblið dökkt í hinzta sinn.
Ó, sorgarinnar ljóðaljóð
var líka um þig, sem varst svo góð.

En þótt við berum harm í hjarta,
oss huggun veri í sorg og neyð,
að inn í veröld yndisbjarta
þér engill dauðans fylgdi á leið,-
að bak við nótt og feigðarfjöll
við finnumst þó um síðir öll.
(Guðmundur Frímann.)

Í faðmi fjalla blárra, 
þar freyðir aldan köld, 
í sölum hamra hárra 
á huldan góða völd, 
sem lætur blysin blika 
um bládimm kletta-skörð,
er kvöldsins geislar kvika 
og kyssa Ísafjörð.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Nú breiðir nóttin blíða 
sinn blævæng undurþýða 
á liðna barnsins brjóst.
En hátt á himinvegi
það heilsar sól og degi,
þar allt er milt og ljúft og ljóst.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Sem lágur lækjaniður, 
er líður kvöldsins friður 
um bjartan blómsturreit, 
er kærleiks kveðjan hljóða, 
sem kallar drenginn góða 
í himinljómans hvítu sveit.

Þar englar engli fagna,
er allar sorgir þagna
og deyja´ í dýrðarhljóm.
Ó, mikli drottins dagur,
er dauðinn verður fagur,
hvert tár sem lífdögg laugi blóm!
(Guðmundur Guðmundsson.)

Vorsins barn, þú verður kvatt með tárum
og vinahendur hlúa að þínum beð.
Ég veit að margir sitja nú í sárum
og sakna þess að geta ei fylgst þér með.

Við biðjum Guð að blessa minning þína
og breyta sorgarmyrkri í ljósan dag
og láta kærleiksröðul skæran skína
og skreyta jörð við lífs þíns sólarlag.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Nú til þín, faðir, flý ég,
á föðurhjartað kný ég,
um aðstoð eg bið þig.
Æ, vert með mér í verki,
ég veit þinn armur sterki
í stríði lífsins styður mig.

Ég veit, að við þitt hjarta
er vonarlindin bjarta,
sem svalar særðri önd,
sem trúin himnesk heitir,
sem huggun sanna veitir.
Ó, rétt mér, Jesús, hjálparhönd.

En verði, Guð, þinn vilji,
þó veg þinn ei ég skilji,
ég fús hann fara vil.
Þó böl og stríð mig beygi,
hann brugðist getur eigi,
hann leiðir sælulandsins til.
(Guðmundur Guðmundsson)

Kvöldblíðan lognværa kyssir hvern reit
komið er sumar og fögur er sveit.
Sól er að kveðja við bláfjalla brún
brosa við aftanskin fögurgræn tún.
Seg mér hvað indælla auga þitt leit
íslenska kvöldinu í fallegri sveit.
(Guðm. Guðm. skólaskáld.)

Hérna lágu léttu sporin,
löngu horfin, sama veg:
Sumarblíðu sólskins-vorin
saman gengu þeir og ég,
vinir mínir – allir, allir,
eins og skuggar liðu þeir
inn í rökkur-hljóðar hallir,
hallir dauðans – einn og tveir,
einn – og – tveir!
(Guðmundur Guðmundsson) 
Dropatal e. Guðmund skólaskáld

Í rökkurró hún sefur
með rós að hjartastað.
Sjá haustið andað hefur
í hljóði á liljublað.
Við bólið blómum þakið 
er blækyrr helgiró.
Og lágstillt lóukvakið
er liðið burt úr mó.
Í haustblæ lengi, lengi
um lyngmó titrar kvein.
Við sólhvörf silfrin strengi 
þar sorgin bærir ein.
 (Guðmundur Guðmundsson.)

Hver setur það í sögur,
þótt sofni lítið blóm.
En elskan ung og fögur
þar á sinn helgidóm,
um daggrök lyngdrög leiðir
hún leggur ein og hljóð,
er sumarblærinn breiðir
á brá þess næturljóð.

Sof, sof þú blómsál blíða,
þér blundur svalar vær
í ilmblæ Edenshlíða
þú endurvakin grær.
Í björtu geislagliti
hjá guði sæl þú skín,
þótt brygði ljósum liti
hér ljúfa myndin þín.

Að barmi sumarblóma
þú brostir okkur við.
Í hæðum himinljóma
þú hefir sól og frið.
Nú huggar guð þig góði
hann geymir börnin smá,
í bæn og ljúflingsljóði
þú lifir okkur hjá.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Vormenn Íslands yðar bíða 
 eyðiflákar, heiðarlönd. 
 Komið grænum skógi´ að skrýða 
 skriður berar, sendna strönd. 
 Huldar landsins verndarvættir 
 vonarglaðar stíga dans, 
 eins og mjúkir hrynji hættir, 
 heilsa börnum vorhugans.
(Guðmundur Guðmundsson.)
(Guðm. Guðm. skólaskáld.)

Mamma sefur, – mjúkir hljómar
mildu hjarta vagga í ró,
og daggadropum ljómar
dýrðleg sól við grafar þró.

Mamma sefur, – hér er hnigið
höfuð gjöfugt bólstrum að.
Lágt er hvíslað, hljótt er stigið
hér við ræktar griðastað.

Lítinn sveig við sorgar hljóminn
saman flétta börnin þín:
elsku  og tryggðar beztu blómin,
bernskudrauma gullin sín.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Hún fölnaði, bliknaði, fagra rósin mín,
því frostið var napurt. 
Hún hneigði til foldar in blíðu blöðin sín 
við banastríð dapurt. 
En guð hana í dauðanum hneigði sér að hjarta 
og himindýrð tindraði um krónuna bjarta. 
Sof, rós mín ró, í djúpri ró. 
(Guðmundur Guðmundsson.)

Fyrst er að vilja veginn finna,
vaka, biðja í nafni hans,
meistaranna meistarans.
Þreytast ekki, vinna, vinna,
vísdóms æðstu köllun sinna:
Leita sífellt sannleikans.

Veistu, að hann er alla, alla
ævi þína að leita að þér,
fá þig einn í fylgd með sér?
Láttu hann ekki lengur kalla:
Líður á daginn, skuggar falla,
fyrr en varir aldimmt er.

Ef þér finnst þú vera veikur,
viljakraft þinn hefta bönd,
gríptu þá hans hægri hönd.
Þú munt finna, að afl þér eykur
æðra magn, um taugar leikur
krafturinn frá hans kærleikshönd.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Þinn svipur var eins og heiðið hreinn
hann hafði ei mörgu að leyna.
Og þú varst svo fagur, frjáls og beinn
og fýsti svo krafta að reyna,
er stóðstu brosandi, bjarti sveinn,
í brjóstfylking ungra sveina.

Hún var svo örugg þín vinatryggð 
og viðkvæmt og traust þitt hjarta, 
og þar var ósvikin ást og dyggð 
en ekki til þess að skarta.
Áttu þá marga, Íslands byggð, 
eftir svo fagra og bjarta?

Um er nú sigld þín æskuskeið
á úthafsins sólroðnu bárum.
Hún endaði of fljótt þín ævileið,
en eftir við hnípum í sárum.
En minning þín er svo hlý og heið,
hana við vökvum í tárum.

En þó okkur nísti sollin sár
og söknum þín eins og bróður,
þá munu höfgari hníga tár
af hvörmum föður og móður.
Er ekki von þeim vökni brá
að vanta sinn fagra gróður?

Hve dagarnir verða þeim daprir í haust
með dánarminningu þína,
hve allt verður snautt og yndislaust
og engin sól til að skína.
Drottinn sendi þeim trú og traust,
trú á ráðstöfun sína.
(Guðmundur Guðmundsson.)

Komdu, litli ljúfur, 
labbi, pabba stúfur,
látum draumsins dúfur 
dvelja inni' um sinn,
– heiður er himininn.
Blærinn faðmar bæinn, 
býður út í daginn.
Komdu, kalli minn.

Hér bjó afi og amma 
eins og pabbi og mamma.
Eina ævi og skamma 
eignast hver um sig,
– stundum þröngan stig.
En þú átt að muna, 
alla tilveruna, 
að þetta land á þig.

Göngum langar leiðir, 
landið faðminn breiðir.
Allar götur greiðir 
gamla landið mitt, 
sýnir hjarta sitt.
Mundu, mömmu ljúfur, 
mundu, pabba stúfur, 
að þetta er landið þitt.
(Guðm. Böðvarsson.)

Ég finn, hve sárt ég sakna, 
hve sorgin hjartað sker.
Af sætum svefni að vakna,
en sjá þig ekki hér;
því svipur þinn á sveimi
í svefni birtist mér.
Í drauma dularheimi
ég dvaldi í nótt hjá þér 
(K.N.)

Í bljúgri bæn og þökk til þín, 
sem þekkir mig og verkin mín. 
Ég leita þín, Guð, leiddu mig, 
og lýstu mér um ævistig.

Ég reika oft á rangri leið, 
sú rétta virðist aldrei greið. 
Ég geri margt sem miður fer, 
og man svo sjaldan eftir þér.

Sú ein er bæn í brjósti mér, 
ég betur kunni þjóna þér. 
Því veit mér feta veginn þinn 
og verðir þú æ Drottinn minn. 
(Pétur Þórarinsson.)

Nú ríkir kyrrð í djúpum dal,
þótt duni foss í gljúfrasal,
í hreiðrum fuglar hvíla rótt,
þeir hafa boðið góða nótt.

Nú saman leggja blómin blöð,
er breiddu faðm mót sólu glöð,
í brekkum fjalla hvíla hljótt,
þau hafa boðið góða nótt.

Nú hverfur sól við segulskaut
og signir geisli hæð og laut, 
en aftanskinið hverfur fljótt,
það hefur boðið góða nótt.
(Magnús Gíslason.)

Þig sem í fjarlægð fjöllin bak við dvelur, 
og fagrar vonir tengir líf mitt við. 
Minn hugur þráir, hjartað ákaft saknar, 
er horfnum stundum, ljúfum, dvel ég hjá.

Heyrirðu ei, þig hjartað kallar á? 
Heyrirðu ei storm, er kveðju mína ber? 
Þú fagra minning eftir skildir eina, 
sem aldrei gleymist, meðan lífs ég er. 
(Valdimar Hólm Hallstað.)
Í fjarlægð mun hafa verið sent í samkeppni með dulnefninu Cesar og er til í ýmsum útgáfum. - Sigrún Hjálmtýsdóttir söng einhverju sinni einsöng með karlakórnum Hreim á Húsavík. Einn kórmanna ( Gunnar ) færði henni textann á blaði og sagði að þannig hefði Valdimar faðir sinn gengið frá honum.
Textinn er til prentaður með nótum í a.m.k. þrem útgáfum.
Það er svo önnur saga að á textablaði með plötu Diddúar segir að Cesar hafi þýtt textann!

Við ysta haf, þar sem vagga þín stóð
í veröld sólbjartra daga,
var mörkuð og skírð þín manndómsleið
og mótuð þín ævisaga.
Við söngvablæinn og  lindaljóð
var létt yfir svipnum bjarta
þar gafst þú lífinu heilög heit
af hreinleik hins unga hjarta.

Þó vegir skiljist um stutta stund
og stormarnir feyki í sporin
þá lifir hver minning svo ljúf og hlý
og ljóminn um bernskuvorin.
Við mætumst aftur í morgunsól
þegar mjúkþeyrinn andar um geima
þá göngum við frændi á grænni jörð
um gömlu slóðirnar heima.
(Valdimar Hólm Hallstað.)

Það gleymist víst engum
sem gengur sinn veg
hve gott er að eiga þar vini.

Og finna samúð á langri leið
í lífsins hverfula skini.
Þú deildir á milli í dagsins önn
þínum drengskap sem heilu réði
að rétta fórnandi heita hönd
var hamingja þín og gleði.
(Valdimar Hólm Hallstað)

Við gengum tvö, við gengum tvö 
í rökkurró,
við leiddumst hljóð, við leiddumst hljóð 
um ungan skóg.
Þú varst yndi, þú varst yndi 
og ástin mín,
og stundin áfeng, stundin áfeng 
eins og vín.

Við hlýddum tvö, við hlýddum tvö 
í húmi ein,
er blærinn kvað, er blærinn kvað 
við blöð og grein.
Ég var nóttin, ég var nóttin 
þögla þín,
og þú varst eina, þú varst eina 
stjarnan mín.

Á meðan norðurljósin leiftra
um bláan himininn,
þá sit ég ein og þrái 
kveðjukossinn þinn. 
(Valdimar Hólm Hallstað.)

Hver strauk svo ljúft yfir lítinn koll, 
svo létt um enni og vanga? 
Hver leiddi af kærleik við heita hönd 
þegar hafin var fyrsta ganga? 
Hver vakti um nætur við barnsins beð, 
með bæn og þrá á vörum? 
Hver söng okkur kvæði um sólskinið, 
þó sumarið væri á förum?
(Valdimar Hólm Hallstað.)

Ég lít í anda liðna tíð,
er leynt í hjarta geymi. 
Sú ljúfa minning – létt og hljótt
hún læðist til mín dag og nótt,
svo aldrei, aldrei gleymi …
   (Halla Eyjólfsdóttir.)

Þegar nóttin kemur
taktu henni feginshugar.

Hún mun loka hurðinni
að baki deginum
og lyfta byrði hans
af herðum þínum.

Hún, sem geymir fortíðina
og safnar óskunum, 
mun vita
hvert skal leiða þig

og vídd hennar er önnur.
 (Þóra Jónsdóttir.)

Hafið, bláa hafið, hugann dregur.
Hvað er bak við ystu sjónarrönd?
Þanngað liggur beinn og breiður vegur.
Bíða mín þar æskudrauma lönd.
Beggja skauta byr
bauðst mér aldrei fyrr.
Bruna þú nú, bátur minn.
Svífðu seglum þöndum,
svífðu burt frá ströndum.
Fyrir stafni haf og himinninn.
(Örn Arnarson.)

Nú er ég aldin að árum.
Um sig meinin grafa.
Senn er sólarlag.
Svíður í gömlum sárum.
Samt er gaman að hafa 
lifað svo langan dag.
Er syrtir af nótt, til sængur er mál 
að ganga,
– sæt mun hvíldin eftir vegferð 
stranga, –
 þá vildi ég, móðir mín,
að mildin þín
svæfði mig svefninum langa.
(Örn Arnarson)

Því til eru menn, sem eiga enn
þann yl og þá hugans glóð,
er vegur á móti veldi kuldans
og vermt getur heila þjóð,
sem kveðið geta að bæ og býli
blæ úr sólarátt,
er rjúfi þokusortann svo
að sér í heiðið blátt.
(Örn Arnarson.)

Þreyta merkir hár og hár
hvítt, er líður vorið.
Sljóvgar auga tár og tár.
Tæmist æskuþorið.
Allir hljóta sár og sár,
svo að þyngir sporið.
Leggist við baggann ár og ár,
unz menn fá ei borið.
 (Örn Arnarson.)

Sorgin léttist, sárið grær, 
sólin gegnum skýin hlær, 
hreinni útsýn hugur fær, 
himinninn nær í dag en gær. 
(Örn Arnarson.)

Stjáni blái bjóst til ferðar. 
Bundin skeið í lending flaut. 
Sjómenn spáðu öllu illu. 
Yzt á Valhúsgrunni braut. 
Kólgubólginn klakabakki 
kryppu upp við hafsbrún skaut.

Stjáni setti stút að vörum, 
stundi létt og grönum brá, 
stakk í vasann, strauk úr skeggi, 
steig á skip og ýtti frá, 
hjaraði stýri, strengdi klóna, 
stefndi undir Skagatá.

Æsivindur lotulangur 
löðri siglum hærra blés. 
Söng í reipum. Sauð á keipum. 
Sá í grænan vegg til hlés. 
Stjáni blái strengdi klóna, 
stýrði fyrir Keilisnes.

Sáu þeir á Suðurnesjum 
segli búinn, lítinn knörr 
yfir bratta bylgjuhryggi 
bruna hratt, sem flygi ör 
– siglt var hratt, og siglt var mikinn – 
sögðust kenna Stjána för.

Vindur hækkar. Hrönnin stækkar. 
Hrímgrátt særok felur grund. 
Brotsjór rís til beggja handa. 
Brimi lokast vík og sund. 
Stjáni blái strengdi klóna, 
stýrði beint á drottins fund.

Drottinn sjálfur stóð á ströndu: 
Stillist vindur! Lækki sær! 
Hátt er siglt og stöðugt stjórnað. 
Stýra kannt þú sonur kær. 
Hörð er lundin, hraust er mundin, 
hjartað gott, sem undir slær.

Heill til stranda, Stjáni blái, 
stíg í land og kom til mín. 
Hér er nóg að stríða og starfa. 
Stundaðu sjó og drekktu vín, 
kjós þér leiði, vel þér veiði. 
Valin skeiðin bíður þín.

Horfi ég út á himinlána. 
Hugur eygir glæsimynd: 
Mér er sem ég sjái Stjána 
sigla hvassan beitivind 
austur af sól og suður af mána, 
sýður á keipum himinlind.
(Örn Arnarson)

Íslands Hrafnistumenn
lifðu tímamót tvenn,
þó að töf yrði á framsóknar leið.
Eftir súðbyrðings för
kom hinn seglprúði knörr,
eftir seglskipið vélknúin skeið.
En þótt tækjum sé breytt,
þá er eðlið samt eitt –
eins og ætlunarverkið, er sjómannsins 
beið.

Hvort sem fleytan er smá
eða seglprúð að sjá
og hvort súðin er tré eða stál,
hvort sem knýr hana ár
eða reiði og rár
eða rammaukin vél yfir ál,
hvert eitt fljótandi skip
ber þó farmannsins svip.
Hann er ferjunnar andi og hafskipsins sál.

Hvort með heimalands strönd
eða langt út í lönd
á hann leið yfir ólgandi flóð,
gegn um vöku og draum
fléttar tryggðin þann taum,
sem hann tengir við land sitt og þjóð.
Þegar hætt reynist för,
þegar kröpp reynast kjör,
verpur karlmennskan íslenzka bjarma á hans slóð.

Íslands Hrafnistumenn
eru hafsæknir enn,
ganga hiklaust á orustuvöll,
út í stormviðrin höst,
móti straumþungri röst,
yfir stórsjó og holskefluföll,
flytja þjóðinni auð,
sækja barninu brauð,
færa björgin í grunn undir framtíðarhöll.
(Örn Arnarson)
Örn, 1884-1942, hét réttu nafni Magnús Stefánsson

Endurminningin merlar æ 
í mánasilfri hvað sem var, 
yfir hið liðna bregður blæ 
blikandi fjarlægðar, 
gleðina jafnar, sefar sorg; 
svipþyrping 
sækir þing 
í sinnis hljóðri borg.

Lágt þótt þeir hafi, heyri eg allt 
sem hvísla þeir í eyra mér; 
segja þeir: „Verða svipur skalt 
þú sjálfur líkt og vér. 
Kvöldroði lífsins kenni þér 
að kemur skjótt 
en svala nótt 
og svefn í skauti ber.“

Í æsku fram á lífsins leið 
vér lítum, en ei annað neitt, 
vonandi að breiða gatan greið 
grænum sé blómum skreytt; 
en – aftur horfir ellin grá. 
Sólarlag 
liðinn dag 
laugar í gulli þá. 
(Grímur Thomsen.)

Eftir ein á strönd við stöndum,
störum eftir svörtum nökkva,
sem að burtu lífs frá löndum
lætur út á hafið dökkva.

Ein er huggun, ei fær grandað
ólgusjór, né fær á skeri
dauðans hann í dimmu strandað. –
Drottinn sjálfur stýrir kneri.
(Grímur Thomsen.)

Ég elska blóm og að þeim hlynni,
einkum dafna virðist mér
þau sem hjá mér eru inni,
þótt ekki stundi hin ég ver.

Ég vatna þeim og við þau losa
visinn anga sölnað blað,
mér finnst sem blessuð blómin brosa 
blíðlega til mín fyrir það.
 (Grímur Thomsen.)

Fuglinum drottinn fjaðrir gaf,
fyrirheit er það þér
að sigla þú megir himins haf
hærra en örninn fer;
hans er á valdi vængjaslátt
að veita þann og dug,
að unnt þér verði um alheimsgátt
öruggt að beina flug.
(Grímur Thomsen)
Stjörnu-Odda draumur nýrri e Grím

Því hér var hjarta hreint sem gull 
og himinull, 
þó margra kenndi meina, 
og heilög gleði' og hógvært geð 
af himnum léð, 
og orð, sem unnu' á steina. 
(Grímur Thomsen.)

Svo grætur landið
loksins snjónum burt

úr greipum vetrar
gægist
blár spegill
birtir
bláan himin
blá fjöll
blátt sólskin

sumarlangur lognspegill
liggur til hausts
                (Njörður P. Njarðvík.)

Þegar ég leystur verð þrautunum frá,
þegar ég sólfagra landinu á
lifi og verð mínum lausnara hjá –
það verður dásamleg dýrð handa mér.

Dásöm það er, dýrð handa mér,
dýrð handa mér, dýrð handa mér,
er ég skal fá Jesú auglit að sjá,
það verður dýrð, verður dýrð handa mér.

Og þegar hann, er mig elskar svo heitt,
indælan stað mér á himni’ hefur veitt,
svo að hans ásjónu’ ég augum fæ leitt – 
það verður dásamleg dýrð handa mér.

Ástvini sé ég, sem unni ég hér,
árstraumar fagnaðar berast að mér,
blessaði frelsari, brosið frá þér,
það verður dásamleg dýrð handa mér.
(Þýð. Lárus Halldórsson.)

Þú ert vorið á vetrarins storð,
þú ert vinin á eyðimörk sandsins,
þú ert blómið við hraunhellu-borð,
þú ert brosið á ásjónu landsins.

Þú ert geislinn í dimmunnar geim,
þú ert gleðin er sorgirnar baga,
þú ert vonin í harmanna heim,
þú ert hrynjandi eilífra braga.
 (Jakob Jóhannesson Smári.)

Fagna þú, sál mín. Allt er eitt í Drottni,
eilíft og fagurt – dauðinn sætur blundur.
Þótt jarðnesk dýrð og vegsemd visni og þrotni,
veit ég, að geymast handar stærri undur,
þótt stórtré vor í byljum jarðar brotni,
bíður vor allra um síðir Edensblundur.

Fagna þú, sál mín. Lít þú víðlend veldi
vona og drauma, er þrýtur rökkurstíginn.
Sjá hina helgu glóð af arineldi
eilífa kærleikans á bak við skýin.
Fagna þú, sál mín, dauðans kyrra kveldi,
kemur upp fegri sól, er þessi er hnígin.
(Jakob Jóhannesson Smári.)

Ó hve einmana ég er á vorin
þegar sólin strýkur blöðum trjánna
líkt og þú straukst vanga minn forðum
og þegar ég sé allt lifna og grænka
minnist ég þess að þú gafst einnig lífi mínu lit
og þegar ég sé sólina speglast í vatninu
speglast minningin um þig í hjarta mínu
og laufgast á ný.
(Björg Elín Finnsdóttir.)

Minning e BEF úr ljóðabókinni Ljóðaleikir útg.1995

Ætti ég hörpu hljómaþýða,
hreina, mjúka gígjustrengi,
til þín mundu lög mín líða,
leita þín, er einn ég gengi.

Viltu, þegar vorið blíða
vefur rósir kvölddögginni, 
koma til mín, kvæði hlýða,
kveðja mig í hinzta sinni.

Lífið allt má léttar falla,
ljósið vaka í hugsun minni,
ef ég má þig aðeins kalla
yndið mitt í fjarlægðinni.

Innsta þrá í óskahöllum
á svo margt í skauti sínu.
Ég vildi geta vafið öllum
vorylnum að hjarta þínu.
(Friðrik Hansen.)

Það er svo margt að minnast á 
frá morgni æsku ljósum
er vorið hló við barnsins brá
og bjó það skarti af rósum.

Hver endurminning er svo hlý
að yljar köldu hjarta
hver saga forn er saga ný
um sólskinsdaga bjarta.
(Einar E. Sæmundsson.)

Hvíl mig rótt, það hallar degi,
hvíl mig ljúfa þögla nótt. 
Vef mig þínum vinarörmum. 
Vagga mér í draumi rótt.

Hvíldu mig er höfði þreyttur, 
hinsta sinn ég drúpi rótt. 
Ber mig þá til bjartra sala, 
blíða kyrra stirnda nótt.
(B.Þ. Gröndal.)

Þar gerast ýmsir hlutir sem er gaman að 
og gætu ei hér í heimi átt sér stað. 
En þegar höfgi svefnsins hnígur á, 
nýr heimur opnast, fagurt er að sjá. 
(Ólafur Gaukur.)

Ég trúi á ljós, sem lýsi mér,
á líf og kærleika,
á sigur þess, sem sannast er,
og sættir mannanna.

Á afl sem stendur ætíð vörð
um allt, sem fagurt er, 
á Guð á himni, Guð á jörð
og Guð í sjálfum mér.
(Ólafur Gaukur.)
- Amazing Grace

Ég syng til lífsins ástaróð, 
með ósk um sól og vor
og gríp í öll þau lög og ljóð, 
sem lífs míns geyma spor.

Það líf sem áður þráði mest, 
það lætur bíða sín
því gengið hef ég gegnum flest, 
sem grætur sála mín.

Nú geng ég sátt á guðs míns fund, 
ég græt ei sporin mín
og þakka vinur vonarstund, 
því vonin hún er þín.
(B.S.)
- Amazing Grace

Ef þér finnst þín för sé glæst,
framavonir hafi ræst.
Þín sé mektin mest og hæst,
mundu að dramb er falli næst.

Holl sú regla öllum er
og þess verð að temja sér.
Að hafa ei önnur orð um mann
en þú getur sagt við hann.
(Gísli Konráðsson.)
1916-2003. Úr minngr.

Sjáðu í suður og vestur
hið svipmikla fjallagróp
þar Gljúfurá austan við Ásmundarnúp
fer ólgandi norður í Hóp.
Fegurðin aldrei fyrnist
þó fækki afburðamenn.
Norðast í Víðidal veit ég þið sjáið
virkið hans Finnboga enn.

Horfðu norður um Hagan
og Hópið spegilslétt
Húnvetnska klaustrið þar hillir
svo hátt milli vatnanna sett.
Við staðinn fornhelga, fræga
festist minningaband
Um það syngur hann Ægir
upp við Þingeyrarsand.
(Gísli Ólafsson.)
tvö erindi úr ljóði eftir alþýðuskáldið Gísla 
Ólafsson frá Eiríksstöðum.

Brostinn er strengur og harpan þín hljóð 
svo hljómarnir vaka ei lengur, 
en minningin geymist og safnast í sjóð, 
er syrgjendum dýrmætur fengur.
 (Trausti Reykdal.)

Þín nótt er með öðrum stjörnum.
Um lognkyrra tjörn
laufvindur fer.
Kallað er á þig og komið
að kveðjustundinni er.

Dimman, þögnin og djúpið
og blöðin þín mjúk
sem bærast svo hljótt
liljan mín hvíta
sem lokast í nótt.

Orð eins og hendur sig hefja,
bænir til guðs
úr brjósti manns,
stíga upp í stjörnuhimin
og snerta þar anda hans.

Úr heimi sem ekki er okkar
æðra ljós skín
en auga mitt sér,
liljan mín hvíta
sem hverfur í nótt frá mér.

Úr lindunum djúpu leitar
ást guðs til þín
yfir öll höf.
Hún ferjar þig yfir fljótið
og færir þér lífið að gjöf.

Og söngnum sem eyrað ei nemur
þér andar í brjóst.
Dreymi þig rótt,
liljan mín hvíta
sem opnast á ný í nótt.
(Gunnar Dal.)
Lilja e. Gunnar - 1995

Tökubarn
Ég horfi í undrun á heiminn og þig
á hönd þína og ljósa kinn.
Þú komst til mín, barn mitt, á kyrrlátri stund.
Og ég kyssti þig, ljúfur minn.
Og andlit þitt var eins og viðkvæmt blóm
sem vex upp í himininn.
 
Það var eins og guð hefði vitjað mín,
ég veit ekki hvað það er
en ekkert í heiminum öllum er til
sem ann ég heitar en þér.
Þig aldrei ég undir brjóstum bar
en ég ber þig í hjarta mér.
(Gunnar Dal.)

Þín nótt
er með öðrum stjörnum.
Um lognkyrra tjörn
laufvindur fer.
Kallað á þig og komið
að kveðjustundinni er.
Dimman, þögnin og djúpið.
Og blöðin þín mjúk
sem bærast svo hljótt
lótusinn hvíti 
sem lokast í nótt.

Orð
eins og hendur sig hefja,
bænir til Guðs
úr brjósti manns.
Stíga upp í stjörnuhiminn
og snerta þar andlit hans.
Og nóttin fylllist af friði.
Úr heimi sem ekki er okkar
æðra ljós skín
en auga mitt sér.
Það læknandi höndum
um lótusinn hvíta fer.

Úr lindunum djúpu leitar
ást Guðs til þín
yfir öll höf.
Sál þín fyllist af friði

sem færir þér lífið að gjöf.
Og söngnum 
sem eyrað ei nemur
þér andar í brjóst.
Dreymi þig rótt
lótusinn hvíti
sem opnast á ný í nótt.
(Gunnar Dal.)

Sú þátttaka okkar
er illu að hafna,
að elska og bæta
og deilur að jafna.
Í verki sýna okkar virku ást,
og vinna honum sem aldrei brást.

Hún felst í að skapa
en ekki að eyða.
Hún er það að lífga
og neita að deyða.
Og hverju lífsgrasi hlúa að,
og heiminn gera að betri stað.

Að starfa svo alls staðar
upplausnin víki.
Að alls staðar samræmi
og stjórnun hans ríki,
á jörðu eins og á himni hans.
Það hlutverk stærsta er sérhvers manns.
(Gunnar Dal.)
Trú mín e Gunnar

Það skilur enginn augnablikið fyrr en það er farið, 
það skilur enginn nýja sköpun fyrr en henni er lokið 
og enginn þekkir stund hamingjunnar fyrr en hún er liðin. 
(Gunnar Dal)
Úr Kastið ekki steinunum, e. Gunnar

Við virðum 
ei manninn fyrir að fá 
fé eða rós úr hnefa.

Og hrós
fyrir allt sem hann ekki var.
Menn ótal blekkingar vefa.

Því einungis
virðingu okkar fær sá,
sem eitthvað hefur að gefa.
 (Gunnar Dal.)

Að lifa er að elska, 
allt hitt er dauði, 
og allt sem lifir er fætt af ástinni, 
því veröldin er sköpun hennar. 
Það er hún sem vakti aflið, 
sem stjórnar viti og vilja mannsins 
og vefur örlagaþræði lífsins. 
Það er hún sem gerir veröldina fagra, 
því að hún er brosið á rúbínvörum 
kvöldsins
og ljós hinnar ódauðlegu gleði í augum 
morgunsins.
Að lifa er að elska, 
og sá sem einhver elskar getur aldrei dáið. 
(Gunnar Dal)
Raddir morgunsins e Gunnar

Þótt ég sé látinn, harmið mig ekki með tárum, hugsið ekki um dauðann með harmi eða ótta. 
Ég er svo nærri, að hvert eitt tár ykkar snertir mig og kvelur, þótt látinn mig haldið.
En þegar þið hlæið og syngið með glöðum hug, lyftist sál mín upp í mót til ljóssins. 
Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur og ég, þótt látinn sé, tek þátt í gleði ykkar yfir lífinu.
(höf. óþekktur)

Vinur þinn er þér allt.
Hann er akur sálarinnar, þar sem samúð þinni er sáð og gleði þín uppskorin.
Hann er brauð þitt og arineldur.
Þú kemur til hans svangur og í leit að friði.

Þegar vinur þinn talar, þá andmælir þú honum óttalaust 
eða ert honum samþykkur af heilum hug.
Og þegar hann þegir, skiljið þið hvor annan.
Því að í þögulli vináttu ykkar verða allar hugsanir, allar langanir 
og allar vonir ykkar til, og þeirra er notið í gleði, sem krefst einskis.
Þú skalt ekki hryggjast, þegar þú skilur við vin þinn, því að það, 
sem þér þykir vænst um í fari hans, getur orðið þér ljósara í fjarveru hans, 
eins og fjallgöngumaður sér fjallið bezt af sléttunni.
(Úr Spámanninum)

Leitaðu að sál dauðans í líkama lífsins, því að líf og dauði er eitt eins og fljótið og særinn.

Því að hvað er það að deyja annað en að standa nakinn í blænum og hverfa inn í sólskinið?
 Og hvað er að hætta að draga andann annað en að frelsa hann frá friðlausum öldum lífsins, 
svo að hann geti risið upp í mætti sínum og ófjötraður leitað á fund guðs síns?

Og þegar þú hefur náð ævitindinum, þá fyrst munt þú hefja fjallgönguna.
Og þegar jörðin krefst líkama þíns, muntu dansa í fyrsta sinn.
(Úr Spámanninum)

Þá sagði kona ein: Talaðu við okkur um gleði og sorg. 
Og hann svaraði: 
Sorgin er gríma gleðinnar. 
Og lindin, sem er uppspretta gleðinnar, var oft full af tárum. 
Og hvernig ætti það öðruvísi að vera? 
Þeim mun dýpra sem sorgin grefur sig í hjarta manns, þeim mun 
meiri gleði getur það rúmað. 
Er það ekki bikarinn, sem geymir vín þitt, brenndur í eldi smiðjunnar? 
Og var ekki hljóðpípan, sem mildar skap þitt, holuð innan með hnífum? 
Skoðaðu hug þinn vel, þegar þú ert glaður, og þú munt sjá, að aðeins 
það, sem valdið hefur hryggð þinni, gerir þig glaðan. 
Þegar þú ert sorgmæddur, skoðaðu þá aftur huga þinn, og þú 
munt sjá, að þú grætur vegna þess, sem var gleði þín. 
Sum ykkar segja: 
„Í heimi hér er meira ef gleði en sorg, og aðrir segja: 
„Nei, sorgirnar eru fleiri.“ 
En ég segi þér, sorgin og gleðin ferðast saman að húsi þínu, og 
þegar önnur situr við borð þitt, sefur hin í rúmi þínu. 
Þú vegur salt milli gleði og sorgar. 
Jafnvægi nærð þú aðeins á þínum dauðu stundum. 
Þegar sál þín vegur gull sitt og silfur á metaskálum, 
hlýtur gleðin og sorgin að koma og fara.
(Kahlil Gibran.)
(Úr Spámanninum.)

Árdags röðull rís á fætur
roðnar vangi hafs og lands.

Blómin vaka, bjartar nætur
brosa í veldi gróandans.
Geislinn vermir gamlar rætur
glæðir allar vonir manns.

Við eigum öll hjá honum heima
sem huga okkar veit og sér.
Við skulum æskugleði geyma
glæða allt, sem betur fer
þekkja, meta, þrá og dreyma
það, sem best og helgast er.

Meðan líða æviárin
orka dvín og slitna bönd.
Skynjar fleygur andi okkar
undra fögur vonalönd.
Þá er öllum ljúft að leggja
lófa sinn í Drottins hönd.
(Snorri Gunnlaugsson.)
 fyrrum bóndi í Geitafelli

Góður drengur er genginn, 
góður maður er dáinn. 
Minnir hann oft á máttinn 
maðurinn slyngi með ljáinn.

Allra okkar kynna 
er ánægjulegt að minnast. 
Mér finnst slíkum mönnum, 
mannbætandi að kynnast. 
(Kristján Árnason frá Skálá)

Þegar dauðans dyr á berjum
dimman klukkna heyrum hljóm.
Eigum við um eilífð sofa?
eða  lifir sálin fróm.
Þegar þreyttir hníga að foldu, 
hjálparþurfi á annars ráð.
Megum hvíla í mjúkri moldu,
mikil er sú drottins náð.
(Þuríður Guðmundsdóttir frá Bæ)

Söngurinn göfgar og glæðir
guðlegan neista í sál,
lyftir oss hærra í hæðir
helgar vort bænamál.
Sameinar ólíka anda
eykur kærleikans mátt,
bægir frá böli og vanda
bendir í sólarátt.

Harmur úr huganum víki
hamingjan taki völd,
ástin að eilífu ríki,
eflist hún þúsundföld.
Farsæld og fegurð glæðir
forðast hatur og tál,
Söngurinn sefar og græðir
söngur er alheimsmál.
(Þuríður Kristjánsdóttir)
Máttur söngsins e Þuríði

Sárt er vinar að sakna.
Sorgin er djúp og hljóð.
Minningar mætar vakna.
Margar úr gleymsku rakna.
Svo var þín samfylgd góð.

Daprast hugur og hjarta.
Húmskuggi féll á brá.
Lifir þó ljósið bjarta,
lýsir upp myrkrið svarta.
Vinur þó félli frá.

Góða minning að geyma
gefur syrgjendum fró.
Til þín munu þakkir streyma.
Þér munum við ei gleyma.
Sofðu í sælli ró.
(Höf. ók.)

Með sól í hjarta og söng á vörum, 
við setjumst niður í grænni laut, 
í lágu kjarri við kveikjum eldinn, 
kakó hitum og eldum graut. 
(Ragnar Jóh.)

Við kistu þína kveðjumst við í dag,
í kirkju hljómar ómþýtt sorgarlag.
Þú leggur upp í langa gönguför,
þín leið er greið að drottins fótaskör.

Við höfum ótal margt að þakka þér,
þakklátt auga minninganna sér
myndir koma minn á hugarskjá,
já, margt er gott sem hugarfylgsnið á.

Við lofgjörð syngjum lausnaranum þeim,
sem leiðir okkur rétta götu heim.
Drottinn minn um blessun þína bið,
og börn þín öðlast ró og frið.
(Hörður Zóphaníasson)

Svíður í sárum,
sorg drúpir höfði,
góður er genginn á braut.
Minningar mildar
mýkja og lýsa
og leggja líkn við þraut.
(Hörður Zóphaníasson)

Lífsgátan er stundum stríð,
stundum góð og stundum blíð.
Stundum bros og stundum tár,
stundum ljúf og stundum sár.
(Hörður Zóphaníasson)

Við skiljum svo fátt, en skynjum þann mátt, 
sem skapar oss ævidaga. 
Óvænt og skjótt, upp kemur nótt, 
úti er lífsins saga.

Vinurinn kær, farinn er fjær 
á fund þess er öllu ræður. 
Sorgbitin lund, já, opin er und, 
og orðvana systur og bræður.

Margt er að sjá á minningaskjá, 
myndirnar hugurinn geymir. 
Maður um kveld við minningaeld, 
í minningum situr og dreymir.

Í hjartanu býr og hörpuna knýr 
harmur, – á fallvaltleik bendir. 
Í huga er þökk og kveðjan er klökk, 
kveðjan sem Gilwell þér sendir.

Guð, drottinn minn, og guð, faðir þinn, 
oss gæti í blíðu og ströngu. 
Geislandi vor og gleðinnar spor 
þér gefist í ferðina löngu. 
(Hörður Zóphaníasson)

Þú ert skáti horfinn heim, 
himinn, jörð, ber sorgarkeim. 
Vinar saknar vinafjöld, 
varðar þökkin ævikvöld.

Sérhver hefur minning mál, 
við munum tjöld og varðeldsbál, 
bjartan hug og brosin þín, 
þau bera ljósið inn til mín.

Kveðjustundin helg og hlý, 
hugum okkar ríkir í. 
Skátaminning, skátaspor, 
skilja eftir sól og vor. 
(Hörður Zóphaníasson.)

Kveðjan er hlý við kistu þína,
kærleikurinn lýsir farinn veg.
Minningar birtast, mildar skína,
myndin hver björt og yndisleg.
Hugurinn skynjar heima bjarta,

hugsunin nýja vængi fær.
Gott er að hvíla Guðs við hjarta,
Guðsríkið hljóðlátt, þokast nær.

Drottinn þig blessi, lýsi leiðir,
létt í spori heldur þú á braut.
Frelsarinn brosir, faðm út breiðir,
fjarri þá ertu kvöl og þraut.
Vakandi syrgir viðkvæm lundin,
varirnar þakkir flytja hljótt. 
Kærleika vafin kveðjustundin
komin og býður góða nótt.
(Hörður Zóphaníasson)

Þökkum, þegar sólin blikar, 
þökkum fyrir regn og vor. 
Þökkum er lax í straumi stikar, 
stökkin kalla á þor.

Þökkum, þegar finnst oss gaman, 
þökkum fyrir söng og þrá. 
Þökkum er allir syngja saman, 
sækjum brattann á.

Þökkum þennan æskuskara, 
Þökkum fyrir glaða lund. 
Þökkum þeim sem koma og fara, 
þökkum helgistund. 
(Hörður Zóphaníasson)

Komdu nær mér svo ég heyri hjartað slá,
hjartað sem í útlegð minni einn ég á.

Ástarorð sem ég vil muna hvíslað hljótt.
Handtak blítt mér leyfi að geyma – ég fer í nótt.

Horfa vil ég andartak í augu þér
augun sem að hvert mitt fótmál lýsa mér.
Kveðjukossinn gef þú mér svo heitt og hljótt
og hann ég geymi á vörum mínum – ég fer í nótt.

Andi þinn sem augu birta mér
og ástarorð sem brenna á vör
munu fylgja mér um fjarlæg lönd 
og fylgja mér í hinstu för.
(Ómar Ragnarsson.)

Hún bar þig í heiminn og hjúfraði að sér. 
Hún heitast þig elskaði' og fyrirgaf þér. 
Hún ætíð er skjól þitt, þinn skjöldur og hlíf. 
Hún er íslenska konan, sem ól þig og þér helgaði sitt líf.

Með landnemum sigldi'hún um svarrandi haf. 
Hún sefaði harma. Hún vakti'er hún svaf. 
Hún þerraði tárin. Hún þerraði blóð. 
Hún var íslenska konan, sem allt á að þakka vor þjóð.

Ó!  Hún var ambáttin hljóð. 
Hún var ástkonan rjóð. 
Hún var amma, svo fróð.
Ó!  Athvarf umrenningsins, 
inntak hjálpræðisins, 
líkn frá kyni til kyns.

Hún þraukaði hallæri, hungur og fár. 
Hún hjúkraði'og stritaði gleðisnauð ár. 
Hún enn í dag fórna sér endalaust má. 
Hún er íslenska konan, sem gefur þér allt sem hún á.

Ó, hún er brúður sem skín! 
Hún er barnsmóðir þín 
eins og björt sólarsýn!
Ó! Hún er ást, hrein og tær!
Hún er alvaldi kær
eins og Guðsmóðir skær!

Og loks þegar móðirin lögð er í mold
þá lýtur þú höfði og tár falla'á fold. 
Þú veist, hver var skjól þitt, þinn skjöldur og hlíf. 
Það var íslenska konan sem ól þig og gaf þér sitt líf.

En sólin, hún sígur, –  og sólin, hún rís, – 
og sjá: Þér við hlið er þín hamingjudís, 
sem ávallt er skjól þitt, þinn skjöldur og hlíf: 
Það er íslenska konan, –  tákn trúar og vonar, 
sem ann þér og þér helgar sitt líf.  
(Ómar Ragnarsson.)
-ÍSLENSKA KONAN e Ómar

Er fölnar hinn græni gróður,
þá genginn er stig.
Æ, mikið var Guð nú góður
að gefa mér þig.

Að jörðu hneig drifhvít dúfan;
það dimmdi við torg.
En ég veit þú lifir, ljúfan,
í ljósanna borg.
(Sigurður Ægisson.)

Fugl í húmið flýgur.
Flytur hann illa spá.
Hann er máske að hugsa um
hve hefur þú augu blá.
Úti er óttans fugl.

Þaggast dagsins þytur.
það er að koma nótt.
Fuglinn uppí fjallinu
er farinn að sofa rótt.
Svartur er feigðar fugl.

Mjúk er hvíld í mosa.
Myrkrið er að krumma sæng.
Hann er að dreyma hrafnajól,
með höfuðið undir væng.
Sefur hinn svarti fugl.
 (Kristján frá Djúpalæk.)

Loks er dagsins önn á enda
úti birtan dvín.
Byrgðu fyrir blökkum skugga
björtu augun þín.
Ég skal þerra tár þíns trega,
tendra falinn eld,
svo við getum saman vinur
syrgt og glaðst í kveld.

Lífið hefur hendur kaldar,
hjartaljúfur minn.
Allir bera sorg í sefa,
sárin blæða inn.
Tárin fall heit í hljóði,
heimur ei þau sér.
Sofna vinur, svefnljóð
meðan syng ég yfir þér

Þreyttir hvílast, þögla nóttin
þaggar dagsins kvein.
Felur brátt í faðmi sínum
fagureygðan svein.
Eins og hljóður engill friðar
yfir jörðu fer.
Sof þú væran, vinur,
ég skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Loks er dagsins önn á enda, úti birtan dvín.
Byrgðu fyrir blökkum skugga, björtu augun þín.
Ég skal þerra tár þíns trega, tendra falinn eld,
svo við getum saman vinur, syrgt og glaðst í kveld.

Lífið hefur hendur kaldar, hjartaljúfur minn.
Allir bera sorg í sefa, sárin blæða inn.
Tárin falla heit í hljóði, heimur ei þau sér.
Sofna vinur, svefnljóð, meðan syng ég yfir þér.

Þreyttir hvílast, þögla nóttin, þaggar dagsins kvein.
Felur brátt í faðmi sínum fagureygðan svein.
Eins og hljóður engill friðar yfir jörðu fer.
Sof þú væran, vinur, ég skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Síðast er ég sá þig
sastu meðal rósa
er þú eigin höndum
annast mjúklátt hafðir.
Frostnótt hefur fölva
fegurð þeirra slegið
eins og aldurtili
ásýnd þína bjarta.

Vaknar jurt á vori
vetrar upp af dái.
Sálin sefur ekki,
sofni ég, mig dreymir.
Viðnám stríðra vinda
vængi hennar styrkir
fyrir hæsta flugið,
fjöllum ofar bröttum.

Himinninn á hæli
handa hverju barni
sínu, sérhvers hnattar.
Sól er allra móðir.
Grátum eigi, gleðjumst,
gata hver er heimleið,
villugjörn, en vörðuð
vitum, Drottins orði.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Það setur geig að manni eins og mér
sem myrkur kvölds á næstu grösum sér
og veit að hann fór illa með sinn arf
og orðið seint að hefja nokkurt starf.
Þá eftirsjá og vol oss verður tamt.
En veistu hvað mig er að dreyma samt?

– Að gróðursetja græðling, haust þó sé,
er gæti rætur fest og orðið tré
sem hörku frosts og hríða standi gegn
og höfugt angi þegar drýpur regn.
Og kátur þröstur gæti athvarf átt
í ungri krónu þess og sungið dátt.

Og gisti ég þá garðsins hljóðu byggð

ei geri hót, sé framtíð sprotans tryggð.
Ég vildi að hann væri íslensk björk
úr vaðlaskógi eða þelamörk.
Og fæddi af sér grein af grein í mó.
Já grænan, þéttan, háan birkiskóg.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Loks er dagsins önn á enda, 
úti birtan dvín.
Byrgðu fyrir blökkum skugga, 
björtu augun þín.
Ég skal þerra tár þíns trega,
tendra falinn eld,
svo við getum saman vinur 
syrgt og glaðst í kveld.

Lífið hefur hendur kaldar,
hjartaljúfur minn.
Allir bera sorg í sefa,
sárin blæða inn.
Tárin falla heit í hljóði,
heimur ei þau sér.
Sofna, vinur, svefnljóð
meðan syng ég yfir þér.

Þreyttir hvílast, þögla nóttin,
þaggar dagsins kvein.
Felur brátt í faðmi sínum,
fagureygðan svein.
Eins og hljóður engill friðar,
yfir jörðu fer.
Sof þú væran vinur,
ég skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk.)
Svefnljóð - e Kristján.

Ef öndvert allt þér gengur 
og undan halla fer,
skal sókn í huga hafin,
og hún mun bjarga þér.
Við getum eigin ævi 
í óskafarveg leitt
og vaxið hverjum vanda,
sé vilja beitt.

Þar einn leit naktar auðnir,
sér annar blómaskrúð.
Það verður, sem þú væntir.
Það vex, sem að er hlúð.
Þú rækta rósir vona
í reit þíns hjarta skalt,
og búast við því bezta,
þó blási kalt.

Þó örlög öllum væru
á ókunn bókfell skráð,
það næst úr nornahöndum,
sem nógu heitt er þráð.
Ég endurtek í anda
þrjú orð við hver mitt spor:
Fegurð, gleði, friður –
mitt faðirvor.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Þú sefur eins og bylgja
sem vindar hafa vaggað
í værð á lygnum fleti.
Andar hljótt.
Og liljuhvítar mundir
hafa lokað augum þínum
og ljóssins dísir boðið góða nótt.

Svo fagurt er vort mannlíf, 
svo fullt af ást og mildi,
þó feyki visnum blöðum 
gegnum draum þinn stormaher.

Ímynd þess, sem vonar,
sem verndar allt og blessar
skal vaka yfir þér.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Vort líf er oft svo örðug för 
og andar kalt í fang, 
og margur viti villuljós 
og veikum þungt um gang.
En Kristur segir: Kom til mín, 
og krossinn tekur vegna þín. 
Hann ljær þér bjarta sólarsýn, 
þótt syrti um jarðarvang.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Nú leggur þú á hinn ljósa vog, 
sem liggur á milli stranda. 
Þér verður fagnað af vinum, þar 
sem verðir himnanna standa, 
sem alkomnum bróður, úr útlegð, heim 
af eyðimörk reginsanda.

En þín við minnumst með þökk í hug 
sem þess sem við líkjast viljum. 
Og fetum veginn í fótspor þín, 
hve fátt og smátt, sem við skiljum. 
Það léttir þá raun að rata heim 
í reynslunnar hörkubyljum. 
 (Kristján frá Djúpalæk.)

Svo skotinn sem hann afi var í ömmu,
var ekki margt um fjas og sundurgerð.
Hann sendi henni bónorðsbréf í pósti
og bað um heiðrað svar með næstu ferð.
Hann sagðist eiga 18 ær í kvíum
og Árni hefði byggt sér hálfa Skor.
Og félli hennar fróma svar að vonum,
þá færu þau að búa næsta vor.

Og svarið kom, hún sagðist hafa borið
hans seðil undir mömmu og pabba sinn.
Þau litu hann efni gott í bónda,
þó ekki væri mikill bústofninn.
Þau kvæðu hana kostum góðum búna
og kunna að elda mat og sauma lín.
Hún sagði ekki neitt í eigin nafni,
en neðan undir bréfinu stóð: Þín.

Þau giftu sig á sumardaginn fyrsta
og sama vorið fluttu þau að Skor.
Þau lifðu vel og áttu börn og buru,
því bæði höfðu vilja, kjark og þor.
En hefði afi ekki skrifað bréfið 
og amma svarað draumi hans í vil,
og reynst svo bæði vaxin hverjum vanda,
ég væri sennilega ekki til.
(Kristján frá Djúpalæk.)

Stundin líður, tíminn tekur,
toll af öllu hér,
sviplegt brotthvarf söknuð vekur
sorg í hjarta mér.
Þó veitir yl í veröld kaldri
vermir ætíð mig,
að hafa þó á unga aldri
eignast vin sem þig.

Þú varst ljós á villuvegi,
viti á minni leið,
þú varst skin á dökkum degi,
dagleið þín var greið.
Þú barst tryggð í traustri hendi,
tárin straukst af kinn.
Þér ég mínar þakkir sendi,
þú varst afi minn.
 (Hákon Aðalsteinsson.)

Lítil bára ber á land
brotna skel við fjörusand.
Sólin gyllir sund og hlein,
sefur fugl á birkigrein.

Viðkvæm hvíslar vorsins nótt,
vanga strýkur blærinn hljótt.
Sumarblóm í brekkutó
bærist hægt í kvöldsins ró.

Lífið á sér leyndardóm;
ljúfan dreng á votum skóm.
Lítill bátur landi frá,
leggur fram á opinn sjá.

Út frá ströndu báran ber
bátinn litla í fangi sér,
sem í fjarlægð siglir nú
sólarlagsins gullnu brú.

Seiðir vorsins sólarlag;
saman tengir nótt og dag,
dulúð sjávar, loft og land
og lítinn dreng við fjörusand.

Er í hverju andartaki
eilíf dulin þrá,
gyllir hafið heimsins ljós,
hnígur aldan blá.
(Hákon Aðalsteinsson.)
Heimsins ljós eftir Hákon Aðalsteinsson

Dökkur skuggi á daginn fellur,
dimmir yfir landsbyggðina.
Köldum hljómi klukkan gellur,
kveðjustund er milli vina.
Fallinn dómur æðri anda,
aðstandendur setur hljóða.
Kunningjarnir klökkir standa,
komið skarð í hópinn góða.

Gangan með þér æviárin
okkur líður seint úr minni.
Við sem fellum tregatárin
trúum varla brottför þinni.
Þína leið til ljóssins bjarta
lýsi drottins verndarkraftur.
Með kærleiksorð í klökku hjarta
kveðjumst núna, sjáumst aftur.
(Hákon Aðalsteinsson.)

Mannlífsins bratta bára
ber okkur milli skerja.
Víðfeðmar okkur velur
vegleiðir stundu hverja.
Markandi mannsins tíma
meitlandi spor í grundir,
mótandi margar götur
misjafnar ævistundir.

Lokið er vöku langri
liðinn er þessi dagur.
Morgunsins röðulroði
rennur upp nýr og fagur.
Miskunnarandinn mikli
metur þitt veganesti.
Breiðir út ferskan faðminn
fagnandi nýjum gesti.

Nú er vík milli vina
vermir minningin hlýja.
Allra leiðir að lokum
liggja um vegi nýja.
Við förum til fljótsins breiða
fetum þar sama veginn.
Þangað sem bróðir bíður
á bakkanum hinum megin.
(Hákon Aðalsteinsson.)

Hryggðar hrærist strengur 
hröð er liðin vaka 
ekki lifir lengur 
ljós á þínum stjaka. 
Skarð er fyrir skildi 
skyggir veröldina 
eftir harða hildi 
horfin ertu vina.

Klukkur tímans tifa 
telja ævistundir 
ætíð lengi lifa 
ljúfir vinafundir. 
Drottinn veg þér vísi 
vel þig ætíð geymi 
ljósið bjart þér lýsi 
leið í nýjum heimi. 
(Hákon Aðalsteinsson.)

Meðan þögnin leikur á hörpu kvöldroðans
og fjöllin speglast í bládýpi rökkurs,
sem aldrei verður að nótt,
siglir ástin yfir bárulausan sjó,
bíður ung kona við þaragróna vík
og hlustar eftir blaki af árum.

Meðan æðarkollan sefur með höfuð undir væng,
fer sól yfir höf – vekur máf og kríu –
er enn hrundið báti úr vör,
gripið hörðum höndum um hlumma.

Árablöðin  kyssa lygnan fjörð eins og hvítir vængir.

Þá eru hlunnar dregnir undan flæði
og beðið morguns og starfs,
án þess að gengið sé til hvílu.
(Jón úr Vör.)

Sumarnótt eftir Jón úr Vör -

að elskan er dýrmætust
alls þess góða,
sem unnt er að gefa og fá.
Og hljóður og þakklátur
hélt ég á brattann
og höfin blá.
(Jón úr Vör)

Enginn slítur þau bönd,
sem hann er bundinn heimahögum sínum. 
Móðir þín
fylgir þér á götu, er þú leggur af stað út í 
heiminn,
en þorpið fer með þér alla leið.
…
(Jón úr Vör.)
Ég er svona stór eftir Jón úr Vör

Börnin fæðast litlum systkinum sínum
eins og ljós sé kveikt,
eins og fyrstu blóm vorsins
vakni einn morgun.
Ef þau deyja
hverfa þau til guðs,
eins og draumur, 
sem aldrei gleymist.

Í sorginni mætast foreldrar og börn
og verða ekki síðan viðskila.
(Jón úr Vör)

Stillt vakir ljósið
í stjakans hvítu hönd,
milt og rótt fer sól
yfir myrkvuð lönd.

Ei með orðaflaumi
mun eyðast heimsins nauð.
Kyrrt og rótt í jörðu
vex korn í brauð.
(Jón úr Vör.)

Oft hafið er hýrt, en við svipviðri svalt
það svellur með helþrungnum bárum;
það gefur, – en tekur svo grátlega margt,
það gefur, en líka það hrífur óspart
og veldur svo volegum sárum.

Vér hörmum þá rekka, sem Rán hafa gist,
en ríkust er sorgin þar heima,
þar beiskt grætur móðir, sem bur hefur mist,
og brúðurin, sem fyrir skemstu hafði kysst
þann ástvin, sem aldrei má gleyma.

Nú lík yðar andvana hvíla hér,
sem hrönn hefir skilað að láði;
svo klökkvir yður þá kveðjum vér,
er kendum þann drengskap, er báruð þér,
sem gnoðinni stýrðuð á gráði.

Þér fullhugar snjöllu, fölvir nú
og fallnir í æskublóma,
vér dáð yðar þökkum, tryggð og trú,
ei traustari menn, - vor raun var sú,
vér fundum að fræknleik og sóma.

Og þú, sem varðst eftir við unnarstein
og ylgjan ei skilaði að landi,
vér kveðjum þig hér, þó þú berir bein,
þar báran kveður þinn líksöng ein
og verpur þér sæng úr sandi.

Þá aldan hrífur burt ungra lið,
þess ættjörðin seint fær bætur:
Svo sáran allir það vikna við
og vinirnir bjóða að hinzta frið
þeim grátandi góðar nætur.
(Steingrímur Thorsteinsson.)

Í bljúgri bæn og þökk til þín,
sem þekkir mig og verkin mín.
Ég leita þín, Guð, leiddu mig
og lýstu mér um ævistig.

Ég reika oft á rangri leið,
sú rétta virðist aldrei greið.
Ég geri margt, sem miður fer,
og man svo sjaldan eftir þér.

Sú ein er bæn í brjósti mér,
ég betur kunni þjóna þér,
því veit mér feta veginn þinn,
að verðir þú æ Drottinn minn.
(Pétur Þórarinsson.)

Hví urðu ljúf og lítil blóm
að lúta þessum skapadóm?
Hví varð ei lengra lífsins skeið
er leiðin virtist slétt og greið?

Menn hafa spurt og spyrja enn
þótt spurningu þá leysi ei menn
því Guðs er eins að gefa svar
og græða djúpu undirnar.

Nú falla tár. Þér fagnið þá
er finnast vinir himnum á
og samvist hefst í sælubyggð
þá sorg mun gleymd og dauðans hryggð.

Svo krjúpið hljóð við kisturnar
og kveðjið þá er blunda þar
og flytjið kvöldbæn hægt og hljótt.
Af hjarta segið: GÓÐA NÓTT.
(Valdimar V. Snævarr.)

Ellin þunga bakið beygir
bleik er kinn og silfrað hár
enda líður lífs á daginn,
lamast þrek og fækka ár.
Engu síður ertu jafnan
æskubjarti geislinn minn,
fögur eins og forðum daga
fer þér eins vel kvöldljóminn.

Fornar ástir fyrnast eigi
fegurðin þótt breyti sér,
þar um ræður ellin engu
ástin sinnar leiðar fer.
Látum dag að kveldi koma
kvíðum engu vina mín.
Þó að allt hið ytra hrörni
innra morgunbjarmi skín.

Skuggar lengjast, húmið hnígur
hægt og markvisst yfir fold.
Þrekið dvínar, þreytan magnast
þæg mun hvíld í fósturmold.
Þegar dauðinn dyra kveður
dýra æskuvina mín,
ganga skulum glöð til dyra,
Guð mun annast börnin sín.
(Valdemar V. Snævarr.)

Ég er á langferð um lífsins haf
og löngum breytinga kenni.
Mér stefnu frelsarinn góður gaf.
Ég glaður fer eftir henni.
Mig ber að dýrðlegum, ljósum löndum.
Þar lífsins tré gróa’ á fögrum ströndum.
Við sumaryl og sólardýrð.

Og stundum sigli ég blíðan byr
og bræðra samfylgd þá hlýt ég
og kjölfars hinna er fóru fyrr
án fyrirhafnar þá nýt ég.
Í sólarljósi er særinn fríður
og sérhver dagurinn óðum líður,
er siglt er fyrir fullum byr.

En stundum aftur ég aleinn má,
í ofsarokinu berjast.
Þá skellur niðadimm nóttin á,
svo naumast hægt er að verjast.
Ég greini ei vita né landið lengur,
en ljúfur Jesús á öldum gengur,
um borð til mín í tæka tíð.

Mitt skip er lítið, en lögur stór
og leynir þúsundum skerja.
En granda skal hvorki sker né sjór
því skipi, er Jesús má verja.
Hans vald er sama sem var það áður,
því valdi’ er særinn og stormur háður.
Hann býður: Verði blíðalogn!

Þá hinsti garðurinn úti er,
ég eigi lönd fyrir stöfnum.
Og eftir sólfáðum sæ mig ber,
að sælum blælygnum höfnum.
Og ótal klukkur ég heyri hringja.
Og hersing ljósengla Drottins syngja.
Velkominn hingað heim til vor.

Lát akker falla! Ég er í höfn.
Ég er með frelsara mínum.
Far vel þú æðandi dimma dröfn!
Vor Drottinn bregst eigi sínum.
Á meðan akker í æginn falla.
Ég alla vinina heyri kalla,
sem fyrri urðu hingað heim.
(Þýð.Vald. V. Snævarr)

Þú lætur efnisþokur þynnast
svo það sé hægra elskendum að finnast
og jafnvel heljarhúmið svart
þín heilög ástúð gjörir bjart.
(V. V. Snævarr.)

Herra Jesú hjá mér ver 
hallar degi rökkva fer
Leið þú mig er ljósið dvín 
líka þegar sólin skín.
 (V.V.Snævarr.)

Hinsti bjarmi dagsins dvín,
dimman foldu vefur.
Ástarfaðir, upp til þín 
önd vor glöð sig hefur.
Send oss vernd, af himni hljótt, 
helgra máttarvalda.
Láttu engla nú í nótt 
náttvörð um oss halda.
 (Vald. V. Snævarr.)

Fyrir þá alla, er fá nú hvíld hjá þér, 
en forðum trúarstyrkir börðust hér, 
þér vegsemd Jesús, þökk og heiður ber.
 Hallelúja, hallelúja.

Í vestri kvöldsins bjarmi boðar frið, 
og brátt fær hvíld hið þreytta, trúa lið,

og Paradísar heilagt opnast hlið.
 Hallelúja, hallelúja.

Og sjá, – þá aftur dýrri dagur skín, 
er Drottinn kallar trúu börnin sín 
til lífs í sælu, sem ei framar dvín.
 Hallelúja, hallelúja.
 (Þýð. Valdem. V. Snævarr.)

Nú lýkur degi sól er sest.
Nú svefnfrið þráir jörðin mest.
Nú blóm og fuglar blunda rótt,
en blærinn hvíslar góða nótt.
Guðs friður signi foldarrann,
guðs friður blessi sérhvern mann.

Kom, engill svefnsins undur hljótt
og öllum bjóð þú góða nótt.
Hvíl hjarta rótt. Hvíl höndin þreytt,
þér himins styrk fær svefninn veitt.
Hann gefur lúnum þrek og þrótt.
Ó, þreytti maður - sof nú rótt.
(Valdimar V. Snævar)

Herra Jesú hjá oss vertu,
huggun vor í lífi’ og deyð;
dagar líða, ljós vort vertu,
ljómann heims er felur neyð.
Huggun sú er hugarfró,
hjartans yndi, sæld og ró,
þig að vita vera’ oss nærri, 
vina hjálp þá öll er fjærri.

Herra Jesú, hjá oss vaktu, 
héðan burt er sofum vér;
oss í miskun að þér taktu,
einkatraustið vort það er.
Bend oss heim í hæð til þín,
himinljóma þann oss sýn,
er til fulls við síðar sjáum,
sjálfan þig er litið fáum.

Herra Jesú hjá oss vertu, 
hugurinn til þín lyftir sér;
hjá oss kvöldið síðasta sértu,
sjálfur þá vort ljós þú ver.
Hugsun þá lát hugga sál,
heyrn er þrýtur, sjón og mál,
að oss hel er endir nauða,
og að fæðist líf í dauða.
(Jón Þorleifsson.)

Ó, hve sárt ég sakna þín 
sómakonan elskulega, 
minning þín er skærast skín 
skarta mun í sálu mín 
orðstír þinn er aldrei dvín 
eyðir burtu sorg og trega. 
Ó, hve sárt ég sakna þín 
sómakonan elskulega.

Aldrei gleymir tryggð né trú 
traust þú reyndist hverju sinni 
með kærleik þínum bættir bú 
bezt þér virtist aðferð sú. 
Lýðir, sem þig lifa nú 
lofa munu öll þín kynni. 
Aldrei gleymdir tryggð né trú 
traust þú reyndist hverju sinni. 
(Höf. ók.)

Nú er ljósið dagsins dvín, 
þótt dauðinn okkur skilji, 
mér finnst sem hlýja höndin þín 
hjarta mínu ylji.

Myndin þín hún máist ei 
mér úr hug né hjarta. 
Hún á þar sæti uns ég dey 
og auðgar lífið bjarta.

Þótt okkur finnist ævin tóm 
er ástvinirnir kveðja, 
minninganna mildu blóm 
mega hugann gleðja. 
(Ágúst Böðvarsson.)

Nú sit ég hérna' er sólin skín
og sál mín full af trega
leitar hljóðum hug til þín,
sem hvarfst svo skyndilega.

Þú fylltir líf mitt ást og yl,
svo aldrei bar á skugga.

Hvort á nú lífið ekkert til
sem auma sál má hugga?

Það friðar, gleður, léttir lund
og lokar hjartans undum,
að eiga' í hug sér helgan fund,
með horfnum ævistundum.

Myndin þín hún máist ei
mér úr hug né hjarta.
Hún á þar sæti uns ég dey
og auðgar lífið bjarta.
(Ágúst Böðvarsson.)

Nei! – Dáin ert þú ekki,
þótt okkur horfin sért,
þú frá oss burtu flogin
til fegri heima ert.
Þig sjálfa heyri’ ég segja:
,,Nú samgleðjist mér öll,
því ég hefi fengið frelsið
og fluttst í bjarta höll“.
(Ágúst Böðvarsson.)

Alltaf vaknar ylur í
afa gamla hjarta,
er mig snertir hönd þín hlý
og heyri' ég róminn bjarta
(Ágúst Böðvarsson.)

Hið göfugasta í lífi okkar er 
ást er móðir ber til sinna barna 
hún fórnar, gefur helft af sjálfri sér 
og sækir styrk til lífsins dýpsta kjarna 
„hún veitir ljós sem ljómi bjartra stjarna“.

Hún veitir ljós, og leysir hverja þraut 
hún lífið unga styður fyrstu sporin 
er fræðari á framvindunnar braut 
og fyrirmynd sem yljar best á vorin 
„hinn unga stofn sem er til þroska borin“.

Er stofnin ungi erfir hennar sið 
ást og virðing geymir sér í hjarta 
við mundum eiga gnótt af yndi og frið 
að efla og styðja gleði lífsins bjarta 
„þá hefur enginn yfir neinu að kvarta“.
 
Ef móðurástin mótaði okkar spor 
og mildi hennar gjörðum okkar réði 
þá yrði lífið eins og fagurt vor 
sem okkur færði hamingju og gleði 
„þá lifðum við sem blóm í fögru beði“.

Þá kærleikur og tryggðin tækju völd 
og trú á lífið veitti sanna gleði 
þá ríkti fegurð lífsins fram á kvöld 
því fagurt mannlíf stýrði voru geði 
„að forsjá hans er fyrst oss hingað réði“.

Já móðurást er yndi sérhvers manns 
og allra besta stoð á vegi hálum 
hin dýrmætasti kjarni kærleikans 
sem kallar fram hið besta í vorum sálum 
„hún ætti að ráða í öllum okkar málum“. 
(Árni Böðvarsson.)

Guð þig leiði sérhvert sinn
sólarvegi alla.
Verndarengill varstu minn
vissir mína galla.

Hvar sem ég um foldu fer
finn ég návist þína.
Aldrei skal úr minni mér
mamma, ég þér týna.
(Jón Sigfinnsson.)

Komdu hérna, krílið mitt, 
komdu, litla morið; 
enn er liðið ekki þitt 
æsku blíða vorið.

Kristín litla, komdu hér 
með kalda fingur þína; 
eg skal bráðum bjóða þér 
báða lófa mína.

Fuglinn segir bí, bí, bí, 
bí, bí, segir Stína. 
Kvöldúlfur er kominn í 
kerlinguna mína.
(Sveinbjörn Egilsson.)

Litfríð og ljóshærð
og létt undir brún,
handsmá og hýreyg
og heitir Sigrún.

Vizka með vexti
æ vaxi þér hjá!
Veraldar vélráð
ei vinni þig á!

Svíkur hún seggi
og svæfir við glaum,
óvörum ýtir
í örlaga straum.

Veikur er viljinn,
og veik eru börn;
alvaldur, alvaldur
æ sé þeim vörn!

Sofðu, mín Sigrún,
og sofðu nú rótt;
guð faðir gefi
góða þér nótt!
(Jón Thoroddsen.)
(Þessar vísur raulaði Sigríður aftur og aftur og þess á millum þessar
alkenndu hendingar: - úr Pilti og stúlku)

Hún var í hjarta prúð,
hreinskilin, viðmótsþýð; 
hógværð var hennar skrúð, 
hófsemi, stillíng fríð; 
háttu og hegðan alla
guðræknis skreytti birta blíð.

Mannástin helg og hrein
hennar í brjósti var, 
hún vildi hvers á mein
hönd leggja fróunar, 
góðverk hún gjörði eigi
sér til fánýtrar fordildar.

Hún þolgóð þrautir bar,
þá sterk, er reynd var mest;
ástvinum engill var,
af guði sendur bezt
sorgþjáðan sefa’ að hugga
og allan hugar bæta brest.

Guð tók mit góða víf, 
guð þekkir hrelldra tár; 
guð, sem er ljós og líf,
ljósgeislum þerrar brár
sinna syrgjandi barna,
þegar upp rennur eilíft ár.
(Jón Thoroddsen)

Sortnar þú, ský,
suðrinu í
og síga brúnir lætur.
Eitthvað að þér
eins og að mér
amar, ég sé þú grætur.

Virðist þó greið
liggja þín leið
um ljósar himinbrautir,
en niðri hér
æ mæta mér
myrkur og vegarþrautir.

Hraðfara ský,
flýt þér og flý
frá þessum brautum harma,
jörðu því hver
of nærri er
oft hlýtur væta hvarma.
(Jón Thoroddsen.)

Bí bí og blaka,
álftirnar kvaka;
ég læt sem ég sofi,
en samt mun ég vaka.

Drenginn litla leiddu
ljúfi Guð um rann.
Bænir mínar breiddu

og blessaðu yfir hann.
 (Anna Herdís Jónsdóttir.)

Blessuð sértu sveitin mín,
sumar, vetur, ár og daga.
Engið, fjöllin, áin þín,
yndislega sveitin mín,
heilla mig og heim til sín
huga minn úr fjarlægð draga.
Blessuð sértu, sveitin mín, 
sumar, vetur, ár og daga.

Faðir lífsins, faðir minn,
fel ég þér minn anda’ í hendur.
foldin geymi fjötur sinn.
Faðir lífsins, Drottinn minn,

hjálpi mér í himin þinn
heilagur máttur, veikum sendur.
Faðir lífsins, faðir minn,
fel ég þér minn anda’ í hendur.
(Sigurður Jónsson.)
(Sig. Jónsson frá Arnarvatni.)

Stundin líður ei. Það erum við, 
sem hverfum.
Þó okkar haust sé fjarri í dag, það 
kemur.
Þú veizt það, hversu dapran dóm 
við erfum,
að dauðinn eitt sinn hurðir okkar 
lemur.

Sú stund er lík og ef að aftur 
gránar
af ís og snjó, sem leggst að þúf
um grónum.
En ég veit ekkert um, hvort síðar 
hlánar,
og ekki, hvort við komum græn úr 
snjónum.
(Einar Ásmundsson.)
Hauststund e Einar úr bókinni Fjúkandi lauf

Sagan er tré
með rætur
í minningum manna,

stofn
þar sem atvikin lifa,
laufblöð úr orðum.
.....
(Einar Már Guðmundsson)

Erla, góða Erla!
eg á að vagga þér.
Svíf þú inn í svefninn
í söng frá vörum mér.
Kvæðið mitt er kveldljóð,
því kveldsett löngu er.

Úti þeysa álfar
um ísi lagða slóð.
Bjarma slær á bæinn
hið bleika tunglskinsflóð.
Erla, hjartans Erla,
nú ertu þæg og góð!

Hart er mannsins hjarta,
að hugsa mest um sig.
Kveldið er svo koldimmt,
ég kenndi í brjósti um mig.
Dýrlega þig dreymi
og drottinn blessi þig.
(Stefán frá Hvítadal)
- Staðfest - rétt

Kirkjan ómar öll
bíður hjálp og hlíf,
þessi klukknaköll
boða ljós og líf.
Heyrið málmsins mál
lofið Guð sem gaf.
Og mín sjúka sál
verður hljóma haf.
(Stefán frá Hvítadal.)

Guð er eilíf ást,
engu hjarta er hætt.
Ríkir eilíf ást,
sérhvert böl skal bætt.
Lofið Guð, sem gaf,
þakkið hjálp og hlíf.
Tæmt er húmsins haf,
allt er ljós og líf.
(Stefán frá Hvítadal.)

Nú er hafinn annar óður.
Angar lífsins Berurjóður.
Innra hjá mér æskugróður.
Óði mínum létt um spor.
Ég þakka af hjarta, guð minn góður,
gjafir þínar, sól og vor.
(Stefán frá Hvítadal.)
Úr vorsól, eftir Stefán

Nú finn ég vorsins heiði í hjarta.
Horfin, dáin nóttin svarta.
Ótal drauma blíða, bjarta
barstu vorsól inn til mín.
Það er engin þörf að kvarta,
Þegar blessuð sólin skín.
( Stefán frá Hvítadal)

Það kveða við klukkur í fjarska,
það kalla mig dulin völd.
Nú heyri ég hljómana blíða 
ég hringist til guðs í kvöld.
(Stefán frá Hvítadal.)

Nú get ég lofað lífið, 
þótt lokist ævisund.
Ég hef litið ljómann 
og lifað glaða stund.
(Stefán frá Hvítadal.)

Kveikt er ljós við ljós, 
burt er sortans svið. 
Angar rós við rós, 
opnast himins hlið. 
Niður stjörnum stráð, 
engill fram hjá fer. 
Drottins nægð og náð 
boðin alþjóð er. 
(Stefán frá Hvítadal)

Svanir fljúga hratt til heiða, 
huga minn til fjalla seiða. 
Vill mér nokkur götu greiða? 
– Glóir sól um höf og lönd. 
Viltu ekki, löngun, leiða 
litla barnið þér við hönd?

Nú finn ég vorsins heiði í hjarta. 
Horfin, dáin nóttin svarta. 
Ótal drauma blíða, bjarta 
barstu, vorsól, inn til mín. 
Það er engin þörf að kvarta, 
þegar blessuð sólin skín.

Í vetur gat ég sagt með sanni: 
Svart er yfir þessu ranni. 
Sérhvert gleðibros í banni, 
blasir næturauðnin við. 
– Drottinn, þá er döprum manni 
dýrsta gjöfin sólskinið!

Nú er hafinn annar óður. 
Angar lífsins Berurjóður. 
Innra hjá mér æskugróður. 
Óði mínum létt um spor. 
Ég þakka af hjarta, guð minn góður, 
gjafir þínar, sól og vor.

Hillir uppi öldufalda. 
Austurleiðir vil ég halda. 
Sestu, æskuvon, til valda, 
vorsins bláa himni lík. 
Ég á öllum gott að gjalda, 
gleði mín er djúp og rík. 
(Stefán frá Hvítadal.) 

Í vor rann sól mín til viðar,
í vor ég þig kvaddi.
Nú bleiklit blóm
á braut minni liggja.

Á ný hefur tómleiki tímans
mig tekið í fang sitt

og þrýst köldum kossi
á kinn mína.

En mynd af bjartleitu blómi 
við brjóst mitt ég fel.
Hún er angur míns hjarta
og hlátur lífs míns.
(Stefán Hörður Grímsson.)
Sól e Stefán Hörð

Þegar undir skörðum mána
kulið feykir dánu laufi
mun ég eiga þig að rósu.

Þegar tregans fingurgómar
styðja þungt á strenginn rauða
mun ég eig þig að brosi.
(Stefán Hörður Grímsson)

Af fegurð blóms
verður aldrei sagt,
 
aldrei sagt 
með orðum,

né finni með 
neinum orðum.
 (Stefán Hörður Grímsson.)
Helgistef e Stefán Hörð

Ég leita orða, leita nær og fjær,
ljóð að flytja þér á mildum tónum,
þér, sem skuggi dauðans fölva fær
og fram á veginn horfir döprum sjónum.

Handan við sorg og harmköld veðraský
himinn er blár, svo tær og fagur.
Sólin mun aftur brosa björt og hlý,
brátt fer að skína vonadagur.

Þú, sem nú lifir þjáningu og neyð,
þú, sem tregar ástvininn þinn kæra,
gegnum sorg og harma löng er leið,
ég leyfi mér að benda veginn færa:

Þú átt í þínum huga helgidóm,
himneska birtu Drottinn lífsins gefur.
Krist hefur sent að tala tærum róm
tjá mönnum kærleik þann er aldrei sefur.

Íslenska þjóðin er við þína hlið.
Einhuga biður: Miskunn til þín streymi.
Þér veiti Drottinn líf og líkn og frið,
ljós eilíft þeim sem deyja í þessum heimi.
(Hjálmar Jónsson)
Kveðja vestur. e Hjálmar

(„Ort til að senda Súðvíkingum. Fyrir tilstilli Hemma Gunn samdi ég ljóð
og Gunnar Þórðarson lag. Svo söng kór í þættinum hjá Hemma.
Síðan hefur það verið notað við útfarir og fleiri slík tilefni.“ Hjálmar Jónsson)

Geturðu sofið um sumarnætur?
– senn kemur brosandi dagur.–
Hitnar þér ekki um hjartarætur,
hve heimur vor er fagur?

Áttu ekki þessar unaðsnætur,
 erindi við þig forðum?
– Margt gerist fagurt, er moldin og döggin
mælast við töfraorðum.

Finnurðu hvað það er broslegt að bogna
og barnalegt að hræðast,
er ljósmóður hendur himins og jarðar
hjálpa lífinu að fæðast.

Er ekki gaman að eiga þess kost
að orka þar nokkru í haginn,
og mega svo rólegur kveðja að kvöldi
með kærri þökk fyrir daginn? 
(Séra Sig. Einarsson í Holti)

Þú ert gestur á jörðu, Guð er að leiða þig heim
þar sem gáta þín ræðst og lokið er hinsta vanda.

En kvöld á hver dagur, er kul yfir jörðina líður
og koma mun haust, er sölnar blómvangur fríður.
Þá vakir það afl í úða glitrandi moldar,
sem ekkert sinna smæstu barna skal missa.
Í blómsins vitund bærist sem unaðarvissa 
sá bjarti Guð, sem er höfundur allra sólna.
Það lifir og er í hans dýrð, er dagarnir kólna 
og drjúpandi blöð þess hníga visin til foldar.
 (Sigurður Einarsson í Holti.)

Með klökkum huga þig ég kveð,
ég þakka allt sem liðið er,
Guð okkur verndi og blessi.
Það er sárt að kveðjast við dauðans dyr.
En svona er lífið og dauðinn ei spyr,
hvort finnist oss rétti tíminn til,
dauðinn hann engum sleppir.
 (Ingimar Guðmundsson.)

Ég leit eina lilju í holti, 
hún lifði hjá steinum á mel. 
Svo blíð og svo björt og svo auðmjúk 
– en blettinn sinn prýddi hún vel.

Ég veit það er úti um engin 
mörg önnur sem glitrar og skín. 
Ég þræti ekki um litinn né ljómann 
en liljan í holtinu er mín!

Þessi lilja er mín lifandi trú, 
þessi lilja er mín lifandi trú. 
Hún er ljós mitt og von mín og yndi. 
Þessi lilja er mín lifandi trú!

Og þó að í vindinum visni, 
á völlum og engjum hvert blóm. 
Og haustvindar blási um heiðar, 
með hörðum og deyðandi róm.

Og veturinn komi með kulda 
og klaka og hríðar og snjó. 
Hún lifir í hug mér sú lilja 
og líf hennar veitir mér fró.

Þessi lilja er mér gefin af guði 
hún grær við hans kærleik og náð, 
að vökva hana ætíð og vernda 
er vilja míns dýrasta ráð.

Og hvar sem að leiðin mín liggur 
þá liljuna í hjartastað ber, 
en missi ég liljuna ljúfu 
Þá lífið er horfið frá mér. 
(Þorsteinn Gíslason.)

Við sem á ströndinni stöndum	
starandi á æviskeið
genginna karla og kvenna
oss kunnug á farinni leið.
Minningar mætar, kærar,
merlast og fanga hug,
einkum ef ævistarfið
var unnið af fórnandi dug.
(Eyjólfur Valgeirsson.)

Æviskeið mitt,  ungi vinur,
ætla má að  styttist senn.
Harla fátt af  fornum dómum
fullu gildi  heldur enn.
Endurmeti sínar  sakir
sá er dæmir aðra  menn.

Gleðstu yfir góðum degi,
gleymdu því sem miður fer.
Sýndu þrek og þolinmæði 
þegar nokkuð út af ber.
Hafi slys að höndum borið 
hefði getað farið ver.

Aldrei skaltu að leiðum lesti 
leita í fari annars manns, 
Aðeins grafa ennþá dýpra 
eftir bestu kostum hans. 
Geymdu ekki gjafir þínar 
góðum vini – í dánarkrans. 
 (Heiðrekur Guðmundsson.)
Heilræði ömmu þinnar e. Heiðrek

Sofðu rótt, sofðu rótt,
nú er svartasta nótt.
Sjáðu sóleyjarvönd
geymdu' hann sofandi í hönd.
Þú munt vakna með sól 
Guð mun vitja um þitt ból.

Góða nótt, góða nótt,
vertu gott barn og hljótt.
Meðan yfir er húm
situr engill við rúm.
Sofðu vært, sofðu rótt
eigðu sælustu nótt.
(Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi.)

Sofðu vært, sofðu rótt
hina síðustu nótt.
Burt úr þjáning og þraut

þú ert svifin á braut.
Vakir vinur þér hjá
hann mun vel fyrir sjá.
Sofðu vært, sofðu rótt
hina síðustu nótt.
(Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi.)
Vögguvísa Joh.Brahms 
Ísl texti. Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi.

Gleðibros á götu þinni
gafstu hvar sem var.
Förunautum úti og inni
unað sinn það bar.
Vona ég sömu leiðarljósin
lifi og fylgi þér
þar til seinast út í ósinn 
ævistraumur fer.
(Guðmundur Ingi Kristjánsson.)

Ég treysti þér máttuga mold.
Ég er maður sem gekk út að sá.
Ég valdi mér nótt, ég valdi mér logn
þegar vor yfir dalnum lá.
Haginn er ennþá hvítur,
en heimatúnin græn.
Grundirnar anga, gróðurinn angar
til guðs í hljóðri bæn.
Ég fyllist fögnuði vorsins
og friðarins milda blæ.
(Guðmundur Ingi Kristjánsson.)
Úr vornótt e. Guðmund Inga

Þú átt að vernda og verja
þótt virðist það ekki fært
allt sem er hug þínum heilagt
og hjarta þínu kært.

Vonlaust getur það verið
þótt vörn þín sé djörf og traust.
En afrek í ósigrum lífsins
er aldrei tilgangslaust.
(Guðmundur Ingi Kristjánsson.)

Hví skyldi ég ekki reyna að byrla Braga full
og bræða, steypa og móta hið dýra feðra gull
Ef heimasætan kynni að horfa á aðferð mína 
og hlusta á stutta sögu um mömmu og ömmu sína. 
 (Guðmundur Friðjónsson.)
fyrsta erindi ljóðsins „Ekkjan við ána“ 
e Guðmundur Friðjónsson frá Sandi um
Maríu Kristjánsdóttir frá Knútsstöðum

Þegar ég heyri góðs manns getið
glaðnar yfir mér um sinn.
Þá er eins og dögun dafni,
drýgi bjarma um himininn;
Vonum fjölgi, veður batni,
vökni af döggum jarðar kinn.

Jafnvel þó í fótspor fenni,
fjúki í skjólin heimaranns,
gott er að signa göfugmenni,
gjalda blessun minning hans,
dreifa skini yfir enni,
ilmi um brjóst hins fallna manns.
(Guðmundur Friðjónsson.)

Við eigum minningar um brosið bjarta,
lífsgleði og marga góða stund, 
um mann sem átti gott og göfugt hjarta 
sem gengið hefur á guðs síns fund.

Hann afi lifa mun um eilífð alla 
til æðri heima stíga þetta spor. 
Og eins og blómin fljótt að frosti falla 
þau fögur lifna aftur næsta vor.
(Guðrún Vagnsdóttir.)

Kvöldblíðan lognværa kyssir hvern reit,
komið er sumar og fögur er sveit.
Sól er að kveðja við bláfjalla brún,
brosa við aftanskin fagurgræn tún.
Seg mér hvað indælla auga þitt leit
íslenska kvöldinu í fallegri sveit.
 (Guðmundur Guðmundsson.)

Ég ann þér æskunnar veldi. 
Ég ann hinum göfga hlyn. 
Ég ann þeim, sem eiga gáfur. 
Ég ann þeim sem meta sinn vin. 
Ég ann þó mest af öllu 
orku, sem þolir sár, 
og vilja sem veit hvað það gildir 
að virða sín manndómsár.
(Gunnlaugur Björnsson.)

Daprast hugir, dauðinn kallar,
drjúpa tár og væta kinn.
Faðir minn, þú höfði hallar,
heim þig leiðir frelsarinn.

Þökkum liðnu löngu árin,
er leiddir okkur sérhvert sinn.
Ljúft hjá mömmu trega tárin
hún tekur þig í faðminn sinn.
(Guðrún Guðjónsdóttir.)

Ver  hjá mér, Herra, dagur óðum dvín,
nú dimman vex, ó, komdu nú til mín.
Og þegar enga hjálp er hér að fá,
þú, hjálparlausra líknin, vert mér hjá.

Ó, birstu mér, er bresta augun mín,
og bentu mér í gegnum húm til þín,
þá ljómar dagur, líða myrkrin frá.
Í lífi' og dauða, Jesús, vert mér hjá.
(Þýð. Friðrik Friðriksson.)

Ég verð á brott, þegar sumarsól
á sveitina skín.
Og blessuð trén útá bæjarhól
blómgast án mín.
(Sú Ting þýð. Helgi Hálfdánarson.)
 kínverskt ljóð „Á förum“ eftir Sú Ting í 
þýðingu Helga

Hvílan er auð. Ég vaki. Vindur hvín 
um vetrarnótt. Frá gluggans silkitjöldum 
berst niður – sem af fjarlægum úthafs – öldum;

ó að þær gætu borið mig til þín!
(Helgi Hálfdánarsson)
Einmana úr Ljóð úr austri e Helga

Dauðinn dó, en lífið lifir,
lífs og friðar sólin skær
ljómar dauðadölum yfir,
dauðinn oss ei grandað fær,
lífið sanna sálum manna
sigurskjöld mót dauða ljær.
(Helgi Hálfdánarson.)

Við skiljum hana að lokum
fegurð lífsins

hún kemur til okkar
í hlýju og fingrum
og umvefur okkur
og elur við daga og nætur

fegurðin

hún er ekki hluti af tíma
og líðan

hún er og fer ekki
býr í okkur

og við skiljum hana
að lokum
þegar lífið skilur við.
 (Sigmundur Ernir.)
 Að lokum e Sigmund Erni

Sumir dagar eru hús 
sem við læsum vandlega 
áður en við kveðjum 
og hverfum út á vettvang áranna
en ef við síðar förum þar hjá
af tilviljun
sjáum við allar dyr opnar –
börn dvelja þar að leik
og það sem mest er um vert: 
sólin skín ótrúlega glatt á húsið.
(Þorsteinn frá Hamri.)
Sumir dagar e. Þorstein

Ég sem í garði gleðinnar sat
við lindir ljóða
í lyngmónum úti
hvar bros þitt skein
læt skugga minn hverfa 
í skóginn hljóða.
(Þorsteinn frá Hamri.)
Hvíld e Þorstein

Þei, þei og ró.
Þögn breiðist yfir allt.
Hnigin er sól í sjó.
Sof þú í blíðri ró.
Við höfum vakað nóg.
Værðar þú njóta skalt.
Þei, þei og ró.
Þögn breiðist yfir allt.
(Jóhann Jónsson.)

Ég veit þú bíður mín
handan við dyrnar
hljóður og þungbúinn
en ég er að hlusta
á söng sumargesta minna
úr tjarnarsefinu.
Þeir spegla sig í lygnunni
engin vindhviða gárar vatnið
og sólin gengur seint til viðar,
rauðhöfðaönd og álft
óðinshani og lómur
og duggöndin fagra
segja mér drauma sína.
Hví skyldi ég haska mér
um dyr þínar?
Ég veit að haustið kemur
með myrkur í fanginu
en þangað til hlusta ég á sönginn
á nið árinnar,
tala við sólina og hafið
um tímann
og það sem er handan við dyrnar.
(Rögnvaldur Finnbogason.)
 
Þú bíður í ljóðabókinni Hvar er land 
drauma e. sr. Rögnvald

Víða til þess vott ég fann, 
þótt venjist oftar hinu, 
að guð á margan gimstein þann, 
sem glóir í mannsorpinu.

Einn, þó nafn sitt feli fjær, 
fagrir geislar prýða. 
Dyggðin aldrei dulist fær, 
dóttir guðs hin fríða.

Sannlega fær þar sæmdin gist 
og sífellt lífsins yndi, 
er í sömu vinna vist 
viska og eðallyndi.
(Bólu Hjálmar.)

Ég get svarið ykkur
tryggð
vegna ljósanna 
í hjörtum ykkar

margt kvöld
hefur ylur þeirra
bjargað skjálfta mínum
(Nína Björk Árnadóttir.)

Nú er sál þín rós
í rósagarði Guðs

kysst af englum

döggvuð af bænum
þeirra sem þú elskaðir

aldrei framar mun þessi rós
blikna að hausti
(Ragnhildur Pála Ófeigsdóttir.)

Þú skalt vera stjarna mín Drottinn
yfir dimm höf
yfir djúpa dali
og eyðimerkur
ég geng í geisla þínum
og eitt sinn mun geisli þinn verða að gullstiga 
þar sem ég geng upp fagnandi skrefum.
(Ragnhildur Ófeigsdóttir.)

Nú ljómar sól um fönnum vafin fjöll
og fjærst í vestri jökul ber við ský
en grös og lyng þess bíða í mjúkri mjöll
að mildur þeyrinn boði vor á ný.

Í þögn á fjöllum, þar er maður einn;
í þögn á fjöllum steinn og lyng fær mál
og aðeins þar er hljómur lífsins hreinn
og heilagt guðspjall lesið vorri sál.

Um heiðar, fjöll og hraun þín lágu spor
er helgar vættir efldu þöglan seið
þín ganga þar er öll en vængjað vor
og víðáttan þín bíður ljós og heið.

Þar ljómar sól um tinda og hamrahöll
í heiði jökul ber við gullið ský
því syni fjalla er gangan aldrei öll
og eilíf þögnin kallar hann á ný.
(Þórður Halldórsson.)

Drengurinn okkar er dáinn,
drengurinn ljúfi og góði.
Slysið tók ljósasta ljósið
úr lífsins dýrasta sjóði.

Gegn harmi ná innantóm orðin
okkur svo lítið að segja
vinum og ættingjum öllum
– fyrst ungur varð hann að deyja.

Nú umfaðma vildum við alla
og opna hjörtu er trega
en von öll og vissan er Jesús
með vini okkar elskulega.

Jesú – bróðirinn besti
blessar nú leiðina þína
og ljós þitt á alla er þig elska
eilíft mun lifa og skína.
(Vígþór H. Jörundsson.)
ort um Árna Þór Bjarnason útf 24.3.04

Hann er genginn sæll að sævi
sjá, hans brúðar bíður far
fagur gjört – að hennar hæfi.
Hún nú gefur lokasvar
er hún lýkur langri ævi
– og lausnarinn byr um gullinn mar.

Faðir alls á lög og löndum
leyf oss enn þín undur sjá:
Þau sigla tvö að sólskins-ströndum,
sinni hinstu lending ná.
Eru í þínum helgu höndum
hafin yfir von og þrá.
(Vígþór H. Jörundsson.)
ort um Guðmundu Guðmundsdóttur (og Einar Hansen) útf 19.4.05

Lífið rennur sem lækur 
með lygnu og djúpan hyl 
grefur sér farveg og fellur 
um flúðir og klettagil.

Við bakkana beggja megin 
blandast hin tæra lind 
uns lækurinn orðinn er 
allur annarra spegilmynd.

Lækurinn minnir á lífið 
lindin er tær og hrein 
í fljótið ber hann öll fræin 
sem falla af næstu grein.

En fljótið er lífsins ferja 
er flytur með þungum straum 
ljóðið um lindina tæru 
lækjarins óskadraum. 
(Sigurður Hansen.) 

Við kveðjum og þökkum svo allt og allt, 
sem ótalmargt kemur til greina. 
Þótt lánið, heilsan og lífið sé valt
er lausnarinn bjargið eina. 
Og minningin geymist um góðan dreng,

sem gaf fyrir brauð ekki steina. 
(IS.)

Þagna sumars lögin ljúfu
litum skiptir jörðin fríð.
Það sem var á vori fegurst
visnar oft í fyrstu hríð.
Minning um þann mæta gróður
mun þó vara alla tíð.

Viltu mínar þakkir þiggja
þakkir fyrir liðin ár.
Ástríkið og umhyggjuna
er þú vina þerraðir tár.
Autt er sætið, sólin horfin
sjónir blindna hryggðar-tár.

Elsku mamma, sorgin sára
sviftir okkur gleði og ró.
Hvar var meiri hjartahlýja
hönd er græddi, og hvílu bjó
þreyttu barni og bjó um sárin
bar á smyrsl, svo verk úr dró.

Muna skulum alla ævi, 
ástargjafir bernsku frá.
Þakka guði gæfudaga
glaða, er móður dvöldum hjá.
Ein er huggun okkur gefin
aftur mætumst himnum á.
(Höf. ók.)

Er vorið hlær og fagrar grundir gróa
og geislar himins leika' um hæð og mó,
er syngur „dírrin dí“ í lofti lóa
og ljóssins englar dansa um strönd og sjó.
Við komum, elsku afi, til að kveðja 
með ástarþökk og bænarljóð á vör.
Þín æðsta sæla var að gefa og gleðja, 
og góðir englar voru í þinni för.
 
Við munum ávallt muna þínar bænir 
og mildu brosin, hjartans afi minn,
og hvað sem okkur kaldur heimur rænir
þá kært við geymum minjagullin þín.
Hve oft við sátum alein út við glugga,
ef áttum við þess von að kæmir þú.
Með þér í för við eygðum engan skugga,
þú ávallt veittir gleði, von og trú.
 
Þótt dagar komi og æviárin líði 
mun aldrei fenna þín í gengin spor,
og bros þín veita blessun lífs í stríði
og breyta vetrar nótt í sól og vor,
þótt aldrei framar ómi röddin kæra
og aldrei heyrist fótatakið þitt,
frá draumsins löndum líður ljósið skæra,
er ljóssins börn þér flytja lagið sitt.
 
Ó, hjartans afi, öll þín heitt við söknum
því enginn var eins góður á okkar braut.
Á angurs nótt og vonar morgni er vöknum
þá vakir andi þinn í gleði og þraut
og „gleim mér ei“ að þínu lága leiði 
við leggjum hljótt og brosum gegnum tár,
sem maísól, er brosir blítt í heiði
þú blessar okkar stundir daga og ár.
(H.P.)

Augun þín, fá dimmu' í dagsljós breytt. 
Augun þín, fá sorgarskýjum eytt. 
Ljómi þau er allt svo undur bjart 
að ég því trúi vart 
að mér þau segi satt. 
Þó eru' augun þín
svo full af tærri tryggð 
og tállaus yfirskyggð 
af ást.

Augun þín, þau birta eitt og allt 
segja þúsundfalt 
að þú sért ástin mín. 
Burt rekur þú frá mér sérhverja sorg 
syng ég því glaðvær um stræti og torg 
vegsama allt sem þau tjá 
og ég á, 
geymt í hjarta mínu.
(Sigurður H. Guðmundsson.)
Augun þín - Only Love -V. Cosma/N. Gimbel
-	þýð sig h guðm?

Þegar endar æviskeið 
er sem vinir finni,
það gerðist margt á lífsins leið,
sem lifir í minningunni.
(Stefán Ragnar Björnsson.)

Í sóleyjarbreiðu
á síðdegi heiðu
nú sit ég við hliðina á þér
og hendinni minni
þú heldur í þinni
vertu mamma, hjá mér.

Er vindurinn þýtur
er veturinn bítur
ef vegurinn holóttur er
skal mamma þig leiða
og leið þína greiða
já, þá er mamma hjá þér.

Spinna örlög minn óskavef
út hann breiðir sig
von mín rætist þó aðeins ef 
ég á þig og þú átt mig

Ef heimurinn kaldur
þér gelur sinn galdur
og grá virðist tilveran hér
ég hendinni þinni
skal halda í minni
þá vil ég vera hjá þér.
(Karl Ágúst Úlfsson.)

Nú sé ég ljósið, það laðar mig að sér, 
ég heyrir raddir, sem kalla blítt að mér, 
samt er svo margt sem þarf að gera, 
margt sem þarf að sjá, 
leyf mér að leggjast og hvíldina löngu fá. 
Leyf mér að hvílast, mér líður svo vel, 
ljósið það dofnar, nú svefni ég stel, 
samt er svo margt sem þarf að gera, 
margt sem þarf að sjá, 
leyf mér að leggjast og hvíldina löngu fá. 
(Eyjólfur Kristjánsson.)

Leyf mér að hvílast
mér líður svo vel
ljósið það dofnar
nú svefni ég stel.
Samt er svo margt sem þarf að gera
margt sem þarf að sjá.
Leyf mér að leggjast
og hvíldina löngu að fá.
(Eyjólfur Kristjánsson.)
Skrítið e Eyjólf

Þótt ég sigli um sjá,
þótt ég slái með ljá,
þó að allt sé á tjá og tundri,
þá ég ánægju á,
ást og hamingjuþrá.
Ljúft er lífið mér hjá – rétt og slétt.
Ég veit að lífið fékk ég til að geta lifað því.
Ég ætla’ að lifa bara alveg eins og sýnist mér.

Margir kvarta og kveina
en ef kannski þeir reyna,
þá er lífið létt.
(Þorsteinn Eggertsson.)

Við spyrjum margs en finnum fátt
um fullnægjandi svör.
Við treystum á hinn mikla mátt
sem mildar allra kjör.
Í skjóli hans þú athvarf átt 
er endar lífsins för.

Og það er margt sem þakka ber 
við þessa kveðjustund.
Fjör og kraftur fylgdi þér, 
þín fríska, glaða lund.
Mæt og góð þín minning er 
og mildar djúpa und.

Þú skilur eftir auðlegð þá 
sem enginn tekið fær.
Ást í hjarta, blik á brá, 
og brosin silfurtær.
Mesta auðinn eignast sá 
er öllum reynist kær.

En þó að verði vegamót 
og vinir hverfi brott, 
á alfaðir við öllu bót 
svo aftur verði gott.
Hann græðir allt af einni rót 
með ást og kærleiksvott.

Þín minning öllu skærar skín 
þó skilji leið um sinn.
Þó okkur byrgi sorgin sýn 
mun sólin brjótast inn.
Við biðjum Guð að gæta þín 
og greiða veginn þinn.
 (G.Ö.)

Ég veit ekki hvort þú hefur,
huga þinn við það fest.
Að fegursta gjöf sem þú gefur 
er gjöfin sem varla sést.

Ástúð í andartaki,
augað sem glaðlega hlær,
hlýja í handartaki,
hjarta sem örar slær,

Allt sem þú hugsar í hljóði,
heiminum breytir til.
Gef þú úr sálarsjóði,
sakleysi, fegurð og yl.
(Úlfur Ragnarsson.)
Gjöfin e. Úlf

Í þraut til krafta þinna
átt þú með kæti að finna,
það stærsta tak
þarf sterkast bak,
en stórt er best – að vinna.
Ef tæpt er fyrir fótinn
og fátt um vina hótin
þá sjá þinn mátt.
Í sorg þú átt
þig sjálfan, það er bótin.
Því fjær sem heims er hyllin
er hjarta Guðs þér nær.
(Björnstjerne Björnson.)
Í þraut - eftir Bj Bj

Þú kvaddir þegar blómin fóru að falla
og fölva haustsins sló á sumarskraut.
Þú hafðir gengið götu þína alla
og gæfu notið hér á lífsins braut.

Það syrtir að og söknuðurinn svíður,
hann svíður þó að dulin séu tár
en ævin okkar eins og lækur líður
til lífsins bak við jarðnesk æviár.

Og tregablandin hinsta kveðjan hljómar
svo hrygg við erum því við söknum þín,
í hugum okkar stjarna lífs þíns ljómar,
sem ljós á vegi í brjóstum okkar skín.

Við biðjum að þér ljóssins englar lýsi
og leiði þig hin kærleiksríka hönd
í nýjum heimi æ þér vörður vísi,
sem vitar inn í himnesk sólarlönd.

Þér sendum bænir upp í hærri heima
og hjartans þakkir öll við færum þér.
Við sálu þína biðjum guð að geyma,
þín göfga minning okkur heilög er
(Guðrún Elísabet Vormsdóttir.)

Ég kveð þig vina klökkvaþungri lundu
þín kæra minning innst í sál mér býr –
þau ástabönd í æsku ljúft oss bundu
fær aldrei bugað heimsins stormagnýr.
Ég man þig æ og mun þér aldrei gleyma,
en minnast þín við sérhvert ævistig
og innst í sál mun ímynd þína geyma,
uns aftur loks ég fæ að hitta þig.
 (Friðrik Halldórsson.)

Hvort skiljast leiðir fyrir fullt og allt,
í fjarlægð er þú burtu hverfur skjótt?
En allar stundir mun ég minnast þín,
jafnt morgun, kvöld og dag sem rauða 
nótt.

Ég á ei neitt, sem gefið þér ég get,
er gleðisól á vonarhimni dvín.
Í leit að hnossum lífsins er þú ferð,
– eitt lítið tár er gjöfin mín til þín.

Ég get ei rétt þér hlýja vinar hönd,
né heldur flutt þér kærleik þrunginn brag.
Eitt lítið tár er lokakveðjan mín,
er lætur skipið þitt úr höfn í dag.
(Bragi Jónsson frá Hoftúnum.)
Bragi frá Hoftúnum - Refur bóndi

Hver getur siglt, þó að blási ei byr,
bát sínum róið án ára?
Hver getur kvatt sinn kærasta vin,
kvatt hann án sárustu tára?

Ég get siglt, þó að blási ei byr,
bát mínum róið án ára.
En ekki kvatt minn kærasta vin,
kvatt hann án sárustu tára.
(Þýð. Hulda Runólfsdóttir frá Hlíð.)

Er hófst þú ungur hátt þitt merki
hugsun þín var hvergi veil.
Sveitunum unnir og sýndir í verki
hve sannfæring þín var skýr og heil.

Þín alvara djúp var eðlisþáttur
ofin við þræði kímni góðrar.
Þú kynntir í ljóðum hve moldarmáttur
er mikill og forsenda lífs og gróðrar.

Við erum svo mörg sem þökkum þér

hvað þegið við höfum á áranna röðum.
Í ljóðunum þínum lífspeki sér
hver lesandi óháð mannfélagsstöðum.
(Birkir Friðbertsson.)

Birkir form Búnsamb vestfj orti í nafni vest
firskra bænda á níræðisafmæli Guðmundar Inga Kristjánssonar

Löng var orðin vakan 
ljúf er því hvíldin 
þeim sem alla ævi 
elska ljós og frið.
Silfurregn á sumri 
sindur stjörnu um vetur 
allt að einu vísar 
upp á hærra svið.
(A.	Pétursd.)

Mér andlátsfregn að eyrum berst
ég út í stari bláinn
og hugsa um það, sem hefur gerst
til hjarta mér sú fregnin skerst,
hún móðir mín er dáin!

Þú varst mér ástrík, einlæg og sönn,
mitt athvarf lífs á brautum,
þinn kærleik snart ei tímans tönn,
hann traust mitt var í hvíld og önn,
í sæld og sorg og þrautum.

Ég veit þú heim ert horfin nú
og hafin þrautir yfir
svo mæt og góð, svo trygg og trú
svo tállaus, falslaus reyndist þú
ég veit þú látin lifir!
(Steinn Sigurðsson.)

Mikið held ég 
vér yrðum undrandi, 
ef vér flettum 
Lífsins bók, 
er geymir nöfn þeirra, 
sem lofsyngja lambinu 
í hvítklæddum skaranum 
á himnum.

Þar ber lítið á 
mörgum þeim 
valdsmönnum veraldar 
er skreyta 
spjöld sögunnar.

Meir á nöfnum þeirra, 
er fáir tóku eftir 
hversdagslega. 
Þeir þjónuðu Guði 
í kyrrþey 
og vöktu sjaldan 
athygli fjöldans. 
(Jónas Gíslason.)

Móðir ég á minningar um þig, 
minningar, sem leiða veginn mig. 
Ljós mér gafstu, lífsins von og trú, 
í ljóssins dýrðar engilmynd ert þú.

Vaktir yfir breyskri barns þíns lund,
brostir hverja þunga raunastund.
Leiðréttir öll bernsku minnar brot,
svo brosti við þér kinn mín táravot.

Nú er horfið hýra brosið þitt,
heilög minning fyllir hjarta mitt.
Skautið þitt var skjól og vagga mín,
ég skil nú fyrst, hve sæl er minning þín.
(Sigurlinni Pétursson.) 
Hugur og hönd e. Sigurlinna

Áin þýða sönginn syngur
sést í hlíð hvar lækur fer
þessi fríði fjallahringur
faðminn býður mér og þér.
 (Árni Júlíus Haraldsson.) 
 bjó á Hallfríðarstöðum í Hörgárdal

Sumarið með sólskinið
og söngvakliðinn tæra
bunu niðinn bakka við
og blágresið mitt kæra.

Húmið laðar haustið að
hryggist hvað sem lifir
héluskaðað bliknað blað
bærist hlaðið yfir.

Jörðin ljósum klæðist kjól
kulda að rósum setur
lækir frjósa, sefur sól
sigri hrósar vetur.

Vorið dáða vekja á
von og þrá í hjarta
gleði tjáir bros á brá
blómin smáu skarta.
 (Árni Júlíus Haraldsson)

Hríðin gráa herðir á
heyra má það, auðargná,
í skafla háa hleður snjá
hyljast strá og viðartág.

Hvert sem litið augum er
engin litinn jarðar sér,
kuldi bitur kinnar sker
klaki sitja á öllu fer.
 (Árni Júlíus Haraldsson.)
 
Það hefur alltaf eitthvað skort
á allri lífsins vöku
svo ég hafi aðeins ort
eina góða stöku.
 (Árni Júlíus Haraldsson.)

Staulast ég við stafinn minn,
stirðfættur og lúinn,
gamall maður, grár á kinn
getu og hreysti rúinn.
 (Árni Júlíus Haraldsson.)

Fölna lauf og blikna blóm,
blöð sín hneigja
undir þennan dulardóm
að deyja.

Þó fölni laufin, blikni blóm
og blundi kraftur,
undir vorsins virkum róm
þau vakna aftur.
(J. Hj. Jónsson.)

Hvað er mýkra en móðurhöndin kær
og mildara en hún að lækna sárin.
Og nú er þungur harmur hugann slær
já hver á þá að strjúka burtu tárin.
Þó hlýja móðurhöndin væri smá,
hún hafði styrk að miðla öllu góðu.
Það munu fáir greina götu þá
né ganga í spor sem nettir fætur tróðu.

Fjölskyldan þín eftir stendur ein
þá eins og nakin björk í köldum heimi.
Það skjól og ást sem alltaf frá þér skein
þó enn er kjölfestan í tómum geymi.
Það er sem hafi sloknað leiðarljós
sem leiðarstjarna hverfi í myrku kafi.
Sem hafi fölnað, kulnað kærleiksrós
sem kveikur ankersfestar slitnað hafi.

Sumir vildu sjálfsagt fylgja þér
til sumarlands að baki lífs og gröfum.
En við sem lifum erum ennþá hér
og eigum því að hlíta þessum töfum.
Og jafnvel þó að enn sé allt svo hljótt,
við eigum ljós í minninganna sjóðum.
Við getum alltaf ylinn þangað sótt
frá æsku og bernsku hlýjum dögum góð
um.

Og guð á himnum hann mun gæta þín
og hann mun líka þerra sorgartárin.
Hann mun þér líka leyfa móðir mín
að leggja hönd á dýpstu tregasárin.
Og þú munt líka horfa himni frá
og hafa gát á framtíð þinna barna.
Og sendir kveðju er svefninn lokar brá
að sætta okkur við þinn bústað þarna.

Og guð á himnum hann mun gæta þín,
hann kann að meta störf þín hér á jörðu.
Hann kallar til sín bestu börnin sín
og ber þau út úr jarðarlífi hörðu.
Hann leiðir þau í ljósið upp til sín
og ljúfur engill brautina þér vísar.
Vertu sæl, nú guð mun gæta þín
og greiða þína för til Paradísar.
 (Guðný Jónsdóttir.)
Móðir e Guðnýju

Eskifjörður – æskubyggðin mín –
innst í sálu greypt er myndin þín,
hjá þér fyrst ég ljóma dagsins leit,
lifði í þínu skjóli og fjallareit.
Blessi Drottinn byggð og lýð, 
blessi alla tíð.
(Árni Helgason.)
 
Ertu horfin? Ertu dáin?
Er nú lokuð glaða bráin?
Angurs horfi ég út í bláinn,
autt er rúm og stofan þín, 
elskulega mamma mín.
Gesturinn með grimma ljáinn 
glöggt  hefur unnið verkin sín.

Ég hef  þinni leiðsögn lotið,
líka þinnar ástar notið,
finn, hvað allt er beiskt og brotið,
burt er víkur aðstoð þín
elsku góða mamma mín.
Allt sem gott ég hefi hlotið,
hefir eflst við ráðin þín.

Þó skal ekki víla og vola,
veröld þótt oss brjóti í mola.
Starfa, hjálpa, þjóna, þola,
það var alltaf hugsun þín,
elsku góða mamma mín.
Og úr rústum kaldra kola
kveiktirðu skærustu blysin þín.

Flýg ég heim úr fjarlægðinni,
fylgi þér í hinsta sinni,
krýp með þökk að kistu þinni,
kyssi í anda sporin þín,
elsku góða mamma mín.
Okkur seinna í eilífðinni
eilíft ljós frá guði skín.
(Árni Helgason.)
Móðir mín e Árna

Mamma mín, 
ég minnist þín 
að morgni dags er sólin skín 
og sendir birtu á sæ og jörð 
og sveipar stafagulli fjörð.

Þú straukst mér í bernsku um brá, 
blítt og hlýtt varð allt að sjá, 
allt svo hljótt og undur rótt 
þá yfir færðist nótt.

Mig þú signdir mjúkri hönd, 
myrkrið hvarf í draumalönd. 
Tilveran eitt ljúflingslag 
leikur í minni sérhvern dag.

Þau eru liðin þessi ár, 
og þínar hafa lokast brár. 
Í mínum huga ertu enn, 
að þér hændust dýr og menn 
sem ekki mikils máttu sín. 
Svo minnast vil ég alltaf þín. 
(Helga Finnsdóttir)

Mamma, elsku mamma,
man ég augun þín,
í þeim las ég alla
elskuna til mín.

Mamma, elsku mamma, 
man ég þína hönd, 
bar hún mig og benti 
björt á dýrðarlönd.

Mamma, elsku mamma, 
man ég brosið þitt;
gengu hlýir geislar
gegnum hjarta mitt.

Mamma, elsku mamma, 
mér í huga skín, 
bjarmi þinna bæna, 
blessuð versin þín.

Mamma, elsku mamma, 
man ég lengst og best, 
hjartað blíða, heita – 
hjarta, er sakna ég mest.
 (Sumarliði Halldórsson.)

Elskulega mamma mín
mjúk er alltaf höndin þín
tárin þorna sérhvert sinn
sem þú strýkur vanga minn.
Þegar stór ég orðinn er
allt það skal ég launa þér.
(Sig. Júl. Jóhannesson.)

Tek ég úr gleymsku myrkri, móðir, 
minninganna spjöld, 
það er eins og englar góðir 
að mér svífi í kvöld, 
ástar stjarna eilíf skíni 
inn í myrkrið svart, 
er sem kalinn hugur hlýni, 
húmið verði bjart.

Man ég alla ástúð þína, 
öll þín tryggðabönd, 
yfir barnabresti mína 
breiddirðu milda hönd, 
stundum vil ég vera góður 
vænsta yndið þitt. 
Það er svo gott að eiga móður 
sem elskar barnið sitt.

Hver þekkir mátt, er móðir veitir, 
mild og kærleiksrík? 
Allri sorg í unað breytir, 
engin er henni lík. 
Hvar finnst vinur hlýr, svo góður, 
hjartans mýkja sár? 
Hvað er betra en blíðrar móður 
bros og hryggðartár? 
(Kristján Jónsson frá Skarði.)

Þegar næðir í mínu hjarta og í huga mér engin ró
og ég þrái að sjá hið bjarta sem að áður í mér bjó
þá er lausnin ávallt nálæg, ef um hana í auðmýkt bið
og með bæninni kemur ljósið og í ljósinu finn ég frið.

Ó, svo dapur er dagur vaknar, dægurþrasið svo fjarri er.
Mundu þegar þú sárast saknar og sólin skín hvergi nálægt þér
að í bæn er falinn máttur er þig magnar þúsundfalt
því með bæninni kemur ljósið og í ljósinu lagast allt.

Ég vil mæta þessum degi, fagna öllu sem fyrir ber 
og ég bið þess að ég megi njóta alls sem hann gefur mér.
Ef ég bið á hverjum degi, hef ég von sem aldrei deyr
því með bæninni kemur ljósið og í myrkri ég geng ei meir.
(Páll Óskar/Brynhildur Björnsdóttir.)

Þagna sumars lögin ljúfu
litum skiptir jörðin fríð.
Það sem var á vori fegurst 
visnar oft í fyrstu hríð.
Minning um þann mæta gróður
mun þó vara alla tíð.

Viltu mínar þakkir þiggja
þakkir fyrir liðin ár.
Ástríkið og umhyggjuna
er þú vina þerrðir tár.
Autt er sætið, sólin horfin
sjónir blinda hryggðar-tár.

Elsku mamma, sorgin sár
sviftir okkur gleði og ró.
Hvar var meiri hjartahlýja
hönd er græddi, og hvílu bjó
þreyttu barni, og bjó um sárin
bar á smyrsl, svo verk úr dró.

Muna skulum alla ævi,
ástargjafir bernsku frá.
Þakka guði gæfudaga
glaða, er móður dvöldum hjá.
Ein er huggun okkur gefin
aftur mætumst himnum á.
(Höfundur óþekktur.)

Það er svo margt að minnast á
frá morgni æsku ljósum, 
er vorið hló við barnsins brá
og bjó það skart af rósum. 
 
Við ættum geta eina nátt
vorn anda látið dreyma, 
um dalinn ljúfa’ í austurátt,
þar átti mamma heima. 
(Einar E. Sæmundsen.)

Þó dökkni og dimmi yfir
og dagsins lokið önn,
sú vissa að látinn lifir
er ljúf og sterk og sönn.
Hún er það ljós, sem lifir
og lýsir myrkan veg.
Hún ljómar öllu yfir
svo örugg, dásamleg.

Við samferð þína þökkum,
já, þökkum allt þitt starf.
Hrærðum huga og klökkum
þú hlaust þá gæfu í arf
að eiga huga heiðan
og hreina sanna lund,
sem gerði veg þinn greiðan
á granna og vinafund.

Nú ertu héðan hafinn
á hærra og betra svið.
Þar ást og alúð vafinn
en eftir stöndum við.
Þig drottinn Guð svo geymi
og gleðji þína sál.
Í öðrum æðra heimi
þér ómi guðamál.
(Valdemar Lárusson.)

Vinkonan góða, vinaskjólið hlýja, 
þú varst oss bjartur geisli Drottni frá,
af honum þáðir þrek og krafta nýja,
ef þungbær sorg á hjarta þínu lá.
Af honum þáðir þroskapundið dýra
og þrótt til dáða heil í starfagnótt.
Þín breytni sýndi sálargullið skíra
og sannan trúnað fram að dauðans nótt.

Og Drottinn lét í friði þjón sinn fara,
nú fagnar önd þín sæl í himins rann.
Þín blíða minning – blessun vina skara,
oss bendir þangað – Vegurinn er Hann.
Svo helga ég þér ljóðið litla snauða, 
sem laufblað falli, á gróna beðinn þinn.
Ég þakka kynning þína allt til dauða 
og þína elsku’ er tregar hugur minn.
(Sigríður Einarsdóttir, Bæ.)

Þegar myrkur yfir grúfði,
og engin sáust lönd.
Gatan svo grýtt og hrjóstrug,
– ei glitti í sólar rönd.
Þá þóttist í örvinglan finna,
að mér var útrétt hönd,
svo sterk – og skjólið bauð mér.
Ég skildi að af Guði var send.

Og þó að leiðirnar skildu,
sá þráður er bundinn var þar.
Hann sterklega og þétt var ofinn,
og aldreigi slitinn var.

Því er það mín hinsta kveðja,
að Hann, er mér sendi þig.
Taki þig traustum örmum,
er tókst þú forðum mig.
(Ingibjörg Árnadóttir.)

Nöpur er nóttin,
niðdimm og köld
senn kemur sólin,
sækir öll völd
sorgin hún sefur
sálinni í
víst eftir vetur,
vorar á ný.
 (Páll Eyþór Jóhannsson.)

Nú hnígur sól að sævar barmi
sígur húm á þreytta jörð.
Nú blikar dögg á blóma hvarmi,
blundar þögul fuglahjörð.
Í hljóðrar nætur ástar örmum,
allir fá hvíld frá dagsins hörmum.
(Axel Guðmundsson.)

Leiðirnar skilja en ljós okkur skín,
er liðinna daga við minnumst.
Ég þakka af hjarta og hugsa til þín
uns heima hjá Drottni við finnumst.
(Höf. ók.)

Vel er mætt til vinafundar 
vel sé þeim er sjá og skilja 
hvað vor eining mikils má 
sjáið upptök sælla stunda 
sjáið margra kraft og vilja 
steypast fram sem straum í á.

Eitt er markið ein er leiðin.
Ekkert skilur þeirra vegi
er því saman ætla að ná.
Þó oss skilji hábrýnd heiðin
heyrum vér á hverjum degi
hver í öðrum hjartað slá.
 (Höf. óþ.)

Já fögur eru Fljótin mín
og frjó af jarðargróðri,
er mörgu blaða blómin þín
í brekku standa góðri.
Og endurspegla aftur sig
í lygnum vatnafleti,
ég held að fáar fegri en þig
menn fundið sveitir geti.
(Þorsteinn Helgason.)

Tryggðin há er höfuðdyggð, 
helst ef margar þrautir reynir, 
hún er á því bjargi byggð, 
sem buga ekki stormar neinir. 
(Sigurður Breiðfjörð.) 

Vilji ég minnast vors og æsku,
vitja eg heim í fjörðinn minn.
Hlýr og fagur, fullur gæzku
faðminn við mér breiðir sinn.
Vaknar öllum von í hjarta,
vötnin hlæja, brosir jörð,
þegar sólin sumarbjarta
seiðir vor í Skagafjörð.
(Pétur Jónsson.)
Þetta er fyrsta erindi af ljóði Péturs Jónssonar sem kenndur er Nautabú en
var bóndi í Eyhildarholti, Hraunum og Brúnastöðum í Fljótum en söðlaði þá um
og varð gjaldkeri hjá Tryggingastofnun. Ljóðið heitir Til Skagafjarðar og er
svona prentað í Skagfirskum ljóðum.

Ég horfi á ljóssins loga
sem lýsir í hugskot mitt
og sé á björtum boga
brosandi andlit þitt.
(Snjólaug Guðmundsdóttir.)

Fallin er hjartans fögur rós 
og föl er kalda bráin. 
Hún sem var mitt lífsins ljós 
ljúfust allra er dáin.

Drjúpa hjóðlát tregatárin 
og tómið fyllir allt. 
Ekkert sefar hjartasáin 
í sálu andar kalt.

Þögul sorg í sál mér næðir, 
sár og vonar myrk 
en Drottinn ætíð af gæsku græðir 
og gefur trúarstyrk.

Hnípin vinur harmi slegin, 
hugann lætur reika. 
Kannski er hún hinumegin 
í heilögum veruleika.

Þú ert laus frá lífsins þrautum 
og liðin jarðarganga. 
En áfram lifir á andans brautum 
ævidaga langa.

Heimur bjartur bíður þar 
og bráðum kem ég líka. 
Þá verður allt sem áður var 
er veröld finnum slíka.

Drottinn verndar dag og nótt 
á dularvegi nýjum. 
Aftur færðu aukinn þrótt 
í eilífð ofar skýjum.

Þú alltaf verður einstök rós, 
elsku vinan góða. 
Í krafti trúar kveiki ljós 
og kveðju sendi hljóða. 
(Jóna Rúna Kvaran.)

Farinn ert á friðarströnd
frjáls af lífsins þrautum.
Styrkir Drottins helga hönd
hal á ljóssins brautum.

Englar allir lýsi leið
lúnum ferðalangi.
Hefst nú eilíft æviskeið
ofar sólargangi. 
(Jóna Rúna Kvaran.)

Að eilífðarósi 
umvafin elsku 
frjáls ert farin 
ferðina löngu.

Í englaveröld 
andinn lúinn, 
í föðurfaðmi 
friðsæll hvílir.

Takk fyrir tímann 
og tryggðarþelið, 
í mörgum mætum 
minningum er lifa. 
(Jóna Rúna Kvaran.)

Í skuggahúmi sálin döpur
syrgir harmi slegin.
ofin gleðibliki gæskumynda
göngusporanna liðnu.

Í sorgarbirtu í störnuljóma
sólargeisla hryggðar
er hamingjutár í hjartatrega
í hvarfaflóru fortíðar.

Í englaveröld hnýpinn gengur
umvafin elskuríkum yl.
í föðurarmi finnur þrautalíkn
frjáls af æviviðjum.
Jóna Rúna Kvaran.

Að  eilífðarströnd
umvafin elsku,
frjáls ert farin
ferðina löngu.

Í englaveröld
andinn lúinn,
í föðurfaðmi
friðsæll hvílir.

Takk fyrir tímann
og tryggðarþelið
í mörgum mætum
minningum sem lifa.
(Jóna Rúna Kvaran.)

Guð er nærri
allt er hljótt
þjáning hverfur
í armi Drottins
líknar ljósið.

Farðu frjáls
áfram veginn
til góðra verka
í eilífðarfaðmi
um aldir alda.

Guð veri með þér
í nýrri framtíð
fjarri ástvinum
en þó svo nærri
í heimi andans.
(Jóna Rúna Kvaran)

Aldrei fellur á þig ryk
fyrir innri sjónum mínum.
Átt hef ég sælust augnablik
í örmunum sterku þínum.
(Þura í Garði)

Ekki fór ég alls á mis, 
þú yljaðir mínu hjarta.
Man ég enn þín brúnablys
björtu, og hárið svarta.
(Þura í Garði)

Úr hverju vildir böli bæta,
brosið var sem skin af sól.
Vildir hugga, verma og kæta,
veita hrjáðum líkn og skjól.
Göfugt allt og gott þú kenndir,
góða elsku mamma mín, –
bættir allt og blíðu sendir.
Björtust allra er minning þín.
(Þuríður Briem)

Leið mig eftir lífsins vegi
ljúfi Jesú heim til þín,
gæfubraut að ganga ég megi
grýtt þó virðist leiðin mín.

Þolinmæði í þraut mér kenndu
þá má koma hvað sem vill,
helgan anda af himni sendu
hjartað krafti þínu fyll.
 (H.I.)

Ég horfi út á hafið
háskaslóð.
Inn skríða skipin skreytt af aftanglóð
nema eitt og eitt
og því fær enginn breytt

Við börnunum blasir brosandi framtíðin
þau halda út í heiminn
hraust og ákveðin
nema eitt og eitt
og því fær enginn breytt

Þú veist um veröldina aumu 
varnarlausar hörmungar.
Öll við eigum okkar drauma
en örlögin bíða okkar allstaðar.
Ég fer upp á fjallið
finn þar litla laut
leggst og lít á blómin 
lífs míns yndi og skraut
nema eitt og eitt
því fær enginn breytt
(Haraldur Reynisson.)

Við höfði lútum í sorg og harmi 
og hrygg við strjúkum burt tárin af hvarmi. 
Nú stórt er skarð í líf okkar sorfið 
því fegursta blómið er frá okkur horfið.

Með ástúð og kærleik þú allt að þér vafðir 
og ætíð tíma fyrir okkur þú hafðir 
þótt móðuna miklu þú farin sért yfir 
þá alltaf í huga okkar myndin þín lifir.

Við kveðjum þig, amma, með söknuð í hjarta, 
en minning um faðmlag og brosið þitt bjarta. 
Allar liðnar stundir um þig okkur dreymi 
og algóður Guð á himnum þig geymi. 
(Sigfríður Sigurjónsdóttir.)

Margt ég vildi þakka þér
og þess er gott að minnast
að þú ert ein af þeim sem mér
þótti gott að kynnast.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

Við komum til að kveðja hann í dag,
sem kvaddi löngu fyrir sólarlag.
Frá manndómsstarfi á miðri þroskabraut,
hann má nú hverfa í jarðarinnar skaut,
sem börnum átti að búa vernd og skjól
er burtu kippt af lífsins sjónarhól.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

Þú komst eins og lítið, blessað blóm
á bjartasta lífsins vori.
Fuglarnir sungu með sætum róm,
við svifum svo létt í spori.
Þú gafst okkur dýpstan unaðsóm
á ástinni og lífsins þori.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

Með þér var lífið svo ljúft og hreint 
og ljómi yfir hverjum degi. 
Í sál þinni gátum við sigur greint, 
sonurinn elskulegi. 
Þú varst okkur bæði ljóst og leynt 
ljósberi á alla vegi. 
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Ég kveð þig, hugann heillar minning blíð,
hjartans þakkir fyrir liðna tíð,
lifðu sæl á ljóssins friðar strönd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

(Guðrún Jóhannsdóttir frá  Brautarholti)

Þökk fyrir störf þín, dugnað og dáð
og djörfung í orði og verki,
nafn þitt mun lengi hjá lýð vera skráð
og lifa þitt hugsjóna merki.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Drýpur sorg á dáins vinar rann, 
Drottinn, huggaðu alla er syrgja hann, 
börnin ung sem brennheit fella tár, 
besti faðir, græddu þeirra sár. 
Þú ert einn sem leggur líkn með þraut 
á lífsins örðugustu þyrnibraut. 
(Guðrún Jóhannsdóttir frá Brautarholti)

Hver skilur lífsins hulda heljardóm 
er haustsins nepja deyðir fegurst blóm, 
að báturinn sem berst um reiðan sjá 
brotna fyrst í lendingunni má. 
Að einn má hlýða á óma af gleðisöng, 
annar sorgarinnar líkaböng. 
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Sumarblærinn blíði,
hann ber til þín inn
frá mér kærustu kveðju
og koss á vanga þinn.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

Hann gekk hér um að góðra drengja sið,
gladdi mædda, veitti þreyttum lið.
Þeir fundu best sem voru á vegi hans
vinarþel hins drenglundaða manns.
Þó ævikjörin yrðu máski tvenn,
hann átti sættir jafnt við Guð og menn.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Angrið sækir okkur tíðum heim 
sem erum fávís börn í þessum heim
við skynjum fátt, en skilja viljum þó
að skaparinn oss eilíft líf til bjó,
að upprisan er öllum sálum vís
og endurfundir vina í paradís.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)

Mig vantar orð til að þakka þér,
í þögninni geymi ég bestu ljóðin,
gullinu betra gafstu mér,
göfuga ást í tryggða sjóðinn
og það sem huganum helgast er,
hjartanu verður dýrasti gróðinn.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Vertu sæll um alla eilífð, 
elskulega góða barn. 
Þó að stöðugt þig við grátum 
þreytt og mædd um lífsins hjarn 
eigum við í huga hrelldum 
helga von og bjarta þrá 
að eiga vísa endurfundi 
aftur þig að mega sjá. 
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Við burtför þína er sorgin sár
af söknuði hjörtun blæða.
En horft skal í gegnum tregatár
í tilbeiðslu á Drottin hæða.
og fela honum um ævi ár
undina dýpstu að græða.
 (Guðrún Jóhannsdóttir)
( Guðrún Jóhannsdóttir frá  Brautarholti)

Það er bót í böli nauða
að bænin okkur huggun lér
og á bak við dimman dauða
Drottins miskunn augað sér.
Þótt að flest á feigðarströndum
fjötri oss við sorgirnar, 
bjart er yfir lífsins löndum
ljúft að mega finnast þar.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Þín er ljúft að mega minnast
mikið gott var þér að kynnast
og gaman var að fá að finnast 
og festa vináttunnar bönd
er við tókumst hönd í hönd.

Orðstír fagur aldrei deyr
óhætt má því skrifa
á söguspjöldum síðar meir,
saga þín mun lifa.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
(Guðrún Jóhannsdóttir frá Brautarholti.)

Þegar komstu þá var hlýtt, 
þau voru okkar kynni, 
allt var göfugt, gott og blítt 
er gafst í návist þinni, 
ef að jarðlífs mæddu mein 
mest var kærleiksdáðin, 
skorinorð og hjartahrein 
hollust gafstu ráðin. 
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Við kveðjum þig með tregans þunga tár 
sem tryggð og kærleik veittir liðin ár.
Þín fórnarlund var fagurt ævistarf
og frá þér eigum við hinn dýra arf.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Elskulega amma er dáin,
angrið sára vekur tár,
amma, sem var alla daga
okkur bezt um liðin ár,
amma sem að kunni að kenna
kvæðin fögru og bænaljóð,
amma, sem að ævinlega
okkur var svo mild og góð.

Ef við brek í bernskuleikjum
brotin lágu gullin fín,
þá var gott að eiga ömmu,
er alltaf skildi börnin sín.
Hún var fljót að fyrirgefa
og finna á öllum meinum bót,
okkur veittist ekkert betra
en ömmu mildi og kærleiksbót.

Vertu blessuð, elsku amma,
okkur verður minning þín
á vegi lífsins, ævi alla,
eins og fagurt ljós, er skín.
Vertu blessuð, kristna kona,
kærleikanum gafstu mál,
vertu blessuð, guð þig geymi,
góða amma, hreina sál.
(Guðrún Jóhannsdóttir)

Er grænkar jörð og grösin spretta á ný
og golan verður aftur mild og hlý,
er gott að mega hvílast hægt og rótt,
er húmar ei og til er engin nótt.

Á kveðjustund er margt að minnast á,
er móðurhjartað góða er hætt að slá.
En fátæk orð ei mikils mega sín,
á móti því sem gaf hún, höndin þín.

Ég sé þig koma og signa barnsins rúm,
með sömu mildi og fyrr, er nálgast húm.
Hið stillta fas, svo sterk í hverri raun,
þú stóðst á verði, spurðir ei um laun

Og þegar lokið lífsins ferð er hér,
og læknuð þreyta vinnudagsins er,
hver minning verðu máttug heit og klökk,
um móðurást og kærleik hjartans þökk.
(Óskar Þórðarson frá Haga)

Ég var lítið barn
og ég spurði móður mína
hver munur væri á gleði og sorg.
Móðir mín strauk yfir hár mitt og svaraði:
Sá maður sem aldrei kennir sorgar í hjarta 
sínu 
getur ekki glaðst
því hann þekkir ekki sorgina.
(Þórunn Magnea)
Gleðin og sorgin e Þórunni 
-	
Þú sofnað hefur síðsta blund 
í sælli von um endurfund, 
nú englar Drottins undurhljótt 
þér yfir vaki – sofðu rótt. 
(Aðalbjörg Magnúsdóttir)

Þegar æfi-röðull rennur 
rökkva fyrir sjónum tekur, 
sár í hjarta sorgin brennur 
söknuð harm og trega vekur.

Hart þú barðist huga djörfum 
með hetjulund til síðsta dagsins 
í öllu þínu stríði og störfum 
sterkur varst til sólarlagsins.

Öllum stundum, vinur varstu 
veittir kærleiks yl af hjarta. 
Af þínum auði okkur gafstu 
undurfagra minnig bjarta. 
(Aðalbjörg Magnúsdóttir)

Guð vill að ég sé honum sólskinsbarn
er sé og æ skín fyrir hann
á heimili, í skóla, í hverjum leik,
sem honum geðjast kann.

Guð vill að ég reynist af hjarta hlýr
við hvern sem er með mér,
og geti æ sýnt hve glatt og ljúft
í geði barn hans er.
(Bjarni Jónsson)

Berið aldrei heift í hjarta,
heiminum sendið geisla bjarta
og öllu góðu ljáið lið.
Með orku ljóss frá lífsins veldi
lamið heimsins skuggaveldi
svo allar þjóðir öðlist frið.

Gerum einn og öll vor besta
aldrei má oss trúna bresta
því einn er Drottinn öllum nær.
Læknar sár og mannameinin
molar jafnvel kaldan steininn
náðarlindin – ljúf og tær.

Þessi bæn er bæn til yðar
berið hið hvíta merki friðar
og rjúfið hvergi réttlætið.
Eins í koti og hárri höllu
hjartans dyggð er fyrir öllu
því hún geymir guðseðlið.
(Áróra Guðmundsdóttir)

Í perlubandi daganna er alltaf einn og einn

sem eitthvað sérstakt hefir manni að færa.
Í minningunni ljómar hann sem ekta eðalsteinn 
og angar eins og lambagrasið skæra.

Á meðan okkar veröld spinnur voðfelld vinarbönd
og vitund manna knýr þá hörpustrengi.
Við þurfum ekki að óttast um andans draumalönd
né æðra líf með varanlegra gengi.
(Áróra Guðmundsdóttir)

Mæruögn í munni
mildur lófi um vanga

lundin ljúf og fríð.

Löng var lífsins ganga
leiðarendi fundinn

minning – björt og blíð.
(Ingi Steinar Gunnlaugsson)

Góður engill Guðs oss leiðir
gegnum jarðneskt böl og stríð,
léttir byrðar, angist eyðir,
engill sá er vonin blíð.

Mitt á hryggðar dimmum degi
dýrlegt oss hún kveikir ljós,
mitt í neyð á vorum vegi
vaxa lætur gleðirós.

Þó að lokist aumum aftur
allar dyr á jörðu þrátt,
helgrar vonar himinkraftur
hjálparlausum eykur mátt.

Þá er hjartabenjar blæða,
bregst hver jarðnesk stoð og hlíf,
megnar sollin sár að græða
signuð von um eilíft líf.

Þá er jarðnesk bresta böndin,
blítt við hjörtu sorgum þjáð
vonin segir: Heilög höndin
hnýtir aftur slitinn þráð.

Blessuð von, í brjósti mínu
bú þú meðan hér ég dvel,
lát mig sjá í ljósi þínu
ljómann dýrðar bak við hel.
(Helgi Hálfdánarson)

Þú, meistarinn frá himnahöll,
sem himinfræði kennir öll,
hve fávís ég og aumur er,
ef eigi læri ég hjá þér.
Æ, lít til mín og leið mig inn
sem lærisvein í skóla þinn.
(Helgi Hálfdánarson.)

Hver fögur dyggð í fari manns
er fyrst af rótum kærleikans.
Af kærleik sprottin auðmýkt er,
við aðra vægð og góðvild hver
og friðsemd hrein og hógvært geð
og hjartaprýði stilling með.
(Helgi Hálfdánarson)

Af helgum augum hrynja tár,
í helgri sál er tregi sár
og tryggð í helgu geði.
Hví grætur sá, er gefur fró?
Hví grætur mannkyns líf og ró?
Hví grætur himna gleði?
(Helgi Hálfdánarson.)
 fyrsta erindi sálms 145 í eldri útg

Hvað má hvíld mér veita,
harmar lífs er þreyta,
og mig þrautir þjá?
Hvar má huggun finna?
Hvar er eymda minna
fulla bót að fá?
Hér er valt í heimi allt,
sorg og nauðir, sótt og dauði
sífellt lífi þjaka.

Burt frá böli hörðu,
burt frá tára jörðu
lít þú upp mín önd.
Trúan ástvin áttu
einn, sem treysta máttu,
Guðs við hægri hönd.
Jésú hjá er hjálp að fá,
hann þér blíður huggun býður,
hvíld og lækning meina.
(Helgi Hálfdánarson.)

Hve sælt hvert hús, er sinna meðal gesta
þér sífellt býður heim, ó, Jesús kær.
Í húsi því er hátíð æ hin besta,
er heimsókn þína dag hvern öðlast fær.

Hve sælt hvert hús, ef hjón þar saman búa
í helgri trú og von og kærleik eitt
og sífellt augum sálna til þín snúa,
um samfylgd þína biðja þrátt og heitt.

Hve sælt hvert húsið, þar sem athöfn alla 
þér allir helga' og gjörvallt dagfar sitt.
Þú síðar þá til samvistar munt kalla
í sæluríka dýrðar húsið þitt.
(Helgi Hálfdánarson.)

Góður engill Guðs oss leiðir
gegnum jarðneskt böl og stríð,
léttir byrðar, angist eyðir,
engill sá er vonin blíð.

Mitt á hryggðar dimmum degi
dýrðlegt oss hún kveikir ljós,
mitt í neyð á vorum vegi
vaxa lætur gleðirós.

Blessuð von, í brjósti mínu
bú þú meðan hér ég dvel,
lát mig sjá í ljósi þínu
ljómann dýrðar bak við hel.
(Helgi Hálfdánarson.)

Þó vindur blási á litla logann þinn
og líka streymi regn – hann blikar þarna.
Því flýgurðu ekki hátt í himininn?
þar hlýtur þú að verða fögur stjarna.
 (Þýð. Helgi Hálfdánarson)

Upp á háan himininn
horfa augu mín. 
Langa vegu um ljórann minn 
logar stjarnan þín.
Þó að við séum smá 
og víðátturnar bláu 
villi okkur sýn, 
fer ég, vinur minn, 
veröldina á enda
vegna þín. 
(Olga Guðrún Árnadóttir.)

Ég gæli við blómið sem þú gafst mér.
Nú er ilmur þess beiskur
og blöðin drjúpa.
Ef ég kyssi það
falla blöðin af,
en krónan stendur eftir
og grætur.
(Nína Björk Árnadóttir.)
Söknuður e. Nínu Björk

Ég átti afa
sem minnti á þig –
með hvítt hár
og hátt enni,

og hann líktist þér mest í því,
finnst mér nú þegar hann er farinn.
Samt  var návist hans lögmál.

Ég óttaðist hann ekki 
en leit hann sömu augum 
og ég nú horfi
til þín
(Matthías Johannessen.)

Nú er ei annað eftir
en inna þakkar-mál
og hinstri kveðju kveðja
þig, kæra, hreina sál.
Þín ástarorðin góðu
og ástarverkin þín.
Í hlýjum hjörtum geymast,
þótt hverfir vorri sýn.
(Einar H. Kvaran.)
Einar H. Kvaran, Ljóð

Minning – fegurð mannsins 
sorga,
mánaljómi auðra borga,
ylur fornra ástarglóða,
angan bleikra þyrnirósa,
geislum slærðu á gengnar urðir,
grætur bak við læstar hurðir,
bræðir þela þankans hljóða,
þegar allar lindir frjósa.

Vorið beð þinn vökvar tárum,
vakir sól á yztu bárum,
greiðir hinzta geislalokkinn,
grúfir sig að brjóstum hranna. –
Moldin að þér mjúk skal hlúa,
móðurlega um þig búa,
rétta þér á rekkjustokkinn
rós úr lundum minninganna.
(Magnús Ásgeirsson.)

Ég horfi í gegnum gluggann, 
á grafhljóðri vetrarnóttu, 
og leit eina litla stjörnu, 
þar lengst úti í blárri nóttu. 
Hún skein með svo blíðum 
bjarma, 
sem bros frá liðnum árum. 
Hún titraði gegnum gluggann, 
sem geisli í sorgartárum. 
(Magnús Ásgeirsson.)

Það bíður okkar bak við dauðans haf
hið bjarta land, sem trúarvissan gaf
og þar er ekki þjáning lengur til
né þyrnibraut við il.

Að láni fenginn lífsins neisti er.
Til landsins bjarta hann við andlát fer
og vinir koma þar með hjálparhönd
á hinni miklu strönd.

Úr sorgarfjötrum sálin verður leyst,
á sigur yfir broddi dauðans treyst
og gengið fram í gleði yfir því
að geta sést á ný.
(Guðmundur Kristjánsson.)

Hverfur margt
huganum förlast sýn
þó er bjart
þegar ég minnist þín.

Allt er geymt
allt er á vísum stað
engu gleymt,
ekkert er fullþakkað.
(Oddný Kristjánsdóttir.)

Himnafaðir, hjálp mér veittu,
heyrðu bænarandvarp mitt.
Sorg í gleði bráðum breyttu,
svo blessað finni ég ljósið þitt.
(Jón Ólafsson.)

En svo hef ég hlerað og haft fyrir satt,
þá hríðin tók að þér að sveigja
og feigðin að hælum þér helskóna batt,
sem hetja þú kunnir að deyja.
(Theodóra Thoroddsen.)

Þessar síðustu nætur
voru engin orð sögð
en hrímköld augu þeirra
slökktu á einasta lífskertinu.

Þessar síðustu nætur
voru daprar, lífssnauðar.

---

Og að kvöldi hins síðasta dags
axlaði hann vætumþykju sína
og hélt út í nóttina.

Úr myrkrinu hvarflar bitur hugur
til þessara síðustu nátta.
(Vilmundur Gylfason.)
Maður og kona, e. Vilmund

Engan þarf ég óttast voða
eigi' hin dekkstu þrumuský.
Gegn um lífsins brim og boða
ber mig drottinn faðmi í.
Þegar hinsta brotnar bára,
brýt ég skip við feigðarströnd,
framhaldslíf í fegra heimi
fel ég, guð! í þína hönd.
(Erla.)
í bókinni Hélublóm, 1937, e. Erlu

Margir gráta bliknuð blóm.
Beygja sorgir flesta.
Án þess nokkur heyri hljóm,
hjartans strengir bresta.

Valta fleyið vaggan sér
votum hafs á bárum.
Einatt mæna eftir þér
augun, stokkin tárum.

Enginn getur meinað mér
minning þína' að geyma.
Kring um höll, sem hrunin er,
hugann læt ég sveima. –

Þú, sem heyrir hrynja tár,
hjartans titra strengi,
græddu þetta sorgarsár,
svo það blæði' ei lengi.
(Erla)

Tveir þrestir byggðu birkigrein, 
þá batt með tryggðum ástin ein. 
En hjörtu þeirra harmur skar 
og hljóta'að skilja sárast var. 
Þeir hófu dapran sorgarsöng 
er sendi hljóm um skógargöng.

Þá söng hinn fyrri „Sjafninn“ minn! 
Ég sáran harm við skilnað finn. 
Ég sakna þess er sæll ég naut, 
er sorgin fylgir mér á braut. 
Þó sjáumst aldrei ástin mín, 
ég allar stundir minnist þín.

Þá klökkum rómi kvakar hinn: 
Nú kveðjumst við í hinsta sinn. 
Þeir héldu sinn í hvora átt 
og hurfu út í fjarskann brátt. 
En kveðja leið um himinshvel, 
í hinsta sinn: Far vel! Far vel. 
(Þýtt úr dönsku Erla.) 

einn stundlausan dag 
benda hausttrjáafingur til lofts 
eins og þrá eftir dansi 
og lækurinn breytir um róm 
frá sorg yfir marglita þrá 
eftir víðernum hafsins 
einn stundlausan dag 
greypi ég mynd þína í skýin 
og geri mér þögn.
(Þorgeir Þorgeirson.)

Enginn skuggi, ekkert ský
máir burtu minning þína,
hún mun í vina hjörtum skína
allar stundir, ung og hlý.
Brosið þitt var bjart og hreint.

Það var ljósblik þinnar sálar,
það dró aldrei neinn á tálar,
vermdi og græddi ljóst og leynt.

Hvað skal segja? Orðin ein
greina ei meir en hug vorn hálfan,
hógvær þögnin manninn sjálfan
dylur, – og hans innri mein.
Aðeins hljóðlát hjartans þökk
streymir ljúft frá sál til sálar.
Söknuð vina enginn málar,
og því er stundin kveðju klökk.
(Gunnar Einarsson.)

Alla ævi erum við að ganga í gegnum
aðstæður, sem vekja með okkur gleði
og sorg. Við getum afneitað þessum
tilfinningum, eða haldið utan um þær,
fundið þær og uppgötvað, að vegna þeirra
höfum við færst nær því að skilja, hvað það
er, að vera manneskja.
(Bragi Skúlason.)

Ó, vef mig vængjum þínum
til verndar, Jesús hér,
og ljúfa hvíld mér ljáðu,
þótt lánið breyti sér.
Vert þú mér allt í öllu,
mín æðsta speki’ og ráð,
og lát um lífs míns daga
mig lifa’ af hreinni náð.

Tak burtu brot og syndir
með blóði, Jesús minn,
og hreint mér gefðu hjarta
og helgan vilja þinn.

Mig geym í gæslu þinni.
Mín gæti náð þín blíð,
að frið og hvíld mér færi
hin fagra næturtíð.
(Magnús Runólfsson)

Lifðu sæl í ljóssins heimi 
ljóð þér voru jafnan kær. 
Í sínum faðmi guð þig geymi 
gleðin var þér alltaf nær, 
unaður hennar um þig streymi 
eins og ferskur sunnanblær. 
(Valdimar Lárusson)

Ég kveð þig nú kæri vinur, 
Kveð þig í hinsta sinn. 
Íslenski eðal hlynur, 
einstaki vinur minn. 
(Valdimar Lárusson)

Þá lokast hljóðlaust örþreytt augu mín,
inn á draumsins lendur hverf ég brátt,
hvar við mér blasir birta sem ei dvín,
birta, sem að dreifist vítt og hátt,

birta sem að gefur mörgum mátt,
og mörgum veitir æðri og nýrri sýn.
 (Valdimar Lárusson)
Að kvöldi e Valdimar

Hann stendur í fjörunni horfir á hafið, 
himinn tær og fagurblár. 
Allt er lífskrafti vorsins vafið, 
vonin í brjóstinu hrein og klár, 
vetrarins þunglyndi gleymt og grafið, 
geislandi fegurð um enni og brár.

Minningar að honum stöðugt streyma, 
stormsöm ævi um hugann fer. 
Um liðna daga hann lætur sig dreyma 
þó líf'ans hafi nú borist á sker. 
Hann þráði og elskaði hafsins heima. 
Í hillingum allt þetta finnur og sér.

Hér vildi hann ljúka langri ævi, 
leggjast til hvílu við sjávarnið. 
Bað þess hljóður að guð sér gæfi 
af gæsku sinni eilífan frið. 
Að mætti hann róa á sólgullnum sævi 
og sækja á gjöful fiskimið. 
(Valdimar Lárusson)

Loks er dagsins önn á enda, úti birtan dvín.
Byrgðu fyrir blökkum skugga, björtu augun þín.
Ég skal þetta tár þíns trega, tendra falinn eld,
svo við getum saman vinur, syrgt og glaðst í kveld.

Lífið hefur hendur kaldar, hjartaljúfur minn.
Allir bera sorg í sefa, sárin blæða inn.
Tárin falla heit í hlóði, heimur ei þau sér.
Sofna vinur, svefnljóð, meðan syng ég yfir þér.

Það er ekki verðlaust að vaka
ef vel er að stundinni gætt,
og fara ekki fetið til baka
ef Frelsarinn hefir oss mætt.
(Kristján Kristmundsson.)

Þú komst til að kveðja í gær. 
Þú kvaddir og allt varð svo hljótt. 
Á glugganum frostrósin grær. 
Ég gat ekkert sofið í nótt. 
Hvert andvarp frá einmana sál. 
Hvert orð sem var myndað án hljóms, 
nú greindist sem gaddfreðið mál
í gervi hins lífvana blóms.

En stormurinn brýst inn í bæ
með brimgný frá klettóttri strönd. 
En reiðum og rjúkandi sæ
hann réttir oft ögrandi hönd. 
Því krýp ég og bæn mína bið, 
þá bæn sem í hjartanu er skráð. 
Ó, þyrmdu honum, gefðu honum grið. 
Hver gæti mér orð þessi láð? 
(Freymóður Jóhannsson)

Mig dreymir heim um dimmar kaldar nætur.
Mig dreymir heim til þín, ó, móðir kær,
er hjarta þreytt í húmi dapurt grætur
og hníga tár sem þú ein skilið fær. 
 
Og þegar blessuð sólin gegnum glugga
með geislum sínum strýkur vanga minn,
mér finnst það vera hönd þín mig að hugga
og hjartað öðlast ró við barminn þinn. 
 
Er sunnan gestir sumarlandsins berast
á söngvavængjum norður bjartan geim,
og vinir fagna, vorsins undur gerast
þá verður yndislegt að koma heim.
 (Freymóður Jóhannesson.)

Hnígur sól að sævi, 
syrgir jarðargróður.
Kveðja rósir að kvöldi 
klökkvar sína móður.
Mætist líf að morgni
og menn á banastundum. 
Fegnir verða vinir
vinar endurfundum

Fölnar gras, þótt grói,
gránar hár með árum, 
kólnar dagur að kvöldi, 
kveðja bros með tárum,
fæðast menn og fara,
finnast menn og skilja.
Lögmál lífs og dauða 
lýtur drottins vilja.
(Sigursteinn Magnússon)

Fegurðin er frá þér barst, 
fullvel þótti sanna, 
að yndið okkar allra varst, 
engill meðal manna.

Hlutverk þitt í heimi hér, 
þú hafðir leyst af hendi. 
Af þeim sökum eftir þér, 
Guð englahópa sendi.

Sú besta gjöf er gafst þú mér, 
var gleðisólin bjarta, 
sem skína skal til heiðurs þér, 
skært í mínu hjarta. 
 (B.H.)

En víst er það gott að geta
gefið þann tón í strengi,
sem eftir að ævin er liðin,
ómar þar hlýtt og lengi.

Nú sit ég hér hljóður og hugsi
og horfi yfir gömul kynni.
Og söknuður breytist í blessun
og bæn yfir minning þinni.
(Sigurjón Friðjónsson)

Ó, heita og margreynda móðurást,
milda og sterka, sem aldrei brást,
og Drottins vors dýrasta gjöfin.
Hve lík er hún elsku lausnarans,
er leiðarstjarna hvers einasta manns,
er lýsir um hauður og höfin.

Hún hugsar ekki’ um sinn eigin hag,
en öllu fórnar, og nótt og dag
ég veit, að hún vakir og biður.
Hún heyrir barnanna hjartaslátt
og hlustar og telur hvern andardrátt,
hún beygir sig bljúg að þeim niður.

Hún kyssir þau, vaggar þeim blítt í blund,
hún brosir og grætur á sömu stund,
að brjósti sér viðkvæm þau vefur
og veitir þeim af sínu lífi líf,
er ljós þeirra, vernd og bezta hlíf.
Hún er engill, sem Guð oss gefur.

Guð blessi þig, móðir, í gleði og þraut, 
og geislar frá himins stjörnu braut
þér lýsi um ófarin árin.
Og sál þín gleðjist við hjarta hans,
vors hjartkæra, góða frelsarans,
er skilur bezt tregann og tárin.
(Sumarliði Halldórsson)

Hvílík harmafregn 
hjartansstrengur hvín. 
Dynur dauðaregn, 
daprast augu mín. 
Lokast birtubrá, 
og brosin hlý og skær. 
Er vinur fellur frá, 
færist myrkur nær.

Hafðu hjartans þökk 
mér horfin stund er kær. 
Í minni mínu, klökk 
er minning hrein og skær. 
Þú gengur um gleðilönd, 
Þér glampar sólin heið 
og við herrans hönd 
þú heldur fram á leið.

Guð í alheimsgeim 
geisla sendu þinn. 
Til líknar ljáðu þeim 
ljós í myrkrið inn, 
er harmar þungir þjá 
og þjaka hjartasár, 
styddu og styrktu þá, 
strjúktu votar brár.

Drottinn ljósa og lífs 
ljáðu huggun þeim, 
er líta í kvölum kífs 
kaldan og dimman heim. 
Láttu helga hönd 
harma lækna sár, 
sefa sjúka önd, 
sviða þeirra tár. 
(Páll Janus Þórðarson)

Sú stjarnan sem glóði í gær
og gladdi huga minn.
Leiftrar enn ljómandi skær
þótt líkamans fölni kinn.

Þú leitaðir lítt að hróðri 
um lífs þíns skeið,
en hlúðir að hjartans gróðri
á hamingju leið.

Nú ertu horfin meðal heilladísa
í háloftin blá.
Heilagir englar um hauður þér lýsa
og hörpurnar slá.

En sorg og gleði sína þræði
spinna í örlagavef.
Líkn með þraut er löngum vor græðir;
hið ljóðræna lífsins stef.
(Gunnþór Guðmundsson)
-	Leiðin heim e.Gunnþór

Hann bar í leyni hljóðan harm
þó hvergi sæust tár.
Og enginn veit í annars barm
hve und er djúp og sár.
(Á. K.)

Blátt lítið blóm eitt er, 
ber nafnið: Gleymdu ei mér. 
Væri ég fleygur fugl 
flygi ég til þín. 
Svo mína sálu nú 
sigraða hefur þú, 
engu ég unna má 
öðru en þér. 
(Þýsk þjóðvísa.)

Megi gæfan þig geyma,
megi Guð þér færa sigurlag.
Megi sól lýsa þína leið,
megi ljós þitt skína sérhvern dag.
Og bænar bið ég þér,
að ávallt geymi þig 
Guð í hendi sér. 
(Þýð. Bjarni Stefán Konráðsson)
írsk bæn

Aldan hnígi til að mæta þér,
vindurinn sé í bak þér,
sólin vermi andlit þitt,
regnið falli milt að jörðu.
Og allt til þess að við sjáumst á ný,
varðveiti þig Guð í örmum sínum.
(Írsk blessun.)

Við áttum ljós svo undur hlýtt og bjart,
á okkar veg það stráði geislum sínum.
Það dró upp ský svo dauðans ógnar svart.
Einn dag var ljósið horfið okkur sýnum.

En þó það hyrfi skín það bak við ský,
skynjum ei þann geisla, er frá því stafar.
En aftur birtir efalaust á ný;
það okkur lýsir hinummegin grafar.

Í minninganna skara skulum eld;
Hann skotið getur bjarma fram á veginn
og yljað þar til kemur ævikveld
og kæra ljósið birtist hinum megin.

Er að því kemur, óska viljum þess,
að eina hvílu bæði megum gista
og vakna í afturelding saman hress,
þá endurheimtum ljósið okkar missta.
(Arnór Sigmundsson)

Götur eru greiðar
gengur allt í haginn
nú að lokum leiðar
liðið er á daginn.
Falla fjarskans skorður
fyllist hugur langan
hallar heiðum norður
heilsar þingeysk angan.
(Arndís Björg Steingrímsdóttir)

Elskulega amma, njóttu
eilíflega Guði hjá, 
umbunar þess, er við hlutum,
ávallt þinni hendi frá; 
þú varst okkar ungu hjörtum, 
eins og þegar sólin hlý,
vorblómin með vorsins geislum 
vefur sumarfegurð í.

Hjartakær amma, far í friði,
föðurlandið himneskt á,
þúsundfaldar þakkir hljóttu
þínum litlu vinum frá.
Vertu sæl um allar aldir,
alvaldshendi falin ver;
inn á landið unaðsbjarta,
englar Drottins fylgi þér.
(Höf. ók.)

Nú er lífsins leiðir skilja, 
lokið þinni göngu á jörð. 
Flyt ég þér af hljóðu hjarta, 
hinstu kveðju og þakkargjörð. 
Gegnum árin okkar björtu, 
átti ég þig í gleði og þraut. 
Umhyggju sem aldrei gleymist, 
ávallt lést mér falla í skaut. 
(Höf. ók.)

Okkar dýpstu ástarþakkir 
öll af hjarta færum þér. 
Fyrir allt sem okkur varstu, 
yndislega samleið hér. 
Drottinn launar, drottinn hefur 
dauðann sigrað, lífið skín. 
Hvar sem okkar liggja leiðir, 
lifir hjartkær minning þín. 
(Höf. ók.)

Tíminn líður trúðu mér 
taktu maður vara á þér. 
Heimurinn er sem hála gler 
hugsaðu um hvað eftir fer. 
(Höf. ók.)

Tendrast sól í sálu mér, 
sút í burtu strýkur. 
Ætíð mun ég þakklát þér, 
þar til yfir lýkur.

Allar stundir okkar hér 
er mér ljúft að muna. 
Fyllstu þakkir flyt ég þér 
fyrir samveruna. 
(Har. S. Mag.)

Þótt döpur sé nú sálin,
þó mörg hér renni tárin,
mikla hlýju enn ég finn
þú verður alltaf afi minn.
(Höf. ók.)
í grein Hebu Daggar 2.6.06 um afa, Kjartan J. Hallgrímsson

Gott er þér, vina, guðs í dýrð að vakna,
þig gladdi löngum himininn að sjá.
Víst er oss þungt að sjá á bak og sakna
samvista þinna. En oss skal huggun ljá:
vér eigum líka úr lífsins svefni að rakna.
(Gísli Thorarensen.)

Þú varst sú hetja 
svo hlý og góð
það hugljúfa vildir þú sýna.
Ég tíni í huganum brosandi blóm
og breiði á kistuna þína.
(S.G.)

Þreyttur leggst ég nú til náða,
náðar faðir, gættu mín.
Alla mædda, alla þjáða
endurnæri miskunn þín.
Gef þú öllum góða nótt,
gef að morgni nýjan þrótt
öllum þeim, þú aftur vekur,
eilíft líf, þeim burt þú tekur.
(Ólafur Indriðason.)

Faðir lífsins, faðir vor,
faðir alls sem grær og lifir.
Þú sem þekkir öll vor spor,
þínum börnum vakir yfir.

Láttu þína ljóma sól
löndum öllum blessun skína.
Hvar sem haldin eru jól,
herra klár í minning þína
 (Karl Þórðarson.)

Friðar engill frelsis blíður,
friðarhugsjón lifi þínu,
þú sem öllum birtu býður
berðu ljós þitt inn til mín
 (Karl Þórðarson.)

Þér kæra sendi kveðju
með kvöldstjörnunni blá
það hjarta, sem þú átt,
en sem er svo langt þér frá.

Þar mætast okkar augu,
þótt ei oftar sjáumst hér.
Ó, Guð minn ávallt gæti þín,
ég gleymi aldrei þér.
(Bjarni Þorsteinsson.)

Sofðu, ljúfa, sól til viðar hnígur, 
svefn og draumar friða hjartans þrá. 
Meðan húmið hljótt á jörðu sígur, 
hvítur engill loki þinni brá. 
(Þ.H.J.)

Í huganum reika ég heim til þín móðir
og hugsa um forna og liðinna tíð.
Þá finnst mér sem áður þú faðminn mér 
bjóðir
og fagnandi kyssir mig ástrík og blíð.
Þó hverfi mér æska og alvara lífsins
um eirðarlaust sjávardjúp hreki mitt fley
þó hljóti ég mæðu í mótgangi kífsins
móðir mín kæra ég gleymi þér ei.

Allt er í heiminum hverfult og mæða
en hann sem er ljósið á vegferðarbraut
hann veiti þér ánægju og gnótt sinna gæða
frá gjörvöllum verndi þig sorgum og þraut.
Já alvaldur Drottinn þér götuna greiði
og gefi þér hamingju, farsæld og auð.
Höndin hans jafnan frá hættu þig leiði
huggun þér veiti og forði þér nauð.
(Svafar Þjóðbjörnsson.)

Kæra vina, ég sakna þín,
ég vildi að þú kæmist aftur til mín.
En þú ert umvafin ljósi þar,
eins og þú varst reyndar alls staðar.

Sárt er að horfa á eftir þér,
en ég veit að þú munt muna eftir mér.
Því þitt hreina hjarta og bjarta sál,
munu þerra okkar trega tár.
(Sigríður Vigdís Þórðardóttir.)

Þú tími eins og lækur áfram líður 
um lífsins kröppu bugður alltof fljótt. 
Markar okkur mjög svo undan svíður, 
minnir á þig, gengur títt og ótt.

Ekkert kvikt sem andar fær þig flúið, 
það fölnar allt og máist burt um síð. 
Galdur enginn getur á þig snúið 
þú glottir bara og hæðist alla tíð

Samt linar þú og læknar hjartasárin 
og leggur við þau smyrsl þín sérhvern dag. 
Svo tínast eitt og eitt í burtu árin 
eins og dægrin björt um sólarlag.

Þú tími sem að töf vilt enga gera 
við töltum þetta líf á eftir þér, 
öllum stundum viljum hjá þér vera 
og vita meir um tilvist okkar hér. 
(Valgeir Skagfjörð.)

Blítt mér kenn að biðja,
bænin veitir fró.
Indæl bænaiðja
eykur frið og ró.

Kenndu mér að krjúpa
kross þinn, Jesú við.
Láttu, Drottinn, drjúpa
dýrð í hjarta og frið.
(Þýð. Björgvin Jörgensson)

Guð vill að ég sé honum sólskinsbarn,
er sí og æ skín fyrir hann
á heimili', í skóla, í hverjum leik,
sem honum geðjast kann.

Guð vill að ég reynist af hjarta hlýr
við hvern sem er með mér,
og geti æ sýnt, hve glatt og ljúft
í geði barn hans er.
(Bjarni Jónsson.)

Hræddist ég, fákur, bleika brá,
er beislislaus forðum gekkstu hjá.
Hljóður spurði ég hófspor þín:
Hvenær skyldi hann vitja mín?

Loks þegar hlíð fær hrím á kinn
hneggjar þú á mig fákur minn.
Stíg ég á bak og brott ég held,
beint inn í sólarlagsins eld.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)

Beri mig í eftirleit
að upprunans lindum
og reyni þar að lesa
af lifandi vatninu
lögmál þolgæðis
og lögmál drengskapar,
hvað niðar þá í hlustum
nema nafn þess vinar,
sem lögmál þau bæði
borið hefur ófölskvuð
dýpra flestum mönnum
í dulu brjósti

Og hvenær fáum við þakkað
sem þessa höfum notið.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)

Sólin brennir nóttina
og nóttin slökkvir dag;
Þú ert athvarf mitt fyrir 
og eftir sólarlag.

Þú ert yndi mitt áður
og eftir að dagur rís,
svölun í sumarsins eldi
og sólbráð á vetrarins ís. –
(Sigurður Nordal – Ást/brot.)

Aldir og andartök hrynja 
með undursamlegum nið; 
það er ekkert í heiminum öllum 
nema eilífðin, Guð – og við.
 (Sigurður Nordal – Ást/niðurlag.)

Sólin brennir nóttina, 
og nóttin slökkvir dag; 
þú ert athvarf mitt fyrir 
og eftir sólarlag.

Þú ert yndi mitt áður 
og eftir að dagur rís, 
svölun í sumarsins eldi 
og sólbráð á vetrarins ís.

Svali á sumardögum 
og sólskin um vetrarnótt, 
þögn í seiðandi solli 
og söngur, ef allt er hljótt.

Söngur í þöglum skógum 
og þögn í borganna dyn, 
þú gafst mér jörðina og grasið 
og guð á himnum að vin.

Þú gafst mér skýin og fjöllin 
og guð til að styrkja mig. 
Eg fann ei, hvað lífið var fagurt, 
fyrr en eg elskaði þig.

Eg fæddist til ljóssins og lífsins, 
er lærði eg að unna þér, 
og ást mín fær ekki fölnað 
fyrr en með sjálfum mér.

Ást mín fær aldrei fölnað, 
því eilíft líf mér hún gaf. 
Aldirnar hrynja sem öldur 
um endalaust tímans haf.

Aldir og andartök hrynja 
með undursamlegum nið; 
það er ekkert í heiminum öllum 
nema eilífðin, guð – og við.
(Sigurður Nordal.)

Svo lýkur
nú okkar langa
spjalli
um lífið
– og einkennileikann

verið gæti
ef von mín
rætist
að við megum
taka tal að nýju
og nú í fullu
gamni um
hverskonar
heimsku
hégóma
– og ókennileikann.

Hvort heldur sem verður,
þakka þér fyrir.
Farðu vel vinur.
(Kristján Karlsson.)
- Þorsteinn Gylfason e. Kristján

Ég reikaði aleinn eins og ský
sem ofar líður dal og hól,
en hrökk þá við, rak augun í
hvar ótal liljur glóðu í sól
við vatn, og atlot andvarans.
Þar undir trjám þær stigu dans.

Sem Vetrarbrautin breiðan var
því bjartri sól hver ein var lík.
Án endimarka þyrptust þar
mörg þúsund blóm að einni vík.
Þau dönsuðu jafnkát sem kið
og gullnir toppar kipptust við.

Þar atti kappi ölduger,
en gerði sér að góðu tap.
Það hlutu öll skáld að skemmta sér
hvert skipti í svona félagsskap.
Ég horfði, og hugsaði ekki neitt
um hvílík feikn mér mundu veitt.

Oft ef ég ligg í leiðslu um nótt
og líður hugur fjær og nær
þær fanga innra augað skjótt
sem einsemd himinsælu ljær.
Af hamingju slær hjarta manns.
Þá hefst þar páskaliljudans.

Þannig þýddi Þorsteinn Gylfason ljóðið Páskaliljur eftir William Wordsworth. 
-segir Vigdís Finnbogadóttir í grein um Þorstein

Er þú fórst um veginn
sungu í trjánum
sólskríkjur og þrestir.

Er þú fórst um veginn
var sumar og angan
í grænum lundi.

Nú er orðið langt síðan
og litlir fuglar
hafa flogið út í bláinn.

Blöð hafa fölnað
fallið af trjánum
fokið í vindinn.

Dimm nótt og dapurleg
drúpir nú yfir
blaðlausum greinum skógarins.
(Sigríður Einars frá Munaðarnesi.)

Tíminn flýgur áfram og hann 
teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það 
hvert hann fer.
En ég vona bara að hann hugsi 
svolítið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til 
þín.

Ég gaf þér forðum keðju úr gulli 
um hálsinn þinn,
svo gleymdir þú mér ekki í dags
ins amstri nokkurt sinn.
Í augunum þínum svörtu horfði 
ég á sjálfan mig um hríð
og ég vonaði að ég fengi bara að 
vera þar alla tíð.

Það er margt sem angrar en ekki 
er það þó biðin
Því ég sé það fyrst á rykinu, hve 
langur tími er liðin.
Og ég skrifa þar eitthvað með 
fingrinum sem skiptir öllu máli.
Því að nóttin mín er dimm og ein 
og dagurinn á báli.

Já, og andlitið þitt málað. Hve ég 
man það alltaf skýrt,
auglínur og bleikar varir, brosið 
svo hýrt.
Jú ég veit vel, að ókeypis er allt 
það sem er best,
En svo þarf ég að greiða dýru 
verði það sem er verst.

Ég sakna þín í birtingu að hafa 
þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar 
sólin brosir við mér.
Og ég sakna þín á kvöldin þegar 
dimman dettur á.
En ég sakna þín mest á nóttinni 
er svipirnir fara á stjá.

Svo lít ég upp og sé við erum 
saman þarna tvær
stjörnur á blárri festinguni sem 
færast nær og nær.
Ég man þig þegar augu mín eru 
opin, hverja stund.
En þegar ég nú legg þau aftur, fer 
ég á þinn fund.
 (Megas)
Tvær stjörnur e. Megas

Hugsandi um engla ég hugsa til þín.
Með hárið þitt eldrautt og heilbrigða sýn.
Er lát þitt ég frétti brást lífstrúin mín.
Hugsandi um engla ég hugsa til þín.

Guð fylgi þér engill þá ferð sem þér ber.
Þótt farin þú sért, þá veistu sem er.
Að sorg okkar hjörtu nístir og sker.
Við sjáumst á ný þegar kemur að mér.
(KK – þýð. ÓGK)
Þýðing: Ólafur G. Karlsson

Ó, mamma mín, nú leiðir skilja að sinni,
og sorgartárin falla mér á kinn,
en hlýjan mild af heitri ástúð þinni,
hún mýkir harm og sefar söknuðinn.
Í mínum huga mynd þín skærast ljómar,
og minningin í sálu fegurst ómar.

Þú móðir kær þér aldrei skal ég gleyma,
þinn andi fylgi mér á lífsins strönd.
Ég vil í hjarta heilræðin þín geyma
og halda fast í Drottins styrku hönd.
Með huga klökkum kveð ég góða móður.
Ó, mamma mín, þú lífs míns stærsti sjóður.
(Árni Gunnlaugsson)

Nú liðin er hin þunga þraut 
og þreytta brjóstið rótt, 
þinn andi svífur bjarta braut 
á bak við dauðans nótt.

Ég kveð með þökk, í traustri trú 
um tilverunnar geim 
að sál þín örugg svífi nú 
til sigurlandsins heim. 
(Ingibjörg Þorbergs.)

Hann vakir okkur yfir
og verndar hverja stund
Hann sendir sína engla
er sólin fær sér blund.

Stjörnur strjúka vangann
og stundin, hún er blíð
ég veit að Jesús Kristur
er hjá þér alla tíð.

Blessa þú nú barnið
því búið er því ból
í nótt þá muntu eiga
hjá englaföður skjól.
(Guðni Már Henningsson.)

En þó ég gráti, geta engin tár 
mér gefið framar stund á jörð með þér, 
því þú ert farin - heim í himininn. 
Með það í huga þerra ég votar brár 
og þakka vissu, er býr í hjarta mér, 
að eilífðin er okkar, vinur minn. 
(Sólveig Kristjánsdóttir.)

Þegar veturinn gengur í garð
missa tré og aðrar plöntur lauf sín tímabundið.
En þessar jurtir búa yfir lífi sem gerir þeim kleift
að bera brum þegar vorar að nýju.
Hið sama á við um dauða mannlegrar veru.
Við búum öll yfir lífskrafti 
sem mun leiða okkur í átt að nýju lífi, 
nýju hlutverki, 
samstundis
og án sársuka.
(Daisaku Ikeda.)

úr bókinni „Faith into Action“ e Ikeda

Með englum Guðs nú leikur þú og lítur 
okkar til
nú laus úr viðjum þjáninga, að fara það ég 
skil.
Og þegar geislar sólar um gluggann skína 
inn 
þá gleður okkur minning þín, elsku pabbi 
minn.
(Guðrún Sigurbjörnsdóttir.)

Þökkum kærleika og elsku, þökkum virð
ingu og trú
þökkum allt sem af þér gafstu, okkar ástir 
áttir þú. 
Því viðmót þitt svo glaðlegt var og góðleg 
var þín lund
og gaman var að koma á þinn fund.
(Guðrún Sigurbjörnsdóttir.)

Guð þig geymi góða mín
gefi frið í ljóssins heimi.
Við hlið Hans þar sem sólin skín
sofðu rótt og vel þig dreymi.

Lítill bróðir ljúfur kær
lífsins engil eignast hefur.
Hún horfir á þig nær og fjær
og hjúfrar er þú sefur.

Guð minn sendu styrk og lið
hvar sorgmæddur er og hljóður.
Blessun veit í bæn og frið
bæði föður og móður.
(Þóra Ingibjörg Sigurjónsdóttir.)

Lokið er kafla í lífsins miklu bók.
Við lútum höfði í bæn á kveðjustund.
Biðjum þann Guð, sem gaf þitt líf og tók
græðandi hendi að milda sorgarstund.

Ó, hve við eigum þér að þakka margt
þegar við reikum liðins tíma slóð.
Í samfylgd þinni allt var blítt og bjart
blessuð hver minning, fögur, ljúf og góð.

Okkur í hug er efst á hverri stund
ást þín til hvers, sem lífsins anda dró
hjálpsemi þín og falslaus fórnarlund.
Friðarins Guð þig sveipi helgri ró.
(Vigdís Runólfsdóttir.)
Minning e. Vigdísi

Ég lagði á götu sem þykir þrengst.
Mitt þol efldi reynslu styrkur.
Og gullið þitt var það, sem lýsti lengst.
Allra lengst inn í dauðans myrkur.
(Sigurjón Friðjónsson.)

Vertu, góði Guð, hjá mér, 
gleði sönn er veitt af þér. 
Gjörðu bjart mitt berskuvor, 
blessa, faðir, öll mín spor.

Þú veist alltaf um minn veg, 
allt þú veist, sem tala ég, 
öll mín verk sér auga þitt, 
einnig hjartalagið mitt. 
(Einar Jónsson.)

Þegar raunir þjaka mig 
þróttur andans dvínar 
þegar ég á aðeins þig 
einn með sorgir mínar. 
Gef mér kærleik, gef mér trú, 
gef mér skilning hér og nú. 
Ljúfi drottinn lýstu mér, 
svo lífsins veg ég finni 
láttu ætíð ljós frá þér 
ljóma í sálu minni. 
(Gísli á Uppsölum.)

Ég þekki veg
hann viss og glöggur er,
ei villist neinn
sem eftir honum fer.
En þyrnar vaxa þessum vegi á
hann þröngur er
en samt hann rata má.
Hann leiðir oss í frið, í frið
og flytur oss
að Drottins hægri hlið.
(Steindór Briem.)
Séra Steindór Briem í Hruna

Máría, ljáðu mér möttul þinn,
mæðir hretið skýja;
tekur mig að kala á kinn,
kuldi smýgur í hjartað inn;
mér væri skjól að möttlinum þínum hlýja.

Þegar mér sígur svefn á brá
síðastur alls í heimi,
möttulinn þinn mjúka þá,
Móðir, breiddu mig ofan á,
svo sofi ég vært og ekkert illt mig dreymi.
 (Einar Ól. Sveinsson)

En er sígur sól,
sérhver glæta deyr,
og þig, æska mín,
aldrei sé ég meir.
(Þýð. Magnús Ásgeirsson.)

Kvöldið er fagurt, sól er sest
og sefur fugl á grein.
Við skulum koma vina mín
og vera saman ein.

Ég þekki fagran lítinn lund,
hjá læknum upp við foss.
Þar sem að gróa gullin blóm,
þú gefur heitan koss.

Þú veist að öll mín innsta þrá
er ástarkossinn þinn,
héðan af aðeins yndi ég
í örmum þínum finn.

Ég leiði þig í lundinn minn,
mín ljúfa, komdu nú.
Jörðin þó eigi ótal blóm,
mín eina rós ert þú.
(Ingólfur Þorsteinsson.)

Vér biðjum þig, Drottinn, að blessa þá hrjáðu, 
þú birtir oss syndugum mátt þinn á jörð.
Lát náðarsól rísa, veg þeim öllum vísa
er villir fóru leið, hafa týnt sinni hjörð.

Þú leiðir oss, Drottinn, að lindunum hreinu,
þú ljósið þitt kveikir við himnanna stól. 
Um tíma þó syrti, þá brátt aftur birtir,
þú breiðir út þinn faðm og veitir oss skjól.

Vér flytjum þér lofgjörð, þú líknar og græðir
og léttir oss göngu í stormanna klið.
Frá ánauð og helsi gef hjörð þinni frelsi,
þín hjálp er jafnan nær. Ó, Guð, veit oss frið.
Veit oss þinn frið.
(Óskar Ingimarsson)

Meðan veðrið er stætt, berðu höfuð hátt 
og hræðstu eigi skugga á leið. 
Bak við dimmasta él glitrar lævirkjans ljóð 
upp um ljóshvolfin björt og heið. 
Þó steypist í gegn þér stormur og regn 
og þó byrðin sé þung sem þú berð, 
þá stattu fast og vit fyrir víst, 
þú ert aldrei einn á ferð. 
(Þýð. Óskar Ingimarsson)

Undir háu hamrabelti
höfði drúpir lítil rós.
Þráir lífsins vængja víddir
vorsins yl og sólarljós.
Ég held ég skynji hug þinn allan
hjartasláttinn rósin mín.
Er kristallstærir daggardropar
drúpa milt á blöðin þín.

Æsku minnar leiðir lágu
lengi vel um þennan stað, 
krjúpa niður kyssa blómið
hversu dýrðlegt fannst mér það.
Finna hjá þér ást og unað
yndislega rósin mín.
Eitt er það sem aldrei gleymist, 
aldrei, það er minning þín.
(Guðmundur G. Halldórsson.)
(Guðmundur Halldórsson.)
 Rósin e Guðmund

Í dag við hugsum til þín elsku afi
og allt sem fyrir okkur hefur gert.
Þú hefur verið okkar gleðigjafi
gjöfum miðlað, hönd þín leiddi hvert
sem vegur lá til þroska guðs í geymi
um götu sem að reynist mörgum hál
svo farnast megi vel í hörðum heimi
og heiðarleikann rækta í barnsins sál.

Við biðjum þess að ævikvöld þitt megi
aðeins birtu og gleði færa þér.
Sól á lofti sem á sumardegi
sem morgunroði líði dagur hver.
Eins og löngum alltaf sæll og glaður
eigir í vændum mörg ógengin spor.
Hjartans þakkir, heill þér heiðursmaður
um hugans lendur birtist sól og vor.
(Guðmundur Halldórsson.)
birtist 26. jan. 08 ort um Jón Árnason áttræðan

Sárt er mér í minni.
Sakna ég þín vinur.
Minnist þeirra mörgu
mætu gleðistunda
sem við áttum saman.
Sólu fegur skína
allar þær og eiga
innsta stað í hjarta.
(J.G.S.) 

Í vor kom ég sunnan með sólskin í hjarta,
hún seiddi mig dýrðin á landinu bjarta.
Ó íslenska byggð, þú átt ein mína tryggð.
Ó íslenska byggð, þú átt ein mína tryggð.
Ég byggði mér hreiður við bakkana lágu
og bjó þar með ungunum, fallegu, smáu.
Í friði og ást sem að aldreigi brást.

Og bóndinn minn prúður á bakkanum undi.
Hann brosti við ungunum léttum á sundi.
Þeir léku sér dátt, og þeir döfnuðu brátt.
En dag nokkurn glumdi við gjallandi seiður,
Það glampaði eldur, ég flúði mitt hreiður.
Og bóndinn minn dó, þá var brostin mín ró.
Og annar minn vængur var brotinn og blóðið
með brennandi sársauka litaði flóðið.

Ég hrópaði hátt út í heiðloftið blátt:
„Ó flýið þið börn mín til framandi stranda,
með fögnuði leitið þið öruggra landa.“
Svo hvarf hún mér sýn ljúfust hamingjan mín.
Við íslensku vötnin er fegurð og friður
og fagnandi ríkir þar vornæturkliður.
Ef gefið þið grið, öllum fuglunum frið.
Ef gefið þið grið, öllum fuglunum frið.
(Jakob V. Hafstein)

Af sjúkum í lífinu segir svo fátt
og sjaldnast þeim vegirnir greiðir.
Þú veist það mín kæra þú afa þinn átt
ætíð, þó hér skilji leiðir.

Siggu við kveðjum með sorgmæddum róm
en svo verður örlögum taka.
Við munum á leiði þitt bera þér blóm
í bæninni yfir þér vaka.
(Friðrik Stefánsson.)

Skjótt hefur sól brugðið sumri,
því séð hef ég fljúga
fannhvíta svaninn úr sveitum
til sóllanda fegri;
sofinn er nú söngurinn ljúfi
í svölum fjalladölum,
grátþögull harmafugl hnípir
á húsgafli hvurjum.
(J.H.)

Blámi dagsins
gefur fyrirheit
geislar sólar
bræða mjúkan snjóinn

Handan við sjónarrönd
liggur slóð þín
á mörkum veruleikans
byrjar nýr dagur.
(Anna S. Björnsdóttir.)
Vetrardagur e. Önnu

Eins og blóm án blaða
söngur án raddar
skyggir dökkur fugl heiðríkjuna.
Vorið, sem kom í gær,
er aftur orðið að vetri.
(Magnús Jóhannsson.)
Sorg e Magnús frá Hafnarnesi.

Draumanna höfgi dvín 
dagur í austri skín. 
Vekur mig, lífi vefur 
mjúka mildings höndin þín. 
Dagleiðin erfið er 
óvíst hvert stefna ber. 
Leiðir mig, langa vegu, 
mjúka mildings höndin þín. 
Sest ég við sólarlag 
sátt er við liðinn dag. 
Svæfir mig, svefni værum, 
mjúka mildings höndin þín. 
(Eygló Eyjólfsdóttir.)

Ég heyri vorþyt um loftið líða,
sé ljóma gulls á efstu brún.
En þá er vetrarins veldi lokið,
er vorið strýkur um engi og tún.

Það falla tónar úr hæstu hæðum,
frá hörpu söngfugls bak við ský.
Allt gleðst með léttfleygu loftsins barni,
sem leitar fagnandi heim á ný.

Að reika um vorlönd er dásemd drauma,
þar dreg ég skó af fótum mér.
En skelfist eigi, þótt ellin kalli,
því aftanskinið oft fegurst er.
(Arnfríður Sigurgeirsdóttir.)
Úr ljóðinu Vorboðinn e Arnfríði

Þeir segja þig látna, þú lifir samt 
og í ljósinu færð þú að dafna. 
Því ljósi var úthlutað öllum jafnt 
og engum bar þar að hafna.

Frá litlu hjarta berst lítil rós, 
því lífið þú þurftir að kveðja. 
Í sorg og í gleði þú senda munt ljós, 
sem að mun okkur gleðja. 
(Guðmundur Ingi Guðmundsson.) 
Lítil kveðja að handan e. Guðmund Inga

Er vaknaði bjartur dagur í dróma,
döggin þig grætur með hugljúfum tárum.
Minningar fagrar í huganum hljóma,
himnanna litir mig faðma í sárum.

Þú réttir faðm á lífsins leið, 
lýstir margan efa. 
Þér ávallt virtist gatan greið, 
grátinn vildir sefa.

Með trega í hjarta ég missi mátt, 
minnist þá góðra funda. 
Ljósið þér stefni í nýja nátt, 
nægt er þar gleðistunda. 
(Jóh. Gunnars.) 
Handan við hafdjúpin bláu,
hugur minn dvelur hjá þér,
ég vil að þú komir og kyssir
kvíðann úr hjarta mér.

Hvítu mávar, segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann,
hvítu mávar, segið þið honum,
að hann sé það allt, sem ég í brjósti ann.

Þótt þú færir burt, ég hugsa enn sem áður,
um okkar liðnu tíð, er ég þig fann.
Hvítu mávar, segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann.
(Björn B. Magnússon.)

Minningabrotin og burtflogin stund
og bjartasta vonin um fagnaðarfund
er gull sem við geymum í ranni.
Nú eigum við þvílíkan allsnægtasjóð
og auðugust erum af þessari þjóð.
En þrautin er innra með manni.

Hve lengi er auðvelt að ylja sér við
þær indælis stundir er fékk okkar lið?
Skarð er nú höggvið í hópinn.	
(gis.)
- Grétar Ingi Símonarson orti til mágkonu sinnar, 
Jóhönnu Jóhannsdóttur
- 
För okkar heldur áfram
við höldum áfram að læra að þekkja fólk
elskum það á meðan það er að deyja
jafnt og við elskuðum áður

Og stundum kynnumst við fólki
í stílhreinni jarðarför
kynnumst sjálfum okkur, lútandi höfði
í nýfæddum skilningi haustsins
sem er orðið árstíðin okkar
Búrgúndírauð eins og leðurskór frá París

Andartak verður líf okkar logagyllt
og við fljúgum ósýnilegum vængjum
á vit morgunroðans

Höldum svo áfram að læra að þekkja
(Anna S. Björnsdóttir.)
Vegferð e Önnu

Á litlum skóm ég læðist inn 
og leita að þér, afi minn. 
Ég vildi að þú værir hér 
og vært þú kúrðir hjá mér.

Ég veit að þú hjá englum ert 
og ekkert getur að því gert. 
Í anda ert mér alltaf hjá 
og ekki ferð mér frá.

Ég veit þú lýsir mína leið 
svo leiðin verði björt og greið. 
Á sorgarstund í sérhvert sinn 
ég strauminn frá þér finn.

Ég Guð nú bið að gæta þín 
og græða djúpu sárin mín. 
Í bæn ég bið þig sofa rótt 
og býð þér góða nótt. 
(S.P.Þ.)

Þótt vindar blási veröld í,
og vofi yfir kólguský,
þá mundu hann, er böl þitt ber,
sem bróðir þinn og Drottinn er.
Og náð hans nægir þér.

Hann kom að opna augun blind,
hann er þín hjálp í villu og synd,
þótt sortni fyrir sjónum þér,
hinn sami í gær og dag hann er.
Og náð hans nægir þér.

Hann er það ljós við öll þín spor,
er eilífð boðar, líf og vor,
hann verndar þetta veika ker,
sem valt í senn og brothætt er.
Og náð hans nægir þér.

Og hví skal þá ei hjartans þökk
sig hefja yfir skýin dökk?
Þú veist, að þína byrði ber
sá bróðir, sem þinn Drottinn er.
Og náð hans nægir þér.
(Sigurjón Guðjónsson)

Stutt er dvöl
í stundar heimi
líður líf
fyrr en lýði varir,
sem hvirfilbylur
um haf strjúki,
ljómi leiftur
um loftboga.
Hvað er lífið?
Ljósið sem slokknar, 
blásin bóla, 
sem brestur og hjaðnar, 
bogi sem brotnar
á bana ströndum, 
hjóm, hégómi, 
hrapandi stjarna.
(Jón Ólafsson.)
Úr bókinni 60 kvæði  eftir Jón

Þú hvarfst 
þér sjálfum og okkur 
hvarfst 
inn í höfuð þitt

dyr eftir dyr luktust 
og gátu ei opnast á ný 
þú leiðst 
hægt á brott 
gegnum opnar bakdyr 
bústaður sálarinnar 
er hér enn 
en stendur auður 
sál þín er frjáls 
líkami þinn hlekkjaður 
við líf 
sem ekki er hægt að lifa 
þú horfðir framhjá mér 
tómum augum 
engin fortíð 
engin framtíð 
engin nútíð 
við fengum aldrei að kveðjast. 
(Tove Findal Bengtsson - 
þýð. Reynir Gunnlaugsson)

Ó, pabbi minn, hve undursamleg ást þín var.
Ó, pabbi minn, þú ávallt tókst mitt svar. 
Aldrei var neinn svo ástúðlegur eins og þú. 
Ó, pabbi minn, þú ætíð skildir allt.

Liðin er tíð, er leiddir þú mig lítið barn. 
Brosandi blítt, þú breyttir sorg í gleði.

Ó, pabbi minn, ég dáði þína léttu lund. 
Leikandi kátt, þú lékst þér á þinn hátt. 
Ó, pabbi minn, hve undursamleg ást þín var. 
Æskunnar ómar ylja mér í dag.
(Þorsteinn Sveinsson.)

Í kvöld horfa augu himins
undrandi á mennina,
sjá og undrast
hve illa gengur
að skilja guð.
(Dóra Kondrup)
áður óbirt ljóð  (Úr Orðabók, 2006) 
birt með greinum um Dóru 10.7.06

Mitt ljóð er aðeins lítið þakkarorð 
til lífsins, þess sem við gengum bæði. 
Þú varst sú rós sem innst í hjarta óx, 
ég alltaf vildi að sú rós þar stæði.

Alltaf skal ég muna bjarta brá 
og brosið sem að fyllti andlit þitt. 
Við vorum ung, þú áttir hjarta mitt, 
og ekki neitt fékk breytt því sem ég sá.

Við lifðum saman ljúfa daga og sára, 
því lífsins vegur stundum grýttur er 
og engar þrautir alveg lausar tára, 
en unaðsstundir lifa í hjarta mér.
(Bjarni Marinó Þorsteinsson.)

Minningar mig margoft taka
muna skal ég liðna tíð
yfir mér skal alltaf vaka
þitt indælt bros og augun blíð.
(Bjarni Marinó Þorsteinsson.)

Á hörpunnar óma við hlustum í kvöld,
mín hjartkæra, draumfagra meyja, 
og tunglskinið hefur sín töfrandi völd,
er tónarnir síðustu deyja.

Í hillingum sjáum við sólfagra strönd,
þar svifum við tvö ein um draumfögur lönd,
og tunglskinið hefur sín töfrandi völd,
er tónarnir síðustu deyja.

Er nóttin oss býður sín litskreyttu ljós,
sem leiftra um himinsins veldi,
þá gef ég þér ást mína, heiður og hrós,
og hamingju á þessu kvöldi.

Við dönsum og syngjum mitt seiðandi lag,
unz sjáum við roða hinn komandi dag,
og þá áttu ást mína, heiður og hrós,
og hamingju frá þessu kveldi.
(Theódór Einarsson.)

Mig seiðir heimþrá, hjartanu blæðir
hugur er bundinn minningablæ.
Eyjar og voga árroðinn klæðir.
Andvari vorsins leikur við sæ.

Ó mín Heimaey í faðm þinna fjalla
nú flyt ég söngva og ljóðamál.
Þér vil ég færa þá fegurð alla
er ég finn besta í minni sál.

Þó ég sé fjarri blámóðu bundinn,
bernskan er ætið mitt óskaland.
Æ geymir hugur sólroðuð sundin 
svimháa kletta og fjörusand.

Ó mín Heimaey nú minn hinsti óður 
á hafsins bárum að ströndu fer.
En farleið tímans ég fylgi hljóður 
uns fölvi nætur hér líknar mér.
(Höf. ók.)

Og allt var skini skartað 
og skjól við móðurhjartað, 
hér leið mín bernskan bjarta 
við bjargfuglaklið. 
Er vorið lagði að landi, 
var líf í fjörusandi, 
þá ríkti unaðsandi 
í ætt við bárunið.

Þegar í fjarskann mig báturinn ber 
og boðinn úr djúpi rís.
Eyjan mín kæra, ég óska hjá þér 
að eigi ég faðmlögin vís.

Þótt löngum beri af leiðum 
á lífsins vegi breiðum, 
Þá finnst á fornum eiðum 
margt falið hjartamein. 
En okkar æskufuna 
við ættum þó að muna 
á meðan öldur una 
í ást við fjörustein.
(Ási í Bæ.)

Ó, gamla gatan mín 
ég glaður vitja þín 
og horfnar stundir heilsa mér. 
Hér gekk ég gullin spor 
mín góðu bernskuvor, 
sem liðu burt í leik hjá þér.....
(Ási í Bæ.)

Dagurinn kveður, mánans bjarta brá 
blikar í skýja sundi. 
Lokkar í blænum, leiftur augum frá, 
loforð um endurfundi.

Góða nótt, góða nótt, 
gamanið líður fljótt, 
brosin þín bíða mín, 
er birtan úr austri skín.

Dreymi þig sólskin og sumarfrið, 
syngjandi fugla og lækjarnið. 
Allt er hljótt, allt er hljótt 
ástin mín, góða nótt. 
(Ási í Bæ)

Ást þín er fersk og í engu breytt
í annríki hefir þú stutt og leitt
mig og aðra sem með þér fóru.
– Þá skuld mína aldrei get ég greitt.
(Sigurður Snorrason.)
 
Sigurður b. á Gilsbakka í Hvítársíðu, 1894-
1978, orti kvæði til Önnu Brynólfsdóttur, 
1906-2003, sem lýkur á þessu erindi.

Guð þig leiði sérhvert sinn 
sólarvegi alla.
Verndarengill varstu minn, 
vissir mína galla.

Hvar sem ég um foldu fer, 
finn ég návist þína
Aldrei skal úr minni mér, 
mamma ég þér týna.
(Jón Sigfinnsson.)

Elskulega amma, njóttu
eilíflega Guði hjá,
umbunar þess, er við hlutum
ávallt þinni hendi frá;
þú varst okkur ungu hjörtum,
eins og þegar sólin hlý,
vorblómin með vorsins geislum
vefur sumarfegurð í.

Hjartkær amma, far í friði,
Föðurlandið himneskt á,
þúsundfaldar þakkir hljóttu 
þínum litlu vinum frá.
Vertu sæl um allar aldir,
alvaldshendi falin ver,
inn á landið unaðsbjarta,
englar Drottins fylgi þér.
(Berglind Árnadóttir.)

Elskulega mamma mín
mild og blíð var höndin þín.
Æskusporin átti ég smá
oft þú gladdir hugann þá.

Létt og björt var lundin þín
líkt og í heiði er sólin skín.
Margar fagrar minningar
man ég enn til huggunar.

Enn rís sól við austurfjöll
árdagsgeislar skína á völl.
Eins er mynd þín hrein og há
hún mér lýsir velferð á.

Þegar loks mín lokast brá
og lýk ég göngu jörðu á.
Ég bíð þín milda móðurhönd
mig leiði þá í sjónarlönd.
(Pálína Pálsdóttir.)
ort um Málfríði Þórarinsdóttur, f. 1877, d. 1946
móður Pálínu f. 1919, d. 2003

Löngum sótti á söngvamiðin, 
seiðandi í hljómakliðinn.
Röddin tær og tónaþýð.
Hann varð yndi allra kóra, 
átti þarna gleði stóra.
Leikandi var lundin blíð.

Margt var iðjað, aldrei hikað, 
aldrei frá því góða hnikað.
Verkin mæra manninn vel.
Ríka hjálparlund hann átti,
hönd út rétti þar hann mátti.
Hans er gjöfult hugarþel. 
(Helgi Seljan.)
Úr ljóði um bróður Helga, 
Halldór Friðriksson níræðan

Trúarinnar traust og styrkur 
tendrar von í döpru hjarta. 
Eilífðin er ekki myrkur, 
eilífðin er ljósið bjarta. 
(Helgi Sæmundsson.)

Þú fagra blómið blóma sem blómstrar jörðu á. 
Þú fegurst rósin rósa sem reynist vera oss hjá. 
Í garði þeim sem gengur þú er gjarnan þig að sjá. 
Þú fagra rósin rósa sem reyndist vera oss hjá. 
Þín angan unað vekur og örvar lífsins þrá. 
Hún sorg og sút burt hrekur og sefar grátna brá. 
Því gakktu hljótt um garðinn þinn og grunda hvert eitt spor, 
Þú fagra blómið blóma sem blómstrar sérhvert vor. 
(Einar Steinþórsson.)

Er lít ég yfir liðin ár 
mér ljóst í hjarta skín, 
þú þerraðir móðir trega tár 
og traust var höndin þín. 
Þú gafst mér allt, sem áttir þú 
af ástúð, von og trú. 
Og því er nafn þitt móðir mín 
í mínum huga nú. 
Þú leiddir mig, sem lítið barn 
og léttir hverja þraut. 
Við blómskreytt tún og hrímhvítt hjarn 
ég hjá þér ástar naut. 
Nú þegar lífs þíns lokast brá 
frá langri ævi stund. 
Er gott að hvílast Guði hjá 
og ganga á Drottins fund. 
(Einar Steinþórsson.)

Í bænum okkar, besti afi
biðjum fyrir þér
að Guð sem yfir öllu ræður, 
allt sem veit og sér
leiði þig að ljóssins vegi
lát'  þig finna að, 
engin sorg og enginn kvilli
á þar samastað.

Við biðjum þess í bænum okkar
bakvið lítil tár, 
að Guð sem lífið gaf og slökkti 
græði sorgarsár.
Við þökkum Guði gjafir allar
gleði og vinarfund
og hve mörg var ávallt með þér
ánægjunnar stund.
(Sigurður Hansen)

Á kveðjustund er þungt um tungutak 
og tilfinning vill ráða hugans ferðum. 
Því kærum vini er sárt að sjá bak 
og sættir bjóða Drottins vilja og gjörðum. 
En Guðs er líka gleði og ævintýr 
og góð hver stund er minningarnar geyma. 
Farðu vel, þér fylgir hugur hlýr 
á ferð um ljóssins stig, og þagnarheima. 
(Sigurður Hansen)

Mamma, ég man þá daga, 
man þína hvítu sterku hönd.
Ein kunni hún allt að laga 
og opna hlið í drauma lönd.
Stoltari en stormaveldin, 
sterkari en élja kveldin
varði hún æskueldinn,
árdaga og fagra strönd.

Góða ég sé þú grætur.
Grátperla skín á vanga þér.
Vakir þú veik um nætur, 
vakir og biður fyrir mér.
Mamma, þitt móðurhjarta 
mildara en sólin bjarta 
sendir í húmið svarta 
sólskinið hvar ég fer.
(Sigurður Hansen)
Mamma, e Sigurð

Lífið rennur sem lækur 
með lygnu og djúpan hyl 
grefur sér farveg og fellur 
um flúðir og klettagil. 
Við bakkana beggja megin 
blandast hin tæra lind 
uns lækurinn orðinn er 
allur annarra spegilmynd.

Lækurinn minnir á lífið 
lindin er tær og hrein 
í fljótið ber hann öll fræin 
sem falla af næstu grein. 
En fljótið er lífsins ferja 
er flytur með þungum straum 
ljóðið um lindina tæru 
lækjarins óskadraum. 
(Sigurður Hansen.)

Inn milli fjallanna hér á ég heima,
hér liggja smaladrengsins léttu spor.
Hraun þessi leikföng í hellinum geyma,
hríslan mín blaktir enn í klettaskor.
Við þýðan þrastaklið
og þungan vatnanið
æskan mín leið þar sem indælt vor.
(Guðm. Magnússon)

Ver þú sæll í heimi hljóma,
himneska áttu leyndardóma,
fólgna í sál og fingrum þér,
oft hafa svalað sálu minni,
samhljómar frá hendi þinni.
Guð launi allt er gafstu mér.
(Geirrún Ívarsdóttir.)

Þú komst eins og ljóð,
inn í vitund vorsins,
með von í hjarta.
Þú þráðir lífið í landi draumsins,
og ljósið bjarta.
Kristalsdögg í guðdómsbirtu
táraflóðið titrar,
og tónabylgjur fagna þínum fundi.
Nú ertu sæll minn kæri vinur,
sólargeislar kyssa þína mund.
(Hrefna Sigurðardóttir.)
- um Þórð Jónsson, mág Hrefnu

Takk fyrir tímann sem með þér áttum, 
tímann sem veitti birtu og frið. 
Ljós þitt mun loga og leiðbeina áfram, 
lýsa upp veg okkar fram á við.

Gefi þér Guð og góðar vættir 
góða tíð yfir kveðjuna hér, 
þinn orðstír mun lifa um ókomna daga, 
indælar minningar í hjarta okkar ber. 
(P. Ó. T.)

Sofðu engill, senn er nóttin nærri, 
svanirnir fela höfuð undir væng. 
Dagurinn hefur gefið okkur gjafir, 
gefur nóttin sína mjúku sæng.

Sofðu engill, augun leggðu aftur, 
álfarnir geyma fögru gullin þín. 
Dagurinn hefur kveðjuorðin kallað, 
hvíslar nóttin næturljóðin sín.

Sofðu, engill, finndu fagra drauma, 
fuglar í laufi lokað hafa brá. 
Dagurinn bakvið fjöllin hefur farið, 
friðarnóttin felur okkur þá.

Sofðu, engill, engu skaltu kvíða, 
andar golan yfir mýrarsef. 
Dagurinn var svo vorbjartur og fagur, 
vefur nóttin drauma þinna stef.

Sofðu, engill, sólbjartur á vanga, 
svífur máni yfir höfin breið. 
Dagurinn gaf þér visku, kjark og vonir, 
verndar nóttin þig á langri leið. 
(Friðrik Erlingsson.)

Vinkona mín
sem brosir
stór og falleg
hjá sólinni í apríl

Þú ert sú sem horfir
í fegurðarátt
meðan hlýjan læðist
í augu þín og hár

Vinkona mín á himninum
á morgun springur sólin í maí út
og gægist um endalaust hnappa
gatið
á blússunni þinni.

Vinkona mín
(Steinunn Sigurðardóttir.)

Þögninni einni segjum okkar sorg.
Sungin var gleðin út í vind sem blés.
Spor lágu burt úr dalnum annan dag,
Dögg féll af greinum lítils reynitrés.
Þögninni einni segjum okkar sorg.
(Halldóra B. Björnsson.)

Ég elska lífið og þess töfrasvið.
Ég elska fólkið, djarft og valið lið.
Ég elska vorsins undur geislamátt.
Ég elska flug, sem stefnir djarft og hátt.
( Bjarni Þorsteinsson.)
Bjarni kennari - ekki prestur

Við áttum hér saman yndisleg ár
af þeim geislarnir skína.
Nú falla að lokum fjölmörg tár
á fallegu kistuna þína.
(D.Þ.)
(Dísa Þórðard.)

Við áttum saman eitt sinn vor 
þá æskan kynnti líf og þor, 
við lögðum saman lífs á veg 
og leiðin sýndist yndisleg.

Og lífið gaf og lífið tók 
það okkur saman reynslu jók, 
við bæði saman áttum allt 
var oftast hlýtt en stundum kalt.

En nú er komin stundin sú 
á burtu farinn ert þú nú, 
þú vinur kær sem varst mér allt 
mitt lífsins ljós, mitt sálar skart.

Nú gengin ertu á Guðs þíns veg 
ég græt svo harmi slegin treg, 
en ætíð mun ég muna þann 
sem gaf mér þennan góða mann.

Ég þakka vinur, þakka allt 
sem gæfan okkur báðum galt. 
Það er mín trú, mitt trausta skor 
að aftur finnumst annað vor. 
(Höf. ók.)

Dæmdu eigi breyskan bróður,
brjóttu ei hið veika strá;
lyftu heldur hönd til varnar
hverjum þeim, sem aðrir smá.

Allt er líf af einum stofni,
örlög tvinnuð mín og þín.
Undir sora og synda hjúpi
sólhrein perla tíðum skín.

Hver fær lesið letur hjartans,
leynirúnir innra manns?
Hver er sá, er kannað geti, 
kafað sálardýpi hans?

Margt í hafsins hyljum djúpum
hulið er, sem enginn leit.
Margt í sálum manna leynist
meira og betra en nokkur veit.

Skammt vér sjáum, blindir blínum
báðum augum, látum hægt.
Hví skal myrða menn með orðum?
Margt er hulið, dæmum vægt.

Auðlegð hjartans enginn reiknar
eða sálarfátækt manns.
Hvar er vog, er vegið geti
vonir eða sorgir hans. 
(Richard Beck.)

Minn hjartaslátt, minn andardrátt, 
minn mikla mátt 
nú má ég sáttur lofa. 
Þó stórt og smátt ég hafi átt, 
mér fylgir fátt 
er fer ég brátt að sofa.
(Kristján Hreinsson.)

Þú hittir þig sjálfan í hugmyndaflóði 
á hraðferð um lífið á veraldarbraut, 
þú vakir og biður, þú vonar í hljóði 
og viskan er lausn þín á sérhverri þraut.

Þú kallar á Guð ef þú kemst ekki hraðar, 
þinn kærleikur lifir þó trúin sé veik. 
Hin eilífa vitund er alltaf til staðar 
og ástin er nærtæk í starfi og leik.

Þú horfir á lífið og heiminn þú skoðar, 
í huganum tekur þú sjálfur til máls. 
En myndin af Guði er máttur sem boðar 
að maðurinn verði að eilífu frjáls.

Já mundu það vinur, á meðan þú lifir, 
að myndin af Guði er allt sem þú sérð. 
Og viskunnar máttur hann vakir þér yfir
á veraldarbrautinni hvert sem þú ferð. 
(Kristján Hreinsson.)

Hvert gengið spor sem tíminn burtu tekur
fær tilgang þegar lífið skoðað er,
og öll þau blóm sem glaðlegt vorið vekur 
þau virkja söng sem ávallt hljómar hér.

Því söngurinn hann fer með tímans takti
um táradal er fögur jurt þar grær
og sérhvert blóm sem vorið áður vakti
í vitund manns um eilífð lifað fær.

En þegar yfir öllu gleðin gnæfir
er gott að hafa bæði kjark og þor
og hverri sál með hjartagæsku hæfir
að hugleiða í þögn hvert gengið spor.
 (Kristján Hreinsson.)
Hvert gengið spor e kristján

Á bláum hestum hugans 
um himin minn ég svíf, 
ég sé í djúpum draumi 
að dauðinn skapar líf. 
Þar búa ótal andar 
og áfram streyma þeir. 
Þar er í lausu lofti 
eitt ljós sem aldrei deyr. 
(Kristján Hreinsson.)

Hann Guð hann mun þess gæta
þú getir sofið rótt,
hann lætur ljóssins engla 
lýsa þér um nótt.

Þegar myrkrið mætir
þú mannst hann vel þín gætir,
hann öll þín verk í veröldinni sér.
Og þegar ljósið logar
og lífið í þig togar
þá fljúga himins englar yfir þér.
(Kristján Hreinsson.)

Undir bláhimni blíðsumars nætur 
barstu’ í arma mér rósfagra mey. 
Þar sem döggin í grasinu grætur, 
gárast tjörnin í suðrænum þey. 
Ég var snortinn af yndisleik þínum, 
ástarþráin er vonunum felld. 
Þú ert ljósblik á lífshimni mínum, 
þú ert ljóð mitt og stjarna í kveld.

Ég vil dansa við þig meðan dunar 
þetta draumblíða lag sem ég ann. 
Meðan fjörið í æðunum funar, 
og af fögnuði hjartans sem brann. 
Og svo dönsum við dátt, þá er gaman 
meðan dagur í austrinu rís. 
Og svo leiðumst við syngjandi saman 
út í sumarsins paradís. 
(Magnús K. Gíslason.)

Ef væri ég söngvari syngi ég ljóð 
um sólina, vorið og land mitt og þjóð. 
En mömmu ég gæfi mín ljúfustu ljóð, 
hún leiðir mig, verndar og er mér svo góð.

Ef gæti ég farið sem fiskur um haf 
ég fengi mér dýrustu perlur og raf. 
Og rafið ég geymdi og gæfi ekki braut 
en gerði henni mömmu úr perlunum skraut.

Ef kynni ég að sauma ég keypti mér lín 
og klæði ég gerði mér snotur og fín. 
En mömmu úr silki ég saumaði margt 
úr silfri og gulli, hið dýrasta skart. 
 (Páll Jónsson Árdal)

Ég kveð þig mamma, en sé um svið 
að sólskin bjart þar er, 
sem opnar hlið 
að fögrum frið, 
og farsæld handa þér. 
Því lífs er stríði lokið nú, 
en leiðina þú gekkst í trú 
á allt sem gott og göfugt er 
og glæðir sálarhag. 
Það ljós sem ávallt lýsti þér, 
það lýsir mér í dag.

Ég kveð þig, mamma, en mildur blær 
um minninganna lönd, 
um túnin nær og tinda fjær, 
mig tengir mjúkri hönd, 
sem litla stúlku leiddi um veg, 
sú litla stúlka – það var ég, 
og höndin – það var höndin þín, 
svo hlý og ljúf og blíð. 
Ég kveð þig, elsku mamma mín, 
en man þig alla tíð. 
(Rúnar Kristjánsson.)

Ég sá í bernsku
í djúpri fjarlægð
hvar augu blikuðu
á tæpri stund.

Ég sá í nálægð 
á nýjum degi
hvar augu blikuðu
í djúpri kyrrð.

Og enginn veit 
hvað það var og er.
Ó, nálægð djúp,
ó, stund sem fer.
 (Jón Óskar)

Mamma, elsku mamma,
man ég augun þín.
Í þeim las ég alla,
elskuna til mín.

Mamma, elsku mamma,
man ég þína hönd.
Bar hún mig og benti,
björt á dýrðarlönd.

Mamma, elsku mamma,
man ég brosið þitt.
Gengu hlýir geislar,
gegnum hjarta mitt.

Mamma, elsku mamma,
mér í huga skín.
Bjarmi þinna bæna,
blessuð versin þín.

Mamma, elsku mamma,
man ég lengst og best.
Hjartað blíða, heita,
hjarta er ég sakna mest.
(Sumarliði Halldórsson.)

Við kveðjum þig, vinur, í síðasta sinn 
og söknuður hug okkar fyllir. 
Nú minningar vakna um vinskap og tryggð 
er vorsólin tindana gyllir.

Nú þakkað skal allt sem við áttum með þér, 
það ætíð mun hug okkar fylla. 
Brátt sumarið kemur með sólskin og yl 
þá sólstafir leiðið þitt gylla. 
 (Aðalheiður Hallgrímsdóttir)

Ó, himins blíða hjartans tár 
er hjúpar sorg, þótt blæði sár, 
þín miskunn blíð, hún mildar barm, 
hún mýkir tregans sára harm. 
Þú ert það ljós, það lífsins mál, 
er ljúfur drottinn gefur sál.

Nú hljóð er stund, svo helg og fríð, 
að hjarta kemur minning blíð. 
Hún sendir huga bros þitt bjart, 
blessar, þakkar, þakkar allt. 
Hún minnir sál á sorgaryl, 
sendir huggun hjartans til. 
(Steinunn Þ. Guðmundsdóttir.)

Sjáðu á himni
hátt yfir fjöllin
rísandi roða.
Ljós og litir
leika um skýin, 
birtingu boða.

Maðurinn sínum
sorgum gleymir
og sefast lætur,
er dagsbrún dreifir
döpprum skuggum
dimmrar nætur.

Mönnum er fjarlægt
í morgunsins veldi
myrkrið að kveldi.
 (Á.G. Finnsson.)

Að degi liðnum kviknar ljós við ljós,
öll loftsins bláfirð skín í silfurvefjum;
í bleikum fjarska blikar ljóssins ós,
þar brenna rósaský með gullnum trefjum.

Svo bjarma í hug mér bros þín glöð og skær,
svo bjart var heiði dags í augum þínum
og ljóma og yl þín endurminning slær
á allt, sem kemur nálægt vegum mínum.

Ei deyr, sá gefur bros og blíðumál 
því bros og hjartans orð á jörðu lifir;
fer stillt og hljótt úr eins í annars sál
og eilífbjart það vakir mannheim yfir.
(Steindór Sigurðsson.)

Er vaggar skip á úthafsbreiðu öldunum
og undraljóma á sæinn máninn slær.
En bjart er yfir báru hvítu földunum,
er brosir máni á himni unaðskær.
Þá farmann dreymir um fortíð horfna.
Hann fær vart blundað þó taki að morgna
– og dreymir –
En andvörp hans með öldugjálfri hljóðna þá.
er Eygló morgunhljóma á hafið slær.
(Sigfús Erlingsson.)
Haustnótt á hafinu e  Sigfús

Haustfölva slær á hlíðarvangann rjóða,
hjartsláttur dvín, og liðin sumarganga.
Voðin er unnin, vafin upp í stranga.
Vefarinn hefur lokið sinni skyldu.
Næst mun sér annar nema þarna spildu.
 (J.J.)
sennilega Jón Jónsson í Fremstafelli, f. 5.4. 1908, d. 17.10. 2001. 
í grein um Friðriku Kristjánsd, konu hans

Ég í óbyggðum villtist um vorfagra nótt,
og fann ekki leiðina heim.
í hjarta mér óttinn, allt var svo hljótt.
Hugurinn leitaði heim.

Himinn og hamrar runnu í eitt
ég hvíldist við einmana stein.
Er sótti að mér svefninn, ég sofnaði rótt
þá í huganum kominn var heim.

Ef þú svefnvana vakir um vorbjarta nótt
og hugur þinn leitar til mín.
Ég sefa þinn huga, svo sofnir þú rótt
í svefni kem ég til þín.
(S.H.) 
Sigríður Hinriksdóttir orti um Pétur Þorvarðarson

Munum glaðar góðar stundir,
göfugt hjarta, styrkar mundir.
Glaðværð þín, sem ljómi á láði,
lýsti upp margan skýja dag,
vermdi og bætti hugans hag.
Yfir lífið yndi stráði,
eins og fagurt sólskinslag.
(Ingibjörg Sumarliðadóttir.) 
Ljósblik liðinna daga e Ingibjörgu

Flogin er fregnin harma, 
flóa því tár um hvarma. 
Horfinn er hjartkær faðir 
og hugljúfur eiginmaður. 
Horfinn er besti bróðir, 
blikna því frændur hljóðir. 
Horfinn ættar hlynur, 
hlýr og ástríkur vinur.

Horfinn er höfðings maður, 
hjálpar og líknastaður, 
heimili hans var löngum, 
hlaðið gestristni og föngum. 
Horfinn er söngvasvanur, 
sorg og gleði vanur, 
sálir með söng að kæta 
sálum í neyð að mæta.

Syng þú svanur í friði.
Syng með englanna liði.
Syng þú eilífðaróðinn
árdags himnesku ljóðin.
Söngur þinn enn í anda
okkur svalar að vanda.
Hljómar þó hálfu fegri
í himinsveit dásamlegri.
 (Ingibjörg Sumarliðadóttir)

Minningar að honum stöðugt streyma, 
stormsöm ævi um hugann fer. 
Um liðna daga hann lætur sig dreyma 
þó líf’ans hafi nú borist á sker. 
Hann þráði og elskaði hafsins heima. 
Í hillingum allt þetta finnur og sér.

Hví er lífið stundum svona stutt,
og stormur rauna hvasst um hjartað næðir, 
og í skjótu bragði burtu flutt
hið bjarta ljós, er tilveruna glæðir?

Já, þú ert horfin héðan, svona fljótt
í heimi lokið þínum starfadegi.
En okkur finnst hér ríki niðdimm nótt,
en nísti hugann söknuður og tregi.

Við dveljum hér við hvílurúm þitt klökk
og kveðjum þig í hinsta sinni, vina.
En til þín streymir heitust hjartans þökk
fyrir horfna tíð og kæru samfylgdina.

Þín endurminning eins og geisli skín
á okkar leið og mýkir hjartans sárin.
Já, vertu sæl, við sjáumst, vina mín,
í sælu guðs, er þerrar harmatárin.
(Höf. ók.)

Huggun er okkur í þungum harmi 
að vita þig lausa við sjúkdóms böl. 
Hvílandi nú upp að alföðurs barmi 
hugljúfa, fríska og lausa við kvöl.

Ástvinir allir nú saman hér stöndum 
og leitum að styrk, kæri Drottinn, til þín. 
Trú á þig bindi oss fastari böndum 
nú að huggun í harmi við leitum til þín.

Á kveðjustund við erum hér, 
kæru vinir, frænkur og frændur. 
Lífið kemur og lífið fer 
en öll við hittumst um síðir aftur.

Nú kveðjum við þig, kæra vina 
sem á förum ert í burtu hér. 
En nú hittir þú alla ættmennina 
sem farnir eru á undan þér. 
(Höf.ók.)

Nú ert þú farinn á feðranna fund
við hugsum til þín með sorg í hjarta,
þín verður saknað um ókomna stund, 
guð geymi þig um veröld bjarta.
(Höf. ók.)

Margt er í minninga heimi
mun þar ljósið þitt skína,
englar hjá guði þig geymi
við geymum svo minningu þína.
(Höf. ók.)

Já, æskan var yndæl og fögur
– ekki þó laus við sorgir –
Hún sagði mér fallegar sögur,
hún sýndi mér skýjaborgir,
ljósgeisla lét hún streyma,
sem lýstu inn í töfraheima.
(Hinrik B. Þorláksson)

Minn, góði guð og faðir
ég græt ei því ég veit
þau dóu ei, en dafna 
Í dýpri og frjórri reit.
Ó, leif mér ljúfi faðir
þá lífsins hérvist dvín
á ljóss- og sólarlandi
að líta blómin mín.
(Hinrik B. Þorláksson)
Blómin mín e. Hinrik b. 8.5. 2006

Lækur tifar létt um máða steina,
lítil fjóla grær við skriðufót.
Bláskel liggur brotin milli hleina,
í bænum hvílir íturvaxin snót.

Ef ég væri orðin lítil fluga
ég inn um gluggann þreytti flugið mitt,
og þó ég ei til annars mætti duga,
ég eflaust gæti kitlað nefið þitt.
(Sigurður Elíasson.)

____________

Litlar flugur fljúga inn um glugga,
suða þar sitt gamalkunna lag.
Flögra um og fela sig í skugga,
fögnuð þeirra skiljum við í dag.

Gætið ykkar glöðu ungu konur,
grandið ekki þeirri flugnamergð,
því hver veit nema
Sigfús Halldórs-sonur,
sé einnig meðal þeirra þar á ferð.
 
(Framhald af Litlu flugunni eftir Magdalenu Sigurþórsdóttur handav.kennara. 
Ort á Hverabökkum í Hveragerði síðla vetrar 1952.)
_______________

Undir Dalanna sól, við hinn einfalda óð
hef ég unað við kyrrláta för,
undir Dalanna sól hef ég lifað mín ljóð,
ég hef leitað og fundið mín svör,
undir Dalanna sól hef ég gæfuna gist,
stundum grátið en oftast í fögnuði kysst.
Undir Dalanna sól á ég bú mitt og ból
og minn bikar, minn arin, minn svefnstað 
og skjól.
(Hallgrímur Jónsson frá Ljárskógum.)
lag: Björgvin Þ. Valdimarsson

Helgra vætta heimur
mín hlýja ættarbyggð.
Þér sýna æska og elli
ævilanga tryggð.

Ég stend á þinni ströndu
og stari djásnin á.
Hér bylgjur hafa brotnað
með boðskap sænum frá.

Á hafið gjöfult glampar
með gull í sínum rann.
Það björg í búið færir
við blessum skaparann.

Ég hlusta á þína hljóma
frá hamrabúans sal
og fagrar fuglaraddir
fram úr sumardal.
(Kristinn Gestur Kristjánsson.)
Hellnar e. Kristinn

Hetja varst’ til hinstu stundar 
heilbrigð lundin aldrei brást. 
Vinamörg því við þig funda 
vildu allir, glöggt það sást. 
Minningarnar margar, góðar 
mikils nutum, bjarminn skín. 
Bænir okkar heitar hljóðar 
með hjartans þökk við minnumst 
þín. 
(María Helgadóttir.) 

Kenndu mér Guð að lifa svo þér 
líki,
lýstu mér inn í dagsins himnaríki,
kærleikans heim og viljans til að 
vinna
að vexti sjálfs og ekki síður 
hinna.
(Stefán Hannesson.)
- í Litla Hvammi í Mýrdal

Hugsanir manns ekki mennirnir sjá 
og margt býr í hjarta sem skín ekki á brá. 
Þó leiki um varirnar geislandi hlátur, 
oft leynist í hjartanu beiskasti grátur. 
(Hannes Blöndal.) 

Mikið held ég 
vér yrðum undrandi, 
ef vér flettum 
Lífsins bók, 
er geymir nöfn þeirra, 
sem lofsyngja lambinu 
í hvítklæddum skaranum 
á himnum.

Þar ber lítið á 
mörgum þeim 
valdsmönnum veraldar 
er skreyta 
spjöld sögunnar.

Meir á nöfnum þeirra, 
er fáir tóku eftir 
hversdagslega. 
Þeir þjónuðu Guði 
í kyrrþey 
og vöktu sjaldan 
athygli fjöldans. 
(Jónasar Gíslason)
- úr hugvekjum 
Jónasar Gíslasonar vígslubiskups í Skálholti

Ég vil þig, pabbi, kveðja, þótt brostin sé þín brá 
og bleikt og fölt sé ennið, er kossi' þrýsti ég á. 
Ég veit ógerla enn þá, hve mikið ég hef misst, 
en mér er ljóst, að fölt er ennið, sem ég hefi kysst.

Þótt lát þitt góði faðir, nú leggist þungt á mig 
þá lengst af finn ég huggun við minninguna' um þig. 
Hún stendur mér svo skýr, og hún er svo helg og heit 
og hreinni' bæði og ástríkari’ en nokkur maður veit.
 
Ég vil hér ekki ljóða neitt lof eða hól um þig, 
en lengst af þessi hugsun mun fróa og gleðja mig.
Og lengi mun þín röddin lifa’ í minni sál 
til leiðbeiningar för minni' um veraldarál.
 --- 
Og tár af mínum hrjóta hvörmum 
og heit þau falla niður kinn, 
því vafinn dauðans er nú örmum 
hann elsku – hjartans pabbi minn. 
(Kristján Albertsson)
Kristján var fjórtán ára er hann kvað til látins föður síns.

Boðberi kærleikans, gimsteinn á veraldar vegi
þín vegferð færði birtu nýjum degi
mannvinur mesti, perla í lífsins ljóði
ljóssins sonur, vinurinn minn góði.
(Anna Karólína Vilhjálmsdóttir)

Ég skal vaka í nótt, meðan svanirnir sofa, 
meðan sólargeislar fela sig bláfjöllin við. 
Yfir dalnum er hljótt og nú dimmir í kofa. 
Inn í draumheima svíf þú hinn ljúfasta frið. 
Létt um vorgróna hlíð sveipast þokubönd 
þýð. 
Yfir þögulum skógi er næturró blíð. 
Ég skal vaka í nótt, meðan húmið er hljótt. 
Ég skal halda um þig vörð, meðan sefur þú 
rótt. 
(Jónas Tryggvason)

Nú til hvíldar leggst ég lúinn, 
lát mig, Drottinn, sofa rótt; 
hvílan faðminn breiðir búin, 
blessuð kom þú draumanótt. 
Vef mig þínum ástararmi, 
englar guðs mér vaki hjá; 
friðardagsins blíði bjarmi, 
bráðum ljómar himni á. 
(Guðmundur Finnbogi Helgason)

Skrifuð á blað
verður hún væmin
bænin
sem ég bið þér
en geymd

í hugskoti
slípast hún
eins og perla í skel
við hverja hugsun
sem hvarflar til þín.
(Hrafn Andrés Harðarson)

Ég kveð þig, minn faðir, nú komin er stund 
sem kveið ég svo fyrir að lifa. 
En þú ert nú horfinn á feðranna fund 
með fögnuði tekið á himneskri grund. 
Í söknuði sit ég og skrifa.

Þín lundin var sköpuð af gimsteinagerð 
og gæska úr hjartanu sprottin. 
Mig langar að þakka þér farsæla ferð 
með friðsælli gleði ég kveðja þig verð. 
Nú geymir þig dýrðlegur Drottinn. 
(Birgitta H. Halldórsdóttir)
Birgitta orti um föður sinn, Halldór Eyþórsson, útför 6. okt. 2007

Ástvinir munu þér aldrei gleyma,
meðan ævisól þeirra skín.
Þú horfin ert burt til betri heima.
Blessuð sé minning þín.
(Theodór Einarsson)
Theodór orti svo um ömmu sína
Sá hinn sami og orti Angelíu

Drottinn hefur línu lagt,
lífsins klukkur tifa.
Margt er hugsað, minna sagt, 
minningarnar lifa.
(G.Þ.)
Guðlaug Þorsteinsdóttir

Vertu hljóð elsku vina, ekki gráta
mamma kemur til þín litla hnáta
vertu hljóð elsku vina reyndu að sofa
ég kem aftur til þín, því ég lofa.

Ekki gráta elskan mín
ég bið engla að gæta þín
guð þér færi góða nótt
og gefi að ég komi fljótt.
(Hannes Örn Blandon.)

Ef ég ætti eina ósk. 
Ég myndi óska mér 
að fengi ég 
að sjá þig brosa á ný, 
eitt andartak á ný í örmum þér.
Á andartaki 
horfin varstu mér.
 (Hannes Örn Blandon)

Enginn skuggi, ekkert ský
máir burtu minning þína,
hún mun í vina hjörtum skína
allar stundir, ung og hlý.
Brosið þitt var bjart og hreint.
Það var ljósblik þinnar sálar, 
það dró aldrei neinn á tálar, 
vermdi og græddi ljóst og leynt.

Skapgerð þín var hrein og heið.
Örlát mundin vinum veitti, 
viðmótshlýju ekkert breytti
alla þína ævileið.
Þú varst hetja að hinstu stund, 
hugrökk kona, hress í anda, 
horfðir beint mót hverjum vanda, 
djörf í fasi, létt í lund.
(Gunnar Einarsson)
Gunnar Einarsson frá Bergskála.

Hvíl þú í friði og megi sú hönd,
er heillastjörnunni stýrir,
gæta þín vinur á vegferð um lönd
við öll munum kanna um síðir.
(FKD)
Friðfinnur K Daníelsson

Lokið er þrautum, ljósið mitt
lagt á himnaveginn.
Ég veit að blíða brosið þitt
bíður mín hinumegin.

Minningin lifir mild og klökk,
móðurhjartað stynur,
og kveður þig með kærri þökk.
Hvíldu í friði vinur.
(I.G.)
- Kveðja frá móður um Aðalgeir Olgeirsson 18.4.06

Þínum anda fylgdi glens og gleði 
gamansemin auðnu þinni réði. 
Því skal halda áfram hinum megin 
með himnaríkisglens við mjóa veginn.

Ég vona að þegar lífi mínu lýkur, 
ég líka verði engill gæfuríkur. 
Þá við skoðum skýjabreiður saman 
og skemmtum okkur, já, það verður 
gaman. 
(Lýður Ægisson)

Sem heyri í fjarska hófadyn,
þá hugur kallar góðan vin
sá glæstur situr gæðing sinn,
sú geymist ætíð minningin
(akv) 
í grein um Þorkel Bjarnason
akv er Anna Karólína Vilhjálmsdóttir

Dag í senn, eitt andartak í einu, 
eilíf náð þín, faðir gefur mér. 
Mun ég þurfa þá að kvíða neinu, 
þegar Guð minn fyrir öllu sér? 
Hann sem miðlar mér af gæsku sinni 
minna daga skammt af sæld og þraut, 
sér til þess að færa leið ég finni 
fyrir skrefið hvert á lífs míns braut.

Hann, sem er mér allar stundir nærri, 
á við hverjum vanda svar og ráð, 
máttur hans er allri hugsun hærri, 
heilög elska, viska, föðurnáð. 
Morgundagsins þörf ég þekki eigi, 
það er nóg, að Drottinn segir mér; 
Náðin mín skal nægja hverjum degi, 
nú í dag ég styð og hjálpa þér.

Guð, ég fæ af fyrirheitum þínum 
frið og styrk, sem ekkert buga má. 
Auk mér trú og haltu huga mínum 
helgum lífsins vegi þínum á, 
svo að ég af hjartaþeli hreinu, 
hvað sem mætir, geti átt með þér 
daginn hvern, eitt andartak í einu, 
uns til þín í ljóssins heim ég fer. 
(Sigurbjörn Einarsson)

Ég hugsa um mynd þína, hjartkæra móðir, 
og höndina mildu, sem tár strauk af kinn. 
Það yljar á göngu um ófarnar slóðir 
þó yfir sé harmþrungið rökkur um sinn.

Ljósið er slokknað á lífskerti þínu, 
þú leiddir mig örugg á framtíðar braut. 
Hlýja þín vakir í hjartanu mínu 
frá hamingjudögum, er fyrrum ég naut.

Minningarljósið á lífsvegi mínum
lýsir upp sorghúmið, kyrrlátt og hljótt.
Höfði nú drúpi' ég hjá dánarbeð þínum
þú Drottni sért falin, ég býð góða nótt.
(Hörður Björgvinsson)

Söngur þú sigrar allt 
sofandi dautt og kalt, 
lífgar þú vermir og vekur. 
Ó, hvað ég elska þig, 
en hvað þú gleður mig, 
sorgina úr sál minni hrekur. 
(Guðrún Sveinsdóttir.)
Guðrún Sveinsdóttir f. á Grundarlandi í 
Unadal í Skagafirði, 15.9. 1913. d. á Grund 
í Reykjavík 2.3. 2006.
Fyrst í mgr um Guðrúnu, 10. mars 06

Kveðja vinir, vegir skilja,
visna blóm á kaldri braut.
Ei neitt er hægt fyrir dauða dylja,
dvín þar líf og hverfur þraut.
Upp til ranna sólar svífur
sálin þreytt í himingeim,
lífsins hinsta löður klýfur,
líður burt og kveður heim.

Okkar leið er allra að skilja,
enginn sér þar kaupir frí
ei er spurt um vinarvilja
eða vitað nokkrum manni í.
Þreyta bæði og sárar sorgir
syrgjendanna hjörtu sker,
upp til himins háar borgir 
minn hugur fer og mætir þér.
(Sigurunn Konráðsdóttir) 

Ó elsku mamma höndin þín 
hve hlý hún var og góð. 
Þá hélstu litla lófa í 
og laukst upp hjartans sjóð. 
Glæddir okkar gleði leik 
gældir lokka við. 
Við áttum marga yndis stund 
svo oft við þína hlið.

Nú hefur kristur kallað á þig 
að koma heim til sín 
hans ljúfa náð og líknar mund 
læknar meinin þín. 
Á kveðju stund við krjúpum hljóð 
við krossinn helga hans

og biðjum hann að bera þig 
til hins bjarta vonar lands. 
(Sigurunn Konráðsdóttir) 

Ó ljúfi Jesús líknar vor 
sem leggur allra manna spor 
lækna dóttur og ljáðu þrótt 
lýstu henni dag og nótt.

Tak hana í friðar faðminn þinn 
svo finni hún mátt og kærleik þinn 
svo lifað geti hún laus við þraut 
í ljósi þínu á nýrri braut.

Þú tveggja heima byggir brú 
byggð á kærleik, von og trú 
á henni finnur höndina hennar 
vorn hug á öldum ljósvakans. 
(Sigurunn Konráðsdóttir)

Ég fer þegar kallið kemur.
Það komið getur fljótt.
Nótt við daginn nemur,
um nætur verður rótt.
Ég viðbúinn vil vera,
oft vaki fram á nótt.
Ég fer þegar kallið kemur,
það kemur stundum fljótt.
 (Hermann Daníelsson)

Vært þú sefur vina mín
þér vægðarlaust var stríðið.
Svo ung og fögur, móðir blíð,
þú litum glæddir lífið.

Svo sárt það er að sakna þín
sárara en tárum tekur.
Skýr áfram, vermir minning þín
hún von hjá mörgum vekur.

Guð blessi blíðu börnin þín
og sorgir þeirra sefi.
Senn vorsins sólin skærar skín
þeim von og gleði gefi.
 (S.H.)
(Sigríður Hinriksdóttir.)
ort um Sigríði Sigurðard. útför 250108

Manstu afi 
þegar við stóðum
á bryggjunni
og þú hélst 
ákveðið í hönd mína?
Þú sagðir sögu 
og saman horfðum 
við á eyju
vonar og kærleiks.

Manstu afi 
þegar þú brostir 
svo hlýlega og stoltur
á börnin þín?
Myrkt herbergið 
varð uppljómað af ánægju
og ilmur blómanna
varð sterkari.

En nú kveð ég þig
með tár í augum 
og bros í hjarta.
Því ég man! 
          (Eðvald Einar Stefánsson)
Afa minning e Eðvald

Fel þú, Guð, í faðminn þinn,
fúslega hann afa minn.
Ljáðu honum ljósið bjarta,
lofaðu hann af öllu hjarta.
Leggðu yfir hann blessun þína,
berðu honum kveðju mína.
 (L.E.K.)

Hjartans elsku besti bróðir, 
brosandi með þelið hlýja, 
oft þú fórst um fjallaslóðir, 
finna vildir staði nýja. 
Nú í skjólin flest er fokið, 
flæða úr augum heitu tárin, 
fyrst að þinni leið er lokið, 
lengi brenna hjartasárin.

Minning þín er mikils virði, 
mun um síðir þrautir lina, 
alltaf vildir bæta byrði, 
bæði skyldmenna og vina. 
Nú er ferð í hærri heima, 
heldur burt úr jarðvist þinni, 
þig við biðjum guð að geyma, 
gæta þín í eilífðinni. 
(Björn Þorsteinsson) 
Björn orti um Marinó son sinn, f.  14.2. 1982 d. 10. apríl 2006

Nú hnígur sól að sævarbarmi 
sígur hún í þreytta jörð. 
Nú blikar dögg á blómahvarmi, 
blundar fögur fuglahjörð. 
Í hljóðrar nætur ástarörmum 
allir fá hvíld frá dagsins hörmum. 
(Axel Guðmundsson)

Þar sem melgrösin glóa
þar glóir þú.
Þar sem nóttin leggur lönd sín
þar sefur þú mín kæra móðir.
Þar sefur þú.
(Ómar Sigurjónsson)
Móðir e. Ómar.

Vorar sveitir sorgir þjá,
syrtir í hverjum ranni.
enn við megum eftir sjá
okkar besta manni.

Aldrei verður ljósi leynt,
lífs þó myrkvist stígur.
Allt er kringum hreinan hreint,
hjörtun geisli smýgur.

Óska ég af andans vild,
einn og trega-hljóður,
að þér verði auðnan mild
eins og þú ert góður.
(Jón í Garði)
Jón Guðmundsson orti um Baldur Öxdal

Við leggjum blómsveig á beðinn þinn
og blessum þær liðnu stundir
er lífið fagurt lék um sinn
og ljúfir vinanna fundir
en sorgin með tregatár á kinn
hún tekur í hjartans undir.

Við þökkum samfylgd á lífsins leið
þar lýsandi stjörnur skína
og birtan himneska björt og heið
hún boðar náðina sína
en Alfaðir blessar hvert ævinnar skeið
og að eilífu minningu þína.
(Vigdís Einarsdóttir)
Vigdís orti um Aðalheiði Hjartardóttur

Tengjum allar hug og hönd
hjartað látum ráða
saman okkar bindum bönd
til blessunar og dáða.
(Vigdís Einarsdóttir.)

Horfinn, farinn héðan,
svo hljótt er allt um stund.
Við horfum öll til himins,
er hinsta sofnum blund.
Þá kvaddur kær er bróðir,
er kvikan alltaf sár,
þú enda varst hér alltaf,
öll hin liðnu ár.

Og hvar sem þurfti hjálpar,
þín hönd var komin þar
og fyrir vini og frændur,
sem fastur punktur var.
En líf þitt var allt vinna
og vandlát höndin er,
hvort húsin byggði og báta,
eða bitill myndir sker.

Þér list í blóð var borin,
og blýanturinn rann,
á hvítan hrjúfan pappír,
þín hönd fram myndir spann.
En oft var lífið erfitt,
og oft var lífið glatt,
en alltaf áfram haldið,
þó erfitt væri og bratt.

Er bróðir svefns þér bíður,
útbreidda himinsæng
og bjartir englar brosa
og blaka svölum væng.
Þeir vagga veikum bróður,
í væran svefn og þá,
þú eigir eilíft ljósið
og athvarf himnum á.
(Sigr.  Guðný Jónsdóttir)

Þú ert ljós í myrkri minnar sálar, 
minningarnar ylja á sorgarstund. 
Er þræddi' eg ljósi byrgðar brautir hálar, 
birti upp þín hlýja og góða lund.

Þú gafst mér von í veður lífsins dróma 
vinur, sem að aldrei gleymist mér, 
með nálægð þinni hvunndag léstu ljóma 
og lífið varð mér sælla nærri þér.

Þú verður hér í draumi dags og nætur 
ef dreyra þakinn hugur kvelur mig, 
er sorgir á mig herja' og hjartað grætur 
huggunin er minningin um þig.

Vertu sæll, ég kveð með harm í hjarta, 
þú hefir lagt af stað þín síðstu spor. 
Til himnaföður liggur leið þín bjarta,

liðnar þrautir, aftur komið vor.
(Rúna Guðfinnsdóttir)
Guðrún Guðfinnsdóttir um föður sinn 22. des. 2002

Ljúfar voru stundir
er áttum við saman.
Þakka ber Drottni
allt það gaman.

Skiljast nú leiðir
og farin ert þú.
Við hittast munum aftur,
það er mín trú.

Hvíl þú í friði
í ljósinu bjarta.
Ég kveð þig að sinni
af öllu mínu hjarta.
(Maren Jakobsdóttir)

Við kveðjum þig kæra amma
með kinnar votar af tárum
á ást þinni enginn vafi
til okkar, við gæfu þá bárum.

Horfin er hönd þín sem leiddi
á hamingju og gleðifundum,
ástúð er sorgunum eyddi
athvarf á reynslustundum.

Margt er í minninga heimi
mun þar ljósið þitt skína,
englar hjá guði þig geymi
við geymum svo minningu þína.
(Höf. ók.)
birtist fyrst 1999

Þú áttir líf, þú áttir augnablik,
þú áttir kjark, þú sýndir aldrei hik.
Þú áttir styrk, þú hafðir hreina sál,
Þú áttir ljós, þú áttir barnsins mál.

Þinn tími leið, þú kvaddir lífið skjótt,
það komu él, það dimmdi eina nótt,
þú barðist vel, þú lagðir lífi lið,
þú loksins fannst hjá Guði einum frið.
(Höf. ók.)
birtist fyrst 1998

Guð sá að þú varst þreyttur
og þrótt var ekki að fá,
því setti hann þig í faðm sér
og sagði: „Dvel mér hjá“.

Harmþrungin við horfðum
þig hverfa á annan stað,
hve heitt sem við þér unnum
ei hindrað gátum það.

Hjarta, úr gulli hannað, 
hætt var nú að slá
og vinnulúnar hendur
verki horfnar frá.

Guð sundur hjörtu kremur
því sanna okkur vill hann 
til sín hann aðeins nemur
sinn allra besta mann.
(Þýð. Á.Kr. Þorsteinsson)

Þitt bros og blíðlyndi lifir 
og bjarma á sporin slær, 
það vermir kvöldgöngu veginn, 
þú varst okkur stjarna skær. 
Þitt hús var sem helgur staður, 
hvar hamingjan vonir ól.
Þín ástúð til okkar streymdi
sem ylur frá bjartri sól.

Við þökkum þá ástúð alla,
sem okkur þú njóta lést,
í sorgum og sólarleysi
það sást jafnan allra best.
Þín milda og fagra minning
sem morgunbjart sólskin er.
Þá kallið til okkar kemur,
við komum á eftir þér.
(F.A.) 
Síðustu sporin e  F.A. birtist 14.5.1988

Minningin er mild og góð, 
man ég alúð þína, 
stundum getur lítið ljóð, 
látið sorgir dvína.

Drottinn sem að lífið léði, 
líka hinsta hvílu bjó, 
dýrð sé yfir dánarbeði, 
dreymi þig í friði og ró. 
(Bjarni Kristinsson) 
Kveðja e. Bjarna Kristinsson, bónda og verkamann, f. 28.4. 1915, d. 18.2. 1982

Ég á eina minning, sem mér er kær
í morgundýrð vafinn okkar bær
og á stéttinni stendur hann hljóður,
og hann horfir til austur þar ársól rís,
nú er mín sveit eins og Paradís.
Ó, hvað þú, Guð, ert góður.

Svo þegar kemur hann aftur inn
hve endurnærður er svipurinn
og kveðjan hans þá er þessi:
Guð gefi þér nú góðan dag
og gæti að okkar ævihag
og húsið og bæinn hann blessi.
(Oddný Kristjánsdóttir)
„eftir Flóakonuna Oddnýju Kristjánsdóttur og það hefst svo:“

Þú komst eins og glampandi geisli
frá Guði í bæinn inn.
Þú fórst eins og líðandi leiftur
er leiðstu í himininn.
Við vildum vefja þig blíðu,
vildum greiða þér braut.
Guð valdi þér vissari staðinn,
og ver þig nú sorg og þraut.
Við báðum að bjartur þér yrði
og blómmjúkur vegurinn,
en fáum nú bara að breiða
blómin á legstað þinn.
(Guðmundur Björnsson.)
Guðmundur  frá Svarfhóli

Í fjarlægð sótti fregnin mig
sem farg á lagðist þungt,
er vissi dána vera þig
með viðkvæmt hjartað ungt.

Nú ertu horfin héðan burt,
mín hjartans vina kær,
því sit ég ein með sinnið dauft
er sorgin hjartað slær.

Nú svífur elsku afi minn
í unað móti þér
svo tengist ykkar blessuð bönd
er bresta urðu hér.

Í bernsku var svo blítt og rótt
við barm að hvíla þinn.
Ég lofa Guð sem gaf mér hann
og góðan Jesú minn.

Á svæflinum ég svaf hjá þér,
mig svæfði höndin þín
og orð Guðs dýrðar unaðsskær
í eyrun liðu mín.

Og enn ég hlusta í helgri ró
að heyra orð þín kær,
er líða munu ljúft til mín
þótt liðin sértu fjær.

Ó, elsku hjartans amma mín,
nú ertu að hverfa mér,
en Drottinn einn það bætir böl,
hans blessun til mín sér.

Nú sefurðu væran síðsta blund,
þig signi Drottins náð,
svo fel ég mig hans forsjón í,
mín fótspor, líf og sál.
(Sigurlaug Cýrusdóttir.)
 frá Dvergasteini á Hellissandi

Hér er svo dapurt inni, – 
ó, elsku pabbi minn, 
ég kem að kistu þinni 
og kveð þig hinsta sinn. 
Mér falla tár af trega 
– en treginn ljúfsár er – 
svo undur innilega 
þau einmitt fróa mér.

Ég þakka fræðslu þína 
um það, sem dugar best, 
er hjálpráð heimsins dvína, 
og huggað getur mest. 
Þú gekkst með Guði einum 
og Guði vannst þitt starf, 
hið sama af huga hreinum 
ég hljóta vil í arf.

Nú ertu farinn frá mér, 
en föðurráðin þín, 
þau eru ávallt hjá mér 
og óma blítt til mín: 
Guðs orðum áttu að trúa 
og ávallt hlýða þeim, 
það mun þér blessun búa 
og ber þig öruggt heim. 
(B.J.)

Fæðast, gráta, reifast, ruggast,
ræktast, berast, stauta, gá,
leika, tala, hirtast, huggast,
herðast, vaxa, þanka fá,
elska, biðla, giptast greitt,
girnast annað, hata eitt,
eldast, mæðast, andast, jarðast. 
Ævi mannleg svo ákvarðast. 
(Séra Pétur Pétursson frá Víðivöllum.)

Mig þrýtur orð, mér þrútna brár, 
því þú ert, vinur, látinn. 
Ef megna nokkurs mannleg tár, 
þú munt úr Helju grátinn.

Ef lifi ég skammt í heimi hér, 
minn harmur sefast þeygi;
ef armur lífsins langt mig ber, 
þinn líka finn ég eigi.
(Símon Jóh. Ágústsson.)

Þú eina hjartans yndið mitt
í örmum villtra stranda,
þar aðeins bjarta brosið þitt
mig ber til draumalanda.
Í þinni finn ég frjálsa brá
svo fagrar innri kenndir,
er seiða til sín traust og þrá
í trú, sem hærra bendir.
(Guðmundur Geirdal.)

Um stræti rölti ég 
og hugsa um horfinn veg,
á kinnar mínar heit falla tár.
Allt sem áður var eru nú minningar
því aldrei aftur koma þau ár.

Ég lít í anda lítinn hnokka á
er liggur móðurbrjóstin við
hjá henni finnur hann ást og þrá
hjá henni fær hann frið, 
alla hlýju og von.

Elsku mamma mín er ég minnist þín
mér finnast ég verða lítill um sinn
af þrá í örmum þér
um stund ég undi mér
þá ást og hlýju enn ég finn.

Ég hugar kveðju sendi, mamma mín,
þig man ég alla stund
og guð ég bið um að gæta þín
uns geng ég á þinn fund.
(Gylfi Ægisson.)

Í óvæntar stefnur oft örlögin venda 
og örvænting grípur þá mennina köld. 
Svo örskjótt um kvöld var þín ævi á enda 
er örendur féllstu frá ástvinafjöld.

Ég sit hérna einmana og syrgi þig hljóður 
og sendi þér bæn þegar dagurinn dvín. 
Þú varst mér fjársjóður fagur og góður. 
Faðir minn kæri, ég sárt sakna þín. 
(Hreiðar Eiríksson.)

Ef ég mætti yrkja, 
yrkja vildi ég jörð. 
Sveit er sáðmanns kirkja, 
sáning bænar gjörð, 
vorsins söngvaseiður 
sálmalögin hans. 
Blómgar akur breiður, 
blessun skaparans.

Musterisins múra 
marka regin fjöll. 
Glitvef gróður skúra 
geislar skreyta höll.
Gólf hins gróna vallar 
grænu flosi prýtt.
Hvelfing glæstrar hallar 
heiðið blátt og vítt.

Vígjum oss í verki 
vorri gróðurmold.
Hefjum hennar merki 
hátt í móður fold.
Hér er helgur staður, 
hér sem lífið grær.
Íslands æskumaður, 
Íslands frjálsa mær.
(Bjarni Ásgeirsson.)

Þín mildhlý minning lifir, 
svo margt að þakka ber. 
Þá bjart og blítt var yfir, 
er brosið kom frá þér. 
Þú sólargeisla sendir 
og samúð, vinarþel. 
Með hlýrri vinar hendi 
mér hjálpaðir svo vel.

Hve veglegt starf að vinna 
að veita þjáðum lið 
og sjálfur sárt til finna, 
er sjúkan vantar frið. 
Að eiga innst í hjarta 
til aumra kærleiksbál. 
Sú ástarbirtan bjarta 
æ blessar hönd og mál.

Með hjartans þökkum hlýjum 
nú hrærð við kveðjum þig. 
Á lífsins leiðum nýjum 
sért leidd á gæfustig 
af Meistaranum mesta, 
sem mannkyn leysti hrjáð. 
Þín brúðargjöfin bezta 
sé blessun Guðs og náð. 
(Guðríður S. Þóroddsdóttir.)

Frelsarinn góði, ljós mitt og líf, 
lífsins í stormum vertu mér hlíf, 
láttu þitt auglit lýsa yfir mig, 
láttu mig aldrei skiljast við þig.

Gjörðu mig fúsan, frelsari minn, 
fúsari að ganga krossferil þinn, 
fúsari að vinna verk fyrir þig. 
Vinurinn eini, bænheyrðu mig. 
(Bjarni Jónsson.)

Þegar húmar og hallar að degi
heimur hverfur og eilífðin rís.
Sjáumst aftur á sólfögrum ströndum
þar sem sælan er ástvinum vís.
 (Guðrún Halldórsdóttir)
Síðasta vers í ljóði Guðrúnar frá Ísafirði, f. 3.9. 1889, d. 18.8. 
1959.

Við kveðjum þig með kærleiksríkum huga 
þér Kristur launar fyrir allt og allt. 
Þú varst svo sterk og lézt ei böl þig buga 
og birtan skín í gegnum húmið kalt.

Það er gott er lífsins degi lýkur, 
að ljómi birta um þann sem kvaddur er. 
Því eitt er víst, að Guð vor gæzkuríkur, 
glaða framtíð hefur búið þér.

Kæra mamma, ljúfur Guð þig leiði, 
um landið efra að Edens fögrum lund, 
og á þinn legstað blóm sín fögur breiði, 
svo blessi Drottinn þessa hinztu stund.

Í okkar hjarta ljúf þín minning lifir, 
þú leiddir okkur fyrstu bernsku spor. 
Við biðjum Guð, sem ræður öllu yfir, 
að enn þér skíni blessuð sól og vor.

Hjartans þakkir, elsku mæta móðir, 
þér miskunn veiti Guð svo hvílist rótt. 
Þig verndi og gæti allir englar góðir, 
ástarþakkir, mamma, góða nótt. 
(H.J.)

Það er sveit bak við heiðina háu 
þar sem heiðríkust vornóttin skín. 
Þar sem ótal mörg lífssporin lágu 
leitar hugur minn ákaft til þín. 
Þar sem dvaldi ég æskuna alla 
þar sem ævinnar starf mér ég bjó. 
Mega hverfa í faðm þinna fjalla 
færir sál minni huggun og ró.

Ég var bundinn þér bláfjallasalur 
hverju blómi er í skjóli þér grær 
og þú seiddir mig sólríki dalur 
sveitin öll, hún var hjartanu kær. 
Þar sem hnjúkurinn hæstbrýndur fjalla 
heldur trúr yfir byggðinni vörð. 
Ó, hve gott er nú höfðinu að halla 
hinsta sinn að þér blessaða jörð. 
(Jóhann Guðmundsson.)

(Jóhann frá Giljum.)

Elsku móðir mín kær, 
ætíð varst þú mér nær, 
ég sakna þín, góða mamma mín. 
Já, mild var þín hönd 
er um vanga þú straukst, 
ef eitthvað mér bjátaði á.

Við minningu um þig geymum 
og aldrei við gleymum, 
hve trygg varst þú okkur og góð. 
Við kveðjum þig, mamma, 
og geymum í ramm
í hjarta okkar minningu um þig. 
(Gylfi V. Óskarsson.)

Síðasta sumarrósin 
sölnaði í frostinu í nótt
blöðin til foldar féllu
og feyktust með vindum skjótt.
 
Hverfult er blómið blíða
og blikið sem fegurst skín.
Rósin mín, rósin mín rjóða
í rökkrinu hvarfstu mér sýn.
 
Öllu er skapað að skilja
er skín á himinsins ljós,
jafnt eikin hin forna fellur
sem fegursta heimsins rós.
 (Þorvaldur Sæmundsson.)

Bjartur var morgun
bjartari dagur
langur og himinheiður.
Kvöldsett er orðið
kemur senn nóttin
með djúpan, draumlausan svefn.
 
Ljúf er hvíldin
eftir liðinn dag
í faðmi fósturjarðar.
Líknsöm er moldin
meinin hún hylur
öllum býr eilífa ró.
 (Þorvaldur Sæmundsson.)

Þín návist Guð mér gefur allt svo mikið
og gakkt þú með mér ævi minnar veg.
Ég vild' þú gætir aldrei frá mér vikið
og bið þú verndir mig meðan ég er.

Það veit ei nokkur ævi sína alla
og án þín Guð er lífið búið spil.
Því á þig einhver engillinn mun kalla
þá endar þetta líf ef rétt ég skil. 
(Ólafur Sveinn Traustason.)

Lögmáli heimsins lánast engum að breyta, 
lífið og dauðinn stöðuga glímu þreyta. 
Óðar en varir kemur þá kallið stríða, 
kallið sem háum og lágum er gert að hlýða.

Ævinnar stundir skiptast í ljós og skugga, 
skarpköldum rómi kveður hríðin á glugga. 
Hraðfleygra stunda góðra megum við minnast, 
mannlífsins gangur reynist að hittast og kynnast.

Muna skal þann er máttu ei forlögin buga, 
manndómur stendur greyptur í okkar huga. 
Félagi góður er horfin til annarra heima, 
fann sem að ljósinu ræður megi hann geyma. 
(Jóhannes Benjamínsson.)

Sjá, hve færist yfir húmsins hönd
svo að hljóðna fer um sæ og lönd
meðan sól til viðar sígur hljótt.
Sofðu rótt.

Standi allir góðir vættir vörð
færi veikum styrk og frið á jörð.
Megi Guð á himnum gefa drótt
góða nótt.
(Jóhannes Benjamínsson.)

Góði Jesús, veg mér vísa,
veikan styrk minn andans þrótt.
Kærleiks geisla láttu lýsa
lífi mínu dag og nótt,
vetur, sumar, vor og haust.
Vertu hjá mér endalaust.
Gefðu síðast frið ég finni,
frið í dýrðar birtu þinni.
(Árni Erasmusson.) 

Þó þung séu oft sporin á lífsins leið, 
og ljósið svo skelfing lítið,
skaltu eiga þér von, sem þinn vin í neyð, 
það virkar, en virðist skrýtið.

Því vonin hún vinnur gegn myrkri og kvíða, 
og veitir þér styrk sinn, í stormi og byl,
sjá ljósið mun stækka, og þess skammt er að bíða, 
að sólskinið sjáir, ég veit það er til. 
(SHL.)

Auðgar líf í öllu fasi,
áttum góðar stundir saman.
Fjarri lífsins leiða þrasi.
Lofa lífið það er gaman.

Dofnar kraftur yfir dynur,
Drottins englakór að sinna 
Guð þig geymi góði vinur,
gæfa mín var þig að finna.
(Þorbjörn Haraldsson.)

Leiðirnar skilja en ljós okkur skín,
er liðinna daga við minnumst.
Ég þakka af hjarta og hugsa til þín
uns heima hjá Drottni við finnumst.
(Ók. höf.)

Langt úr fjarlægð, elsku amma mín,
ómar hinzta kveðja nú til þín.
En allt hið góða, er ég hlaut hjá þér,
ég allar stundir geymi í hjarta mér.

Ég man frá bernsku mildi og kærleik þinn,
man hve oft þú gladdir huga minn.
Og glæddir allt hið góða í minni sál,
að gleðja aðra var þitt hjartans mál.

Og hvar um heim, sem liggur leiðin mín
þá lýsa mér hin góðu áhrif þín.
Mér örlát gafst af elskuríkri lund,
og aldrei brást þín tryggð að hinztu stund.

Af heitu hjarta allt ég þakka þér,
þínar gjafir, sem þú veittir mér.
Þín blessun minning býr mér ætíð hjá,
ég björtum geislum strái veg minn á.
(Höf. ók.)

Birtist 9. október 1999 í grein um  
Ástrósi Friðbjarnardóttur
(Ingibjörg? orti ca 30 árum fyrr)

Ég sakna þín móðir og sárt ég finn
hve sorgin var djúp og breið, 
þá einn með sáran söknuð minn,
ég söng og grét um leið.
(E.J.E.)
Eyjólfur Ragnar Eyjólfsson d. 2007

Þrátt mér reynist tímans tafl
tæpt þó máti forði
leikjum ræður óþekkt afl,
oft er skák á borði

Vel mér ganga þykir þá,
þegar bjarga peði,
sé þó löngum eftir á
annað meira í veði.

Á leikjum haft ég hefi gát,
hólminn aldrei flúið.
En þó ég verjist þrái ég mát,
– þá er taflið búið.
(Guðmundur Guðmundsson frá 
Nýjabæ í Kelduhverfi)

Krjúpum hljóð við hvílu þína
klökk við heyrum dauðans óm,
vekur rödd hans söknuð sáran
svíður undan slíkum róm.
Þegar byrstur kallar: komdu,
kveðja verða börn og mann.
Þarf að hlýða miklum mætti
miskunn enga sýnir hann.

Þér við viljum þakkir færa
þegar leiðir okkar skilja nú,
fyrir milda móðurblíðu
mesta sem að veittir þú.
Fyrir störf þín, stríð og þrautir
er stormar lífsins sóttu að,
fyrir allt sem gafstu af gæðum,
geymt og munað verður það.

Þegar þú ert horfin héðan,
hugir margir fylgja þér.
Á þína ljúfu elsku og önnun
aldrei nokkurn skugga ber.
Burt frá lífsins böli og sorgum
borin ertu á æðri strönd.
Þar sem ríkir ást og eining
og eilíf fögur þroska lönd.
(Höf. ók.)

Nú horfinn er ástvinur himnanna til,
heill þar nú situr við gullbryddað hlið,
í Guðs faðmi gistir hann nú.
Samfylgd er þökkuð með söknuð í hjarta,
sefandi virkar þó minningin bjarta.
Ég kveð þig með kærleik og trú.
(Hafþór Jónsson.) 

Við hlýðum þó að komi hinsta kallið,
og kveðjan mikla sumardegi á.
Við hnígum, eins og blóm til foldar fallið,
er fær ei varist sláttumannsins ljá.

Nú bljúg við þökkum alla alúð þína,
og umhyggju er jafnan kom frá þér.
Nú sjálfur drottinn annist öndu þína
og inn þig leiði í dýrðarvist hjá sér.
(Jónína Þ. Magnúsdóttir.)

Á kveðjustundu, þegar veginn þrýtur 
og þegar ekki lengur birtu nýtur 
við hörmum döpur það sem orðið er. 
Og biðjum aðeins þess að Guð vor góður 
geymi dóttur, eiginkonu og móður 
og leggi hana hlýtt að brjósti sér.

Ævi manns er örstutt ferð um sviðið, 
augnablikið fyrr en varir liðið 
og nauðsynlegt að nýta hverja stund. 
Ævin stutta þess sem glaður gengur 
er göfugri en mörg sem varir lengur. 
Við munum ætíð bros og létta lund.

Alfaðir, sem alla hluti bætir 
ástvina á nýjum slóðum gætir 
og græðir sárin eftir erfitt stríð. 
Þar munu vinir hittast heilir aftur 
er hér á jörðu dvínar lífsins kraftur 
og verða síðan saman alla tíð. 
(Guðbj. Ó.)

Liljur og rósir 
þær skreyta þitt beð 
með þeim er barrtré 
sem blómstrar þar með

Allt er svo litríkt 
svona rétt eins og þú 
því beðið er líf þitt 
en því lokið er nú

Nú amma er hjá þér 
og þið saman á ný 
um litfagra dali 
hönd í hönd haldið í

Ég bið bara að heilsa 
því lítið annað get gert 
vona að líf þitt á himnum 
verði yndislegt 
– Ég elska þig, afi minn! 
(Clara Regína)

Hjartað samsvarar ekki takmörkunum sínum
ljóðið ekki veruleikanum,
veruleikinn ekki draumi Guðs.
Hvers konar samtal er það sem breytir þér
án þess að þú breytist sjálfur?
Leitaðu ekki í þöglu grasinu,
leitaðu að þöglu grasinu.
(Bo Carpelan, þýð. Njörður P. Njarðvík.)

Sofnar drótt, nálgast nótt, 
sveipast kvöldroða himinn og sær. 
Allt er hljótt, hvíldu rótt. 
Guð er nær.
(- Kvöldsöngur skáta )

Líður senn að lífsins kveldi, 
langt er siglt og komið haust, 
og í sólar síðsta eldi 
sett er skipið upp í naust. 
Nú eru seglin björtu bundin, 
brugðið stýri hjörum frá. 
Bíð ég einn við ystu sundin 
eftir fari – og nýjum sjá. 
(Jón Árnason.) 
Ljóðs Jóns, Eintal, fjallar um lífshlaup hans í bundnu máli, - síðasta erindi ljóðsins. 
Jón frá Syðri-Á í Ólafsfirði ( - South River Band)

Hvenær sem ég gríp
á strengjum lútu minnar,
kenni ég trega – 
Hver veit nema sál hennar
sem dó, dvelji þar um sinn.
(Þýð. Helgi Hálfdanarson.)
Harmur - Japönsk tanka í þýðingu Helga

Ég kem úr róðri, en bind ekki bátinn
hjá bakka fljótsins að sinni;
við kvöldmánans glóð er gott að sofna
í gömlu kænunni minni;
og þótt hún líði frá landi með vindum
sem létt út í húmið sveima,
að blómguðu sefi hún leggst þar að lokum
sem líka er gott að dreyma.
(Kínverskt ljóð.)

Um mig streyma minningar hljóðar
sem að áttum við góðar,
jafnt í gleði og raun.
Það er auðlegð að lifa hér með 
minningum þeim,
er þú kvaddir þennan heim.
Allar þessar umliðnu stundir,
okkar hamingjufundir,
leita á huga minn.
Er ég kveð þig mín kæra vina 
með tár á kinn,
þú átt ávallt kærleik minn.

Gegnum sorgarinnar ský, 
skín vonarinnar stjarna.
Nú þú gleði þína átt á ný,
í hópi drottins barna.
Inn í eilífðarinnar löndum
ert þú nú í Guðs höndum.
við hið himneska ljós.
Þakkarkenndin nú vaknar upp
og gagntekur mig
yfir því að þekkja þig.
(Einar Örn Einarsson)
- Memory e. A.L. Webber?

Ég vildi ég væri engill pabbi minn
þá myndi ég klæða blómum himininn
og loftin myndu óma af ljúfum söng
sem leiftraði af gleði kvöldin löng.
Og af því þú ert þreyttur vænginn minn,
þú fengir til að hvílast – enn um sinn.

Sængin þín verður öll mín ást og allt
sem saman áttum við – ef þér er kalt
og koddann færðu úr skýjaslæðum þeim
sem sjálfur Drottinn gerði höndum tveim
og stjörnurnar ég set á koddann þinn
og sólina við hjartað, ljúfurinn.

Sofðu í friði pabbi, sofðu rótt.
Sofðu, ég vaki það er komin nótt.
(Alvar Haust)
Ég vildi, pabbi...

Þetta er aðeins
örstutt leið,
ekki svipstund

milli dauðans
og lífsins,

en gjarna hefði ég
viljað fylgjast með þér
þann spöl.
(Þorgeir Sveinbjarnarson)
Fylgd e Þorgeir

Ljúfum ferli lokið er, 
lífsins bók er skráð, 
upp þú skerð af akri hér, 
eins og til var sáð.

Til ljóssins heima lífið snýr, 
langt með dagsverk þitt, 
Drottinn sem þér bústað býr, 
barnið þekkir sitt.

Í margra huga er minning skær, 
og mynd í hjarta geymd. 
Stöðugt okkur stendur nær, 
stund sem ekki er gleymd.

Nú komið er að kveðjustund, 
klökkvi hjartað sker, 
genginn ertu Guðs á fund, 
sem góður líknar þér. 
(Kristján Runólfsson.)

Þú ert það, sem þú öðrum miðlað getur,
og allar þínar gjafir lýsa þér
og ekkert sýnir innri mann þinn betur
en andblær hugans, sem þitt viðmót ber.

Því líkt og sólin ljós og yl þér gefur
og lífið daprast, ef hún ekki skín,
svo viðmót þitt á aðra áhrif hefur 
og undir því er komin gæfa þín.
(Árni Grétar Finnsson)

Í næturmyrkri
þú nærð ei að sjá
þann næsta þér hjá,
þó nemur þú aldrei návist hans
næmar’ en þá.
 (Árni Grétar Finnsson.)
Nánd e. Árna Grétar

Horfin ertu héðan vina kæra
hnigin ertu nú í svefninn væra.
Sofðu vært uns sólin fagra skín
á sælulandi gleðin aldrei dvín.
 (Lilja Guðmundsdóttir)

Ég horfi í ljóssins loga
sem lýsir í hugskot mitt
og sé á björtum boga
brosandi andlit þitt.
(Snjólaug Guðmundsdóttir)

Þýtur í stráum þeyrinn hljótt, 
þagnar kliður dagsins. 
Guð er að bjóða góða nótt 
í geislum sólarlagsins. 
(Trausti Á. Reykdal.) 

Ljósið á himnum lýsi þér
litli fallegi drengur.
Í hjarta mér og fleiri hér
brostinn er einn strengur.
(Höf. ók.)

Augun þreyttu þurftu að hvíla sig.
Það er stundum gott að fá að sofa.
Armar drottins umlykja nú þig,
okkar er að tilbiðja og lofa.
Við þér tekur annað æðra stig,
aftur birtir milli skýjarofa.

Enginn nær flúið örlögin sín
aldrei ég þér gleymi.
Nú ert þú sofnuð systir mín
Sæl í öðrum heimi.
Hlátra og hlýju brosin þín
í hjarta mínu geymi.
(Haraldur Haraldsson.)

En komin eru leiðarlok 
og lífsins kerti brunnið 
og þín er liðin æviönn 
á enda skeiðið runnið. 
Í hugann kemur minning mörg, 
og myndir horfinna daga, 
frá liðnum stundum læðist fram 
mörg ljúf og falleg saga.

Þín vinartryggð var traust og föst 
og tengd því sanna og góða, 
og djúpa hjartahlýju og ást 
þú hafðir fram að bjóða. 
Og hjá þér oft var heillastund, 
við hryggð varst aldrei kenndur. 
Þú komst með gleðigull í mund 
og gafst á báðar hendur.

Svo, vinur kæri, vertu sæll, 
nú vegir skilja að sinni. 
Þín gæta máttug verndarvöld 
á vegferð nýrri þinni. 
Með heitu, bljúgu þeli þér 
ég þakka kynninguna, 
um göfugan og góðan dreng 
ég geymi minninguna. 
(Höf. ók.)

Sjá, hér tímans brotnar bára, 
byltist fram með straumi ára; 
geirar milli hærðra hára, 
hrukkótt ennið nýtur sín. 
– Þetta er hún amma mín.

Á myrku vetrar köldu kveldi 
kveikir hún ljós og gerir að eldi, 
hver athöfn greypt í æðra veldi, 
enginn mistök, léttúð, grín. 
– Amma vandar verkin sín.

Hún les á kvöldin, segir sögur, 
semur jafnvel stundum bögur. 
Þá er hún í framan fögur, 
fegri en nokkur blómarós. 
– Þó fær amma aldrei hrós.

Þótt hún sömu verkin vinni, 
vefi, tæti, kembi, spinni, 
alltaf er hennar sama sinni, 
sífelld vinnugleði og fjör. 
– Svona eru ömmu ævikjör.
 
Amma mín er fyrst á fætur, 
flýr hún langar vökunætur. 
Þegar barnabarnið grætur, 
bregst hún þá við létt og ör. 
– Amma forðast feigðarkjör.

Amma er dáin, dagur liðinn, 
Drottinn veitti henni friðinn. 
Enn eru sömu sjónarmiðin, 
sami áhuginn og fyrr 
– fyrir innan Drottins dyr. 
(Haraldur Hjálmarsson.)

Öldungum holl og hinum traust,
hollvinur allra barna.
Öðrum til heilla og hugnaðar 
heyrðist þú talin gjarna.
Fengi hnjóðsyrði fjarstaddur,
fljót þú snérist til varnar
og sagðir aðeins ef annað brást:
„Æi, greyið a tarna“.
 (H.P.)
Hilmar Pálsson orti um Þórdísi systur sína 
á 80 ára afmæli hennar.

Grynnist ekki góðvildin 
þótt gerist gömul kona. 
Betri væri veröldin,
viðmótið og samskiptin,
ef heimurinn ætti fleira af fólki svona.
 (H.P.)
í afmælisljóði til Dísu þegar hún varð 85 
ára.

Megi gæfan þig geyma,
megi Guð þér færa sigurlag.
Megi sól lýsa þína leið,
megi ljós þitt skína sérhvern dag.
Og bænar bið ég þér,
að ávallt geymi þig Guð í hendi sér.
(Þýð. Bjarni Stefán Konráðsson)

Áður en ég dreg andann í hinsta sinn
áður en hið mikla tjald fellur
áður en síðustu blómin fella lauf sín yfir mig

vil ég lifa
vil ég elska
vil ég vera

í þessum myrka heimi
á þessum hamfaratímum
í þessari stríðstilveru

hjá þeim sem þarfnast mín
hjá þeim sem ég þarfnast
hjá þeim sem ég vildi læra að meta

til þess að uppgötva
til þess að undrast
til þess að læra

hver ég er
hver ég gæti verið
hver ég vildi vera

svo að dagarnir verði ekki til einskis
svo að klukkustundirnar fái tilgang
svo að mínúturnar verði dýrmætar

þegar ég hlæ
þegar ég græt
þegar ég þegi

á leið minni til þín
á leið minni til mín
á leið minni til Guðs

hvers vegir eru ósléttir
hvers vegir eru þyrnum stráðir
hvers vegi ég þekki varla

en hverja ég vil ganga
hverja ég hef þegar gengið
hverja ég vil ekki hætta að ganga

án þess að hafa séð
blómkrónur blómanna
án þess að hafa heyrt
nið árinnar
án þess að hafa undrast
hve lífið er fallegt

þá má dauðinn koma
þá get ég farið
þá get ég sagt:
Ég hef lifað.
(Þýð. Bjarni Stefán Konráðsson)

Takk fyrir tímann sem með þér við áttum, 
tímann, sem veitti birtu og frið. 
Ljós þitt mun loga og leiðbeina áfram, 
lýsa upp veg okkar fram á við. 
Gefi þér Guð og góðar vættir 
góða tíð eftir kveðjuna hér. 
Þinn orðstír mun lifa um ókomna daga 
indælar minningar hjarta okkar ber. 
(P.Ó.T.)

Guð gefi mér æðruleysi 
til að sætta mig við það 
sem ég fæ ekki breytt, 
kjark til að breyta því 
sem ég get breytt 
og vit til að greina þar á milli.
(Reinhold Niebuhr.)
 
Bænin er eignuð Reinhold Niebuhr, 1892-1971.
Þessi hugsun er ævaforn, ein útgáfan er t.d. höfð eftir Ágústínusi kirkjuföður.
Bænin er enda til í einu eða öðru formi í flestum trúarbrögðum 
en tengslin við AA hreyfinguna má rekja til New York og Akron.
Einn félaganna í New York las hana í NY Times, hreifst af henni 
og kynnti félögunum og síðan hefur hún verið uppi á vegg 
í aðsetri AA samtakanna um heim allan.

Guð, gefðu mér æðruleysi
til að sætta mig við það 
sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því 
sem ég get breytt
og vit til að greina þar á milli.

Að lifa einn dag í einu,
njóta hvers andartaks fyrir sig,
viðurkenna mótlæti sem friðarveg,
með því að taka syndugum heimi 
eins og hann er,
eins og Jesús gerði
en ekki eins og ég vil hafa hann
og treysta því að þú munir færa allt 
á réttan veg
ef ég gef mig undir vilja þinn
svo að ég megi vera hæfilega
hamingjusamur í þessu lífi 
og yfirmáta hamingjusamur með þér
þegar að eilífðinni kemur.
Amen.
 (Reinhold Niebuhr)

„Einstakur“ er orð sem notað er þegar lýsa á því sem engu öðru er líkt, faðmlagi eða sólarlagi eða manni sem veitir ástúð með brosi eða vinsemd. 
„Einstakur“ lýsir fólki sem stjórnast af rödd síns hjarta og hefur í huga hjörtu annarra. 
„Einstakur“ á við þá sem eru dáðir og dýrmætir og hverra skarð verður aldrei fyllt. 
„Einstakur“ er orð sem best lýsir þér. 
(Terri Fernandez)

Þín alltaf mun ég minnast 
fyrir allt það góða sem þú gerðir, 
fyrir allt það sem þú skildir eftir, 
fyrir gleðina sem þú gafst mér, 
fyrir stundirnar sem við áttum, 
fyrir viskuna sem þú kenndir, 
fyrir sögurnar sem þú sagðir, 
fyrir hláturinn sem þú deildir, 
fyrir strengina sem þú snertir, 
ég ætíð mun minnast þín. 
(F.D.V.)

Ég heiðra mína móður vil
af mætti sálar öllum
ég lyfti huga ljóssins til
frá lífsins boðaföllum.
Er lít ég yfir liðna tíð 
og löngu farna vegi
skín endurminning unaðsblíð
sem ársól lýsi degi.

Að færa slíka fórn sem þú
mun flestum ofraun vera, 
En hjálpin var þín heita trú
þær hörmungar að bera.
Í hljóði barst þú hverja sorg,
sem hlaustu oft að reyna
en launin færðu í ljóssins borg 
og lækning allra meina.

Nú er of seint að þakka þér
og þungu létta sporin,
þú svífur fyrir sjónum mér
sem sólargeisli á vorin.
Þú barst á örmum börnin þín
og baðst þau guð að leiða
ég veit þú munir vitja mín
og veg minn áfram greiða.
 (Eiríkur Einarsson)
(Eiríkur Einarsson í Réttarholti.)

Sofðu, engill, sofðu, því nú er komin nótt 
sjálfsagt eru fleiri sem sofa einnig rótt 
Ekki fæ ég skilið hvað ræður öllu hér 
og ekki heldur hvers vegna var sótt, einmitt að þér.

Sofðu engill sofðu, við biðjum fyrir þér 
svo drottins höndin leiði þig hvar sem hann er 
Við varðveitum með lotningu minninguna um þig 
er vörðuð verður leið þín upp á æðra stig.

Sofðu, engill, sofðu, við þökkum auðmjúk þér 
sem gafst okkur svo mikið í jarðvist þinni hér. 
Við eigum bara erfitt með að sætta okkur við það 
að þú sért tekin burtu og flutt á annan stað.
 
Sofðu, engill, sofðu, og hvíldu þig rótt 
svona fagrir englar eiga af ástríki gnótt. 
Þeir bera okkur gleði, bjartsýni og von 
eins og Drottinn forðum er hann sendi eigin son.

Sofðu, ljúfust, kæra, ég hugsa hlýtt og bið 
þá veit ég, þú ert komin og ert við mína hlið. 
Ég trúi að allir þarna geti litið við um stund 
og átt með sínum ástvinum ljúfan endurfund.

Sofðu bara engill og lúrðu undir sæng 
megi Drottinn geyma þig undir hlýjum væng. 
Við hittumst bara aftur þegar húmar aftur að 
og Drottinn vill fá fleiri á þennan ljúfa stað. 
(Þorbjörg Gísladóttir)

Þú siglir braut um móðu mistri hulda, 
en mannleg hjörtu gráta þína för. 
Þau skilja eigi skipun valdsins dulda, 
en skrifa í sandinn spurningar og svör. 
Ef hjartað slær og ef að brosið lifir, 
er okkar sorg sem reykur liðin braut. 
Tala þú, guð, sem öllu vakir yfir, 
það orð, sem læknar sára hjartans þraut.

Almáttki guð, lát duftið dauðaseka 
dreyma þá sól, er lífið geislar frá. 
Réttu fram hönd, er myrkrið megni að reka, 
gef meira ljós og dýpri sólar-þrá. 
Leyf okkar heitu óskum fylgja henni. 
Heyr okkar þöglu bæn um hjálp og náð. 
Við getum ekkert annað gefið henni, 
því einu treyst, að drottinn þekki ráð. 
(Björn Haraldsson.) 
(Björn frá Austurgarði)

Ég minnist þín, um daga og dimmar nætur, 
mig dreymir þig, svo lengi hjartað slær. 
Og þegar húmið hylur allt sem grætur, 
mín hugarrós á leiði þínu grær.

Þín kærleiksbros mér aldrei, aldrei gleymast, 
þitt allt – þitt bænarmál og hvarms þíns tár. 
Hvert ráð, hvert orð, hvert andartak þitt skal geymast. 
Þín ástarminning græðir lífs míns sár.

Ein friðarstjarna á fagurhimni glitrar. 
Eitt friðarljós í sölum uppheims skín, 
sem veitir fró og hvíld, þá tárið titrar 
á tæru augu harms við náðalín.

Þín ljúfa minning lifir mér í hjarta, 
hún ljóma slær á ævi minnar braut. 
Ég á þig enn svo fagra, blíða og bjarta. 
Ég bý sem fyrr við töfra þinna skaut.

Við öldur hljóms og óðs frá unnarsölum 
um óttarstund ég tæmi djúpsins skál. 
Á meðan söngfugl sefur innst í dölum, 
mér svalar hafsins þunga tregamál.

Úr rúmsins fjarvídd aldnir berast ómar, 
það allt sem var, er enn og verður til. 
Svo lengi skapaeldsins ljóshaf ljómar 
er lífið allt ein heild, með þáttaskil. 
(Ásmundur Jónsson.)

Guð ég þakka vil þér, 
að í þinni hendi ég er. 
Þökk að ætíð þú leggur mér lið, 
er í lausnarans nafni ég bið. 
Gef mér fúsleik svo fagnandi ég, 
dag hvern feti þinn hjálpræðisveg, 
uns þú opnar mér himinsins hlið 
og mitt hjarta á um eilífð þinn frið. 
(Lilja S. Kristjánsdóttir)

Við kveðjum þig, kæra amma, 
með kinnar votar af tárum. 
Á ást þinni enginn vafi, 
til okkar, við gæfu þá bárum.

Horfin er hönd þín sem leiddi 
á hamingju- og gleðifundum, 
ástúð er sorgunum eyddi, 
athvarf á reynslustundum.

Margt er í minninga heimi 
mun þar ljósið þitt skína. 
Englar hjá guði þig geymi, 
við geymum svo minningu þína. 
(Höf. ók.) 

Nú stöðvar ekkert tregatárin,
og tungu vart má hræra. 
Þakka þér amma,öll góðu árin, 
sem ótal minningar færa

Já,vinskap þinn svo mikils ég met 
og minningar áfram lifa. 
Mót áföllum lífsins svo lítið get, 
en langar þó þetta að skrifa.

Margt er í minninganna heimi,
mun þar ljósið þitt skína.
Englar hjá Guði þig geymi,
ég geymi svo minningu þína.
(Höf. ók.) 

Við skulum róa sjóinn á 
fyrst við erum fjórir. 
Það eru bæði þú og ég 
stýrimaður og stjóri.

Við skulum róa sjóinn á 
og sækja okkur ýsu. 
En ef hann krummi kemur þá 
og kallar á hana Dísu?

Við skulum róa sjóinn á 
og sækja okkur lúðu. 
En ef hann krummi kemur þá 
og kallar á hana Þrúðu?

Við skulum róa sjóinn á 
og sækja okkur löngu. 
En ef hann krummi kemur þá 
og kallar á hana Möngu?

Við skulum róa sjóinn á 
og sækja okkur skötu. 
En ef hann krummi kemur þá 
og kallar á hana Kötu?

Við skulum róa sjóinn á 
og sækja okkur fiskinn. 
En ef hann krummi kemur þá 
og krunkar ofan í diskinn? 
(Þjóðvísa, höf. ók.)

Þeir segja mig látinn, ég lifi samt 
og í ljósinu fæ ég að dafna. 
Því ljósi var úthlutað öllum jafnt 
og engum bar þar að hafna.

Frá hjarta mínu berst falleg rós, 
því lífið ég þurfti að kveðja. 
Í sorg og í gleði ég senda mun ljós, 
sem ykkur er ætlað að gleðja. 
(Höf. ók.)

Guðs barn deyr sælt, það deyr í Jesú örmum, 
frá dánarbeð það fer með englum heim. 
Við bylgjur Jórdans bros er því á hvörmum 
og borg Guðs sér það, ljóss í fögrum geim.

Svo kom þú, dauði, Drottinn þegar býður, 
í Drottins nafni er ég tilbúinn. 
Er boðskapur Guðs barst mér engilþýður 
þá bauð ég Kristi strax í hjartað inn. 
(Höf. ók.)

Þú misstir hann sem hjartanu er kær
og hlýtur sárt að finna til og stríða.
Það sem vakti gleði þína í gær
grætir þig í dag og fyllir kvíða.
Mundu samt að sorgartárin tær
trega víkja burt er stundir líða.
 (H.H.)

Við þökkum fyrir ástúð alla, 
indæl minning lifir kær. 
Nú mátt þú vina höfði halla, 
við herrans brjóst er hvíldin vær. 
Í sölum himins sólin skín 
við sendum kveðju upp til þín. 
(H.J.)

Eins og ljúfur, bjartur dagur
hefur líf mitt gengið hjá
í ljósi augna þinna,
svifið eins og blærinn
um sumarfjöllin blá
til sólskinsdrauma minna
– draumanna sem lifðu
í ljósi augna þinna.
(ÓBG)
Ólafur Björn Guðmundsson.

Nú kveð ég móður mína
og minningarnar skína
og létta þessa stund,
um elsku’ og ástúð þína
sem aldrei virtist dvína
og þína glöðu léttu lund.

Þér lét með litlum sálum
að leysa’ úr þeirra málum.
Þín vizka reyndist vel.
Að geyma Guð í hjarta
og gleði jafnan skarta.
Um síðir styttir upp öll él.
(BMÓ)
Björn Már Ólafsson
Ort um Elínu Maríusdóttur
Birtist fyrst með greinum um hana 12. nóv. 2007
ÓBG - maður og BMÓ sonur

Gættu þess vin, yfir moldunum mínum,
að maðurinn ræður ei næturstað sínum.
Og þegar þú hryggur úr garðinum gengur
ég geng þér við hlið þó ég sjáist ei lengur.

En þegar þú strýkur burt tregafull tárin
þá teldu í huganum yndisleg árin
sem kallinu gegndi ég kátur og glaður,
það kæti þig líka, minn samferðamaður.
(James McNulty)

Þótt hæsta gálga eg hengi á, 
ó, móðir mín, ó, móðir mín, 
ég veit, hvers ást mér yrði hjá, 
ó, móðir mín, ó, móðir mín.

Þótt drekkt mér væri í dýpstum mar, 
ó, móðir mín, ó, móðir mín, 
ég veit hvers tár mín vitjuðu þar 
ó, móðir mín, ó, móðir mín.

Þótt fordæming mig félli á, 
ó, móðir mín, ó, móðir mín, 
ég veit, hvers bæn mér bjargaði þá, 
ó, móðir mín, ó, móðir mín.
(Rudyard Kipling) 
 Móðir mín e Kipling, þýð. ?

Tign er yfir tindum
og ró.
Angandi vindum 
yfir skóg
andar svo hljótt.
Söngfugl í birkinu blundar.
Sjá, innan stundar
sefur þú rótt.
(J. W. Goethe, þýð. Helgi Hálfdanarson)

Orð mín eru auðskilin, og auðvelt að fram
kvæma þau. Og þó getur enginn skilið þau 
eða framkvæmt. Orð mín eiga sér víðtæka 
uppsprettu, og verk mín stjórnast af mátt
ugu lögmáli. Menn þekkja mig ekki, af því 
að þeim er þetta ókunnugt. Fáir þekkja 
mig, og það er mér til lofs. Því að hinn vitri 
er fátæklega búinn, en ber gimstein í 
barmi sér.
(Lao-Tse)

Þegar maður hefur tæmt sig af öllu, mun 
friðurinn mikli koma yfir hann. Allir hlutir 
koma fram í tilvistina og menn sjá þá 
hverfa aftur. Eftir blóma ævinnar fer hvað 
eina aftur til upphafsins. Að hverfa aftur 
til upphafsins er friðurinn: það er að hafa 
náð takmarki tilvistar sinnar.
(Lao-Tse)

Hinn ófullkomni fullkomnast, hinn borni 
réttist, hinn tómi fyllist, hinn slitni end
urnýjast. Sá, sem hefur fáar óskir mun fá 
þær uppfylltar. Sá, sem girnist margt, 
missir af því. Þess vegna ástundar hinn 
vitri einfeldni og verður fyrirmynd allra.
(Lao-Tse)

Sá sem hefir fáar óskir, mun fá þær upp
fylltar. Sá, sem girnist margt, missir af 
því. Þess vegna ástundar hinn vitri ein
feldni og verður fyrirmynd allra. Hann 
býst ekki í skart, þess vegna ljómar hann. 
Heldur sér ekki fram og það er ágæti hans. 
Hann er laus við sjálfhælni og þess vegna 
er hann vitur. Hann er laus við sjálfsþótta 
og ber því af öðrum, og af því að hann 
keppir ekki við aðra, getur enginn keppt 
við hann.
(Lao-Tse)

Hinn vitri safnar ekki auði. Því meiru sem 
hann ver öðrum til gagns, því meira á hann 
sjálfur. Því meira sem hann gefur öðrum, 
því ríkari er hann sjálfur.
(Lao-Tse)

Þegar maður hefir tæmt sig af öllu mun 
friðurinn mikli koma yfir mann. Allir hlutir 
koma fram í tilvistina, og menn sjá þá 
hverfa aftur. Eftir blóma ævinnar fer 
hvaðeina aftur til upphafsins. Að hverfa 
aftur til upphafsins er friðurinn; það er að 
hafa náð takmarki tilvistar sinnar.
(Lao-Tse)

Þegar menn þekkja móðurina, vita þeir, 
hvers vænta má af börnunum. Hver, sem 
þekkir móðurina og fetar eins og barn í 
fótspor hennar, hefur ekkert að óttast, 
þótt líkaminn farist.
(Lao-Tse)

Sá sem býr í ljóma Alvaldsins, hverfur í dimmu. Á Vegi eilífðarinnar virðist hann vera á afturför, og sú leið er eins og torfærir troðningar. Hin æðsta dyggð liggur djúpt, sem dalur, og fegurðin mesta er sem ofbirta í augun. Sá er auðugastur, sem er ánægður með lítið; einlæg dyggð, er álitin sérviska og stöðugleikur hennar hverflyndi. Hinn víðasti reitur hefur engar hliðar, og stærsta kerið er lengst í smíðum. Enginn hefur heyrt hins hæstu tóna. Hið stærsta er formlaust – skuggi skuggans.
(Lao-Tse)

Bókin um veginn e Lao Tse,

Sá sem gengur fram á mann særðan örvarskoti eyðir ekki löngum tíma í vangaveltur um hvaðan örin kom, hverra manna skyttan er, hvaða viður er í örvarleggnum eða hvernig örvaroddurinn er í laginu. Auðvitað snýr hann sér þegar í stað að því að draga örina út.
 (Shakyamuni, Búdda)

Ask veit eg standa,
heitir Yggdrasill, 
hár baðmur, ausinn
hvíta auri;
þaðan koma döggvar, 
þær er í dala falla,
stendur æ yfir grænn
Urðarbrunni.
 
Þaðan koma meyjar
margs vitandi
þrjár úr þeim sæ, 
er und þolli stendur; 
Urð hétu eina, 
aðra Verðandi, 
– skáru á skíði – 
Skuld ina þriðju. 
Þær lög lögðu, 
þær líf kuru 
alda börnum, 
örlög seggja.
(Úr Völuspá)

Lífsins göngu gekkstu
glaður, ljúfur, stilltur
alla elsku fékkstu
yndislegur piltur.

Þínar þrautir barstu
þögull kæri vin
enda alltaf varstu
eins og sólarskin.
 
Við munum þína léttu lund
þú lífsins gleðigjafi,
nú komið er að kveðjustund
þig kveðja amma og afi.
(S.F.)
Sverrir Friðþjófsson

I Am Not There

Do not stand at my grave and weep.
I am not there, I do not sleep.

I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.

When you awaken in the morning hush,
I am the swift uplifting rush.
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.

Do not stare at my grave and cry.
I am not there, I did not die.
(Mary E. Frye)

Do not stand at my grave and weep

I am not there
I do not sleep

I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow

I am the sunlight on ripened grain
I am the gentle Autumn rain

When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush

Of quiet birds in circled flight
I am the soft stars that shine at night.

Do not stand at my grave and cry

I am not there
I did not die
(Author Unknown.)

http://www.businessballs.com/donotstandatmygraveandweep.htm

Samkvæmt  upplýsingunum í þessum tengli er engin örugglega 
"upprunaleg" útgáfa til. Ljóðið var ort 1932 en ekki var endanlega 
staðfest fyrr en 1998 hver höfundurinn væri. 
Fjölmargar útgáfur munu hafa verið á kreiki allan þennan tíma 
og verða sjálfsagt áfram eftir þessu að dæma.

Vertu ekki grátinn við gröfina mína 
góði, ég sef ekki þar. 
Ég er í leikandi ljúfum vindum, 
ég leiftra sem snjórinn á tindum. 
Ég er haustsins regn sem fellur á fold 
og fræið í hlýrri mold. 
Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt, 
ég er vængjatak fuglanna hljótt og stillt. 
Ég er árblik dags um óttubil 
og alstirndur himinn að nóttu til. 
Gráttu ekki við gröfina hér – 
gáðu – ég dó ei – ég lifi í þér. 
(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir)
(Höf. ókunnur.)

Svefninn langi laðar til sín
lokakafla æviskeiðs
hinsta andardráttinn
andinn yfirgefur húsið
hefur sig til himna
við hliðið bíður drottinn.
(Björn Jörundur Friðbjörnsson og 
Daníel Ágúst Haraldsson).

Grátið ei við gröf mína 
ég er ekki þar.

Ég lifi í ljúfum blænum 
er strýkst um vanga þinn.

Ég er sólargeisli er smýgur 
í sálu þína inn, 
vermir hug og hjarta 
eins og hinsti kossinn minn.

Ef að kvöldi til himins þú horfir 
og þráir anda minn 
þá líttu skæra stjörnu 
og horðu hana á 
því þar er ljómi augna minna 
og svalar þinni þrá.

Er norðurljósin leiftra 
þá njóttu þess að sjá 
að orku mína og krafta 
þú horfir þar á.

Ef uppsprettu lífsins þú leitar 
þaðan ljósið kemur frá 
dvel ég þar í birtu þeirri 
er lífið nærist á.

Mér gefið hefur verið 
að dvelja ykkur hjá 
og tendra ykkur lífsneista 
með nýrri von og þrá.

Grát því ei við gröf mína 
ég lifi ykkur hjá. 
(Þýð/H.S.S.)
(Þýð. Helga S. Sigurbjörnsd.)

Fagrar stundir fengum, vinur, 
frá oss enginn tekur þær. 
Hvað sem yfir okkur dynur 
æ þín minning lýsir kær. 
(D. Gests.)

Brosið breitt og augun skær, 
bið guð þig að geyma, 
bestu þakkir, þú varst mér svo kær.
Þér mun ég aldrei gleyma.

(Guðný Sigríður Sigurðardóttir)
 
Fagur sem fugl á sveimi 
fagnar honum lítill gaukur.
Hef þig í hjartanu og geymi 
elsku afi Haukur.
(Guðný Sigríður Sigurðardóttir)

Þegar mér líður illa 
leita ég til baka til þess tíma 
þegar þú varst hér 
og minningarnar um 
hláturinn, fallega brosið 
og hlýjuna þína 
ýta öllum sársaukanum burt. 
(Höf. ók.)

Guð sá að þú varst þreyttur
og þrótt var ekki að fá,
því setti hann þig í faðm sér
og sagði: „Dvel mér hjá“.

Harmþrungin við horfðum
þig hverfa á annan stað,
hve heitt sem við þér unnum
ei hindrað gátum það.

Hjarta, úr gulli hannað, 
hætt var nú að slá
og vinnulúnar hendur
verki horfnar frá.

Guð sundur hjörtu kremur
því sanna okkur vill hann 
til sín hann aðeins nemur
sinn allra besta mann.
(Þýtt Á.Kr.Þ.)
Árni Kr. Þorsteinsson.

Í faðmi hennar ömmu
þar bestan fékk ég blund,
sem blóm und skógarrunni
um hljóða næturstund.
Við hennar söng ég undi,
sem ljúfrar lindar klið,
er líður hægt um grundu,
og blómin sofna við.

Og söknuður mig sækir
og sorgarblandin þrá.
Hvort á ég ættarlandið
aftur fá að sjá?
Því þar er elsku amma
í aftanroðans glóð,
og þar er mér hver minning
svo mæt og hlý og góð.
(Eva Hjálmarsdóttir.)

Þú varst svo heil í huga
og hafðir mikla sál.
Með þreki og dáð að duga
og drýgja kærleiksmál.
Hjá manni þínum mætum,
í margri stóðstu raun.
Í himinsölum háum,
þið hljótið sigurlaun.

Hér kem ég þig að kveðja
já, kveðja í hinsta sinn.
Þú baðst guð mig að geyma
og greiða veginn minn.
Með dauðans hjör í hjarta
þú hafðir þrek og ró.
Og ásýnd engilbjarta
þá önd til hæða fló.
(Magnús Sigurðsson.)
(Magnús Sigurðsson frá Kinnastöðum)

Ég aldrei hef lofað að brautin sé bein,
né blómstígar gullskrýddir alla leið heim.
Ég get ekki lofað þér gleði án sorgar,
á göngu til himinsins helgu borgar.
En eg hefi lofað þér aðstoð og styrk,
og alltaf þér birtu þó leiðin sér myrk.
Mitt ljúfasta barn ég lofað þér hef,
að leiða þig sjálfur hvert einasta skref.
(Staðf. Hjálmar Jónsson.)
 sótt á vef Dómkirkjunnar

Upp skaltu á kjöl klífa,
köld er sjávar-drífa,
kostaðu huginn at herða
hér muntu lífit verða.
Skafl beygjattu skalli,
þó at skúr á þik falli,
ást hafðir þú meyja,
eitt sinn skal hver deyja.
Þórir jökull  í Örlygsstaðabardaga í Sturlungu.

Hættu þér ekki á hálan ís, 
 hyggðu að ráðum mínum.
 Leitaðu aldrei eftir flís 
 í auga á bróður þínum. 
Sigurður Árnason 
( fæddur á Sigurðarstöðum á Sléttu )

Haustvindur napur næðir, 
og nístir mína kinn. 
Ég kveð þig kæri vinur, 
kveðja í hinsta sinn. 
Ég man brosið bjarta, 
og blíðan svipinn þinn. 
Það er sárt að sakna, 
sorgmæddur hugurinn.

Ljúfar minningar líða, 
er lítum farinn veg. 
Lífið í fallegum litum, 
lífið í straumsins vé. 
Nú gengur þú með Guði, 
og gleðst við móðurfaðm. 
Æðri verk að vinna, 
við erum börnin hans. 
(Sæbjörg María Vilmundsdóttir.)

Í grenndinni veit ég um vin, sem ég á, 
í víðáttu stórborgarinnar. 
En dagarnir æða mér óðfluga frá 
og árin án vitundar minnar.

Og yfir til vinarins aldrei ég fer 
enda í kappi við tímann. 
Sjálfsagt þó veit hann ég vinur hans er, 
því viðtöl við áttum í símann.

En yngri vorum við vinirnir þá, 
af vinnunni þreyttir nú erum. 
Hégómans takmarki hugðumst við ná 
og hóflausan lífróður rérum.

„Ég hringi á morgun,“ ég hugsaði þá, 
„svo hug minn fái hann skilið“, 
en morgundagurinn endaði á 
að ennþá jókst milli’ okkar bilið.

Dapurleg skilaboð dag einn ég fékk, 
að dáinn sé vinurinn kæri. 
Ég óskaði þess, er að gröf hans ég gekk, 
að í grenndinni ennþá hann væri.

Sjálfur, ef vin þú átt góðan í grennd 
gleymdu’ ekki, hvað sem á dynur, 
að albesta sending af himnunum send 
er sannur og einlægur vinur. 
(Höf. ók. Þýð. Sig. Jónsson)
Elsku mamma, okkur skilur 
að um tíma dauðans hönd. 
Þó að hvíld sé þreyttum blessun, 
og þægur byr að ljóssins strönd. 
Þó er jafnan þungt að skilja. 
Þokast nær mörg fögur mynd, 
þegar hugur krýpur klökkur, 
kær við minninganna lind.

Sérhvert barn á mætri móður 
margt að þakka, er samvist dvín. 
Yfir brautir æskubreka 
okkur leiddi höndin þín. 
Því við bindum þöglum huga, 
þýtt, með hlýrri vinamund 
þakkarkrans, sem tregatárin 
tállaus vökva á kveðjustund.

Vertu blessuð, elsku amma, 
okkar hugsun með þér fer 
yfir hafið hinum megin 
horfnir vinir fagna þér. 
Þó við dóminn skapa ei skiljum, 
skýrist margt við kærleiks yl. 
Lítil barnssál líka getur 
leitað, saknað, fundið til.

Vinakveðja okkar allra 
er hér borin fram í dag, 
kærleikshlý við hvílu þína, 
er klukkur leika sorgarlag. 
Fögur samstarfsmanna minning 
mestur dýrðarsjóður er. 
Blítt á leiði blómum vaggar 
blærinn, sem um dalinn fer. 
(Höf. ók.)

Mamma, ekki gráta mig, ég veit þú saknar mín. 
Mig langar að vera hjá þér og þerra tárin þín. 
Ég fékk aldrei að sjá þig og blíðu brosin þín, 
Guð vantaði lítinn engil og kallaði mig til sín.

Segðu pabba að ég elsk’ann því pabbi á líka bágt, 
faðmaðu hann fyrir mig og hvíslaðu ofurlágt. 
Segð’onum frá stjörnunni sem á himnum skærast skín, 
kennd’onum að þekkja hana því hún er stjarnan mín.

Núna áttu lítinn engil sem vakir yfir þér, 
ég passa líka pabba, segðu honum það frá mér. 
Það eru hér svo margir sem þykir vænt um mig, 
fjöldi fallegra engla sem gæta mín fyrir þig.

Tendraðu lítið kertaljós til að lýsa þér til mín, 
láttu á leiðið mitt hvíta rós, það læknar sárin þín. 
Þegar sorgarinnar skuggi dvín, þá muntu minnast mín 
og tár þín verða gleðitár því ég verð ávallt þín. 
(Höf. ók.)

Við treystum á hinn mikla mátt 
sem mildar allra kjör.
Í skjóli hans þú athvarf átt 
er endar lífsins för.
Og það er margt  sem þakka ber 
við þessa kveðjustund. 
Fjör og kraftur fylgdi þér, 
þín fríska, glaða lund. 
Mæt og góð þín minning er 
og mildar djúpa und. 
Þú skilur eftir auðlegð þá 
sem enginn tekið fær. 
Ást í hjarta, blik á brá, 
og brosin silfurtær. 
Mesta auðinn eignast sá 
er öllum reynist kær. 
Þín minning öllu skærar skín 
þó skilji leið um sinn. 
Þó okkur byrgi sorgin sýn 
mun sólin brjótast inn. 
Við biðjum Guð að gæta þín 
og greiða veginn þinn. 
(G.Ö.) 

Engir dagar koma aftur 
en fegurð þeirra lifir hjá þér 
eins og ljós í rökkri, 
eins og blóm á fjalli. 
(Þórarinn Guðmundsson.)

Ég þakka okkar löng og liðin kynni, 
sem lifa, þó maðurinn sé dáinn. 
Og ég mun alltaf bera mér í minni, 
þá mynd sem nú er liðin út í bláinn.

Und lífsins oki lengur enginn stynur, 
sem leystur er frá sinnar æviþrautum. 
Svo bið ég Guð að vera hjá þér, vinur, 
og vernda þig á nýjum ævibrautum. 
(Þórarinn Hjálmarsson.)

Móðir mín kæra er farin á braut, 
til mætari ljósheima kynna. 
Hún þurfti að losna við sjúkdóm og þraut, 
og föður minn þekka að finna.

Vönduð er sálin, velvildin mest, 
vinkona, móðir og amma. 
Minningin mæta í hjartanu fest, 
ég elska þig, ástkæra mamma.

Þakka þér kærleikann, hjartalag hlýtt, 
af gæsku þú gafst yl og hlýju. 
í heimi guðsenglanna hafðu það blítt, 
uns hittumst við aftur að nýju. 
(Höf. ók.)

Gaman væri að gleðja hana ömmu 
og gleðibros á vanga hennar sjá, 
því amma hún er mamma hennar mömmu 
og mamma er það besta sem ég á. 
Í rökkrinu hún segir mér oft sögur, 
svæfir mig er dimma tekur nótt, 
syngur við mig kvæði fögur, 
þá sofna ég bæði sætt og vært og rótt. 
(Björgvin Jörgensson)

Loforð Guðs til barnsins: 
 
Ég hef aldrei lofað að brautin sé bein, 
og gullskrýddir blómstígar alla leið heim. 
Ég get ekki lofað þér gleði án sorgar 
á göngunni löngu til himins borgar.

En lofað ég get þér aðstoð og styrk 
og alltaf þér ljósi þó að leiðin sé myrk. 
Mundu svo barnið mitt að lofað ég hef 
að leiða þig sjálfur hvert einasta skref 
(Höfundur ók.)

Minning
Ó hve einmana ég er á vorin
þegar sólin strýkur blöðum trjánna
líkt og þú straukst vanga minn forðum
og þegar ég sé allt lifna og grænka
minnist ég þess að þú gafst einnig lífi mínu lit
og þegar ég sé sólina speglast í vatninu
speglast minningin um þig í hjarta mínu
og laufgast á ný.
(Björg Elín Finnsdóttir.)

Þú starfaðir jafnan með umhyggju og ást,
elju og þreki er sjaldan brást,
þér nýttist jafnvel nóttin.
Þú vannst fyrir besta vininn þinn,
þú vinnur nú með honum annað sinn,
með efldan og yngdan þróttinn.
 
Af alhug færum þér ástar þökk,
á auða sætið þitt horfum klökk,
heilsaðu föður og frændum.
Að sjá þig aftur í annað sinn
enn komast aftur í faðminn þinn
við eigum eftir í vændum.
(G. Björnsson.)

Sól að hafi hnígur
hamra gyllir tind,
með söngvum svanur flýgur, 
sunnan móti þýðum vind.
Króna hægt á blómum bærist,
brosa þau svo unaðsrík.
Kvölds þá yfir friður færist,
fegurst er í Aðalvík.
(Kvæðið er eftir Jón Pétursson og er samið í kringum 1935.)

Nu lukker sig mit øje
Teksti P. Foersom, f. 1813
Lagið er þýsk þjóðvísa

Nu lukker sig mit øje,
Gud Fader i det høje,
i varetægt mig tag!
Fra synd og sorg og fare
din engel mig bevare,
som ledet har min fod i dag!

Örlítið breytt:

Nu lukker sig mit øje,
Gud Fader i det høje,
i varetægt mig tag!
Vil slangen mig omslynge,
så lad din engel synge,
det barn er gemt i Herrens fred.

Algeng þýðing á færeysku:

Nú sovni eg av møði,
Guð faðir, Harrin høgi
í varðveitslu hjá tær.
Frá synd og neyð og trega
tín eingil vernd mær laga,
sum hann í dag var nær hjá mær.

Þýðing Sveinbjörns Egilssonar:

Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.

Önnur þýðing á færeysku:

Nú fari eg at sova,
mín Gud tú mást mær lova,
so trygt eitt hvíldarstað.
Um synd og neyð meg herja
lat eingil tín meg verjað,
hann hevur vart mín fót í dag.

Faðir vor, þú sem ert á himnum. 
Helgist þitt nafn, 
til komi þitt ríki, 
verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni.
Gef oss í dag vort daglegt brauð,
og fyrirgef oss vorar skuldir,
svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. 
Eigi leið þú oss í freistni, heldur frelsa oss frá illu. 
Því að þitt er ríkið, 
mátturinn og dýrðin 
að eilífu. Amen.

ATH: Þú getur leitað með því að ýta samtímis á Ctrl og F. (Cmd og F á Mac)

Morgunblaðið

mbl.is

Fréttir

Þjónusta

Sérvefir

Morgunblaðið