Í vikunni stóð ég í svefnherbergi mínu og ákvað að festa loftljós á rússaperuna sem er gjörsamlega að drepa mig. Til þess þurfti tvennt að gerast: ég þurfti að ná í skrúfjárn og taka rafmagnið af. Ég þusti inn í eldhús. Þar gerðist eitthvað sem ég get ekki útskýrt. Ég rankaði við mér inni í svefnherbergi um það bil hálftíma síðar. Rafmagnið var enn á og ég hélt á diski með tveimur hrökkbrauðsneiðum með osti, rauðu pestói og grænni papriku. Ekkert skrúfjárn í höndum.

Eins og rúmlega hálf þjóðin sjálfgreindi ég mig með athyglisbrest og ofvirkni með Stefáni Boga síðasta vetur. Ég horfði í framhaldinu á hann í Kastljósi með vinkonu minni. Við horfðumst í augu undir þessu og kinkuðum báðar kolli. Við vorum líka með þetta. Alveg klárt. Það bara hlýtur að vera.

Um daginn var ég á leið á gigg með kórnum mínum (við vorum að gigga sko). Uppdubbuð og fín hentist ég út um útidyrnar með bíllykil í hönd. Leit eldsnöggt yfir bílastæðið eins og rándýr í leit að bráð. Kastaði hausnum ótt og títt til hægri og vinstri og hægri aftur. Sá ekki drossíuna. Hljóp kringum blokkina og leitaði á nærliggjandi bílastæðum. Hvergi var kagginn. Þegar ég var í símanum við 118-fólkið að biðja um númerið hjá Vöku mundi ég að ég hafði skilið hann eftir við Hallgrímskirkju kvöldið áður. Skellti á 118 og hringdi í 5885522. 

Eðlilega æstist ég mjög upp við þessa sjálfgreiningu og hringdi í móður mína sem er hjúkrunarfræðingur og fær þar af leiðandi allar spurningar frá mér og vinkonum mínum sem tengjast heilbrigðismálum. Hún tók sér stutt hlé frá mikilvægum störfum og talaði við mig. Mamma, á ég ekki að fá þessi lyf sem Stefán Bogi mælir með?

Ég sá heimildamynd ekki alls fyrir löngu. Þegar ég og samferðamaður minn vorum sest á annan bekk var tilkynnt að um Q&A-sýningu væri að ræða þar sem kvikmyndagerðarmennirnir væru í salnum. Ég fann fyrir líkamlegum óþægindum þar sem ég áttaði mig á því að við gætum ekki hlaupið út áður en kreditlistinn rúllaði inn á tjaldið. Samferðamaður minn, sem sjálfgreindi sig einnig með Stefáni Boga, hvíslaði glottandi að mér í myrkrinu: „We are trapped“. Hann hafði rétt fyrir sér. 

Mamma, mér finnst bara eins og þetta meiki geðveikt mikið sens. Ég er alltaf að gleyma öllu og koma mér í algjörlega óhugsaðar aðstæður sem reyna svo á þolrifin. Keypti mér sko hlaupaskó um daginn til að vera í dags daglega af því að mér finnst ég komast svo skelfilega hægt yfir ef ég er í háum hælum eða óþægilegum skóm. Þú veist alveg hvernig ég er, það þarf allt að gerast núna, helst í gær. 

Ég var svo spennt að vakna og hefja daginn á tímabili í síðasta mánuði að ég svaf nánast ekkert. Ókei, smá ýkjur. Svaf lítið. Vaknaði upp úr fjögur. Horfði á daginn rísa í Vesturbænum. Hljóp 14 kílómetra fyrir níu. Hjólaði miðbæinn á enda og til baka. Fór á snyrtivörukynningu og lét pranga upp á mig sumarvaralit. Appelsínugulum. Keypti mér fjórar sams konar alpahúfur og átta alveg eins hárspangir (af því ég er alltaf að týna öllu). Sat messu og kyngdi oblátunni. Fór í brunch með vinum og bakaði. Þegar ég tók kökurnar út sló klukkan 14. 

Jaaa, þú ert líklega á rófinu. En þetta er nú ekki slæmt tilfelli. Ég meina, þetta hjálpar þér meira en þetta háir þér. Hefur alltaf gert. Þó þú sért óþolinmóð. Og svo: „Ég hef alltaf hugsað um þig eins og vél sem er aðeins of hátt stillt.“ Til í þá greiningu. Ég þarf ekki þessi lyf. Mamma veit best. (Vona ég. Alveg innilega).