Að eiga góða granna er mikil gæfa. Skiptir þá engu hvort við búum í einbýli, tvíbýli, þríbýli eða í einhverskonar sambýli við aðra. Við getum því miður ekki valið nágrannana sjálf. Ef svo væri þá myndu sjálfsagt flestir búa í sátt og samlyndi. Eftir að hafa lesið á vefmiðlum landsins um illskulegar erjur þar sem gerendur fara svo gjörsamlega yfir strikið þá fallast mér hendur. Að ógleymdu Garðabæjarmálinu hér áður sem líktist helst slæmri martröð. Hvaða hvatir stjórna því að fólk leyfir sér slíka hegðun?

Með sanni sagt er ég afskaplega þakklát og heppin með mína nágranna, þá sem búa með mér í húsinu, fólkið í götunni og hreinlega alla sem í hverfinu búa. Á þeim sjö árum sem ég hef átt mitt hreiður hér hefur aldrei komið til neins ills, það fer allt fram í góðu og allir eru vinalegir, hjálpsamir og tillitssamir við sína nágranna. Það er ekki að ástæðulausu að ég nefni hverfið það besta í borginni. Því þættir sem þessir hafa vissulega áhrif á sálarlíf fólks. Heimilið á að vera griðarstaður. Það er réttur hvers og eins að geta verið öruggur og óhræddur á sínu eigin heimili. Að eiga von á einhverjum ósköpum jafnvel daglega í formi ofbeldis, hvort sem það er andlegt eða líkamlegt er hreinn og beinn hryllingur. Það á ekki að líðast. Ég finn virkilega til með því fólki sem stendur í slíkum sporum og getur jafnvel engu breytt. 

Kannski er það einstök heppni að hér í þríbýlinu eru allir sáttir. Í kjallaranum býr góður og rólegur drengur sem er svo yfirmáta þægilegur að oft held ég að hann dvelji langtímum saman við störf erlendis, en svo er ekki. Á hæðinni býr yndislegt par, einnig skemmtileg og dásamlegur gamall hundur sem geltir aldrei. Svo er það kellan á loftinu sem tekur stundum að sér að passa hundinn þegar þörf er á. Það er nú engin sérstakur fyrirgangur á þeirri kellu. Með eindæmum heimakær, jafnvel einum of og nennir engum látum, nema þá helst ef ákveðin músík kallar á að hækka aðeins í gömlu ljótu græjunum. En það stendur nú aldrei lengi yfir og er gert á kristilegum tíma.

Á milli okkar í húsinu ríkir mikil og góð vinátta. Vinalegt að geta trítlað einstaka sinnum niður á tásunum í kaffi og spjall. Svo ég tali nú ekki um góðu stundirnar í garðinum á sumrin, sem er jú okkar sameiginlega eign. Ef eitthvert okkar fer í frí um tíma þá látum við aðra íbúa vita svo það er ávallt einhver á vaktinni. Þeir glæpamenn sem hefðu í huga að ræna einhverju hér, reyndar ekki eftir miklu að slægjast, kæmu nú aldeilis ekki að mannlausum kofanum. Það er alla vega einn jaxl á svæðinu, oftast fleiri, reyndar af mismunandi stærðargráðum, sem færu létt með að taka í lurginn á óboðnum gestum, svo mikið er víst.

Ég veit sem betur fer um fjölda fólks sem býr í sátt og samlyndi og á góð samskipti við sína granna. En það er nú einu sinni þannig að það er okkur í sjálfsvald sett hvernig við komum fram við aðra, þó ekki þurfum við alltaf að vera sammála um alla hluti.

Sýnum fólki velvild og kærleika hvort sem um er að ræða nágranna eða aðra. Það gerir lífið mun innihaldsríkara og skemmtilegra. Uppskeran getur meira að segja orðið svo góð að nágrannarnir verða vinir okkar til frambúðar.