Jón Agnar Ólason jonagnar@mbl.is

Margeir hefur verið með eftirsóttari skífuþeytum undanfarin ár, fyrir utan dagvinnuna við ráðgjöf og markaðsstjórn hjá Hugsmiðjunni. Þá skipar hann helming dúettsins Gluteus Maximus og þegar hann má vera að setur hann saman stemmningsplötur fyrir Bláa lónið og Icelandair. Miðað við þétta dagskrá kappans kemur lítt á óvart þó hann gefi sér ekki mikinn tíma til að liggja yfir tískubloggi til að átta sig á síðustu straumum og stefnum. Hitt er annað mál að það kemur fyrir besta fólk að sjá fallega hluti álengdar og verða bara að eignast þá, burtséð frá því hvort viðkomandi gefur sig út fyrir að fylgjast vel með eður ei. “Eiginlega er því öfugt farið hjá mér segir Margeir. “Ef ég sé eitthvað ítrekað á förnum vegi eða í búðarglugga þá hugsa ég frekar að þetta þurfi ég að forðast. Það er svo mikil hjarðhegðun í fólki og fyndið hvað margir keppast við að steypast í sama mótið. Það á ekki síst við um dömurnar, oft er eins og heilu saumaklúbbarnir séu klæddir í sömu fötin. Allt apa þær eftir hvor annari. Er ekki nóg að tíðarhringurinn sé samstilltur? bætir Margeir við og hlær. “Ég reyni meðvitað að forðast þetta, fyrir mína parta, og reyni að sækja í það sem er frekar óhefðbundið. En Margeir sleppur samt ekki við að hugsa upp eitthvað varðandi föt sem hann hefur komið auga á og þótti töff. Hann hugsar sig um í smástund og svarar svo. “Ég man að þegar ég horfði á Rokk í Reykjavík fyrir nokkrum misserum, þá tók ég eftir einu. Söngvarinn í Fræbbblunum var í tveimur skyrtum. Ekki köflóttum flannelskyrtum eða skyrtum úr gallaefni, heldur bara svona venjulegum ljósum bómullarskyrtum. Frekar töff! Í framhaldinu spinnst hlátursmituð umræða um það hvort Valgarður Guðjónsson Fræbbblasöngvari hafi ef til vill verið svona hressilega á undan sinni samtíð með lagskiptu (e. layered) tískuna? Það skyldi þó ekki vera.

Heppni í bland við örlög

Aðspurður hvort hann versli sér föt á grundvelli löngunar í eitthvað eða bara vegna hreinnar vöntunar segir Margeir það vera bæði og. “Satt að segja gerist það oftast erlendis. Ég er frekar upptekinn frá degi til dags hér heima og hef frekar tíma í svona lagað þegar ég spássera um erlendar borgir. Þar rambar maður stundum fyrir tilviljun inn á skemmtilegar verslanir. Svo þessi tilfelli má kannski skrifa á heppni í bland við örlög, býst ég við. En hvernig er með plötusnúðastarfið? Þarf DJ-inn ekki ákveðinn vinnugalla?“Jú, ætli maður þurfi ekki að lúkka í vinnunni, að vissu marki, og svo þurfa fötin náttúrulega að vera þægileg. Þannig að það er að ýmsu að huga að við fatakaupin, sem við vinirnir kjósum nú reyndar að kalla ‘ímyndaraðhald'. Það er verst að Skatturinn er ekki að kaupa þá skýringu segir Margeir og hlær. “Sjóuðustu plötusnúðarnir vita svo að það verður að vera hægt að bretta upp skyrtuermarnar, annars er hætt við að maður reki þær í tónarm plötuspilarans með tilheyrandi nálarhoppi þegar maður handfjatlar vínyl-plöturnar. Margeir nefnir dæmi í framhaldinu með samanburði á fatakaupum og tónlistarkaupum. “Eitt sinn vann ég í plötubúð sem sérhæfði sig í tónlist fyrir plötusnúða. Þar heyrði ég stundum kollega mína segja um ákveðna plötu að hún væri rosa góð, ‘en ég mun aldrei geta spilað þetta svo ég ætla ekki að kaupa plötuna'. Ég kaupi þetta viðhorf ekki hvað tónlist varðar, og ekki heldur varðandi föt. Ég myndi ekki neita mér um einhvern gæðagrip ef ég hefði tilfinningu fyrir að hann kæmi til með að eldast vel. Ef ég heyri að tónlist er góð, þá kaupi ég hana - jafnvel þó hún eigi ekki erindi við dansgólf dagsins í dag. Sama má segja um föt, þannig að gæðin eru sterkur rauður þráður í hvoru tveggja. Þegar hugtakið uppáhaldsflík ber á góma segir Margeir stutta sögu af því þegar hann þurfti til Berlínar fyrir nokkrum árum síðan. “Farangurinn skilaði sér ekki og ég komst ekki hjá því að fá mér ný föt til að eiga eitthvað til skiptanna. Svo ég rambaði fyrir tilviljun inn í einhverja búðina og finn þar þrjár flíkur, þar á meðal par af gallabuxum. Afgreiðslustúlkan á kassanum brosti um leið og hún setti vörurnar í poka og sagði að ég kynni greinilega að meta Rick Owens. Ég hafði ekkert tekið eftir merkinu, hvað þá að sama merkið væri á öllum þremur flíkunum sem ég hafði gripið. En þessar buxur þykir mér vænt um, kannski sérstaklega vegna þess að þær voru svo afskaplega kærkomnar þegar ég keypti þær á sínum tíma. Klárt dæmi um heppni og örlög.

Get ekki ósplittað dress

Það getur aldrei verið annað en jákvætt að fara eigin leiðir þegar kemur að fatavali, en svo eru alltaf sum tilefni sem kalla á formlegan klæðnað – spariföt. Sá klæðnaður er stundum býsna nálægt því að gera einkennisbúningur enda ekki mörg frávik leyfð þegar kemur að ‘snyrtilegum klæðnaði'. Hvað gerir Margeir þegar honum er boðið í veislu við verulega fínt tilefni? “Ókei, fyrst þarf að afgreiða fáeina hluti hvað þetta varðar, smá formála. Suma hluti á ég mjög erfitt með að nota. Til að mynda, skart og sólgleraugu. Undantekningin á því síðarnefnda er kannski þessi stóru, miklu sólgleraugu sem eru hvað vinsælust hjá ellilífeyrisþegum á Flórída. Og þá komum við að betri fötum. En í þeirri deildinni get ég ekki farið í ósplittað dress. Það er að segja föt ofan mittis og neðan úr sama efni eða lit. Sem útilokar jakkaföt. Það er eitthvað skrítið sem gerist. Ég lít út eins og verðbréfasali. Engu að síður klæðir okkar maður sig upp þegar tilefnið býður upp á það. “Ætli lykilatriðið sé ekki bara að vera snyrtilegur og vel þrifinn? Já, og eitt annað sem ég á mjög erfitt með. Ég finn engin axlabönd sem passa. Ég er með of stuttar lappir.

Flottir einstaklingar, flott föt

Talið berst því næst að fólki hér á landi sem Margeir tengir við flott föt. „Fyrst langar mig að nefna merkið Aftur. Mér finnst Bára vera að gera einstaka hluti og allt endurvinnslukonseptið kringum merkið hennar er til fyrirmyndar. Sem minnir mig á – ég fór þangað í desember og fann þennan ótrúlega flotta peysukjól, ætlaðan konum. Hann var í stóru númeri og ég freistaðist til þess að máta hann og á mér virkaði hann þrusuvel - eins og nokkurs konar peysumussa. Þannig að ég keypti hana og gat svo með góðri samvisku farið á nýársfagnað í nýjum fínum kjól frá Aftur“ segir Margeir hlæjandi. „Svo er það Sruli Recht, en það er heilmikill klassi yfir hans hönnun. Ef ég væri ekki svona mikill dýravinur, þá væri ég eflaust búinn að fjárfesta í skóm frá honum framleidda úr hvalsforhúð. Svo er Mundi Vondi flottur strákur sem hannar flott föt - og ekki bara fyrir flippskunka. En almennt séð þá kann ég að meta fólk með öðruvísi og persónulegan stíl. Til dæmis President Bongó, sem fyrir nokkru beit það í sig að hann yrði að vera í sérsaumuðum lederhosen-buxum frá Bæjaralandi, við öll tilefni. Í fjallgöngu, á skútunni, í hljóðverinu og í jólaboði á aðfangadag. Frekar töff! Besta austurríska vinkona mín er líka með mjög einfaldan en umdeildan stíl. Hún klæðist hvítu, frá toppi til táar og er með hárið litað blátt. Alltaf. Og frá þessu hefur hún ekki hvikað öll árin sem ég hef þekkt hana.“ Að lokum nefnir Margeir tvo kunna herramenn sem þekktir eru fyrir sinn eigin stíl. „Jón Atli Helgason og Daníel Ágúst Haraldsson eiga það sameiginlegt að það er sama hverju þeim dettur í hug að klæðast – þeir eru alltaf jafn tignarlegir“.