Hallgrímur í hnattferð á miðri vertíð

Hallgrímur Helgason segir að Sjanghæ dýnamísk og full af lífi.
Hallgrímur Helgason segir að Sjanghæ dýnamísk og full af lífi. Ljósmynd/Aðsend

„Ég gæti ekki verið sáttari við viðtökurnar. Þær hafa verið framar öllum vonum. Ég hafði sveiflast á milli bjartsýni og svartsýni, ég vissi ekki hvort einhver hefði áhuga á þessu sjóaravolki sem er þarna. Það virðist vera einhver áhugi,“ segir Hallgrímur Helgason rithöfundur.

Hallgrímur hefur farið mikinn í jólabókaflóðinu í ár með bók sína, Sextíu kíló af sólskini. Bókin hlaut tilnefningu til Íslensku bókmenntaverðlaunanna og hefur víða fengið góða dóma, til að mynda fjórar og hálfa stjörnu á síðum Morgunblaðsins. Þá er hún í hópi söluhæstu bóka höfundarins og var endurprentuð með hraði þegar útgefandi hans sá í hvað stefndi.

Þessi tími ársins er vertíð hjá rithöfundum enda þarf að hamra járnið meðan það er heitt, lesa upp sem víðast, árita bækur og hvaðeina. Það er því nokkuð skondið að Hallgrímur skuli hafa brugðið sér til útlanda í þrjár vikur á dögunum. Hann segir í samtali við Morgunblaðið að hann hafi fengið boð sem ekki var hægt að hafna. „Það var svolítið erfitt að fara á þessum tíma en þegar maður er boðinn á bókmenntahátíð í Kalkútta er erfitt að segja nei,“ segir rithöfundurinn.

Hallgrími var boðið til Seattle til að flytja erindi um bók sína, Konuna við 1000°, við háskólann þar í borg. Við bættist síðan upplestur í hinni frægu Elliott Bay Book Store um kvöldið. „Þetta var á mánudagskvöldi og maður hélt að rólegt væri yfir, en nei, því sama kvöld lásu á vegum bókabúðarinnar þeir Jonathan Franzen, David Sedaris og Damien Echols, þannig að samkeppnin var ærin. Mér var síðan boðið á tvær bókmenntahátíðir á vegum Times of India í Kalkútta og Delí á Indlandi sem haldnar voru skömmu síðar, þannig að úr varð hnattferð!“

Heimsótti heilaga borg

Hallgrímur flaug frá Seattle til Sjanghæ og stoppaði þar í tvær nætur áður en haldið var til Kalkútta í gegnum Hong Kong.

„Það var fróðlegt að sjá Sjanghæ, borg sem þýtur upp þessa dagana, dýnamísk og full af lífi. Ég fílaði Kínverjana, loksins fann maður þjóð sem er jafn ruddaleg og Íslendingar. En þeir eru svakalegir sölumenn og alltaf að reyna að græða á manni; þegar hvíti maðurinn mætir á markaðinn er honum tekið eins og herfangi.“

Á bökkum Göngu ásamt norska rithöfundinum Kjell Ola Dahl.
Á bökkum Göngu ásamt norska rithöfundinum Kjell Ola Dahl. Ljósmynd/Aðsend

Indlandsheimsóknin var eftirminnileg að sögn Hallgríms. Hátíðin í Kalkútta var haldin í Tollygunge Club, gömlum breskum heldrimannaklúbbi með lítilli Buckingham-höll, golfgrínum og sundlaugum, ansi mikil andstæða við borgina sjálfa þar sem tuk-tuk-arnir, vespurnar og gulu leigubílarnir sveima um í einum stórum flautukonserti, og fátæktin eldar sér kvöldmat á hverju horni, innan um geitur og kýr, segir skáldið.

Tímann á milli hátíðanna í Kalkútta og Delí notaði hann til að heimsækja Varanasi, hina heilögu borg á bökkum Göngu, eða Ganges eins og flestir þekkja hana. Þangað fór hann að meðmælum Einars Fals Ingólfssonar sem þekkir borgina vel, en í Varanasi koma hindúar til að brenna lík ættingja sinna og svo er öskunni dreift í fljótið.

Hátíðin í Delí var svo haldin í gríðarstórri ráðstefnumiðstöð þar sem dagskrá var allan daginn á sjö sviðum í einu. „Loftgæðin í Delí voru ansi lök, þetta var eins og íslenskt gamlárskvöld á hverjum degi og þótt heiðskírt væri sá varla til sólar. Umfjöllun um hátíðirnar tvær var mikil og birtust úrdrættir af öllum umræðum í stórblaðinu Times of India alltaf strax daginn eftir. Bókmenntaáhuginn þarna er mikill og stærstu stjörnur heimamanna voru umkringdar aðdáendum hvert sem þær fóru.“

mbl.is