Sigurgeir Hannesson fæddist á Eiríksstöðum í Svartárdal 3. apríl 1919. Hann lést á Heilbrigðisstofnuninni á Blönduósi að morgni 8. febrúar síðastliðins. Foreldrar hans voru Hannes Ólafsson bóndi á Eiríksstöðum, síðar á Blönduósi, f. 1. sept. 1890, d. 15. júní 1950, og Svava Þorsteinsdóttir, f. 7. júlí 1891, d. 28. jan. 1973. Systkini Sigurgeirs eru Auður, f. 12. ágúst 1916, d. 8. janúar 1988, Torfhildur, f. 6. apríl 1921, og Jóhann Frímann, f. 18 maí 1924, d. 19. desember 1997.

Sigurgeir kvæntist 16. september 1944 Hönnu Jónsdóttur, f. 26. mars 1921. Foreldrar hennar voru Jón Jónsson bóndi og alþingismaður í Stóradal, f. 7. sept. 1886, d. 14. des. 1939, og Sveinbjörg Brynjólfsdóttir, f. 12 okt. 1883, d. 2. maí 1966. Synir Sigurgeirs og Hönnu eru: 1) Jón, f. 30. júní 1945, kvæntur Ingibjörgu Steinunni Sigurvinsdóttur. Börn þeirra eru Elín Hanna, Hildur Lilja, Jón Sigurgeir og Svala Sigríður. 2) Hannes, f. 11. janúar 1950, kvæntur Ingveldi Jónu Árnadóttur. Börn þeirra eru Guðrún og Sigurgeir. 3) Ægir, f. 9. ágúst 1959. Sambýliskona Gerður Ragna Garðarsdóttir. Börn þeirra eru Ívar Rafn, Brynjar Geir og Hanna. 4) Guðmundur, f. 8. maí 1962. Sambýliskona Helena Sveinsdóttir, sonur þeirra er Sveinn Halldór.

Sigurgeir stundaði nám við Héraðsskólann á Laugarvatni. Stundaði sjó frá Suðurnesjum. Vann á stríðsárunum sem vörubílstjóri hjá hernum í Hvalfirði. Hann rak eigin vöruflutningabíl og flutti vörur milli Blönduóss og Reykjavíkur, einnig sinnti hann mjólkurflutningum og öðrum tilfallandi flutningum í héraðinu. Vann á farandvinnuvélum við jarðabætur og vegagerð. Sigurgeir og Hanna hófu búskap í Stóradal árið 1944 og bjuggu þar til 1961. Byggðu nýbýlið Stekkjardal þegar Stóridalur brann 1961 og hafa búið þar síðan. Árið 1987 byggðu þau nýtt íbúðarhús í nágrenni gamla hússins og fluttu þangað, en Ægir og Gerður tóku smám saman við búskapnum. Hann varð héraðslögreglumaður þegar lögregla var stofnuð í Húnavatnssýslu 1958. Sigurgeir sinnti ýmsum félags- og trúnaðarstörfum, var t.d. formaður Búnaðarfélags Svínavatnshrepps og í hreppsnefnd og sóknarnefnd. Einnig var hann í samráðsnefnd vegna virkjunar Blöndu. Hann var heiðursfélagi í Hestamannafélaginu Neista og Karlakór Bólstaðarhlíðarhrepps.

Útför Sigurgeirs fer fram frá Blönduóskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13. Jarðsett verður á Svínavatni.

Mig langar að kveðja tengdaföður minn og afa barnanna minna, hann Sigurgeir. Ég veit að hann var hvíldinni feginn eftir nokkurra ára baráttu við heilsuleysi og afþakkaði hann allar aðgerðir lækna eftir að hann var kominn á sjúkrahúsið á Blönduósi.

Hann var tilbúinn að kveðja þetta líf og fékk þar af leiðandi líknarmeðferð og góða umönnun þar síðustu dagana og á hjúkrunarfólk þakkir skildar. Elín Hanna sonardóttir Sigurgeirs var ómetanleg síðustu dagana, þar sem hún varla vék frá sjúkrabeði afa síns og á hún einnig miklar þakkir skildar og ímynda ég mér að það hafi verið huggun fyrir fjölskylduna. Allavega get ég talað fyrir sjálfa mig hvað það varðar.

Margar minningar koma upp í hugann við þessi tímamót. Mér er minnisstætt þegar ég kom fyrst í Stekkjardal, þá sem tilvonandi tengdadóttir og borgarbarn þar að auki.

Ég varð strax svolítið feimin við tilvonandi tengdaföður minn og eimdi af því alla tíð. Mér fannst hann svo virðulegur bóndi, sem var ekki allra og stundum frekar fámáll maður, en líka skemmtilegur og einstaklega barngóður. Mér finnst það alltaf hafa verið forréttindi að vera tengdadóttir Sigurgeirs og Hönnu í Stekkjardal. Stekkjardalur varð líka stór hluti af mínu lífi eftir að ég kom þangað fyrst og betri tengdaforeldra og afa og ömmu var ekki hægt að hugsa sér. Það er líka gott að eiga athvarf í sveitinni með Guðrúnu og Sigurgeir, sem aldrei verður metið til fjár. Sigurgeir kom fljótlega upp sumarhúsi fyrir syni sína í borginni og aðra ættingja og vini og er það nefnt Steinholt. Þar getum við verið með börnum okkar og stundum vinum útaf fyrir okkur án þess að leggja óþarflega mikið á heimilisfólk og eiga margir góðar minningar þaðan.

Alltaf er jafn gott að koma í sveitina en verður nú tómlegt þegar afi er ekki lengur. En amma er þar og Ægir, Gerður, Ívar, Brynjar og Hanna yngri. Sigurgeir var mikill dýravinur og var unun að hlusta á hann annast skepnurnar og ég er ekki viss um að margir spjalli við kýrnar um leið og þeir annast þær, en það gerði hann og var það ekki með neinum skipunartón.

Þegar hann varð sjötíu og fimm ára þá var ákveðið að synir hans og fjölskyldur slægju saman í trérennibekk handa honum. Ég var nú ekki mjög bjartsýn á að hann gæfi sér tíma til að sitja við hann, en annað kom á daginn. Þar átti hann eftir að sitja mörgum stundum sér til mikilla ánægju eftir að Ægir tók við búskapnum og eiga margir fallega muni eftir hann. Oft og iðulega fékk maður fallega hluti hjá honum til tækifærisgjafa fyrir utan hlutina sem við tengdadæturnar eigum. Þegar kom að áttræðisafmælinu óskaði hann eftir að við slepptum öllum gjöfum. En Nonna elsta syni hans datt í hug að þeir bræður gæfu honum hund, sem og var gert og hlaut hún nafnið Birta. Má segja að þau hafi verið óaðskiljanleg það sem hann átti eftir ólifað og gaf hún honum ómælda ánægju eftir að heilsunni hrakaði og hann gat lítið haft fyrir stafni.

Það var einstaklega gott á milli Sigurgeirs og sona hans og hafa þeir bræður alla tíð borið hag foreldra sinna fyrir brjósti. Nú er komið að kveðjustund og ég vil þakka tengdapabba og afa barnanna minna fyrir þær stundir sem við áttum saman um leið og ég votta tengdamömmu og öðrum aðstandendum samúð mína vona að góðu minningarnar megi lýsa okkur veginn áfram.

Lýs, milda ljós, í gegnum þennan geim,

mig glepur sýn,

því nú er nótt, og harla langt er heim.

Ó, hjálpin mín,

styð þú minn fót; þótt fetin nái skammt,

ég feginn verð, ef áfram miðar samt.

(Matthías Jochumsson.)

Hafðu þökk fyrir allt og allt.

Þín tengdadóttir,

Ingveldur Jóna.

Hann afi minn er dáinn. Fyrstu minningar mínar tengjast sveitinni hjá afa og ömmu. Þar var ég mikið sem barn og unglingur. Afi var alltaf tilbúinn að leiðbeina og kenna.

Hann kenndi mér að hnýta hnút sem hélt hliðinu, fjármarkið sitt og hvernig maður keyrir traktor ásamt ótal öðrum hlutum. Hann gaf mér minn eigin fjárstofn og mikið var ég kát þegar afi hringdi að vori og sagði að Lukka mín ætti tvö lömb þetta árið.

Ég naut þess að vera elsta barnabarnið hafði athygli hans og takmarkalausa þolinmæði. Það að læra hlutina í sveitinni er ómetanlegt og fylgir manni alla ævi. Margar sögur og myndir koma upp í hugann þegar maður hugsar til baka.

Afi að raka sig fyrir kóræfingu, afi að sópa að kúnum, afi við rennibekkinn, afi að ráða krossgátu, afi að strjúka Birtu. Ég geymi þessar myndir í huga mér og á eftir að hugsa oft til afa.

Mikið á ég honum afa mínum að þakka, ég er þakklát fyrir að hafa fengið að kveðja hann.

Elsku afi, hvíl í friði, takk fyrir allt og allt. Þín

Elín Hanna.

Bóndi er bústólpi,

bú er landstólpi,

því skal hann virður vel.

(Jónas Hallgrímsson.)

Sólin skein og varpaði geislum sínum yfir Svínadal og bú og búendur. Í Svínavatni speglaðist umhverfið. Heiðríkjan var allsráðandi og ilmur af grasi. Þetta var í fyrstu heimsókn okkar í bæinn Stekkjardal þar sem Sigurgeir og Hanna réðu ríkjum og höfðu gert lengi. Löngu kominn tími fyrir okkur sem uppalin vorum í sjávarplássum og flutt í mesta þéttbýlið að komast í kynni við sveitalífið. Við fengum tækifæri til þess þegar dóttir okkar Helena og Guðmundur sonur Hönnu og Sigurgeirs rugluðu saman reytum. Sigurgeir sem við kveðjum í dag var kominn á áttræðisaldur þegar við kynntumst honum og að mestu búinn að setja bústörfin í hendur Ægi syni sínum. Það leyndi sér þó ekki að áhuginn var lifandi, vel fylgst með og gripið í verk þegar geta leyfði.

Okkur var tekið af höfðingsskap og þrátt fyrir þriggja áratuga aldursmun var lítið mál að finna umræðuefni. Sigurgeir fróður um menn og málefni, land og þjóð. Ævistarf hans var búskapur og alveg ljóst að átthagataugin var sterk og rætur hans traustar. Hann gat tekið undir orð lögð í munn Gunnars á Hlíðarenda: "Hér vil eg una ævi minnar daga alla, sem guð mér sendir."

Sigurgeir var heilsteyptur maður, gjörsneyddur allri yfirborðsmennsku og fór um af hæversku og háttvísi. Heimsóknir okkar voru árlegar og móttökurnar alltaf jafn góðar.

Sameiginlegu barnabarni okkar Sveini Halldóri var hann góður afi og drengurinn kann vel að meta heimsóknir í sveitina.

Hin síðari ár hallaði heldur undan fæti í heilsufari Sigurgeirs en fáum höfum við kynnst sem hafa tekið því með jafnmiklu jafnaðargeði og hann. Kvartanir voru ekki til í hans orðaforða og hann beið sallarólegur þess sem verða vildi.

En nú er komið að leiðarlokum. Sigurgeir hefur haldið til annarra heimkynna. Ef til vill er grasið grænna hinum megin, sterkari ilmurinn af því nýslegnu og sólin skín þar skærar. Hver veit. Fái gamall bóndi eitthvað þar að sýsla má ganga að því vísu að verkin verða unnin af gleði og samviskusemi.

Ferð þín er hafin.

Fjarlægjast heimatún.

Nú fylgir þú vötnum

sem falla til nýrra staða

og sjónhringar nýir

sindra þér fyrir augum.

(Hannes Pétursson.)

Við Sveinn viljum með þessum orðum senda samúðarkveðjur til Hönnu og fjölskyldunnar. Við þökkum Sigurgeiri samfylgdina og minnumst hans með hlýhug.

Jóna Möller.

Sigurgeir var alinn upp á Blönduósi. Hann var af dugnaðar- og greindarfólki kominn. Faðir hans, Hannes Ólafsson verkamaður, var bróðir Gísla skálds Ólafssonar frá Eiríksstöðum og Vilborgar á Hóli í Svartárdal. Móðursystir þeirra var hetjan Ólöf Sölvadóttir sem fór dvergvaxin og örsnauð til Vesturheims, en þrátt fyrir mikla fötlun tókst með óbilandi kjarki, ráðsnilld, mælsku og frjóu ímyndunarafli að skapa sér góða afkomu í hörðum heimi.

Móðir Sigurgeirs, Svava, var dóttir Þorsteins Frímanns Péturssonar í Austurhlíð.

Sigurgeir var glæsilegur ungur maður og bar sig vel, fríður sýnum og á yngri árum með örmjóa svarta skeggrönd á efrivör, eins og filmstjarna í útlöndum.

Hann var maður framfara og tækni, keypti sér traktor, sennilega þann fyrsta eða næstfyrsta í Húnaþingi, og vann að jarðabótum fyrir bændur um nokkurra ára skeið.

Sigurgeir giftist heimasætunni í Stóradal, Hönnu Jónsdóttur. Hanna er stórmerk kona og var með þeim jafnræði. Jón alþingismaður í Stóradal, faðir Hönnu, var þá látinn langt um aldur fram. Sveinbjörg móðir Hönnu rýmdi til fyrir syni sínum Jóni og konu hans Guðfinnu Einarsdóttur og Hönnu og Sigurgeiri og bjuggu þau í þríbýli í Stóradal um skeið. 1960 brann bærinn í Stóradal og sáralitlu tókst að bjarga nema fólki. Þá var jörðinni skipt og Hanna og Sigurgeir reistu nýbýlið Stekkjardal. Á undraskömmum tíma varð Stekkjardalur eitt myndarlegasta býlið í sveitinni, bæði að húsakosti, ræktun og umgengni.

Sigurgeir var ákaflega verkhygginn og verklaginn og þótt hann væri ekki með neinn fyrirgang við vinnu afkastaði hann meira en flestir. Hanna var einnig mikil búkona, bráðgreind og ákaflega vel verki farin.

Þau hjón eignuðust fjóra syni, Jón, Hannes, Ægi og Guðmund. Allir eru þeir miklir myndarmenn.

Ægir og kona hans Gerður Garðarsdóttir hófu búskap í félagi við foreldra hans. Fyrir rúmum áratug létu Hanna og Sigurgeir búið að mestu leyti í hendur yngri kynslóðinni og reistu sér annað hús í Stekkjardal og hafa búið þar síðan.

Sigurgeir var réttarbóndi, Auðkúlurétt stendur í landi Stekkjardals, svo og félagsheimili sveitarinnar, Dalsmynni. Af því leiddi að gestagangur var mikill hjá þeim hjónum, enda voru þau ákaflega gestrisin og fólk laðaðist að heimili þeirra. Sigurgeir hafði góða kímnigáfu og komst vel að orði, bráðgreindur og skemmtilegur.

Hann unni landinu og lagðist mjög eindregið gegn þeirri tilhögun virkjunar Blöndu sem þrýst var í framkvæmd.

Með Blöndulóni var framin mesta gróðureyðing af mannavöldum á einum stað allt frá landnámi en þar var sökkt 62 ferkílómetrum lands, nær algróins. Í dag mundi engum haldast uppi að virkja eins og raun varð.

Sigurgeir valdist til flestra þeirra trúnaðarstarfa sem sinna þarf til sveita. Rækti hann þau öll af skynsemd og trúmennsku. Sem hreppsnefndarmaður lét hann sig umhverfismál og umgengni í sveitinni miklu varða. Beitti hann sér fyrir því að sveitarsjóður keypti trjáplöntur og fengu þeir sem vildu ákveðinn skammt árlega, þess vegna eru trjáreitir á flestum bæjum sveitarinnar til fegurðar og yndisauka.

Að leiðarlokum vakna minningarnar ein af annarri; fyrstu heiðargöngurnar mínar þegar ég fjórtán ára var skjólstæðingur vina minna Halldórs á Syðri-Löngumýri og Sigurgeirs, félagsskapur í Karlakór Bólstaðarhlíðarhrepps og ótal aðrar glaðar stundir við störf og leik. Þegar ég lít til baka minnist ég ekki að okkur hafi nokkurn tímann greint á, við vorum alltaf í sama liði. Ég þakka allt það samstarf og vináttu í meira en hálfa öld og færi Hönnu og sonum þeirra mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Páll Pétursson.

Sigurgeir í Stekkjardal átti langa, starfsama og gifturíka ævi. Hann byggði með Hönnu konu sinni bæ á fögrum stað við vatnið bláa og þar ólust synir þeirra upp, en einn þeirra stýrir nú óðalinu.

Við hittumst í kórnum, sem faðir hans, Hannes á Eiríksstöðum, hafði tekið þátt í að stofna fyrir 80 árum og Sigurgeir kom þar til liðs ásamt fleiri Svínvetningum þegar Blanda var brúuð fremra og tafði ekki lengur samgang nágranna.

Í fámennri byggð um vetrarkvöld

vökulöng

er vorþránni stundum hætt.

Þá bregður ljóma á veginn hver

söngfleyg sál,

er sver sig í dagsins ætt.

Svo orti Jónas Tryggvason um Þorstein söngstjóra á Gili, frænda Sigurgeirs af Eyvindarstaðaætt.

Sigurgeir var ræktunar- og framkvæmdamaður svo sem tún og húsakostur í Stekkjardal ber vitni um og einnig þátttaka hans í ýmsum félögum.

Hann var í þeim hópi sem treysti betur brjóstviti bænda en ráðum Landsvirkjunar þegar til Blönduvirkjunar dró. Sveitungum sínum var hann klettur í Blöndudeilunni og brást honum hvorki rökvísi né þrautseigja í þeirri orrahríð.

Sigurgeir var drengskaparmaður sem gott var að koma til og eiga samleið með.

Með stökum Gísla föðurbróður Sigurgeirs skal ljúka þessum fábreyttu minningarorðum. Gísli orti um Eiríksstaðalækinn sínar þekktu Lækjarvísur.

Ég er að horfa hugfanginn

í hlýja sumarblænum

yfir litla lækinn minn

sem líður framhjá bænum.

Þegar ég er uppgefinn

og eytt er kröftum mínum

langar mig í síðsta sinn

að sofna á bökkum þínum.

(GÓ)

Ég votta Hönnu og fjölskyldunni innilega samúð og sendi þeim kveðjur frá okkur í Ártúnafjölskyldunni.

Ingi Heiðmar Jónsson.

Með örfáum orðum viljum við kveðja heiðursbóndann Sigurgeir Hannesson, Stekkjardal. Fyrstu búskaparárin bjuggu þau hjónin á ættarjörð Hönnu, Stóradal en Stóradalsbærinn var með stærstu og fegurstu burstabæjum landsins á þeirri tíð. Í maí árið 1961 brann bærinn og fjölskyldan stóð uppi heimilislaus. Sigurgeir tókst á við erfiðleikana ásamt konu sinni og sonum og með einstakri elju og dugnaði reistu þau sér nýbýlið Stekkjardal. Stekkjardalur er glæsilegur vitnisburður um þrautseigju Sigurgeirs, iðni, reglusemi og verksvit. Hann skipaði sér þá strax í sveit þátttakenda þeirra byltingar sem íslenskur landbúnaður gekk í gegnum á síðari hluta tuttugustu aldarinnar og var þar í fremstu röð bestu bænda landsins. En - síðast en ekki síst var hann alla tíð góð fyrirmynd annarra um búskaparhætti og verklag.

Með söknuði er hann kvaddur með erindi úr ljóðinu Sáning eftir bóndann Guðmund Inga Kristjánsson frá Kirkjubóli.

Býlið er kyrrt og blundar rótt.

Bóndinn er samt á fótum.

Lognið hann kýs að nota í nótt,

natinn að jarðarbótum.

Verkin sem þarf að vinna

vitjunartímann finna.

Inga Þórunn og

Þorsteinn H. Gunnarsson.