22. apríl 2005 | Minningargreinar | 3112 orð | 1 mynd

BJÖRN BJARMAN

Björn Bjarman fæddist á Akureyri 23. september 1923. Hann lést á Landspítalanum 19. apríl síðastliðinn. Hann var sonur hjónanna Sveins Árnasonar Bjarman, f. á Reykjum í Tungusveit 5.6. 1890, d. 22.9. 1952, og Guðbjargar Björnsdóttur Bjarman, f. á Miklabæ í Blönduhlíð 13.5. 1895, d. 29.9. 1991. Systkini Björns eru Anna Pála, f. 20.10. 1925, Ragnheiður, f. 26.5. 1927, Steinunn, f. 7.10. 1928, Sigurlaug, f. 27.12. 1929, Jón, f. 13.1. 1933, Árni, f. 7.1. 1935, og Guðbjörg, f. 6.7. 1936.

Björn kvæntist 4.6. 1949 Unni Gröndal, f. í Reykjavík 12.2. 1927. Þau skildu 1958. Björn kvæntist 20.6. 1959 Sveinbjörgu Stefánsdóttur, f. í Neskaupstað 23.7. 1916. Börn Björns og Unnar eru: 1) Benedikt arkitekt, f. 25.10. 1950. 2) Guðbjörg kennari í Reykjavík, f. 14.9. 1954, d. 14.12. 1991, var gift Teiti Gunnarssyni efnaverkfræðingi, f. 30.3. 1954. Börn þeirra eru Björn háskólanemi, f. 21.5. 1981, Ásthildur nemi, f. 4.2. 1985, og Baldur nemi, f. 13.12. 1990. Stjúpdóttir Björns, dóttir Sveinbjargar, er Sesselja G. Ingjaldsdóttir hárgreiðslumeistari, f. 22.9. 1950, gift Sveinbirni Kristjánssyni öryggisverði, f. 19.3. 1951. Dætur þeirra eru: a) Sveinbjörg Birna lögfræðingur, f. 29.1. 1973, gift Hauki Eyjólfssyni, starfsmanni Flugfélagsins Atlanta, f. 18.8. 1973. Börn þeirra eru Stefanía Þórhildur, f. 12.9. 1998, Sesselja Katrín, f. 11.7. 2001, og Eyjólfur Örn, f. 18.5. 2004. b) Guðbjörg Gerður viðskiptafræðinemi, f. 23.2. 1976, sambýlismaður Birgir Árnason bifvélavirki, f. 13.5. 1973. Dóttir þeirra er Hlín Birna, f. 30.12. 2003. c) Kristbjörg hjúkrunarfræðinemi, f. 9.12. 1980.

Björn lauk lögfræðiprófi 1949 og prófi í uppeldis- og kennslufræði 1971. Hann vann við lögfræðistörf 1949-58. Hann var framhaldsskólakennari frá 1956 og stundaði jafnframt ritstörf og blaðamennsku. Björn sinnti einnig félags- og trúnaðarstörfum fyrir rithöfunda, framhaldsskólakennara og hjartasjúklinga og vann að hagsmunamálum þeirra.

Útför Björns verður gerð frá Grensáskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Björn faðir minn var elstur átta systkina. Alinn upp við mikla vernd foreldra, enda var þá barnadauði, sökum aðskiljanlegra pesta og kvilla, landlægur. Foreldrarnir; Guðbjörg og Sveinn Bjarman, ólu börnin upp á Akureyri. Þarna héldu þau heimili þar sem bókmenntir og tónlist gegndu ríkulegu hlutverki. Til þeirra sóttu iðulega máttarstólpar í menningarlífi þjóðarinnar sem þá var að mótast.

Að loknu stúdentsprófi frá Menntaskólanum á Akureyri var haldið á vit nýrra ævintýra. Hann hóf nám við Háskóla Íslands í viðskiptum og lögfræði. Á þessum árum var mikil gerjun í þjóðlífinu, menn voru róttækir og opnir fyrir ýmsum tiltækjum. Slegist var um hersetu og fleiri grundvallarmál voru í deiglu umræðunnar. Ýmist rættust vonir manna eða hrutu af björgum.

Lögfræði, sem hann lauk frá háskólanum, heillaði hann ekki sérstaklega sem starfsvettvangur, né heldur það nám er hann lauk í viðskiptafræði. Þetta reyndist honum samt gott veganesti til starfa. En síðar lauk hann námi til fullgildingar kennara eins og þá var krafist.

Á starfsævi sinni kom Björn víða við, meginstarf hans varð kennsla, hann skrifaði nokkrar skáldsögur sem og smásögur. Hann fékkst einnig nokkuð við blaðamennsku og dagskrárgerð í útvarpi og eitt sjónvarpsleikrit var gert eftir handriti hans.

Hann starfaði talsvert á sviði félagsmála á tímabili og smávægileg afskipti hafði hann af stjórnmálum, aðallega á sviði bæjarmála. Meðfram þessu hafði hann jafnan nokkur íhlaup að lögfræðistörfum.

Líklegt má telja að Birni hafi þótt kennsla ungmenna mikilvægast hlutverk sitt í lífinu. Hann kenndi miklum fjölda einstaklinga sem komu oft upp í huga hans, ekki síst ef þeir síðar meir höfðu sig að einhverju í frammi í þjóðlífinu.

Eitt sinn setti Björn fram hugmynd um eigið framboð til Alþingis þar sem hann lagði fram tilboðslista sem hvaða stjórnmálaflokki sem var gafst færi á að bjóða í. Þetta gerði hann í útvarpserindi sem var í grínaktugum stíl. Almennt tel ég að Birni hafi þótt stjórnmálabarátta á Íslandi fremur ómerkilegt fyrirbæri og einkum til þess fallin að vera matarholur fyrir stjórnmálamennina sjálfa. Líkast til tíðkast þetta ennþá.

Nokkuð var samgangur okkar feðga strjáll meðan ég var ungur, enda skildu þau Unnur móðir mín. Oft bjuggum við því hvor í sínum landshlutanum og samgöngur voru þyngri upp úr miðbiki síðustu aldar en nú gegnir. Ég dvaldi þó vetur og hálfum betur í Hafnarfirði hjá þeim Sveinbjörgu konu hans og stundaði nám í Flensborgarskóla í Hafnarfirði.

Alltof ungur varð Björn hjartaveill og var hann meðal hinna fyrstu til að leggjast undir kransæðaristu og svokallað "bæpass" í Englandi. Hann náði sæmilegum bata af meini þessu og varð í framhaldi af því mjög áhugasamur um málefni þeirra sem í kjölfarið þurftu að leita þessarrar holristu. Í spaugi nefndi hann þessi ár þegnskylduna í "hjartavinafélaginu".

Síðustu árin gátu verið erfið viðfangs, heilsu hafði hrakað og hún gaf ekki mikið rými. Þó háttaði svo til að gleðistundir átti hann. Þetta var einkum þegar einhver af hans nánasta fólki hafði sigrast á verkefnum sem mikilvæg voru.

Megi faðir minn hvíla í friði og sátt við guð sinn.

Benedikt.

Það er staðreynd, en ekki Akureyrarrómantík, að snögg suðvestanátt getur orðið viðsjál fyrir norðan á vorin þegar strengurinn stendur ofan Glerárdal og framan úr Firði. Hitt er jafnvíst að í haustblíðunni skáka fáir staðir bænum við Pollinn ef staðviðri ríkir og laufvindar blása úr sömu eða svipaðri átt. Það var á slíku septemberkvöldi á Syðri Brekkunni fyrir mörgum áratugum sem Björn Bjarman, sem ég hafði kynnst nokkrum mánuðum fyrr, kynnti mig fyrir systur sinni. Það varð henni og mér býsna örlagaríkt, þó að ástir tækjust ekki með okkur fyrr en þremur árum seinna og kvöldið það grunaði mig ekki að hann ætti eftir að verða mágur minn. Nú hefur hann kvatt fyrstur og elstur systkina sinna. Það var lausn úr fjötrum eins og komið var, en á kveðjustund hvarflar hugurinn til hans og vekur gamlar minningar.

Þegar ég kynntist Birni fyrstum Bjarmansfólks á menntaskólaárum mínum fyrir norðan lék um hann dálítill framandleikablær í augum okkar stráka sem hann blandaði gjarnan geði við. Hann var þá nýkominn aftur á heimsalóðir eftir áralanga vist fyrir sunnan. Þaðan lá leiðin austur á Firði, þar sem saman bar fundum hans og Sveinbjargar, seinni konu hans. Svo aftur norður og loks til Hafnarfjarðar og Reykjavíkur, en á öllum þessum stöðum var kennsla aðalstarf hans frá því áður en ég kynntist honum. Hann gerði ekkert til þess að draga úr þessum dularblæ sem laðaði okkur að honum því að hann hafði frá mörgu að segja, virtist þekkja hálft landið og miðin, margt hafa lifað og kunni vel að segja frá.

Björn var hávaxinn og beinvaxinn, fríður maður og glæsilegur á velli svo að fólk hlaut að taka eftir honum, en það sem einkenndi hann öðru fremur, þegar hann var upp á sitt besta, fyrir utan nokkurn heimsmannssvip og höfðingsfas, voru brúnu augun og dökka yfirbragðið, áberandi ættarfylgja margra skyldmenna hans. Hann bar nafn afa síns, séra Björns á Miklabæ, sem ættaður var af Ströndum og kvæntur vestfirskri heiðurskonu, en í föðurætt hans runnu saman þekktir þingeyskir og skagfirskir stofnar með býsna sterk ættareinkenni og hneigðir sem fróðlegt getur verið að velta fyrir sér. Björn var runninn af þessu ættablandi, en foreldrar hans komnir til Akureyrar af æskuslóðum sínum í Skagafirði.

Í foreldrahúsum kynntist Björn glaðværð og gestrisni og ólst upp í hópi margra systkina. Hann var prýðilegum gáfum gæddur og gekk menntaveginn allt til embættisprófs. Foreldrar hans voru hins vegar bæði listhneigðir og bókelskir og höfðu ævilangt þörf fyrir staðbetra veganesti en það sem mölur og ryð fá grandað. Tónlist og bókmenntir skipuðu öndvegið hjá þeim, enda músík- og ritlistarhæfileikar erfðagóss hjá mörgu af fólki Björns fyrr og síðar. Það sannaðist líka á honum sjálfum, því að hann hafði mikið yndi af músík, söng í kórum á yngri árum og skilur eftir sig bækur og ritverk sem bera rithöfundinum vitni. Skáldsagan Tröllin og smásagnasafnið Í heiðinni eru t.d. býsna sérstakur vitnisburður í íslenskum bókmenntum um samskipti hersins og Íslendinga og áhrif hersetunnar í miðju kalda stríðinu, byggður að nokkru leyti á reynslu þess sem kynntist lífinu í heiðinni, en var fæddur inn í þá fullveldistíð sem gert hafði hlutleysi í hernaðarátökum að hugsjón og hefur síðan séð endaskipti höfð á mörgu sem fyrr var trúað með réttu eða röngu.

Björn Bjarman lifði margvísleg átök og storma sinnar tíðar. Á yngri árum hneigðist hann til róttækra viðhorfa í félags- og stjórnmálum, en sú afstaða hygg ég að hafi alltaf átt rætur í samúð og róttækni hjartans, en ekki pólitískum trúar- og kennisetningum, enda var skapgerð hans allt of sveigjanleg til þess að gera hann að bókstafsþræl. Og síðari áratugina var pólitík a.m.k. ekki helsta áhugamál hans. Meðan heilsan leyfði hafði hann hins vegar áhuga á að fylgjast með æðaslætti samtímans og var forvitinn um fólkið og lífið, jafnt innan sem utan síns eigin garðs.

Það kom fram í mörgu. Ritstörf hans og blaðamennska í ígripum voru til marks um það, og hann vildi fylgjast með hverju fram vatt hjá unga fólkinu sem næst honum stóð í námi, leik og starfi. Í áratuga kennslustarfi hans endurspeglaðist þetta líka, enda kunni hann kennslunni vel og nemendurnir slíkt hið sama eftir því sem ég veit best. Mér er kunnugt um að sumum þeirra dugði ekki aðeins einnar kvöldstundar kennsla í meginatriðum bókhalds til þess að starfa við það síðan, heldur gerði hann þeim það að skemmtilegum leik. Sérkennsla þeirra sem einhverra hluta vegna þurftu á stuðningi að halda lét Birni líka vel, enda hafði hann ekki minni áhuga á þeim nemendum sínum en öðrum og margir þeirra urðu vinir hans og góðkunningjar. Í tengslum við lögfræðistörf þótti Birni skemmtilegast að kynnast fólki. Og lögfræði, sem hann sinnti nokkuð um ævina án þess að hún yrði aðalstarf hans til lengdar, fannst honum að væri til vegna fólks, en ekki öfugt, og hefði þá mest gildi þegar hún yki rétt þess og reisn. Það var áreiðanlega engin tilviljun að hann kynnti sér á tímabili höfundarrétt betur en margir aðrir á þeim tíma og gegndi ýmsum trúnaðarstörfum í því sambandi. Félagsmála- og trúnaðarstörf hans voru fleiri, fyrir rithöfunda, kennara og fleiri opinbera starfsmenn - og ekki síst hjartasjúklinga.

Á unglingsárum tók Björn nokkurn þátt í íþróttum, sem minnir á að hann var að mörgu leyti fæddur keppnismaður, tilbúinn að taka áhættu og hafði gaman af því. Það kom líka fram í frásögnum hans af gömlum prófum. Öfugt við marga aðra hafði hann gaman af spennunni sem fylgdi því að taka próf. Spilamaður var hann líka og átti sína gömlu spilafélaga úr skóla.

Þegar Björn var upp á sitt besta, heilsan í bærilegu lagi og vel lá á honum gat hann verið með skemmtilegri samkvæmismönnum, hafði löngun til lífsnautnar og gaman af að gleðjast eftir því sem föng voru á, sagði skemmtilega frá og var ör og kátur. Þá mynd eiga þeir af honum sem þekktu hann náið.

En þó að honum væri flest vel gefið og hann nyti margs eins og nú hefur verið lýst sóttu skuggarnir oft fast að honum. Ungur varð hann fyrir höfuðhöggi sem varð honum örlagaríkt og hann hefur líklega aldrei náð sér af til fulls. Sveiflurnar í geði hans voru stundum býsna stórar. Hjartað byrjaði á besta aldri að gera honum lífið leitt og þegar lengra leið bættist fleira við. Mörg síðustu árin var hann líkamlega þjáður og fór ekki hjá að það hefði sín áhrif á skap hans og skipti við aðra. Mér fannst stundum eins og lífslöngunin sjálf hefði beðið hnekki og þótti dapurlegt til þess að vita. Mesta persónulega áfallið sem hann varð fyrir er þó enn ótalið; hörmulegt og óvænt andlát Guðbjargar dóttur hans á jólaföstunni 1991 frá manni, ungum börnum og öðrum úr hennar nánustu fjölskyldu. Ég minnist þess hins vegar og dáðist að því hve vel hann bar sig út á við þegar það dundi yfir.

Bjarmansfólk er margt og frændgarður þess stór, enda hefur það löngum verið því mikill styrkur sem tengdafólk þess hefur einnig notið. Þótt Björn og fyrri kona hans, Unnur Gröndal, væru nýlega skilin að skiptum þegar ég hitti hann fyrst, kynntist ég henni seinna vegna fyrrgreindra fjölskyldutengsla og hef átt með henni ánægjulegar stundir. En nær alla tíð frá því að fundum mínum og Björns bar saman hefur Sveina staðið við hlið hans eins og klettur af meðfæddum dugnaði og myndarskap. Má nærri geta hver áraun veikindi hans hafa verið fyrir hana síðari árin. Fyrir það hvert heimili hún bjó honum, hver hún hefur verið honum og hvernig hún hefur rækt kærleiksþjónustu sína hljóta allir sem til þekkja að votta henni þökk og aðdáun um leið og þeir senda henni samúðarkveðjur. Barnabörnin, Benedikt sonur hans, Sesselja stjúpdóttir hans og afkomendur hennar, systkini og venslafólk Björns og aðrir hans nánustu eiga þar skylt mál. Þessu fólki öllu sendi ég samúðarkveðjur mínar við fráfall hans.

Í upphafi þessara orða rifjaði ég upp liðið atvik sem í minninu er bundið veðri og vindum. Nú eru sumarmál. Þegar Björn Bjarman kvaddi var runninn upp hlýjasti vormorgunn þessa árs í Reykjavík. Næsti dagur var kaldari og þungbúnari og skýin á hraðferð fyrir vindum geimsins. Var það ekki táknrænt fyrir ævi mágs míns og skin og skúrir lífsins? Þegar ættjörðin tekur hann í fang sér og andinn er laus úr viðjum er gott að minnast þess að komið er sumar og við getum í ljósi minninganna rifjað upp gömul orð: "Kom heitur til míns hjarta, blærinn blíði."

Hjörtur Pálsson.

Hin máttuga vellíðunarkennd mælandans umfaðmar okkur strax með fyrstu tónum raddar hans; líkt og þegar við göngum inn í stórskóg, drögum djúpt andann og finnum samstundis til vellíðunar.

(Nietzsche. Þýð. Róbert H. Haraldsson.)

Mikið á þetta vel við um afa minn. Samræðum okkar í stofunni í Fellsmúlanum mun ég aldrei gleyma. Þó að síðustu ár hafi verið erfið þá mun ég alltaf muna eftir afa mínum sem sönnu séntilmenni, sannarlega einn besti viðmælandi sem ég hef kynnst - þótt víðar væri leitað.

Ég vil einnig nota tækifærið og þakka henni Sveinbjörgu fyrir ótrúlegt baráttuþrek á þessum erfiðu árum, hún á heiður skilinn.

Björn Teitsson.

Björn Bjarman líktist hinum enskættaða leikara Cary Grant. Cary Grant var alltaf jafn glæsilegur, hvort sem hann klifraði um risamyndir forseta Bandaríkjanna eða hljóp undan flugvél á rykmettuðum akri, í frægri bíómynd. Ekki haggaðist hár á höfði hans né fóru brot úr buxum. Þannig var Björn Bjarman ætíð glæsilegur og heimsmannslegur.

Það var reyndar eins og að koma til útlanda að hitta Björn. Hann kunni skil á ótrúlegustu málum og greindi frá þeim í fáguðum samtalsstíl sem agaður var af lögfræðilegri stúdíu. En listræna æð var þar líka að finna rétt eins og hjá Tómasi. Björn bar það með sér að koma frá menningarfjölskyldu að norðan. Hann var vel lesinn að hætti norðanmanna en samt eins og hann væri úr öðru umhverfi. Þessum ögn framandi heimi sem lýst var hér áðan og Cary Grant mótaði í hugum bíógesta heimsins. Gæti hugsast að togstreita milli: listamannsins, lögfræðingsins, norðanmannsins og hins óræða heimsmanns hafi reynt á sálarlíf jafn viðkvæms manns og Björn var?

Samband Björns og Steingríms heitins Sigurðssonar, listmálara, var fagurt. Steingrímur skaust á fjöll og fór niður í djúpa dali. Hann hafði gjarnan samband við Björn þegar skuggar fjallanna urðu fulldökkir. Og Björn brást ekki þessum vini sínum. Þetta trygglyndi reyndi sá er hér ritar og fær aldrei fullþakkað.

En Björn stóð ekki einn og óstuddur. Sveinbjörg Stefánsdóttir, föðursystir undirritaðs, stóð við hlið hans í erfiðum veikindum. Hennar umhyggja var einstök. Hún var lífsakkerið jafnt í ólgusjó og rjómalogni.

Blessuð sé minning góðs og trausts vinar.

Ólafur M. Jóhannesson.

Björn Bjarman giftist móðursystur minni, Sveinbjörgu Stefánsdóttur frá Svalbarða í Neskaupstað, 1959.

Hann lést á Landspítalanum 19. apríl síðastliðinn eftir erfið veikindi.

Björn var lögfræðingur að mennt en starfaði lengst af ævinni við kennslu, flest árin í Flensborg og Vogaskóla, eða yfir þrjátíu ár. Einnig stundaði hann ritstörf, gaf út tvær skáldsögur og skrifaði leikrit fyrir sjónvarp og vann við blaðamennsku. Minnisstæð eru blaðaskrif hans um heimsmeistaraeinvígið í skák sem háð var í Laugardalshöllinni 1972.

Ég var unglingur er ég kynntist honum fyrst, nýkominn í menntaskóla. Hann var maður hár vexti, tiginmannlegur í framkomu með göfugt yfirbragð. Fyrir hugskotssjónum mínum standa brún augun, falleg og eftirminnileg, dökkur yfirlitum á yngri árum.

Á námsárum okkar frændsystkinanna bauð Sveina frænka reglulega heim. Þar var oft kátt á hjalla, unglingsárin að baki og gleði æskunnar enn við lýði. Björn sat í stafni, vissi deili á öllu, ekkert kom honum á óvart en gætti þess að jafnræði væri með öllum og kurteisin honum eðlislæg. Hann var listamaður samræðunnar, hafði og óvenjuþýða rödd sem vakti traust viðmælanda, það kom að góðu haldi í erfiðri kennslu.

Í sólskini við gamla Svalbarð fyrir 45 árum standa þrír menn við smíðar; pabbi, Karl móðurbróðir minn og Björn, verið að lagfæra gamalt hlið, Sesselja amma situr á tröppunum og fylgist með. Öll hafa þau gengið í gegnum hliðið mikla hvert á fætur öðru, eftir stendur minningin ein.

Ég vil þakka fyrir hin góðu kynni við hann hér og samfylgdina gegnum árin þegar hann er nú horfinn á braut. Við sem eftir verðum, enn um sinn, minnumst góðs manns og góðra verka.

Ég votta Sveinbjörgu, móðursystur minni, og öðrum ástvinum samúð.

Stefán Finnsson.

Við Björn Sveinsson Bjarman vorum samstúdentar frá Menntaskólanum á Akureyri 1943 og tókum báðir lögfræðipróf frá Háskóla Íslands vorið 1949. Fyrri kona Björns, Unnur, og kona mín voru líka bekkjarsystur úr Kvennaskólanum í Reykjavík. Af þessu leiddi, að eftir lögfræðiprófið stunduðum við gagnkvæm heimboð og var ávallt glatt á hjalla og mikið sungið. Björn var einstakt glæsimenni og tvisvar man ég eftir, að ungar meyjar, sem við mættum á götu norður á Akureyri, duttu á gangstéttinni rétt fyrir framan okkur. Greinileg orsök. Þær horfðu bara á Björn, en ekki á hrufótta gangstéttina. Ég varð í raun og veru ekkert undrandi. Vissi hvað klukkan sló.

Meðan Björn hélt fullri heilsu gat hann verið manna skemmtilegastur. Hann var víðlesinn í fagurbókmenntum, innlendum sem erlendum, og samdi sjálfur snjallar skáldsögur og ritaði fjölda blaðagreina. Fyrir utan lögfræðistörf stundaði hann lengst af kennslu, m.a. í gagnfræðaskólum, og þótti afburðagóður lærifaðir.

Félags- og hagsmunamál rithöfunda lét hann mjög til sín taka. Átti m.a. sæti í höfundaréttarnefnd skv. tilnefningu Rithöfundasambands Íslands 1973-1988 og var varaformaður í þeim samtökum 1970-1972. Einnig var hann ritari í stjórn Höfundaréttarfélags Íslands frá stofnun þess 1981-1987. Hér er fátt eitt talið af félagsstörfum hans, en þau voru ótal mörg.

Björn var tvíkvæntur. Eins og áður segir var fyrri kona hans Unnur Elísabet Benediktsdóttir f. Gröndal. Þau skildu. Börn þeirra eru: Benedikt, arkitekt á Akureyri, og Guðbjörg, fjölmenntuð gáfukona. Hún var gift Teiti Gunnarssyni, efnaverkfræðingi. Hún lést hér í Reykjavík 1991. Síðari kona Björns er Sveinbjörg Stefánsdóttir, sem reynst hefir Birni frábærlega vel í löngu veikindastríði hans. Dóttir hennar og stjúpdóttir Björns er Sesselja Gíslunn, hárgreiðslumeistari og húsfreyja í Reykjavík, gift Sveinbirni Kristjánssyni, kaupmanni.

Björn Bjarman var hæfileikaríkt og gáfað glæsimenni, sem ástvinir hans og við bekkjarsystkin söknum sárt og hörmum. En við lifum í þeirri staðföstu trú, að við hittumst aftur hinum megin öll frísk og glöð. Blessuð sé minning Björns Bjarman.

Barði Friðriksson.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.