Erla Jóhanna Elísabet Gísladóttir fæddist á Sólbakka í Vestmannaeyjum 27. október 1927. Hún lést á Heilbrigðisstofnun Vestmannaeyja 10. júní síðastliðinn og var jarðsungin frá Landakirkju í Vestmannaeyjum 18. júní.

Elsku amma. Þú varst mesta brandarakona í heimi. Ég sakna þín og brandaranna þinna og ísbíltúranna. Það var alltaf gott að fara í nammiskúffuna þína og fá sér svo appelsín með namminu. Þú saumaðir mikið í. Þú varst dugleg í handavinnu. Þú saumaðir kodda sem ég gleymi aldrei. Þú bakaðir bestu kökur heims. Ég elska þig.

Þitt barnabarn

Valtýr Snæbjörn.

Þegar ég minnist ömmu þá dettur manni strax í hug súkkulaðikaka, því að enginn gerir súkkulaðiköku eins og amma þó margir hafi reynt. Enda var alltaf til kaka þegar gestir áttu leið um.

En stundirnar okkar ömmu hófust eiginlega ekki fyrr en hún flutti á Sólhlíðina eftir að afi dó. Þá labbaði maður við og fékk köku og mjólk og þá gátum við setið tímunum saman, bara við tvær, og spjallað um allt milli himins og jarðar. Hún amma var nefnilega þannig að maður gat sagt henni allt. Svo eftir að hún fluttist inn á Elló þá hélt maður áfram að kíkja inn og þá með Arnar með sér og honum fannst mesta sportið að koma og fá karamellur og "sleikju" eins og hún orðaði það alltaf.

Idolkvöldin okkar, þar sem við gátum komið og horft á Idolið hjá þér, eru ógleymanleg og þó þú hafir ansi oft verið orðin þreytt á okkur þá vissum við innst inni að þú varst þakklát fyrir félagsskapinn. Ég á eftir að sakna þess að koma við og geta horft með þér á næstu syrpu af Idolinu og fá nýjustu upplýsingar um það hvað er búið að gerast í Glæstum vonum þessa vikuna, nú er það mitt að fylgjast með fyrir þig, amma, og láta þig vita um framhaldið þegar við hittumst aftur.

Amma virkaði oft köld á mann og sagði það sem henni fannst án þess að skafa af hlutunum. Sem betur fer tóku þeir sem þekktu hana því ekki illa og við hefðum ekki viljað hafa hana öðruvísi. Þegar ég settist niður nú um daginn og skoðaði úrklippubækurnar hennar sem hún hafði haldið um í nokkur ár sá ég betur hversu ljúf og yndisleg hún amma var. Þegar ég hélt að allar teikningarnar mínar og kortin sem ég bjó til handa þeim í tonnatali hefðu allar farið beinustu leið í ruslið sá ég að hún hafði geymt þetta allt saman.

Amma fylgdist líka alltaf svo vel með því sem við vorum að bardúsa og núna síðustu ár var alltaf spurt þegar ég kom við hvernig skólinn gengi og hvað ég ætti mörg ár eftir í náminu. Svo voru ræddar framkvæmdir á húsinu og við pældum í því hvað hægt væri að gera næst en ég hef svo sem ekki átt langt að sækja það að vera framkvæmdaglöð miðað við sögurnar sem maður fékk að heyra frá því þú reifst niður veggi ef þér fannst afi vera of lengi að koma sér að verki.

Ég er svo þakklát og stolt yfir að hafa fengið að kynnast þér og hugsa með bros á vör um stundirnar okkar saman. Ég vona að ég eigi eftir að vera alveg eins og þú, aldrei kvartað yfir neinu og þú varst alltaf með húmorinn á réttum stað, jafnvel eftir að þú varst komin upp á spítala og ég sat hjá þér, bara við tvær, þá gastu haldið áfram að skemmta mér þó svo að mér fyndist að það ætti að vera öfugt.

Takk fyrir allt, amma.

Þóra Gísladóttir.

Elsku amma. Nú erum við að kveðja þig, mikið verður erfitt að hafa þig ekki lengur hjá okkur. Það var alltaf svo gott að koma til þín og afa á Kirkjó, og líka eftir að þú fluttir á Hraunbúðir, þú nenntir alltaf að hlusta á mann. Svo áttir þú alltaf eitthvað gott að borða fyrir litla munna og stóra, þú bakaðir heimsins bestu brúntertu, ef mann langaði í bita horfði maður einfaldlega upp á skáp þar sem kakan var geymd og mændi á hana þangað til þú sagðir: "Viltu bita, Erla mín?"

Það var eiginlega alveg sama hvað þú tókst þér fyrir hendur, baka, elda, þrífa, sauma, mála, rífa niður veggi, þú gast allt og gerðir allt svo vel.

Útsaumuðu myndirnar og allt annað föndur sem ég á eftir þig eru hreinir dýrgripir, allt svo vel gert og fallegt.

Þú varst nú ekki lengi að redda litlu stelpuskotti, þegar var komið til þín og sagt að hana vantaði nýjar buxur eins og allir ættu, eða kápu og hvaðeina, þú reddaðir því í snarhasti, sast og saumaðir nýjar flíkur eins og aðrir drekka vatn. Það voru mörg sælubros á litla skottinu þegar var farið frá þér í nýjustu tísku.

Síðasta vetur voru fastir liðir að fara á föstudagskvöldum í Idolpartý til þín, þá var gott fyrir langömmustelpurnar þínar að eiga svona svala ömmu sem hafði stöð 2. Herbergið þitt fylltist af grislingum á öllum aldri, sem skemmtu sér og nutu þess að hitta þig. Það var það fyrsta sem Birtu datt í hug þegar ég sagði henni að þú værir dáin: "Mamma, nú verða engin Idolpartý."

Mikið eru þessi partý dýrmætar minningar fyrir okkur öll sem eftir erum.

Takk fyrir allt.

Þín

Erla.

Amma, þú ert besta amma í heimi. Ég elska þig.

Þín

Birta.

Með nokkrum orðum langar mig að kveðja tengdamóður mína og þakka henni fyrir samfylgdina síðastliðin 40 ár. Margs er að minnast eftir svo langan tíma og þær minningar mun ég geyma með sjálfri mér og deila með afkomendum hennar.

Hún Erla kenndi mér margt og reyndist mér vel á fyrstu búskaparárum mínum með syni hennar og reyndar alla tíð. Alltaf reiðubúin til hvers sem var og fór létt með það. Og hvort það var að sauma flík eða mála stofu, - slíkt var henni eins og eðlilegasti hlutur í heimi. Hún Erla var ein af þeim sem allt lék í höndunum á.

Síðustu æviár sín bjó hún á Hraunbúðum, dvalarheimili aldraðra í Eyjum, og var iðin við ýmiss konar handverk á föndurstofu stofnunarinnar. Þar er hennar sárt saknað af vinkonum hennar og okkur starfsfólkinu og minnst af góðu einu.

Þegar kemur að leiðarlokum verður kveðjustundin alltaf erfið. Hún Erla var ein af mínum bestu vinkonum og ég á eftir að sakna hennar nærveru. En hún hafði skilað sínu dagsverki, mátt þola mótlæti og meðlæti eins og gengur í lífi fólks og kvaddi sátt við allt og alla.

Takk fyrir allt, elsku Erla.

Þín tengdadóttir,

Hanna Þórðardóttir.

Í dag kveðjum við okkar kæru frænku Erlu, Erlu hans Valla. Erla og Valli voru oftast nefnd í sömu setningu hjá okkur á Heiðarvegi 13. Minningar um þau og krakkana þeirra eru órjúfanlega tengdar minningu æskuáranna heima í Eyjum, en við og hún vorum systkinabörn.

Fyrstu minningar Víu, sem er okkar elst, um Erlu eru þegar Júlía var að koma í heiminn og hún kom til að sjá um börn og bú, hún söng og trallaði, sauð svartfuglsegg og var alsæl við uppvaskið með Valla sinn sér við hlið. Þau voru glæsileg hjón, hann stór og myndarlegur, hún lágvaxin, nett, glettin og grallaraleg, hann með bros á vör og blik í auga, og þau voru alltaf ástfangin.

Erla var mörgum kostum prýdd, mikil kjarnakona og dugnaðarforkur, allt lék í höndunum á henni, hannyrðir og saumaskapur, enda átti hún ekki langt að sækja það til Evu móður sinnar.

Hún var húsmóðir af guðs náð, snyrtimennskan og myndarskapurinn voru í hávegum höfð hjá hjónunum í Hergilsey. Þar var ekki beðið með að gera hlutina heldur drifið í þeim, helst strax.

Við minnumst þess þegar Erlu langaði til að að taka niður vegg og stækka aðeins stofuna, hún nefndi það við Valla sem var ekki alveg nógu fljótur til svo að einn daginn þegar hann kom heim frá vinnu var vinkonan búin að fara með sleggju á vegginn og þá varð ekki aftur snúið.

Eitt skiptið þegar Erla átti von á sér var hún að skúra gólf og drengurinn, sem sver sig auðvitað í ættina, varð að koma strax í heiminn en var heppinn að lenda ekki í skúringafötunni. Erla rétt hafði að komast í rúmið áður en Guðni fæddist.

Hjá Erlu og Valla var okkur komið fyrir ef foreldrar okkar þurftu að skreppa af bæ og ekki munaði þau um að taka lítinn frænda og frænku að sér nokkra daga í senn og þar var hlúð að okkur eins og þeirra eigin börnum.

Erla var mikill húmoristi, orðheppin, sérlega skemmtileg og hafði notalega nærveru, á góðum stundum lét hún allt flakka, þá var glatt á hjalla og mikið hlegið.

Þær skemmtu sér oft konunglega saman, mamma og Erla, þegar sá gállinn var á þeim. Eitt vorið tóku þær sig til og fylgdu Víu og Hönnu Möllu í sveit austur í Fljótshlíð og fengu Jóel og Júlía að fljóta með. Það var siglt með mjólkurbátnum til Þorlákshafnar, m.b. Júlía var þá í afleysingum fyrir Vonarstjörnuna og þær notuðu sér fjölskyldusamböndin og skelltu sér með. Í minningunni var skítabræla og mikið um sjóveiki. Síðan var skrölt með mjólkurbílum og rútum í grenjandi rigningu á þvottabrettavegum áleiðis í Fljótshlíðina með viðkomu á Selfossi og nokkrum bæjum, heilsað upp á skyldfólkið og gist á Brekkum í Holtum hjá Finnu frænku og Kjartani. Það var mikið gaman, þær skemmtu sér vel og fengu góða tilbreytingu enda mikið ferðalag í þá daga og stelpurnar komust í sveitina.

Erla var hreinskilin, heiðarleg, trygglynd og hún hafði "sterk bein".

Ekki ætlaði hún að láta veikindi síðustu ára buga sig, enda hörkutól eins og hún á ættir til.

Síðustu árin voru Erlu erfið, veikindi og ótímabær missir hennar nánustu settu sitt mark á lífið. Fyrst fór Valli og síðan Þór svo skyndilega.

Við sendum systkinunum frá Hergilsey, fjölskyldum þeirra og systkinum Erlu samúðarkveðjur.

Hafðu þökk fyrir allt og allt.

Októvía, Jóhanna, Júlía, Jóel og Mardís.