Sendu mér SMS svo ég viti hvað býr að baki björtu útliti.
Sendu mér SMS

svo ég viti

hvað býr að baki

björtu útliti.

Etir að hafa fylgst með SMS-sendingum meðal fólks í kringum mig leyfi ég mér að setja fram þá kenningu að slíkar sendingar geti varpað nýju ljósi á persónuleika þeirra sem senda, sýnt á viðkomandi nýjar hliðar sem sá hinn sami veit varla sjálfur að séu til.

Einu sinni voru sendibréf gjarnan sá öxull sem atburðarás í skáldsögum snerist um. Fólk skrifaði bréf sem ýmist voru misskilin, týndust eða voru hreinlega eyðilögð - og gekk bæði seint og illa að ráða bót á þeim skaða sem þetta olli söguhetjunum.

Allar götur síðan hafa bréf komið við sögu og á síðari árum hafa einkabréf og minnisblöð ítrekað valdið miklum usla í samfélaginu.

Hið nýja form sendibréfa - SMS-skilaboð - eru líka áhrifamikið stjórntæki í mannlegum samskiptum. Mörg ástarævintýri hafa byrjað í formi sakleysislegra SMS-sendinga og ekki færri ævintýri enda með dramatískum yfirlýsingum í sama formi.

Sumir geyma SMS-sendingar von úr viti, rétt eins og hver önnur sendibréf, en aðrir þurrka þau út með offorsi. Á stundum er atgangurinn í SMS-sendingunum slíkur að manni finnst helst að taka ætti SMS-leyfið af viðkomandi.

Ég hef bæði séð hjá öðrum og fengið sjálf SMS-boð sem mér finnast æði ólík hinum vanalega persónuleika þess sem sendir. Meinhægir menn senda ofstopafull skilaboð, drumbslegir senda ástríðufull boð og þannig mætti telja. Þetta er að mínu mati umhugsunarvert, það er eins og fólk láti allt vaða þegar það getur ritað niður hugsanir sínar, einmitt þegar full þörf er á aðgætni, boð af þessu tagi má bæði geyma og sýna, það er því ekki ráðlegt að skrifa og senda slík boð í fljótræði. Dæmi eru til um að fólk sendi andstæðingum SMS-skilaboð með þær væntingar að fá svör sem hægt verði að nota sem gögn t.d. í málaferlum eða gegn viðkomandi á annan hátt. Kunnugt er af fréttum að SMS-sendingar hafa verið þýðingarmikill þáttur í málarekstri m.a. þegar menn hafa verið sakaðir um að áreita smástelpur.

Rétt er líka að hafa í huga að ekki er alltaf víst að sá sem símann á sé sjálfur að verki, aðrir geta auðveldlega sent í hans nafni.

Ég skil satt að segja ekki alveg allar þessar miklu skeytasendingar, í æði mörgum tilvikum væri bæði heppilegra og öruggara að taka upp símann til samræðna. Að öllu samanlögðu ætti hver sá sem ritar SMS-boð að gera það með sama hugarfari og sendibréf eru rituð, með íhygli og þeirri vissu að skilaboðin geta orðið afdrifarík séu þau ekki skrifuð með réttu hugarfari.

eftir Guðrúnu Guðlaugsdóttur