Jóhann Hermann Júlíusson, útgerðarmaður á Ísafirði, fæddist á Atlastöðum í Fljótavík í Sléttuhreppi 26. mars 1912. Hann lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði hinn 9. júlí síðastliðinn. Foreldrar hans voru Júlíus Geirmundsson, útvegsbóndi á Atlastöðum, f. 26. maí 1884, d. 6. maí 1962, og kona hans Guðrún Jónsdóttir, f. 18. júlí 1884, d. 24. mars 1951.

Systkini Jóhanns eru: Ingibjörg, f. 1906, látin, Geirmundur, f. 1908, látinn, Sigurlína, f. 1909, látin, Jón Ólafur, f. 1910, látinn, Guðmundína, f. 1915, Snorri, f. 1916 látinn, Þórður, f. 1918, Júdith, f. 1920, Júlíana, f. 1921, látin, Anna, f. 1923, og Guðmundur, f. 1925, látinn.

Jóhann kvæntist 8. mars 1945 Margréti Leósdóttur frá Ísafirði, f. 22. júní 1914, d. 11. ágúst 1998. Hún var dóttir hjónanna Leós Eyjólfssonar kaupmanns á Ísafirði og Kristínar Halldórsdóttur. Synir Jóhanns og Margrétar eru: 1) Leó Júlíus, ljósmyndari, búsettur í Austurríki, f. 20. maí 1948, kvæntur Eriku Jóhannsson, börn þeirra eru Ulrike og Rudolf. 2) Kristján Guðmundur, stjórnarformaður Hraðfrystihússins - Gunnvarar hf., f. 11. janúar 1954, kvæntur Ingu S. Ólafsdóttur og eru synir þeirra Pétur Björn og Ólafur. Systurdóttir Jóhanns, Jónína Ólöf Högnadóttir, f. 29. nóvember 1942, var í fóstri hjá Margréti og Jóhanni frá 5 ára aldri þar til hún varð 10 ára. Maður Jónínu er Birkir Þorsteinsson og dætur þeirra Margrét Jóhanna og Björk.

Jóhann ólst upp á Atlastöðum en fór átta ára að aldri til Hesteyrar. Hann fluttist til Ísafjarðar um 1930 og stundaði sjómennsku og akstur bifreiða til margra ára. Hann lauk minna fiskimannaprófi árið 1941 og var stýrimaður á fiskiskipum um tíma. Á stríðsárunum rak hann ásamt Þórði bróður sínum veitingastaðinn Uppsali á Ísafirði, en sneri sér síðar að vörubílaakstri, ökukennslu og rekstri leigubíla auk fiskverkunar. Árið 1955 stofnuðu þau Margrét ásamt fleirum útgerðarfélagið Gunnvöru hf. Var Jóhann framkvæmdastjóri þess frá stofnun til ársins 1970 og í stjórn þess til ársins 1993.

Eftir sameiningu Gunnvarar hf. við Hraðfrystihúsið hf. í Hnífsdal árið 1999 undir nafninu Hraðfrystihúsið - Gunnvör hf. var hann stór hluthafi í því félagi til dauðadags. Hann var um árabil verkstjóri hjá Íshúsfélagi Ísfirðinga hf. og í stjórn þess félags um áratugaskeið. Síðustu starfsár sín aðstoðaði hann eiginkonu sína við rekstur Skóverslunar Leós ehf., sem faðir hennar stofnaði árið 1904. Jóhann starfaði lengi innan Framsóknarfélags Ísafjarðar og var í nokkur ár fulltrúi flokksins í hafnarnefnd Ísafjarðar.

Útför Jóhanns fer fram frá Ísafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku afi.

Nú fékkstu loksins svefninn sem þig dreymdi um að fá. Þú ert kominn til ömmu sem hefur tekið vel á móti þér. Við vissum öll að það myndi koma að þessu, þú sagðir okkur það alltaf, en ekki svona snöggt.

Afi var einn af þeim mönnum sem spöruðu ekki hrósin. Sama hvað við systkinin tókum okkur fyrir hendur þá sagði hann okkur alltaf hvað hann væri stoltur af okkur og öllum. Hann var stoltur af því að við vorum fjölskylda. Honum var það mikilvægt að við vissum hvað fjölskyldan er mikilvæg og hvað það væri mikilvægt að vera samheldin.

Afi sparaði heldur ekkert orðin þegar hann sagði okkur hvað honum þætti vænt um okkur.

Afi hafði gaman af því að fara í bíltúr. Hann gat eytt heilu dögunum í bíl. Það var ekki sjaldan sem við fórum í bíltúr og það var ekkert stutt sem hann langaði. Það var farið út um allt. Alls staðar voru skip til að skoða og sögur að segja. En afi var ekki maður sem hélt sig við gamla tímann.

Afi fékk sér gemsa og fannst þeir ansi sniðugir. Honum fannst þessi skilaboð sem allir voru að senda sniðug og vildi læra á þetta, en eftir nokkrar tilraunir komst hann að því að það var mun einfaldara að hringja.

Elsku afi, Birkir hélt oft upp á afmælið sitt á þínum degi, en nú kveð ég þig á mínum með söknuði og viljum við kveðja þig með seinustu orðunum sem við kvöddum þig alltaf með.

Vertu, Guð faðir, faðir minn,

í frelsarans Jesú nafni,

hönd þín leiði mig út og inn,

svo allri synd ég hafni.

(Hallgrímur Pétursson.)

Vertu yfir og allt um kring

með eilífri blessun þinni,

sitji Guðs englar saman í hring

sænginni yfir minni.

(Sig. Jónsson frá Presthólum.)

Legg ég nú bæði líf og önd,

ljúfi Jesús, í þína hönd,

síðast þegar ég sofna fer

sitji Guðs englar yfir mér.

(Hallgrímur Pétursson.)

Við elskum þig afi og Guð geymi þig.

Helga og Birkir Halldór.

Elsku afi minn, nú ertu loks búinn að fá hvíldina.

Ég veit að það hefur verið tekið vel á móti þér, amma hefur örugglega verið glöð að geta aftur tekið undir arminn þinn og saman hafið þið gengið með bros á vör. Ég veit að þú ert búinn að sakna hennar sárt þau 7 ár sem liðin eru. Enda er það ekki skrýtið, samheldnari hjón voru vandfundin. Hin seinni ár voru þið saman að afgreiða í skóbúðinni og svo voruð þið alltaf saman í göngutúr, hönd í hönd eins og ástfangnir unglingar.

Stóðstu beinn er starfið hófstu

styrkur þá til beggja handa,

erfiðleika í gleymsku grófstu,

greiddir skjótt úr hverjum vanda.

Förunaut þú fékkst við hæfi,

fylgt þér hefur langa ævi.

Sof þú vært í faðmi foldar

- fyrirbænir anda hlýjar -

upp af gróðurmagni moldar

munu vaxa jurtir nýjar.

Sumarnóttin blessuð breiði

bómadögg yfir afa leiði.

(Kristj. Bjarnason.)

Eftir að amma dó fannst þér svo erfitt að segja Gréta við mig og í staðinn kallaðir þú mig Hönnu. Í sjálfu sér breytti það litlu fyrir mig, því þegar ég var lítil var ég kölluð báðum þessum nöfnum og er svo enn í dag af sumum.

Á þessum tímamótum er ég ákaflega glöð yfir því hvað þú skemmtir þér vel í fermingunni hjá Önnu Lóu í apríl sl. Þú varst sko ekki á því að fara snemma og hafðir gaman af að tala við alla.

Vertu ekki grátinn við gröfina mína

góða, ég sef ekki þar.

Ég er í leikandi ljúfum vindum,

ég leiftra sem snjórinn á tindum.

Ég er haustsins regn sem fellur á fold

og fræið í hlýrri mold.

Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,

ég er vængjatak fuglanna hljótt og stillt.

Ég er árblik dags um óttubil

og alstirndur himinn að nóttu til.

Gráttu ekki við gröfina hér -

gáðu - ég dó ei - ég lifi í þér.

(Höf. ókunnugur.)

Elsku afi, takk fyrir allt sem þú hefur gert fyrir mig og mína fjölskyldu.

Guð blessi minningu þína.

Þín guðdóttir og nafna,

Margrét Jóhanna.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

(V. Briem.)

Elsku afi Jói.

Við vitum að mikil hefur gleðin verið þegar þið amma Gréta hafið hist á ný eftir 7 ára aðskilnað. Við vitum að þú varst búinn að sakna hennar sárt.

Þið vorum einstaklega samhent hjón. Þegar við vorum litlar og þið unnuð saman í skóbúðinni var það ósjaldan að skókassa var laumað í litlar hendur, þið vilduð allt fyrir mann gera. Þú varst svo sannarlega gull af manni, þér þótti endalaust vænt um okkur systurnar og varst stoltur af okkur fyrir allt sem við gerðum, sama hversu lítið það var og hrósaðir stelpunum þínum óspart. Þér fannst svo gaman að vita að ég, Anna Lóa, væri í fótbolta því þér fannst ég vera svo mikill orkubolti að ég ætti að hafa nóg fyrir stafni. Ég, Tinna, er þér þakklát fyrir hversu vel þú tókst honum Högna mínum. Þú varst svo hrifinn af honum og sagðir mér alltaf hversu góður og fallegur drengur hann væri og ekki fannst þér verra hverra manna hann var, því þið föðurafi hans þekktust. Þú vildir alltaf að hann færi að semja eins og afi hans.

Það er með sorg í hjarta sem við kveðjum þig kæri afi, en við vitum að amma tók vel á móti þér og að þér líður betur núna.

Þó að kali heitur hver,

hylji dali jökull ber,

steinar tali og allt hvað er,

aldrei skal ég gleyma þér.

(Úr vísumVatnsenda-Rósu.)

Ástarkveðja,

Tinna og Anna Lóa.

Jóhann fæddist ekki með silfurskeið í munni og þótt hann hafi efnast þekkti hann kjör fólksins í landinu. Hann fór ungur að vinna, meðal annars við sjómennsku. Varð síðan einn af stofnendum eins öflugasta útgerðarfyrirtækis Vestfjarða. Atvinnulífið á Ísafirði var honum ævinlega hugleikið.

Minningar okkur um Jóhann eru samofnar minningunni um Grétu frænku og heimsóknir okkar til þeirra. Þar áttum við ógleymanlegar stundir. Hann var höfðingi heim að sækja.

Við minnumst nú allra góðu samverustundanna með þeim á Ísafirði.

Lea og Bjarni.

Það voraði seint fyrir Alþingiskosningarnar 1963. Vegir á Vestfjörðum voru erfiðir yfirferðar. Ég átti öfluga bifreið og var fenginn til að flytja frambjóðendur Framsóknarflokksins á milli framboðsfunda. Þegar við komum til Ísafjarðar var mér vísað til gistingar hjá þeim hjónum Margréti Leós og Jóhanni Júlíussyni. Þar var ekki í kot vísað. Frá þeim tíma varð það mitt heimili á Ísafirði á fjölmörgum ferðum þangað næstu 25 árin. Þau Margrét og Jóhann voru ákaflega samlynd og heimili þeirra til fyrirmyndar, látlaust og friðsælt. Þar leið mér ætíð vel. Þegar ég kom með flugi, tók Jóhann eða annar hvor sona hans yfirleitt á móti mér á flugvellinum og óku mér heim. Þar afhenti Jóhann mér gjarna lyklana að bifreið sinni og bauð mér hana til afnota eins og ég þurfti. Þetta var mér að sjálfsögðu mikils virði og í raun ómetanlegt, en Jóhann vildi engar þakkir heyra. Þannig var Jóhann.

Jóhann var fæddur í Fljótavík en fluttist ungur til Ísafjarðar. Hann eignaðist fljótlega bát og hóf að stunda útgerð. Hún gekk vel, enda sinnti Jóhann útgerðinni af miklum dugnaði. Báturinn stækkaði við sérhverja endurnýjun og varð að togaranum Júlíusi Geirmundssyni, einu mesta og glæsilegasta aflaskipi landsins. Fróðlegt var að ræða við Jóhann um útgerðina og sjá hve vel hann sinnti henni. Jóhann reisti sér aldrei hurðarás um öxl. Hann réðst aldrei í kaup á stærra skipi en hann réði vel við fjárhagslega. Skuldir voru eitur í hans beinum. Skipi sínu sinnti hann af mikilli natni. Hirðusemin var honum í blóð borin. Jóhann var mættur á bakkanum, þegar skipið lagðist að, með allt sem þurfti til að lagfæra það, sem aflaga hafði farið í túrnum, enda sást aldrei ryðblettur á Júlíusi Geirmundssyni. Mér virtist Jóhann ætíð hafa nægan tíma. Ég sá hann aldrei þjást af streitu. Hann var ætíð í góðu jafnvægi. Mætti margur athafnamaðurinn taka sér Jóhann til fyrirmyndar.

Þótt Jóhann efnaðist vel, einkenndi hófsemin ætíð allt hans líf. Hann bjó í sinni hóflegu íbúð og átti sama látlausa Volvóinn í mörg ár. Jóhann hafði enga þörf fyrir höll eða dýrustu bifreið. Jóhann var einhver besti fulltrúi heilbrigðs einkaframtaks, sem ég hef kynnst, en hann var jafnframt sannur félagshyggjumaður. Hann unni sinni þjóð og taldi sjálfsagt að allir nytu jafnræðis og velferðar.

Margrét lést árið 1998. Það var Jóhanni mikill missir. Synir hans tveir, Kristján og Leó, hafa reynst föður sínum vel, en við fráfall Margrétar hlaut að verða mikil breyting í lífi Jóhanns. Jóhann var einhver ágætasti einstaklingurinn, sem ég hef kynnst. Kynni okkar voru mér mikils virði. Fyrir þau fæ ég aldrei fullþakkað.

Við Edda vottum sonum Jóhanns og fjölskyldum þeirra okkar samúð.

Steingrímur Hermannsson.

Það var árið 1962 sem ég kynntist Jóa Júl fyrst. Ég var þá 22 ára og tiltölulega nýbyrjaður að vinna hjá Tryggingamiðstöðinni en hann um fimmtugt. Gunnvör hf., sem Jóhann var framkvæmdastjóri fyrir, var þá að láta smíða fyrir sig 150 lesta skip í Noregi og vegna ábendingar Ólafs Þórðarsonar frá Laugabóli, vinar Jóhanns og félaga, hafði hann samband við okkur hjá TM varðandi tryggingar hins nýja skips. Samningar þar um tókust og hófust þar með samskipti sem leiddi til vináttu okkar í milli sem mér er afar kær.

Jóhann var framkvæmdastjóri Gunnvarar hf., frá stofnun þess 1955 til 1970 og í stjórn þess ásamt meðeigendum sínum til 1993. Gunnvör hf. var einkar vel rekið og farsælt fyrirtæki og tvímælalaust eitt mikilvægasta fyrirtæki í atvinnulífi Ísfirðinga á síðari hluta tuttugustu aldar. Eigendur félagsins með Jóhann í fararbroddi voru glöggir menn og framsæknir og ráku félagið af miklum dugnaði og fyrirhyggju.

En Jóhann var meira en dugandi útgerðarmaður. Hann var einn af þessum vestfirsku höfðingjum, sem ég hef verið svo lánsamur að kynnast um ævina. Jói Júl var hreinn og beinn við alla, einlægur vinur vina sinna, ljúfur og brosmildur í fasi, en sagði mönnum til syndanna ef honum fannst það réttmætt.

En nú er höfðinginn kvaddur. Síðustu árin sem Jói starfaði stóð hann í skóbúðinni og seldi bomsur eins og hann orðaði það. Eitt skiptið sem ég kom vestur fór ég í skóbúðina til að finna Jóa, en þar var enginn og búðin galopin. Ég beið þar í um 20-30 mín. og loksins kom Jói gangandi í rólegheitum. Eftir að hafa heilsast sagðist ég undrandi á því að hann skyldi fara svona lengi frá án þess að læsa búðinni, en Jói svaraði með breiðu brosi. "Gunnar minn, þess þarf nú ekki. Það er svo gott fólk hér á Ísafirði, að lagerinn mundi frekar stækka en minnka meðan ég bregð mér frá."

Um leið og ég kveð Jóhann vil ég líka minnast Margrétar konu hans, en hún lést fyrir 7 árum. Margrét var merk kona og stóð þétt við hlið Jóhanns alla tíð. Blessuð sé minning Jóa Júl.

Gunnar Felixson.

Kallið er komið. Sannur og góður vinur er horfinn á braut.

Langur starfsdagur er að kveldi kominn. Með Jóhanni Júlíussyni er nú fallinn frá einn af frumkvöðlunum í sjávarútvegi á Íslandi.

Kynni okkur hófust fyrir liðlega þrjátíu árum. Þá kom Kristján, yngri sonur þeirra Jóa og Grétu, suður til Reykjavíkur til háskólanáms. Þar lágu leiðir okkar saman og hófst með okkur mikil vinátta. Ennfremur voru áhugamálin hin sömu, sjávarútvegur. Þau hjónin tóku okkur sem við værum þeirra eigin börn og síðar urðu börnin okkar sem barnabörnin þeirra. Þau hjónin voru höfðingjar heim að sækja og nutum við þess alla tíð. Þau voru Vestfirðingar í húð og hár og voru stolt af uppruna sínum. Ættir mínar gátu þau ekki rakið vestur á firði, en þegar í ljós kom að ég er fæddur sama mánaðardag og faðir Jóhanns, Júlíus Geirmundsson, og að Munda, eiginkona mín, er fædd sama mánaðardag og faðir Grétu, Leó Eyjólfsson, og þar að auki ættuð frá Ísafirði, þá var tengingin fullkomin.

Jóhann var alveg einstakur maður. Það var alltaf afar ánægjulegt að ræða við hann um sjávarútvegsmál. Útgerð og vinnsla voru hans sérgreinar. Hann var einstaklega framsýnn og hafði glöggt auga fyrir því sem framundan var. Hann var óhræddur við að takast á við nýja hluti og fara ótroðnar slóðir. Alla tíð var hann fljótur að tileinka sér tækninýjungar í leik og starfi. Hann fór til dæmis fyrir einu ári síðan, 92ja ára að aldri, til æskustöðva sinna í Fljótavík og ferðaðist þar um á sexhjóli, en það hafði hann einnig gert tveimur árum áður. Til dauðadags fylgdist hann vel með rekstri fyrirtækis síns og ekki síst afla skipanna. Á öllum tímum sólarhringsins var hann í sambandi við menn sína á sjónum til að fylgjast með framgangi mála og aflabrögðum.

Það eru forréttindi að hafa átt samleið með Jóhanni Júlíussyni. Hann var góð fyrirmynd, ráðagóður og alltaf reiðubúinn að miðla af reynslu sinni og visku. Hann var mikill mannþekkjari, hafði glöggt auga fyrir því sem vel var gert og hvenær menn voru á réttri braut.

Síðustu árin var líkamlegt þrek farið að gefa eftir, en ætíð var hugurinn ferskur, lundin létt og glaðlyndur glampinn í augunum. Umhyggja Ingu og Kristjáns átti mikinn þátt í því að létta honum síðustu ævidagana.

Við vottum Kristjáni og fjölskyldu, Leó og fjölskyldu og öðrum aðstandendum okkar dýpstu samúð. Minningin um einstakan mann mun lifa um alla framtíð.

Þökkum vinskapinn.

Haraldur og Guðmunda.

Fyrir þúsund árum báru landnemar með sér sterka sjálfsbjörg sem hefur lifað með þjóðinni.

Jóhann Júlíusson var gæddur ríkri sjálfsbjörg og varð einn öflugasti fulltrúi fyrir stórtækar framfarir í íslensku atvinnulífi á liðinni öld. Hann kom fram á þeim tíma þegar þjóðin var að rumska til nútímalegri vinnuhátta. Með stórtækri hugsun, áræðni og greind skapaði hann í félagi við Þórð bróður sinn og Jón B. Jónsson fjárhagslegt og atvinnulegt stórveldi á Ísafirði.

Togaraútgerð og fiskvinnsla sem þeir félagar stofnuðu malaði auðæfi fyrir vestfirska samfélagið og fleytti lífsskilyrðum íbúa þar hraðar til velmegunar.

Jóhann var frumkvöðull og hafði einstaka hæfileika til að margfalda verðmæti. Hann nýtti þessa eiginleika til að lyfta grettistaki í togaraútgerð og fiskvinnslu. En umfram allt var þessi öflugi viðskiptamaður hlýr, umhyggjusamur, mikil barnagæla og glaðvær og jafnan hrókur alls fagnaðar. Hann hafði ákveðnar skoðanir á mönnum og málefnum og var höfðingi heim að sækja.

Jóhann ólst upp í Fljótavík á Hornströndum í stórum systkinahópi og þar lærðu systkinin það sem dugði þeim til farsældar allt lífið; ósérhlífni, heiðarleika og sjálfsbjargarviðleitni.

Á efri árum sínum hafði Jóhann mikla ánægju af því að komast niður á höfn, hvort heldur fyrir vestan eða sunnan, og skoða skipin sem lágu við bryggju. Hann kunni skil á öllum skipum og gat rakið eigendasögu þeirra aftur á bak og áfram. Það var hrein unun að hlusta á yfirburðaþekkingu hans um allt það sem sneri að útgerð.

Við stórfenglegar aðstæður á Hornströndum varð úrtak hinna sterku til. Jóhann var sannarlega fulltrúi hinna sterku sem tók þéttingsfast í erfiðar aðstæður. Um leið og hann óx til vits og ára skapaði hann hundruðum atvinnu á mestu umbrotatímum til nýsköpunar í atvinnu Íslendinga. Slíkir menn eru fjársjóðir hverrar þjóðar.

Ég er ein ótal margra sem votta Jóhanni einlæga virðingu með þakklæti fyrir lærdómsrík, ógleymanleg og gefandi kynni.

Guðrún Þórsdóttir.

Kæri Jói, mig langar til að kveðja þig, kæri vinur, og þakka þér fyrir samveruna og allar skemmtilegu stundirnar sem við höfum átt saman.

Mér finnst eins og það hafi gerst í gær þegar við Gréta og þú vorum í sumarbústaðnum á Hellnum á Snæfellsnesi með Kristjáni og Ingu og áttum þar yndislegar stundir, þar byrjuðum við að spila og höfum við stytt okkur margar stundirnar við það og haft gaman af. Það var líka gaman þegar við fórum niður í fjöruna og þú tíndir steinana sem voru svo mjúkir eftir öldurótið og þú sagðir að þetta væru lukkusteinar.

Ég minnist þess einnig þegar við duttum fyrir utan Björnsbúð um miðjan vetur í hálkunni og þá var nú ekki annað en hlæja að öllu saman. Ég man hvað við ræddum oft um Ísafjörð, hvað það væri orðið fallegt og hvað þér þótti vænt um bæinn og fólkið sem býr þar og vorum við svo sannarlega sammála.

Það var nú ekki leiðinlegt að ferðast með þér bæði innanlands og utan og ég man sérstaklega eftir ferðinni þegar ég ásamt Kristjáni, Ingu, Hansínu og Gunnari Jónasi sóttum þig til Austurríkis og keyrðum saman þaðan til Frankfurt.

Alltaf varstu glaður og kátur og lífið svo yndislegt að það var ekki hægt annað en smitast og fara í sama gír og mikið hlógum við saman.

Ég vona nú, kæri Jói, að þú sért búinn að hitta hana Grétu þína sem þér var svo kær og að þið svífið saman í eilífðinni.

Vertu svo kært kvaddur, þín vinkona

Herdís Björnsdóttir.

Það tekst ekki nema að litlu leyti að lýsa Jóhanni Júlíussyni með orðum.

Menn þurftu að upplifa hann. Og það var vissulega skemmtilegt og lærdómsríkt að kynnast honum.

Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast honum fyrir hálfri öld. Hann var vinur foreldra minna, ættaður úr Sléttuhreppi eins og þau og á milli fólksins af þessum slóðum lágu afar sterkar taugar sem bundu það saman fyrir lífstíð.

Jói var úr Fljótavík þar sem einangrun var enn meiri en víðast annars staðar í þessu harðbýla héraði. Ungir menn og konur horfðu út á hafið og á fjöllin sem aðskildu þetta fólk frá öðrum byggðarlögum. Hvað skyldi ungi maðurinn, Jói Júl, hafa hugsað þegar hann horfði út á hafið úr Fljótavík ? Ég held og veit reyndar að hugur hans stefndi hátt. Hann var staðráðinn í því að láta drauma sína rætast. Og í huganum urðu til hugmyndir, margar góðar en aðrar trúlega fantasíur sem ekki var vert að tala mikið um. Hann var hugmyndaríkur og fljótur að sjá tækifæri þar sem aðrir sáu ekki.

Í minningargrein, sem ekki má vera of löng, er ekki tækifæri til að fara nákvæmlega út í lífshlaup Jóa Júl. En hefði hann fæðst í New York og alist upp í Wall Street, þá hefði heimurinn vissulega vitað af honum. En sem betur fór settist hann að á Ísafirði og það var þar sem samborgarar hans nutu góðs af framtakssemi hans og áræði.

Hann hafði einstakt lag á því að ræða við fólk og hefði þess vegna getað orðið góður pólitíkus, og þegar kom að því að fá aðra til fylgis við hugmyndir sínar þá skorti ekki sannfæringarkraftinn.

Þótt Jói Júl kæmi nálægt margvíslegum verkefnum um ævina, varð útgerð og fiskvinnsla hans helsta áhugamál. Árið 1955 stofnaði hann með bróður sínum, Þórði og Jóni B. Jónssyni, skipstjóra, og eiginkonum hlutafélagið Gunnvöru.

Með útsjónarsemi og dugnaði óx Gunnvör og dafnaði og með árunum varð félagið eitt öflugasta útgerðarfélag landsins og það eru engar ýkjurað segja, að Gunnvör hafi gegnt lykilhlutverki í endurreisn og uppbyggingu atvinnulífs á Ísafirði. Þegar umsvif voru mest er óhætt að segja að félagið hafi verið í hópi tíu öflugustu útgerðar- og fiskvinnslufyrirtækja á landinu og var það ekki síst fyrir áræði og framsýni Jóhanns Júlíussonar. Ungi maðurinn úr Fljótavík hafði ásamt félögum sínum náð því takmarki að eignast afar öflugt fyrirtæki sem veitti miklum fjölda fólks vinnu og öryggi í lífinu. Því vissulega var það lykilatriði að miðla af velgengninni út í samfélagið. Að sjá hjólin snúast og horfa á fólkið og vélarnar vinna og vera í stöðugu sambandi við skipin sín á fiskimiðunum, það var það sem þessi öðlingsmaður, Jói Júl, lifði fyrir. Hann var maður framkvæmda og framfara og á Íslandi á þessum árum lágu möguleikarnir fyrst og fremst í sjávarútvegi. Hefði hann verið upp á sitt besta þegar hlutabréfamarkaðir og bankabrask hélt innreið sína á Íslandi, hefði hann verið áberandi á síðum dagblaða og tímarita.

En lífið var ekki bara fiskur. Áhugamál Jóa Júl voru margvísleg. Hann lifði lífinu bráðlifandi og gat rætt við alla, um allt, hvenær sem var. Áhugi hans á þjóðmálum var mikill og ekki síst pólitík. Ég tel að hann hafi verið frjálslyndur samvinnu- og jafnaðarmaður sem elskaði einkaframtakið.

Sem sagt sannur framsóknarmaður og það mun hann hafa verið alla tíð. Hann var líka höfðingi sem hafði gaman af að umgangast og ræða við aðra höfðingja. Og þar var ekkert verið að skafa utan af hlutunum, menn fengu að vita hvað hann vildi. Oft varð ég áheyrandi að samtölum Jóa og Steingríms Hermannssonar, fyrrverandi forsætisráðherra, sem var heimagangur hjá Jóa og hans góðu konu Margréti Leós, og oftar en ekki var Steingrímur í vörninni.

Jói var í hópi þeirra sem nýttu sambönd sín til að koma góðu til leiðar ef þess var nokkur kostur.

Húmor Jóa var alþekktur en meiddi þó aldrei neinn. Hann sagði mér að þegar hann sem eldri maður var farinn að afgreiða í skóverslun fjölskyldunnar í Hafnarstræti á Ísafirði, sér til gamans, hefði komið til sín kona og sagt sér að þegar hún hafi farið að skoða skóna, sem hún keypti deginum áður, hefði komið í ljós að báðir skórnir voru upp á sama fótinn. "Ég bauð henni bara afslátt" sagði kappinn og hló ógurlega. Konan varð víst hálfvandræðaleg en skyldi þó húmorinn.

Jói var með eindæmum frændrækinn og mikill vinur vina sinna. Ég held að hann hafi ekki átt neina óvini í lífinu. Það þótti öllum vænt um hann sem kynntust honum og honum þótti vænt um aðra. Þannig var hann. En auðvitað hvessti oft í kringum hann, þegar þess þurfti með, og öllu óþolinmóðari manni hef ég varla kynnst, því hann vildi oft vera búinn að framkvæma hugmyndirnar áður en hann hafði sagt nokkrum manni frá þeim. Það var oft gaman í návist hans þegar sá gállinn var á honum. Hugmyndir fæddust og þá var lýðræðið ekki látið flækjast fyrir. Nóg var nú pappírsflóðið og fundafarganið.

Það er margs að minnast. Það eru margir áratugir síðan Jói leitaði til mín til að vinna með sér og sínu fólki. Síðar treysti hann mér fyrir vandasömum verkefnum í fyrirtækjum fjölskyldnanna. Fyrir það er ég þakklátur, það var ánægjulegt og gefandi samstarf sem ég hefði ekki viljað missa af.

Að leiðarlokum kveðjum við Guðrún og fjölskylda okkar Jóhann Júlíusson með virðingu og þakklæti og sendum Kristjáni og Ingu, Leó og Eriku og Lóu og Birki og fjölskyldum þeirra hugheilar samúðarkveðjur við þessi kaflaskipti í lífi þeirra.

Magnús Reynir Guðmundsson.

Hann Jói Júl hefur kvatt okkur. Drengurinn úr Fljótavík sem á langri starfsævi markaði djúp spor í samfélag okkar. Það er stundum sagt að menn fæðist með silfurskeið í munni eða að það sé mokað undir þá. Slíkt er án efa til, en þó er alveg ljóst að hann Jói fyllti ekki þann hóp.

Sveitadrengurinn úr Sléttuhreppi sem kom úr stórum barnahópi hafði fátt annað veganesti með sér þegar hann flutti til Ísafjarðar en bjartsýnina og dugnaðinn, sem átti þó eftir að reynast honum drjúgt þegar á reyndi. Eins og margir ungir menn hóf hann ferilinn í þéttbýlinu með því að stunda sjóinn og var sjómaður um árabil.

Þegar sjómennskuferlinum lauk var Jói enn á góðum aldri og stundaði um tíma vörubílaakstur og ökukennslu. Upphaf ævintýris lífs hans var þó þegar hann hóf fiskvinnslu með bróður sínum, Þórði. Um það leyti var umsvifamikill fiskkaupandi í Grimsby í Bretlandi sem keypti íslenzkan fisk í miðri landhelgisdeilu okkar við Breta þrátt fyrir tilmæli þarlendra stjórnvalda um að sniðganga viðskipti við Íslendinga. Nafn hans, Dawson, varð brátt á allra vörum á Íslandi. Þegar umsvif þeirra bræðra hófust, gengu þeir oft undir nafninu Dawson-bræður og varð það að teljast sæmdarheiti því Dawson var um þessar mundir hetja Íslendinga fyrir að bjóða stjórnvöldum sínum birginn.

En þeir bræður áttu sjálfir eftir að sýna að dugnaður, atorka og áræði áttu eftir að bera árangur í lífsbaráttunni. Þeir stofnuðu árið 1955 útgerðarfélagið Gunnvöru ásamt þekktum skipstjóra, Jóni B. Jónssyni, og létu skipasmiðinn á Ísafirði, Marzellíus Bernharðsson, smíða fyrsta bátinn sem fékk nafnið Gunnvör. Jói gerðist útgerðarmaður bátsins og þar með var lagður grunnur að löngu og farsælu ævistarfi. Um áratug síðar keypti Gunnvör sig inn í eitt af stærstu fiskvinnslufyrirtækjum landsins, Íshúsfélag Ísfirðinga og sat Jói í stjórn þess félags um árabil.

Ég átti mikil samskipti við Jóa þegar hann var útgerðarmaður Gunnvarar og mér var þá ungum og óreyndum falið að byggja upp fyrirtækið Sandfell hf. sem útvegsmenn og skipstjórar á Vestfjörðum höfðu stofnað. Jói sýndi starfsemi þessa félags, sem stundaði innflutning á veiðarfærum og útgerðarvörum, bæði áhuga og velvild og lagði sitt af mörkum til að efla starfsemi þess. Hann var viðskiptavinur eins og menn myndu helzt kjósa.

Árið 1980 kom mikill kraftur í skreiðarverkun á landinu og þá lágu leiðir okkar Jóa enn saman er hann var kjörinn í stjórn Félags vestfirzkra skreiðarframleiðenda sem var sameiginlegt útflutningsfélag skreiðarframleiðenda á Vestfjörðum. Mér var falinn daglegur rekstur þessa félags og áttum við Jói þá mikil og góð samskipti. Ætti ég að lýsa Jóa í stuttu máli væri það eitthvað á þann veg að hann var fastur fyrir þegar hann hafði myndað sér skoðun, en traustur og hreinskiptinn í öllum samskiptum. Þar á ofan hafði hann góða kímnigáfu og voru hnyttin tilsvör hans til þess fallin að skapa góðan anda í kringum hann. Mér fór því eins og öðrum sem áttu samleið með honum. Mér varð hlýtt til hans og lærði að meta hans góðu kosti.

Eins og í atvinnulífinu var Jói gæfumaður í einkalífi sínu. Kona hans Margrét Leósdóttir frá Ísafirði var mikil mannkostakona og er ekki að efa að flestar ákvarðanir hefur hann borið áður undir konu sína og síðan framkvæmt með hennar blessun.

Margrét lézt um aldur fram og var að henni mikill söknuður. Þau eignuðust saman synina Leó, sem búsettur er í Austurríki, og Kristján Guðmund, sem hefur tekið upp merki föður síns og er einn af aðaleigendum Hraðfrystihússins Gunnvarar stærsta sjávarútvegsfyrirtækis á Vestfjörðum.

Að leiðarlokum vil ég færa Jóa alúðarþakkir fyrir traust og góð samskipti sem engan skugga bar á. Ég sendi aðstandendum hans samúðarkveðjur og bið Guð að blessa minningu góðs drengs.

Ólafur Bjarni Halldórsson.