Sigurjón Jóhannsson fæddist á Brúarlandi í Mosfellssveit 12. ágúst 1933. Hann lést á Landspítalanum 18. ágúst síðastliðinn. Foreldar hans voru Jóhann Sigurjónsson, bókhaldari í Reykjavík, f. 4. mars 1911, d. 31. des. 1956 og Guðrún Magnúsdóttir, símstöðvarstjóri á Brúarlandi (Varmá) í Mosfellssveit, f. 6. apríl 1913, d. 8. ágúst 2000. Systkin Sigurjóns eru Jón Magnús, f. 1935, Margrét Helga, f. 1940, og Matthildur, f. 1942. Systkini samfeðra eru Helgi, f. 1956, d. 1956, og Jóhanna Á. H., f. 1957.

Sigurjón kvæntist hinn 4. júní 1960 Ernu Þorleifsdóttur, fyrrum félagsráðgjafa, f. 9. apríl 1939, d. 7. mars 1994. Foreldrar hennar voru Þorleifur Guðmundsson framkvæmdastjóri og Guðrún Bergsdóttir húsfreyja. Börn Sigurjóns og Ernu eru: 1) Jóhann, f. 8. nóvember 1960. Sonur hans er Aron, f. 1994. 2) Þórgunnur, f. 8. maí 1963, í sambúð með Marvin E. Wallace. Dóttir hennar er Erna Sif Óskarsdóttir, f. 1983. Eitt barnabarn, Aníta Björt, f. 2002. 3) Katrín, f. 24. ágúst 1964. Sonur hennar er Davíð Þór Katrínarson, f. 1993. 4) Anna Guðrún, f. 25. júní 1968. Sonur hennar er Freyr Vilmundarson, f. 2003.

Eftirlifandi sambýliskona Sigurjóns er Ingibjörg Þórarinsdóttir, f. 25. ágúst 1933, fyrrum skólastjóri Húsmæðraskóla Reykjavíkur.

Sigurjón lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum á Akureyri 1953. Hann stundaði nám í viðskiptafræði við Háskóla Íslands á árunum 1953-1956 en lauk ekki námi heldur sneri sér að blaðamennsku sem átti þá hug hans allan. Fram til ársins 1978 starfaði Sigurjón aðallega sem blaðamaður en þá flutti fjölskyldan til Noregs og þar var hann lektor við Blaðamannaháskólann í Ósló til ársins 1982. Eftir heimkomu var hann við ýmis störf til ársins 1987 en þá hóf hann kennslu við fjölmiðlabraut í Fjölbrautaskólanum í Breiðholti og starfaði þar þar til hann lét af störfum fyrir aldurs sakir árið 2003.

Útför Sigurjóns verður gerð frá Neskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Ég kynntist Sigurjóni þegar hann var á ungum aldri, því að ég var náinn vinur Ásmundar föðurbróður hans frá árum náms og starfa í Kaupmannahöfn. Ég minnist þess hve mér þótti Sigurjón tiltakanlega fallegur og ljúfur piltur. Síðan vissum við ávallt hvor af öðrum, en kynni okkar voru stopul uns hann hóf fyrir nokkrum árum sambýli með Ingibjörgu Þórarinsdóttur, kennara og skólastjóra, sem var og er náinn vinur okkar Sigríðar konu minnar. Þau Ingibjörg voru bekkjarsystkin frá Menntaskólanum á Akureyri. Nú höfðu þau bæði misst maka sína, en börnin voru komin vel á legg þegar þau brugðu á það heillaráð að taka saman og búa sér fagurt heimili hérna í Vesturbænum.

Með sanni má segja að með þeim hafi verið jafnræði um gáfur og glæsileika. Ingibjörg var ásamt okkur hjónunum meðlimur í litlum gamalgrónum vinahópi fólks sem kemur saman öðru hvoru til skrafs og skemmtunar; og nú bættist Sigurjón í þennan kærleiksflokk sem mikill aufúsufélagi. Oftast tókum við Sigurjón þátt í hinum almenna fagnaði, en stundum fengum við færi á að draga okkur til hlés og ræddum tveir saman um margvísleg hugðarefni okkar. Það var í senn fróðlegt og fjarska notalegt að sitja við hlið hans og ræða við hann. Hann var hæglátur og hógvær, skipulegur í framsetningu og umtalsgóður um alla menn. Hann hafði verið blaðamaður og ritstjóri um áratuga skeið og kunni frá mörgu að segja af þeim vettvangi. Nokkur ár dvaldist hann í Noregi, tengdist þeim frændaheimi traustum böndum og lærði margt af Norðmönnum - og þeir af honum, því að hann var um skeið lektor við blaðamannaháskólann í Ósló. Á síðari árum vann hann mjög að söfnun heimilda um ýmsa þætti í íslenskri blaðaútgáfu sem lítt hafa verið kannaðir til þessa. Ekki veit ég gjörla hvar það verk var á vegi statt við fráfall hans, en ég vona að það hafi verið komið svo vel áleiðis að það verði gefið út á prent, eða að minnsta kosti einhverjir mikilvægir hlutar þess.

Ég veit að ég mæli fyrir munn okkar allra í litla vinafélaginu okkar þegar ég lýsi sárum söknuði eftir góðan dreng og hugljúfan vin. Öll sendum við Ingibjörgu og börnunum þeirra beggja hjartanlegar samúðarkveðjur.

Jónas Kristjánsson.

Genginn er góður vinur, Sigurjón Jóhannsson, sem í mínum huga var og er Diddó og ekki annað. Hvernig gælunafnið kom til veit ég ekki né man ég okkar fyrstu kynni; hann var einfaldlega hluti af stórfjölskyldunni á Brúarlandi í Mosfellssveit sem mér, og fleirum sem fetuðu þar fyrstu sporin á menntabrautinni, var framan af ekki almennilega ljóst hvar endaði og hvar byrjaði. Það gerði heldur ekkert til því hlýjan og hispursleysið geislaði af öllu þessu fólki og mannamunur ekki gerður, hvorki með tilliti til stéttar né aldurs.

Diddó var 5 árum eldri en ég en það er aðeins tala á blaði. Hann ákvað strax að ég væri jafningi. Að mínu viti lýsir það Diddó mjög vel. Hann kom framan að hlutunum og gekk út frá því góða á meðan nokkur kostur var. Létt lund var honum eðlislæg og enn hlýnar mér um hjarta þegar ég heyri kumrandi og kitlandi hláturinn sem oft kom áður en aðrir viðstaddir höfðu komið auga á hið broslega á líðandi stund.

Vegna miseldris vorum við ekki skólafélagar á Brúarlandi. En tilveran hagaði því svo að við urðum báðir blaðamenn. Keppinautar til að byrja með, hann á Þjóðviljanum en ég á Tímanum, en það breyttist árið 1962 þegar Hilmar A. Kristjánsson gerði tilraun með að gefa út nýtt síðdegisblað, Mynd, og safnaði þangað liði af blöðunum sem fyrir voru. Þar urðum við Diddó samherjar og þar var stofnað til vináttu sem ekki rofnaði síðan, þó við yrðum aftur keppinautar meðan hann var á Fálkanum en ég á Vikunni. Við áttum líka eftir að verða samherjar á ný og gott er að minnast ferðar sem við fórum saman til Óslóar fyrir Vikuna eftir að ég var orðinn ritstjóri þar öðru sinni.

Um skeið hvarf Diddó til Noregs en ég upp í Borgarfjörð, hvort tveggja álíka langt í tíma frá höfuðborgarsvæðinu. En alltaf var sem við hefðum hist síðast í morgun þegar fundum bar saman. Síðast hittumst við í Þjóðarbókhlöðunni þar sem hvor var að sinna sínum hugðarefnum og endaði með því að bókavörðurinn bað okkur góðfúslega að hypja okkur að minnsta kosti fram á gang með samræðurnar.

Diddó kom víða við um dagana og lagði gjörva hönd á margt. Nú er hann enn horfinn til nýrra heimkynna og verka. Þangað fylgir honum þökk fyrir velvild og vináttu alla tíð.

Sigurður Hreiðar.

Þegar góðir vinir og félagar falla frá er fyrsta tilfinningin oft söknuður. Það var einmitt söknuður sem mér var efst í huga þegar ég heyrði um andlát Sigurjóns Jóhannssonar. Síðan reikaði hugurinn að öllu því sem við gerðum saman um nokkurt árabil. Ég átti því láni að fagna að vinna að ýmsum verkefnum með honum og kynnast honum sem blaðamanni og félaga. Það var bæði dýrmæt og skemmtileg reynsla. Alltaf síðan þegar ég hef hitt hann á förnum vegi eða við hist við ýmis tækifæri minnist ég þess hve þetta tímabil í lífi okkar var gefandi.

Kynni mín af Sigurjóni hófust þegar hann var ritstjóri Vinnunnar hjá Alþýðusambandi Íslands og ég fræðslufulltrúi MFA. Sigurjón hafði mikla reynslu af blaðamennsku og það var reyndar sameiginlegt áhugamál okkar á þeim tíma og alla tíð var það áhugaefni hans og lífsstarf.

Á þessum tíma, þ.e. á níunda áratug síðustu aldar, var allt fræðslustarf innan verkalýðshreyfingarinnar í mikilli endursköpun og mótun innan MFA og Alþýðusambandsins. Á námskeiðum hjá Félagsmálaskóla Alþýðu var ákveðið að flétta inn í nám fyrir launafólk kennslu í fjölmiðlun, framkomu í sjónvarpi, ritun blaðagreina og fleira sem tengist þekkingu á sviði fjölmiðla. Í þessu efni leituðum við til fagmanna á öllum sviðum og þar reyndist Sigurjón Jóhannsson haukur í horni. Hann hafði yfirgripsmikla þekkingu á blaðamennsku síðustu áratuga. Hann bjó út námskeið þar sem hann sýndi þróun blaðamennskunnar, sýndi hvernig myndir, fyrirsagnir og hönnun blaða breyttust í tímans rás, nýjungar urðu til og tæknibreytingar mótuðu stöðugt störf blaða- og fréttamanna. Hann hafði unnið á ýmsum dagblöðum og tímaritum og gat miðlað okkur hinum af skemmtilegri og dýrmætri reynslu sinni. Síðar þegar Tómstundaskólinn setti upp viðamikið námskeið í fjölmiðlun var hann einn af helstu hugmyndasmiðum þess og umsjónarmaður.

Sigurjón var hlýr og þægilegur kennari sem hafði ætíð tilfinningu fyrir fólkinu í kringum sig. Ég held að þetta hafi einkennt hann alla tíð. Þegar hann fjallaði um áhugamál sitt þá duldist engum að þar fór maður sem tók starf sitt alvarlega og reyndi af fremsta megni að miðla því besta sem hann hafði sjálfur lært af langri reynslu. Ég átti þess síðar kost að fara með Sigurjóni og Gylfa Má Guðjónssyni til Murikka í Finnlandi þar sem við dvöldum saman í Norræna MFA-skólanum í vikutíma. Þar sá ég hve hæfileikar Sigurjóns nutu sín þegar hann sýndi ljósmyndir sem hann hafði sjálfur tekið, dramatískar og fullar lífi en um leið blandaðar mannlegum harmleik þegar byggðin í Vestmannaeyjum fór undir hraun í janúar 1973. Þarna kynntist ég manninum Sigurjóni Jóhannssyni, lífsstíl hans, húmor og hæfileikum. Þarna skildi ég til fulls hve auðvelt hann átti með að afla sér trausts og vinsælda hvar sem hann fór. Hvort sem hann kenndi blaðamennsku í Blaðamannaskólanum í Osló, hjá Félagsmálaskóla Alþýðu eða Fjölbrautaskólanum í Breiðholti var þarna sami gamli, góði drengurinn á ferð að miðla öðrum af reynslu sinni og þekkingu. Í hvert sinn sem við hittumst eftir þessa skemmtilegu ferð til Finnlands voru alltaf tilefni til að rifja upp ýmis atvik sem kölluðu fram dillandi hlátur hans og kankvíst bros.

Eftir þetta áttum við Sigurjón eftir að vinna ýmis verk saman, sérstaklega að ýmsum ritum sem voru unnin í tilefni að stórafmælum stéttarfélaga og sambanda innan ASÍ. Þetta voru skemmtileg verkefni. Sigurjón var ætíð frumlegur og fundvís á efni, en við hlið sér hafði hann oft allt of óþolinmóðan samverkamann. Það lá nefnilega ekki alltaf mikið á hjá Sigurjóni. Hann hafði alltaf nógan tíma. Í þessum verkefnum unnum við saman sem einn maður þó ólíkir værum að mörgu leyti.

Það er ekki svo langt síðan Sigurjón kom til okkar á skrifstofu Eflingar - stéttarfélags og bauð fram nýjar hugmyndir að efni fyrir Fréttablað Eflingar. Hann hafði fylgst með blaði félagsins og vildi gjarnan leggja okkur lið. Ekki ólíkt Sigurjóni. Við fengum þarna kærkomið tækifæri til að endurnýja samstarfið.

Ég vil að leiðarlokum þakka fyrir góða samfylgd, allt það sem Sigurjón Jóhannsson miðlaði mér og ekki síður hvernig alúð hann sýndi allri kennslu og tilsögn á þeim tíma sem við störfuðum saman. Fjölskyldu Sigurjóns votta ég samúð mína.

Þráinn Hallgrímsson.

Snemma á starfsferli Fjölbrautaskólans í Breiðholti var tekin um það ákvörðun í stjórn skólans að hleypa af stokkunum sérstakri fjölmiðlabraut, þar sem leitast yrði við að tengja saman almennt framhaldsskólanám og ýmsar sérgreinar fjölmiðlunar svo sem íslenskt mál, ljósmyndun, tölvuvinnslu o.fl. Auglýst var eftir manni til að veita forstöðu slíkri námsbraut og bárust nokkrar umsóknir, þar á meðal umsókn frá Sigurjóni Jóhannssyni. Sigurjón var á þeim tíma vel kunnur sem fjölmiðlamaður, bæði sem blaðamaður og félagi í stjórnum hagsmunasamtaka auk þess sem nokkra athygli hafði vakið að hann hafði verið í framhaldsnámi við norskan blaðamannaskóla og sent útvarpi og blöðum áhugaverða fréttapistla frá Noregi.

Er ekki að orðlengja það, að Sigurjón var ráðinn til að veita fjölmiðlabrautinni forstöðu. Kom fljótt í ljós, að þar var réttur maður á réttum stað. Tekið var af fagmennsku og mikilli kunnáttu á öllum þeim málum sem upp komu og leið ekki á löngu uns brautin var komin í fastan farveg við sívaxandi aðsókn. Aðsóknin varð reyndar svo mikil að innan nokkurra missera þurfti að ráða annan fjölmiðlamann að brautinni. Varð þá fyrir valinu ungur fjölmiðlafræðingur, sem m.a. var fyrrum FB-nemandi, Magnús Ingvason. Með ráðningu Magnúsar hófst mikilsháttar samstarf þeirra Sigurjóns um fjölmiðlabrautina sem innan tíðar var komin í fremstu röð sinnar tegundar á landinu og til mikils sóma fyrir þá félaga báða og þá ekki síður Fjölbrautaskólann í Breiðholti sem stofnun.

Mjög reynir á hæfileika manna til samstarfs undir kringumstæðum sem þessum. Sumir leiðast inn á þá braut að setja sig á háan hest gagnvart yngri vinnufélögum, en slíku var ekki til að dreifa þar sem Sigurjón Jóhannsson var. Einkar þjált geðslag naut sín til fulls í slíku samstarfi. Sjálfur var hann sífrjór í hugsun, ætíð að leita fyrir sér með góðar lausnir og þá ekki síður að laða fram það besta hjá samstarfsmönnum og nemendum, en hvort tveggja tókst Sigurjóni sérstaklega vel. Þá er að geta þess, að starfið í fjölmiðlabraut Fjölbrautaskólans í Breiðholti náði langt út fyrir veggi skólans. Dæmi um slíkt er fyrirferðarmikil þátttaka brautarinnar í útgáfu Breiðholtstíðinda og hvernig þeir starfsmenn og stjórnendur brautarinnar hafa tengt saman yngri og eldri nemendur, og þar með talda löngu útskrifaða, með félagslegum hætti; heimsóknum, fyrirlestrum og fundahöldum. Má fullyrða að vinnubrögð af því tagi eru til marks um framúrskarandi skólastarf, lýðræðisleg vinnubrögð og samþættingu atvinnulífs og skóla.

Með hliðsjón af framanskráðu má sjá, að Sigurjón Jóhannsson var skólamaður af bestu gerð. Einn af þeim sem telja má til hornsteina í farsælu skólastarfi.

Á kennarastofunni var Sigurjón líka góður félagi. Í frímínútum sat hann oftast við "gáfumannaborðið" svokallaða, ætíð stilltur vel og yfirvegaður, ýmist alvörugefinn eða glettinn eftir málsatvikum eða kringumstæðum, sífellt reiðubúinn til þátttöku í daglegri umræðu og ætíð að leggja gott til mála, en það var eitt megineinkenni hans. Það var notalegt að hafa hann að borðfélaga eða sem sessunaut og verður þar nú skarð fyrir skildi.

Sigurjón Jóhannsson var hvers manns hugljúfi. Langt út yfir gröf og dauða mun áhrifa hans gæta; prúðmannleg framkoma hans og persónuleg reisn, yfirveguð stilling og jákvætt viðmót, framúrskarandi þekking ásamt hjartans auðmýkt og lítillæti, vinsemd hans og hlýja. Allt eru þetta eiginleikar sem umvefja samferðamennina.

Sigurjóns verður sárt saknað, mjög sárt, en söknuðinum fylgir einnig gleði, gleði yfir að hafa fengið að kynnast svo góðum dreng. Þökk fyrir það.

Samúðarkveðjur til aðstandenda

Þorkell St. Ellertsson.

Það er með miklum trega sem ég og samstarfsmenn mínir við Fjölbrautaskólann í Breiðholti kveðjum kæran og traustan vin, Sigurjón Jóhannsson framhaldsskólakennara.

Sigurjón hóf störf við FB árið 1987. Þar veitti hann fjölmiðlabraut skólans forstöðu og undir hans handleiðslu óx hún og dafnaði jafnt og þétt. Sigurjón hafði ríkan metnað fyrir hönd skólans og nemenda. Hann var sífellt að leita leiða til að gera skólann og brautina sem besta og var frumkvöðull á ýmsum sviðum. Reynslu sína frá fjölmörgum dagblöðum og tímaritum sem og kennslustörfum við blaðamannaháskólann í Osló í Noregi nýtti hann vel og nemendum var ljóst að þar talaði maður með mikla reynslu.

Væntumþykja Sigurjóns gagnvart nemendum skein alltaf í gegn og þeir fundu sterklega fyrir því. Hann var alla tíð sérlega vinsæll og virtur kennari og lögðu nemendurnir sig fram við að vinna vel undir hans leiðsögn. Hann gerði ríkar kröfur um fagleg og metnaðarfull vinnubrögð og stoltastur var hann þegar hann tók við góðu og vel unnu verkefni.

Sigurjón hafði tröllatrú á ungdómnum og lét það óspart í ljós. Hann gaf nemendum kost á töluverðu frjálsræði og þeir vissu að það var vandmeðfarið.

Sigurjón lét af kennslustörfum fyrir aldurs sakir árið 2003 og hugðist setjast í helgan stein, þá rétt tæplega sjötugur að aldri. FB mátti þó illa við að missa jafn góðan og hæfan starfsmann og var hann beðinn um að koma aftur til starfa við hin ýmsu verkefni fyrir skólann. Þau verk leysti hann jafn vel og venjulega.

Veikindi Sigurjóns bar brátt að. Þegar starfsmenn kvöddust sl. vor var hann jafn hress og venjulega og fullur tilhlökkunar að takast á við næstu verkefni sem m.a. voru fólgin í því að hafa umsjón með 30 ára afmælisriti skólans nú í október. Skjótt skipast veður í lofti og nú aðeins tveimur mánuðum síðar er hann allur.

Við sendum fjölskyldu hans okkar innilegustu samúðarkveðjur. Megi minning Sigurjóns Jóhannssonar lifa.

F.h. starfsfólks Fjölbrautaskólans í Breiðholti

Magnús Ingvason.