Sigurbjörn Stefánsson fæddist í Landakoti í Sandgerði 12. mars 1932. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja 19. mars síðastliðinn og var útför hans gerð frá Hvalsneskirkju 29. mars.

Bróðir minn Sigurbjörn Stefánsson bóndi í Nesjum hefur kvatt þessa jarðvist. Sigurbjörn fæddist í Sandgerði 12. mars 1932 og ólst upp í Sandgerði og í Nesjum í Hvalsneshverfi.

Það hefur verið skammt stórra högga á milli í fjölskyldunni, báðir bræður mínir hafa nú kvatt með aðeins 4 mánaða millibili. Sjúkrahúsið hefur því síðustu 6 mánuði verið okkar samverustaður, staður þar sem við höfum setið á kvöldin til þess að rækta okkar samband. Síðustu mánuðir hafa þess vegna verið mikill tilfinningalegur átakatími. Margt hefur verið rifjað upp og margar myndir fortíðar runnið í gegnum hugann. Samræður okkar bræðra voru þar eðlilega nokkuð á aðra lund en áður. Auðvitað var það líka svo að umræðurnar á sjúkrahúsinu á kvöldin voru mjög gefandi og snertu oft merkileg og mikilvæg mál liðinna tíma. Þar voru oft ræddir löngu liðnir atburðir sem tími hafði ekki reynst til að fara yfir áður. En margt var því miður órætt þegar skilnaðarstundin rann upp. Eftir stendur að ýmiskonar þekking og reynsla sem snerti sögu fjölskyldunnar og heimahaganna, horfna ættingja, vini og nágranna er nú horfin. Þekking þeirra á öllum slíkum málum var svo langt umfram mína, bæði vegna aldursmunarins og þess að ég flutti mjög ungur í burtu frá heimahögunum.

Það var þannig að ég sem yngsti bróðirinn naut alla tíð ýmissa forréttinda sem því fylgja stundum að vera yngstur. Áhugi þeirra bræðra og umhyggja beindist öll að mér framan af, fyrst uppvextinum, síðar námi og svo störfum mínum. Þessi áhugi og umhyggja færðist svo yfir á börnin okkar og barnabörnin. Enginn dagur leið, einkum í seinni tíð, án þess að leitað væri fregna af gangi mála hjá þeim, hvernig gengi í leikskólanum, grunnskólanum, fjölbrautaskólanum eða háskólanum. Þroski þeirra og velferð var þeim allt og þannig var það til hinstu stundar. Og eins og börnin litu á þá frændur sína eins og afa, þá var það algjörlega gagnkvæmt að þeir horfðu á þau sem sín eigin börn og komu á allan hátt fram við þau sem slík. Gagnkvæm væntumþykja var einstök og áreiðanlega öllum augljós.

Fyrir þennan þátt í fari þeirra bræðra getum við hjónin og fjölskyldan aldrei full þakkað.

Að missa þá bræður báða á svo stuttum tíma er ótrúlega þungt högg og ég finn fyrir miklu tómarúmi. Mér finnst vanta eitthvað í sjálfan mig og jafnvel finnst mér ég stundum ekki vera ég sjálfur.

Diddi bróðir minn var um margt mjög sérstakur maður, hann var algjör öðlingur sem vildi allt fyrir alla gera. Hann var greiðvikinn fram úr hófi og hefur áreiðanlega aldrei neitað manni um aðstoð eða greiða, enda líklega ekki ofnotað orðið "nei".

Það væri þá frekast ef einhverjum skyldi hafa dottið í hug að reyna að hafa áhrif á skoðanir hans á stjórnmálum eða afstöðu hans til græðgi og óhóflegrar auðsöfnunar eða óhófs. Hann var reiðubúinn til að gera jafnt skyldum sem vandalausum alla þá greiða sem hann gat og eru áreiðanlega margir sem þess hafa notið.

Frændrækinn var hann svo af bar. Þekkti held ég alla sem á einhvern hátt töldust okkur skyldir og marga mjög vel og ræktaði vináttu og kunningsskap við mikinn fjölda fólks.

Diddi lagði ungur fyrir sig landbúnaðarstörf, annaðist framan af búrekstur fyrir föður okkar, en síðustu 40 árin var hann sjálfstæður bóndi í Nesjum. Hann var lengst af með kúabú og nokkra kartöflurækt. Hann var mikill dýravinur og hændust allar skepnur að honum enda hugsaði hann ákaflega vel um skepnurnar sínar.

Búskapur eins og sá sem Diddi stundaði var mjög bindandi, því ekki gekk að láta kýrnar bíða eftir fóðrinu sínu eða að hafa mjaltatíma óreglulega.

Ég held því að ég fari rétt með, þegar ég fullyrði að hann hafi ekki í um 35 ár tekið sér frí í heilan dag, hvorki vegna veikinda né ferðalaga. Hans lengstu frí voru frá kl. 10 að morgni og til kl. 18 að kvöldi allan þennan tíma.

Þetta lýsir betur en margt annað mörgum einkennandi þáttum í fari bróður míns. Ég nefni sterkan sjálfsaga, samviskusemi, umhyggjusemi, trygglyndi og að fórna sjálfum sér fyrir bæði menn og skepnur var einfaldlega sjálfsagt mál.

Eitt dæmi um trygglyndi Didda og umhyggjusemi sem ég vil nefna er umhyggja hans fyrir öldruðum föður okkar sem hann hugsaði alfarið um síðustu æviár hans. Það var ekki lítið atriði fyrir gamla manninn að hafa tækifæri til þess að vera í sveitinni sinni eins lengi og þess var nokkur kostur. Þetta var sönn umhyggja og staðfast trygglyndi.

Didda þótti ekki aðeins vænt um skepnurnar sínar, honum þótti ákaflega vænt um jörðina sína og gekk vel um landið. Landið okkar, Ísland, var honum líka alltaf ofarlega í huga og mér fannst sérstakt, hversu mikla þekkingu hann hafði á landinu og virtist þekkja flesta staði landsins mjög vel og þá ekki síst sveitabæi allt í kringum landið. Þetta er einkum sérstakt miðað við hvað hann var stóran hluta ævinnar bundinn við heimahagana og gat lítið ferðast. Síðar, eftir að hann hætti búskap, bætti hann sér það upp og ferðaðist þá talsvert innanlands og hafði mjög gaman af. Sjálfur fór ég einu sinni með honum í bíl vestur á Snæfellsnes og alla leiðina gat hann verið að segja mér frá nöfnum á þessari og hinni jörðinni og ýmsu öðru sem fyrir augu bar. Hann fylgdist einfaldlega svo vel með öllu og var stálminnugur. Eina utanlandsferð fór Diddi og það með félögum sínum úr Sandgerði. Hann vitnaði oft til þessarar ferðar og ekki síst félagsskaparins sem hann mat svo mikils. Diddi var mjög félagslyndur og starfaði mikið að félagsmálum, einkum í seinni tíð. Hann starfaði í Lionsklúbbi Sandgerðis í mörg ár og var m.a. sæmdur Melvin Jones-viðurkenningu fyrir störf sín. Hann átti um árabil sæti í sóknarnefnd Hvalsneskirkju, var formaður Jarðanefndar og einnig Búnaðarfélags Sandgerðis og Garðs. Hann var virkur í starfi Framsóknarflokksins bæði í Sandgerði og síðar einnig í Keflavík. Samvinnumaður var Diddi mikill og hafði feiknarlegan áhuga á starfi Kaupfélags Suðurnesja og sat í deildarstjórn félagsins um langt árabil.

Kaupfélagshugsjónin var honum í blóð borin, enda var hann alinn upp í Pöntunarfélagi Sandgerðis sem var um tíma til húsa á heimili foreldra okkar.

Einhvern tíma nú á síðari árum voru þeir bræður Diddi og Maggi á leið út í Kaupfélag að kaupa eitthvert magn af matvörum og ræddu þá hvort þeir ættu að fara í Kasko. Það fór svo að þeir töldu það ekki rétt því að verðið þar væri svo lágt um þessar mundir að félagið væri áreiðanlega að tapa stórlega á þessu og vildu ekki vera valdir að tapi hjá félaginu.

Diddi var mikill húmoristi og hafði ákaflega gaman af sögum og kunni margar góðar sögur og átti líka gott með að sjá skoplegu hliðar lífsins.

Diddi ræktaði vel kunningsskap og vináttu, ófáar ferðir gerði hann sér með nokkrar nýjar kartöflur í poka til kunningjanna, það var hans aðferð til að láta vita hversu mikils virði kunningsskapurinn væri honum. Það var undantekningarlítið, að ef hann fór með manni út í kálgarð að sækja nýjar kartöflur handa okkur, þá spurði hann gjarnan hvort maður gæti ekki tekið nokkrar kartöflur til hans vinar síns í leiðinni. Þetta var Diddi.

Ég sakna þeirra bræðra minna ákaflega sárt. Ég kveð þá með miklum söknuði. Þeir voru einstakir menn, að sumu leyti ólíkir, en samt um margt líkir þegar vel er að gáð, einkum hvað varðar trygglyndið við allt og alla og hversu gegnheilir persónuleikar þeir voru og alltaf reiðubúnir þegar á þurfti að halda.

Það er stórt skarð höggvið í litla fjölskyldu.

Ég bið góðan Guð að blessa alla þá sem þeim þótti svo vænt um.

Blessuð sé minning Didda og Magga.

Guðjón Stefánsson.

Nú hefur hann Diddi frændi kvatt þessa jarðvist og mun hans verða sárt saknað. Diddi var einstakur félagi sem á sér engan líka. Ég á margar góðar minningar með Didda enda hefur samband hans við okkur systkinin verið mjög mikið. Diddi var nær því að vera afi okkar en frændi. Hann hafði ávallt fyrir því að hringja þegar ég var á ferðalögum og spyrja hvar ég væri nákvæmlega staddur, síðan sagði hann mér frá helstu merkisstöðum í kring.

Diddi var alltaf reiðubúinn að hjálpa og er mér minnisstætt þegar ég keypti mitt fyrsta hús að Diddi var strax kominn til að aðstoða við að mála, skrúfa saman borðstofuborðið og vera okkur innan handar í einu og öllu. Ég á góðar minningar frá Nesjum þar sem ég fékk að koma í heyskap, setja niður kartöflur og taka upp kartöflur. Það var mikil stemmning þessa daga og mikið fjör. Diddi sat á traktornum og stoppaði reglulega til að athuga hvort ekki væri allt í góðu hjá okkur aðstoðarmönnunum. Kaffitímarnir voru líka minnisstæðir þar sem spjallað var um daginn og veginn. Má segja að Diddi hafi kennt mér að vinna. Eftir að ég hóf að stýra matvöruversluninni Kaskó þá keypti ég af Didda kartöflurnar og var mikil ánægja meðal viðskiptavina þegar þær komu í hús. Diddi var heiðarlegur í viðskiptum og vorum við frændurnir ekki lengi að semja um rétt verð.

Diddi var í miklu uppáhaldi hjá Guðjóni Pétri syni mínum og átti Diddi auðvelt með að ná athygli Guðjóns. Mér er minnistætt þegar Diddi kom í heimsókn og Guðjón átti að vera kominn í háttinn, læddist Guðjón þá til Didda og settist í fangið á honum og taldi sig fullkomlega hólpinn frá því að fara að sofa. Þetta fannst þeim Didda og Guðjóni Pétri ágætur samningur. Einnig fóru þeir Diddi og Guðjón Pétur stundum á rúntinn í stóra jeppanum hans Didda og var vart hægt sjá hvor væri meira spenntur frændinn eða litli drengurinn.

Undanfarna daga hef ég rifjað upp margar góðar stundir okkar Didda og hafa margar myndir komið upp í kollinn. Ég þakklátur því að hafa átt svo margar stundir með Didda, þær stundir voru forréttindi og í raun ótrúlegur skóli. Diddi sýndi mér og mínum nánustu alltaf mikla ást og umhyggju. Nú veit ég að þeir bræður Sigurbjörn og Magnús eru komnir í fang fjölskyldunnar og er ábyggilegt að mikið verður spjallað. Þakka þér fyrir allt Diddi minn.

Stefán.

Látinn er Sigurbjörn Stefánsson eða Diddi eins og hann var kallaður. Didda hitti ég fyrst er hann hélt upp á sextugsafmælið sitt. Þar var samankomin fjölskylda hans og ég að hitta hana alla í fyrsta sinn. Diddi kom mér fyrir sjónir sem mjög myndarlegur maður sem hafði mikla útgeislun og góða nærveru. Frá þessu fyrsta kvöldi og allt til enda höfum við átt margar stundir og þau voru ófá símtölin sem við áttum í gegnum árin. Á þessum árum var Diddi með búskap í Nesjum með kýr og einnig ræktaði hann kartöflur. Gaman var að sjá hversu kraftmikill Diddi var við bústörfin og ekki skemmdi fyrir að Diddi átti marga góða félaga sem hjálpuðu honum þegar á þurfti. Diddi var vinamargur og ræktaði vini sína vel og þeir hann, ég held að varla hafi liðið sá dagur meðan hann hafði heilsu til að ekki færi hann í heimsókn til einhvers þeirra eða þeir hittust hjá honum í Nesjum. Þessi vinátta var Didda mikils virði og talaði hann um vini sína af virðingu og hlýju. Aldrei heyrði ég Didda hallmæla nokkrum manni og held ég að sú staðreynd lýsi honum nokkuð vel. Eftir að Diddi hætti með kýrnar gafst honum meiri tími til að ferðast og þótti honum það ákaflega gaman. Einnig var honum mikið boðið í veislur og mætti hann alltaf tímanlega og stundum var dagskráin hjá honum ansi þétt en alstaðar mætti hann þar sem honum var boðið.

Diddi var félagslyndur maður og tók virkan þátt í samfélaginu, var meðal annars lengi í sóknarnefnd Hvalsneskirkju og Lionsklúbbnum í Sandgerði og held ég að ég megi fullyrða það að þar hafi hann verið með 100% mætingu öll hans árin. Diddi mat mikils þennan félagsskap og lagði sitt af mörkum til hans. Diddi var ákaflega skapgóður en var þó mjög fastur fyrir og ef hann varð búinn að taka eitthvað í sig þá var því ekki auðveldlega breytt. Gott dæmi um það var kartöfluræktin hjá honum, en Diddi ræktaði þrjár tegundir af kartöflum og seldist ein miklu betur en hinar og færðu ég og fleiri það oft í tal við hann að einbeita sér að ræktun þeirrar tegundar og alltaf fékk ég sama svarið að líklega væri það best að gera það, en á hverju vori var sett niður nákvæmlega sama hlutfallið og áður. Honum fannst þessar rauðu einfaldlega bestar.

Diddi var ákaflega barngóður og ræktarsamur við alla og ekki fóru mín börn varhluta af því. Hann fylgdist vel með þeim og var alltaf að færa þeim eitthvað og er hann kom vestur á Snæfellsnesið var ávallt súkkulaði í vasanum hjá honum sem hann færði börnunum. Diddi fylgdi Framsóknarflokknum í pólitíkinni og var mikill samvinnumaður og fór aldrei út af þeirri braut. Þrátt fyrir að ég væri ekki á þeirri línu þá fann ég aldrei fyrir því að hann hefði nokkuð við það að athuga.

Nú er komið að leiðarlokum hjá Didda, í minningunni er mynd af góðum manni sem kunni þá list að rækta samband sitt við fjölskyldu og vini. Blessuð sé minning Sigurbjörns Stefánssonar.

Kristinn Jónasson.

Margar góðar og skemmtilegar minningar koma í hugann þegar hugsað er til baka um kynni okkar af Sigurbirni Stefánssyni, bónda í Nesjum. Hann var vel þekktur um öll Suðurnes sem Diddi bóndi í Nesjum. Hann mun hafa verið einn síðasti mjólkurframleiðandinn í Gullbringusýslu þegar hann hætti búskap og flutti til Keflavíkur. Meðfram kúabúskap stundaði hann alla tíð talsverða kartöflurækt.

Diddi var góður bóndi. Hann var natinn við bústofninn og eljusamur við garðræktina. Nágrannarnir nutu hjálpsemi og greiðvikni hans alla tíð. Diddi var frábær sögumaður og félagi og var ávallt aufúsugestur hjá okkur á Hvalsnesi. Unga fólkið var nálægt til að heyra hvað Diddi hafði til málanna að leggja, hlustaði og beið eftir því hvort ekki kæmi eins og ein skemmtisaga frá honum. Svo voru hláturinn hans og gleðin smitandi. Samvera okkar á Hvalsnesi með honum á jóladag um árabil skreyta nú safn minninganna. Diddi var vel máli farinn og stjórnaði hann sem formaður Búnaðarfélagsins á svæðinu fundum þess af eftirminnilegu öryggi.

Þegar Diddi hætti búskap fór hann að ferðast um landið með félögum sínum og hafði mikla ánægju af. Þegar heim kom var rætt um búskaparhætti og kosti til lands og sjávar. Minni hans og gáfur komu þá í ljós og hans meðfædda hógværð og innsýn urðu þess valdandi að þeir sem á hlýddu sáu mál landsbyggðarinnar í nýju ljósi.

Bóndinn í Nesjum var vinamargur, margfróður, ósérhlífinn, góður drengur og er nú kvaddur með söknuði. Spor hans fyrir kirkjuna sína og samfélagið er minnst með þakklæti.

Fjölskyldu Didda sendum við hlýjar samúðarkveðjur.

Fjölskyldan á Hvalsnesi,

Tómas Grétar Ólason.

Sigurbjörn Stefánsson bóndi á Nesjum er látinn. Ég varð þess heiðurs aðnjótandi að kynnast Sigurbirni í gegnum félagsstarf Framsóknarflokksins í Reykjanesbæ, sérstaklega hin síðari ár. Meiri Framsóknarmann er erfitt að finna, en Sigurbjörn var alltaf áhugsamur um flokksstarfið, hafði miklar pólitískar skoðanir og var annt um velferð Framsóknarflokksins. Ég ásamt fleirum munum sakna hans í framtíðinni, sérstaklega á laugardagskaffifundum okkar Framsóknarmanna þar sem hann var oftast mættur með góðar athugsemdir og tillögur. Fjölskyldu Sigurbjörns færi ég innilegar samúðarkveðjur.

Eysteinn Jónsson.

Kær vinur og frændi er látinn. Þessi góði nágranni okkar hefur verið órjúfanlegur hluti af lífinu að Löndum, jörðinni okkar suður með sjó. Samgangur okkar var í takt við árstíðirnar, hófst að vori og lauk að hausti. Þegar lóan mætti fór Sigurbjörn að hreinsa túnin af því sem hafið hafði kastað á land yfir veturinn, bar á og við fórum að huga að vorverkum. Þegar sólin hækkaði á lofti urðu ferðir okkar tíðari suður eftir og þá áttum við heimsins besta nágranna í honum Sigurbirni. Vandfundinn var hjálpsamari maður og margt hefur hann aðstoðað okkur við án þess að vilja þiggja neitt fyrir, í besta falli kaffi eða kvöldmat. Þegar okkur borgarbörnunum fannst kominn tími til að hefja eigin garðrækt var fyrr en varði kominn risagarður, plægður og herfaður. Þegar íbúarnir úr 101 Reykjavík skildu ekki af hverju ekki var hægt að fá í soðið í útgerðarplássinu Sandgerði og viðruðu þessa undrun sína við Sigurbjörn hummaði eitthvað í honum, árla næsta morgun biðu nýdregnir þorskar á hlaðinu eftir að komast í pottinn.

Við fylgdumst saman með komu vorsins, hvenær æðurin færi að setjast upp og krían mætti á staðinn, fengum fréttir af gróðurfari og refa- og minkaveiðum í heiðinni. Við fylgdumst með grassprettunni þar til kom að þeim viðburði að Sigurbjörn byrjaði að slá. Yfir sumarið leit hann reglulega við, þáði kaffi og spjallaði, um sveitalífið áður fyrr, búskap og ættfræði, um fréttir af mönnum og málefnum. Þessi einbúi var vinamargur og félagslyndur, dulur en þó glaðvær, tryggur maður, frændrækinn og fróður.

Þegar haustaði kíktum við undir kartöflugrösin, hann alltaf á undan með sínar Premier og gaf okkur að smakka fyrstu uppskeruna. Við gengum frá húsinu um svipað leyti og farfuglarnir hópast saman á þessum litla bletti við Atlantshafið og kvöddum. Þar til næst.

Ekki verða fleiri vorverk á traktornum, eða samverustundir í túnfætinum og tilveran að Löndum verður tómlegri en áður.

Við þökkum góðum manni samfylgdina.

Hvíl í friði.

Guðmundur Óli, Brynja og dætur, Löndum.

Brynja Ingadóttir.