[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Hjálmfríður Guðrún Hansdóttir fæddist á Ísafirði 28. júní 1924. Hún lést á Landspítalanum við Hringbraut 14. júlí síðastliðinn. Bernskuslóðir hennar voru í Grunnavík í Jökulfjörðum þar sem foreldrar hennar bjuggu á nokkrum stöðum, en þau voru Hans Elías Bjarnason bóndi, f. 29.9. 1897, d. 25.2. 1980, og kona hans Jónína Jónsdóttir húsmóðir, f. 9.9. 1899, d. 30.11. 1970. Eftirlifandi albræður Guðrúnar eru: Bjarni, f. 30.10. 1928, og Ólafur, f. 17.10. 1931. Látnir eru: Jón Sigurður, f. 17.6. 1926, d. 7.3. 1999, Kristján, f. 7.12. 1934, d. 8.10. 1998, Pétur Björn, f. 2.6. 1938, d. 28.10. 1969, og hálfbróðir samfeðra, Hans B. Hansson, f. 1923.

Guðrún giftist átján ára gömul Guðmundi E. Geirdal skáldi á Ísafirði og dvaldist þar að mestu næstu sex árin, en þá slitu þau Guðmundur samvistum sínum. Hún giftist nokkru síðar Jóni S. Árnasyni bólstrara, ættuðum úr Flatey á Breiðafirði, og þar átti hún heima í hálft þriðja ár. Hún fluttist til Reykjavíkur 1949 og bjó þar upp frá því. Þau Guðrún og Jón slitu hjónabandi sínu. Kjördóttir hennar er Sigríður Kristín Jónsdóttir, f. 29. nóvember 1949, starfsmaður hjá Lýsi hf.

Frá 14. júlí 1992 var Guðrún heitbundin séra Bjarna Th. Rögnvaldssyni, presti og fræðimanni, f. 25.8. 1932.

Á Ísafjarðarárum sínum kom Guðrún víða við, meðal annars með starfi sínu á sjúkrahúsinu, í Kvenfélaginu Hlíf, leikfélaginu og Sunnukórnum. Eftir að hún fluttist til Reykjavíkur vann hún á fyrstu árunum við löggæslu, söng í kór Háteigskirkju og síðar í Breiðfirðingakórnum og aflaði sér einnig staðgóðrar kunnáttu í fatasaumi. Um fimmtugt hóf Guðrún nám í Sjúkraliðaskólanum og útskrifaðist þaðan 1975. Hún vann á rannsókna- og lyfjadeild Borgarspítalans en hætti störfum sem sjúkraliði 1986. Hún sendi oft frá sér greinar og pistla í blöð, þar á meðal minningargreinar og lesendabréf. Einnig hafa sum hugverka hennar verið birt í tímaritum, smásaga og nokkur ljóð.

Útför Hjálmfríðar Guðrúnar var gerð frá Fossvogskapellu þriðjudaginn 25. júlí - í kyrrþey að ósk hinnar látnu.

Ég minnist haustsins 1993, en það tímabil markaði ákveðin þáttaskil í félagslegum samskiptum af minni hálfu. Aðdragandinn var síðsumarsferð kvæðamanna, sem varð til þess að ég tengdist félagi þeirra þeim böndum sem ekki hafa rofnað. Fundir hófust að venju um haustið og meðal hinna nýju félaga minna bar fyrir mig konu sem ég hafði ekki augum litið áður. Einhvern smátíma þurfti til þess að um eiginleg kynni yrði að ræða, en af framgöngu konunnar og öllu fasi virtist mér greinilegt að þar færi einstaklingur sem bæri með sér yfirvegaða háttvísi og fastmótaða reisn.

Við þessi upphafskynni á félagsfundi gat einnig að líta virðulegan mann, félagsritarann, sem þá var séra Bjarni Th. Rögnvaldsson, en þau Guðrún höfðu rúmlega ári fyrr opinberað trúlofunarheit sitt. Efni fluttu þau í dagskrá funda líkt og félagar eru almennt kvaddir til og vakti framsögn Guðrúnar með hreinum, tærum tónbrigðum, áherzlum og hrynjandi þegar athygli mína. Fyrstu kveðjur eru mér einnig ríkar í minni: Einlægt og ljúflegt bros sem virtist bjóða þann er á móti kom velkominn til áframhaldandi vináttu.

Guðrún hafði verið Iðunnarfélagi um allnokkurt árabil, en nú tóku ævisporin bráðlega þá stefnu að hún hvarf úr félagahópnum. Fylgdist hún þó áfram að nokkru með því sem verið var að gera og ræddi þann menningarþátt líkt og aðra við sína nánustu vini. Félagsvön var hún einnig víðar fyrr á árum. Söngur og þátttaka í sjónleikjahaldi var meðal þess sem hún virtist hafa hvað mesta unun af að minnast þegar á ævina leið. Einna hæst hygg ég að hafi borið þátttöku hennar í listflutningi Sunnukórsins á Ísafirði, en hún mun hafa haft óvenju háa og bjarta sópranrödd sem naut sín vel undir hvetjandi stjórn Jónasar Tómassonar eldra. Var bæði fróðlegt og skemmtilegt að hlýða á frásögn hennar af hinni vandlega undirbúnu og vel heppnuðu söngför Sunnukórsins til Reykjavíkur 1945.

Það kom oft fram í viðtölum við Guðrúnu, eða Gunný, eins og við kölluðum hana jafnan, að hún hafði frá unga aldri kynnzt framleiðslustörfum til lands og sjávar og allar nytsamar og þjóðlegar erfðir mat hún svo sem bezt mátti verða. Fróðleiksfús var hún og bókhneigð hennar á háu stigi, enda valdi hún sér fyrst og fremst til lestrar þær bókmenntir sem hún var sannfærð um að skiluðu varanlegum áhrifum til góðs. Þess skal og getið, sem sjálfsagt var ekki á vitorði fjöldans, að hún var prýðilega skáldmælt þó að fátt eitt birtist opinberlega frá hennar hendi. Naut sín þar vel afburða glögg innsýn í móðurmálið, en því unni hún mjög og virti mikils fagurt tungutak. Heyrði ég hana aldrei blanda málfar sitt útlendum slettum, og frásagnir hennar nokkrar sem ég hljóðritaði samræmdust svo vel almennum bókstíl að einna líkast var því að þær hefðu verið undirbúnar með slíkan flutning fyrir augum. Ég ætla að leyfa mér að birta hér eitt af fegurstu ljóðum hennar:

Þín návist gefur mér gildi lífsins

og gleður mig sérhvert skref,

fjarlægir alla fjötra kífsins,

ei fegra ég litið hef.

Ég hef borizt með brotsjóakólgu

um báróttan kvikusand.

Ég hef velkzt gegnum órofa ólgu

upp á hið hrjóstruga land.

Í sál minni ólga brimsins boðar

og brjóta um eyðisker.

Nú finn ég loks hvernig fegurð roðar

þau fjöll sem mig yfir ber.

Ég finn hvernig ljósgeisli lífs míns streymir

og leiftrandi stjarna skín.

Í vöku og svefni minn vorhug dreymir,

vina mín, augun þín.

Guðrún bjó yfir ótrúlega víðtækri skyggnigáfu og gegndi sem slík langvinnu bænasamfélagi fyrir sjúkum, og munu ófáir minnast þess. "Ekkert afl er sterkara en bænin," voru óbreytt orð hennar, en um þetta efni og annað því skylt er nærtækast að vísa til mjög nákvæms viðtals við hana í tímaritinu Heima er bezt fyrir rúmum fjórum árum, en þar greindi hún frá margvíslegum þáttum reynslu sinnar lið fyrir lið.

Guðrún var með afbrigðum gestrisin kona og lagði jafnan metnað sinn í að ná fram því fullkomnasta og bezta til handa þeim er notið gátu veitinga hennar. Skapgerðin var yfirveguð og föst í sniðum og frá sannfæringu sinni hvikaði hún ekki teldi hún að hinn eini rétti grundvöllur væri fundinn. Umræður og gagnkvæm tjáning voru henni yndisarður sem hún gerði sér sífellt far um að njóta, og ekki setti hún fyrir sig þó að skoðanir gætu verið eitthvað skiptar.

Síðustu æviárin reyndust Guðrúnu þung í skauti. Áður hafði hún oft átt við vanheilsu að stríða en nú þyrmdi yfir með aðför ýmissa sjúkdómsþátta sem höfðu í för með sér síendurtekna dvöl undir hendi lækna, ærið oft án nokkurs teljandi fyrirvara. Þeir sem þekktu hana bezt undruðust hið óbilandi baráttuþrek hennar í viðureigninni við heilsubrest sinn, en að því hlaut þó að koma að viðnámsþrótturinn yrði ekki lengur fyrir hendi. Allan þennan tíma stóð séra Bjarni, unnusti hennar, sem klettur við hlið hennar í baráttunni og veitti henni allan þann stuðning sem hugsanlegur var. Ég votta honum og kjördóttur Guðrúnar, Sigríði Kristínu Jónsdóttur (Siddý) mína dýpstu samúð í söknuði þeirra. Kærar þakkir fyrir að hafa kynnzt Gunný og eignazt svo margþætt sálufélag öll þessi ár.

Bjarni Valtýr Guðjónsson.

Góð vinkona mín, Guðrún Hans, eins og ég kallaði hana alltaf, er fallin frá eftir langvarandi vanheilsu.

Við fráfall hennar streyma minningarnar fram. Við hittumst fyrst á Borgarspítalanum fyrir um það bil 30 árum þegar ég var hjúkrunarfræðinemi á deild þar sem hún starfaði sem sjúkraliði. Ég tók strax eftir þessari myndarlegu konu, sem var svo alúðleg við okkur nemana og vildi leiðbeina okkur, sem vorum að stíga fyrstu skrefin inn í hinn flókna heim heilbrigðisþjónustunnar.

Að námi mínu loknu réð ég mig til starfa á þessa sömu deild og við Guðrún unnum þar saman í tæpt ár.

Hún var sjúkraliði í bestu merkingu þess fallega starfsheitis - hún liðsinnti sjúkum af alúð, umhyggju, samvikusemi og dugnaði og var mjög umhugað um velferð þeirra. Hún var ábyrg og gerðarleg kona, svo eftir var tekið, enda héldu margir sjúklingar og aðstandendur að hún væri forstöðukona á deildinni eins og sagt var í þá daga. Samstarf okkar var með miklum ágætum og marga krefjandi vaktina stóðum við saman. Hún var alltaf komin á deildina löngu áður en vinna hennar átti í raun að hefjast og var þá ætíð reiðubúin að byrja strax að hjálpa þeim sem voru að ljúka við sína vakt. Ég var ung og óreynd, en hún þá á miðjum aldri, einstaklega vel að sér og margreynd kona. Naut ég góðs af hennar reynslu, þekkingu, krafti og þeirri velvild sem hún sýndi mér og var það mér ómetanlegt. Þrátt fyrir að við hefðum einungis unnið saman í tiltölulega skamman tíma fyrir öllum þessum árum héldum við alltaf sambandi, en hún sýndi mér og fjölskyldu minni ávallt mikla tryggð og vináttu.

Gegnum árin sagði Guðrún mér ýmislegt úr ævisögu sinni og varð mér ljóst að líf hennar hafði ekki verið dans á rósum og hafði hún átt við margvíslega erfiðleika að stríða. Þrátt fyrir það var alltaf stutt í kímnina og hláturinn hjá henni, ekki síst þegar við rifjuðum upp gamlar og góðar minningar frá starfi okkar á Borgarspítalanum. Guðrún var mjög trúuð kona og hefur það eflaust átt sinn þátt í því að hjálpa henni til að sigrast á margs konar mótlæti.

Ég mun ætíð minnast hennar með hlýju, virðingu og þakklæti fyrir allt sem hún gerði fyrir mig.

Guð blessi minningu Guðrúnar Hansdóttur.

Laura Sch. Thorsteinsson.