Ari Huynh veitingamaður fæddist í borginni Saigon í Víetnam, sem nú nefnist Ho Chi Ming-borg, 5. janúar 1946. Hann andaðist á Landsspítalanum í Fossvogi af völdum heilablæðingar 15. janúar síðastliðinn. Eftirlifandi kona Ara er Margrét Huynh, f. 25. desember 1951. Börn þeirra eru: 1) Anna, f. 2. apríl 1972, dóttir hennar Hjördís Þrastardóttir, f. 27. febrúar 1992. 2) Torfi, f. 12. júlí 1973, kvæntur Borghildi Fjólu Kristjánsdóttur, f. 18. mars 1979. Börn þeirra eru Alex Uni, f. 20. maí 1997, Margrét Sól, f. 13. mars 1999 og Mikael, f. 14. okt. 2004. 3) Bogi, f. 4. nóvember 1975, kvæntur Eyrúnu Jónsdóttur, f. 14. janúar 1976. Börn þeirra eru María, f. 6. maí 2000 og Daníel, f. 16. mars 2004. 4) Stefán, f. 20. október 1976 og 5) Hákon, f. 11. febrúar 1979.

Ari hóf ungur að stunda veitingarekstur með föður sínum í Saigon. Hann gegndi herþjónustu og að því loknu sneri hann aftur að veitingarekstri auk þess sem hann setti á fót verksmiðju til að framleiða kúlupenna. Skömmu eftir lok hinnar svokölluðu Víetnam-styrjaldar og brottför Bandaríkjamanna frá landinu hófust styrjaldarátök milli Vietnam og Kína. Í framhaldi af því þrengdu stjórnvöld í Víetnam mjög kosti hins kínverskumælandi minnihluta í Víetnam sem Ari tilheyrði og hertu auk þess refsiaðgerðir gegn starfs- og stuðningsmönnum fyrri stjórnvalda í landinu. Brast þá á fjöldaflótti frá landinu. Sigldu flóttamenn á illa búnum fleytum til nágrannaríkja, einkum Malasíu og Indónesíu og myndaðist þar mikill vandi vegna flóttamannastraumsins. Flóttamannastofnun SÞ fór þess þá á leit við fjölmörg ríki að þau tækju við flóttamönnunum til varanlegrar búsetu. Íslensk stjórnvöld samþykktu að taka við nokkrum hópum flóttamanna og var Ari í fyrsta hópnum sem hingað kom frá flóttamannabúðum í Malasíu, haustið 1979.

Skömmu eftir komuna hingað til lands hóf Ari störf við matreiðslu. Starfaði hann víða, m.a á Hótel Sögu, í Kaffivagninum við Grandagarð og í Vörumarkaðnum við Ármúla. Hann stofnaði síðar veitingahúsið Indókína, sem hann rak í Kringlunni, en flutti síðan á Laugaveg 19. Þar starfaði hann ásamt fjölskyldu sinni til ársloka 2006, er hann lét reksturinn í hendur þriggja sona sinna.

Útför Ara verður gerð frá Fríkirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Mig langar að þakka fyrir að hafa fengið að kynnast Ara tengdaföður mínum, hann var mjög góður og stoltur maður. Sannarlega hafði hann skap og lét alveg vita ef hann var ekki sáttur enda er ég alveg viss um að án þessa mikla persónuleika og skaps hefði hann aldrei komist eins langt í lífinu og hann gerði.

Hann og kona hans Margrét hafa upplifað margt á ævi sinni, þau komu hingað árið sem ég fæddist með tvær hendur tómar og fjögur ung börn, en einn sonurinn varð eftir úti og kom síðar. Það hefur örugglega verið erfitt en þau náðu að vinna sig upp á ótrúlegan hátt með vinnusemi og dugnaði. Stundum hef ég óskað þess að hafa þó ekki væri nema brot af þessum dugnaði og krafti sem hefur einkennt tengdaforeldra mína.

Ari lifði fyrir barnabörnin sín og vildi allt fyrir þau gera og meira til, honum fannst alltaf jafn gaman að fá þau í heimsókn eða fá að stela þeim í smástund og skreppa með þau í búð eða eitthvað annað. Það var nú síðast föstudaginn áður en hann lést sem Mikael var í fríi í leikskólanum og fékk að fara með pabba sínum í vinnuna, hann átti nú eiginlega að fara með honum í klippingu á eftir, en amma og afi voru nú ekki lengi að stela prinsinum í bíltúr og smábúðarráp svo að klippingin gleymdist alveg og bíður víst bara betri tíma. Sorglegast þykir mér að hugsa til þess að Mikael litli eigi ekki eftir að fá að kynnast afa sínum betur en hann á eftir að fá að heyra margar sögur af honum.

Við megum líka þakka fyrir að hafa átt góðan tíma með Ara um áramótin, hann var svo hamingjusamur að hafa barnabörnin hjá sér, naut þess að skjóta upp flugeldum með Alex. Aldrei hefðum við trúað því að þetta yrðu síðustu áramótin hans, að aðeins tveim vikum síðar yrði hann kallaður frá okkur.

Þótt Ari fái ekki meiri tíma með barnabörnum sínum hér á jörðinni mun Bjartur litli taka á móti afa sínum og ég veit að afi hans á eftir að hugsa vel um hann, fá loksins að kynnast honum og passa hann fyrir okkur foreldrana þar til við fáum tækifæri til að kynnast litla englinum okkar. Það er viss huggun harmi gegn.

Elsku Margrét, Anna, Torfi, Bogi, Stefán og Hákon, missir ykkar er meiri en orð fá lýst, megið þið finna styrk og von til að takast á við þessa erfiðu tíma.

Borghildur F. Kristjánsdóttir.

Það er minnisstæð lífsreynsla að heimsækja flóttamannabúðir. Í þeim sporum stóðum við tveir fulltrúar RKÍ haustið 1979, staddir á lítilli eyju, sem nefnist Pulah Tenga og er undan landi við bæinn Mersing í Malasíu. Innan um pálmatré og annan hitabeltisgróður hafði verið komið upp frumstæðum skýlum fyrir flóttafólkið og á ströndinni hafði verið byggð lítil bryggja og almenningssalerni. Í fjörunni lágu á síðunni alls konar fley sem borið höfðu fólkið yfir hafið frá Víetnam.

Hlutverk okkar var að velja fólk sem þiggja vildi boð íslenskra stjórnvalda um varanlegra búsetu hér á landi og var þetta í fyrsta sinn sem við vorum í því hlutverki. En kvöldið áður höfðum við hitt kanadíska sendinefnd sem þarna var í sömu erindagjörðum og við. Þetta voru menn með langa reynslu og við notuðum tækifærið til þess að spyrja þá hvaða viðmið þeir notuðu í vali sínu. Þeir sögðu það ávallt vandasamt að flytja og "planta niður" fólki frá hitabeltinu á norðlægum svæðum eins og lönd okkar væru. Því legðu þeir áherslu á að finna þá sem líklegastir væru til að bjarga sér við slíkar gjörólíkar aðstæður – fólk með lífsorku, áræði og aðlögunarhæfni. Hér yrði þó að gæta meðalhófs og t.d. mætti ekki skilja eftir í búðunum fólk sem byggi við örorku eða þráláta sjúkdóma. Slíkt væri ekki sanngjarnt gagnvart því ríki sem fyrst hefði tekið við flóttamönnunum.

Okkur var þetta ofarlega í huga, þegar við með aðstoð túlks, ræddum við fyrstu fjölskylduna sem gefið hafði sig fram til Íslandsferðar. Hér var um að ræða hjón með lítil börn, þar af eitt með lamaðan handlegg. Maðurinn geislaði af lífsorku og kvaðst reiðubúinn að einbeita sér að því að skapa fjölskyldunni farsælt líf í nýju landi. Við settum fjölskylduna efsta á lista okkar yfir þá sem koma skyldu í fyrsta hópnum. Þetta var Ari Huynh sem nú er til grafar borinn 61 árs að landi. Honum tókst ætlunarverk sitt eins og hann hafði lýst yfir fyrir 27 árum.

Ari lagði strax áherslu á að aðlagast íslensku samfélagi og jafnskjótt og hann hafði öðlast lágmarksþekkingu í íslensku fór hann út á vinnumarkaðinn til þess að afla fjölskyldunni lífviðurværis. Hvarvetna ávann hann sér hylli yfirmanna, samstarfsmanna og viðskiptamanna sinna fyrir lipurð og skemmtilega framkomu. Hann átti það líka til að sýna mikinn höfðingsskap, ekki síst þegar hann taldi sig standa í þakkarskuld við samferðafólk sitt. En Ari var líka góður fulltrúi þeirrar menningar sem hann var upprunninn í. Hann bjó yfir víðtækri þekkingu á tungumálum, bókmenntum og þjóðfræði hins kínverska menningarheims og hann kunni einnig vel að meta ýmislegt úr víetnamskri menningu. Hann gat ausið af þessum þekkingarbrunni jafnframt því sem hann sagði frá ýmsu er á daga hans hafði drifið. Þar má sem dæmi nefna söguna af því hvernig hershöfðingi nokkur forðaði Ara frá vígamennsku þegar hann hafði verið kvaddur í herinn. Þegar hershöfðinginn heyrði að svo frábær "veislukokkur" hefði verið skráður til herþjónustu lét hann óðar skrá hann til starfa í einkaeldhúsi sínu þar sem Ari beitti eldhúsáhöldum í stað vígtóla til styrjaldarloka og kunni vel að meta þau skipti.

Um leið og við hjónin vottum Margréti, konu Ara, og fjölskyldu þeirra samúð okkar við hið ótímabæra fráfall hans geymi ég minningar um frábæran samferðamann sem sýndi okkur hinum hvernig sigrast má á örðugleikum með lífsþrótti og léttri lund. Um leið er ég þakklátur Kanadamönnunum sem gáfu okkur uppskrift að slíkum einstaklingi.

Björn Friðfinnsson.

Ég vil byrja á því að segja frá kynnum okkar af Ara og fjölskyldu hans. Þannig var, að þegar fyrsti hópurinn kom frá Víetnam, má segja allslaus og mállaus á okkar mál, fékk Rauði krossinn nokkra Íslendinga til að leggja fjölskyldunum lið. Maðurinn minn tók að sér að liðsinna Ara og fjölskyldum hans, þar sem hann hafði verið skólastjóri við stóran skóla og því ekki óvanur að umgangast börn og annað fólk, og ég held að honum hafi verið það ljúft starf.

Ég minnist fyrstu jólanna sem þau dvöldu hér. Þá fór dóttir mín með pabba sínum með jólatré til Ara og fjölskyldu og skreyttu með þeim tré og hús eftir getu og sögðu frá jólahaldi hér, enda var fjölskylda Ara ekki vön jólahaldi. Fyrstu árin sem Ari og Margrét bjuggu hér á landi með börnin sín voru þau vægast sagt í slæmu húsnæði, en öll virtust þau taka því vel. Í dag hefðum við, sem segja má að lifum í allsnægtum, ekki getað sætt okkur við þær aðstæður. Við þekktum heldur ekki þá upplausn sem þá var í landi þeirra.

En fjölskyldunni hefur farnast mjög vel, enda verið óþreytandi við vinnu og nám. Ari og Margrét hafa eignast gott húsnæði fyrir fjölskylduna, komið börnunum til mennta og látið þau njóta lífsins sem tíðkast hér, en ég held að Ari og Margrét hafi frekar látið sig sitja á hakanum. Árangur af þeirra þrotlausu vinnu má m.a. sjá af því að í mörg ár hafa þau rekið eigin veitingastað.

Eitt var í fari Víetnamanna sem ég tók eftir, það var hvað þau báru mikla virðingu fyrir sér eldra fólki; alltaf áttum við Helgi maðurinn minn að sitja í bestu sætunum við kaffiborðið.

Ég minnist Ara með hlýju og þakka honum og fjölskyldum hans þá miklu vinsemd sem þau sýndu okkur Helga ætíð.

Gunnþóra og fjölskylda.

Góður Íslendingur og vinur okkar Ari Huynh er fallinn frá langt um aldur fram. Ari kom til Íslands ásamt Margréti konu sinni og ungum börnum tómhentur eftir ótrúlega hrakninga og ævintýralegan flótta frá heimalandi sínu undan alræðisstjórn sem hafði líka svipt hann öllum eigum sínum.

Árið var 1979 og Ari var 34 ára. Íslensk stjórnvöld og Rauði krossinn tóku þá við hópi víetnamskra flóttamanna sem dvöldust í flóttamannabúðum í Malasíu og áttu að baki skelfilegan flótta yfir opið haf á vanbúnum smábát þar sem sjóræningjar voru á hverju strái og rændu flóttamennina því litla sem þeim hafði tekist að hafa með sér af jarðneskum eigum. Þegar þarna var komið var fátt um fyrirheitin lönd og því tóku Ari og Margrét því fagnandi að komast til þessa lands sem þau höfðu að vísu aldrei heyrt um, en sem sagðist bjóða þeim möguleika á að koma undir sig og fjölskylduna fótum á ný. Það var því hrein en góð tilviljun að þau hjón og börn þeirra lentu til Íslands sem varð fósturjörð hans og þeirra þaðan í frá og þar sem Ari verður nú í dag jarðsettur.

Við hjónin urðum vinnuveitendur Ara um nokkurra ára skeið eftir komu hans til landsins og með okkur hjónum og fjölskyldu þeirra tókst góð vinátta sem aldrei bar skugga á. Ari var listakokkur og vann við kjötiðn og matargerð á okkar vegum meðan hann var að átta sig á nýju umhverfi og nýjum siðum.

Ari fór aldrei dult með að hugur hans stefndi til að verða sjálfstæður atvinnurekandi og við ræddum oft um möguleika þess að hann gæti stofnað sinn eigin matsölustað og kennt Íslendingum að meta austurlenskan mat eins og hann framreiddi. Það var svo þegar "Kringlan" var opnuð að við gátum í smáu aðstoðað hann við að semja um og setja á stofn matsölustaðinn Indókína sem æ síðan varð fyrirtæki hans, fyrst í Kringlunni, síðan í Borgarkringlunni og síðast á Laugaveginum, þar sem hann hefur rekið glæsilegan veitingastað um margra ára skeið. Einkunnarorð í rekstri Ara voru alltaf að þó að verðinu væri stillt í hóf væri aldrei gefinn afsláttur af gæðunum eins og hinir mörgu viðskiptavinir hans bera vitni um.

Ari var glæsilegt dæmi um hvernig innflytjendur geta auðgað mannlífið á Íslandi og gefið þjóðfélaginu nýjar víddir og þeir leggja oft fram miklu stærri skerf en við gerum okkur grein fyrir. Ari varð Íslendingur eins og þeir gerast bestir, vinnusamur með afbrigðum, traustur og heiðarlegur. Að skulda engum neitt og standa ávallt við öll sín loforð var honum sjálfsagður hlutur. Ef vinnustundir hans í þau 27 ár sem hann bjó hér væru lagðar saman í venjulegum launareikning myndi örugglega vanta mikið á að eðlilegur hvíldartími hefði nokkurn tíma náðst enda var vinnan öllu æðri í huga Ara og Margrétar og vinnutími aldrei talinn eftir.

Það stóð á endum að þegar kallið síðasta kom voru aðeins liðnir örfáir dagar frá því að Ari lét rekstur Indókína formlega í góðar hendur sona sinna Torfa, Stefáns og Hákonar sem hafa alið allan sinn aldur við veitingarekstur og verið burðarásar í rekstri Indókína frá því þeir komust á legg. Nú ætlaði Ari að fara taka það rólegar og taka lífinu hægar með Margréti. Við höfðum líka rætt um öll ferðalögin sem var á dagskrá að fara að skipuleggja saman svona þegar voraði og jafnvel að heimsækja fornar slóðir Ara í Austurlöndum.

Það átti ekki að verða og því missum við af að hafa Ara sem leiðsögumann um ókunna stigu en kveðjum hann í dag sem kæran vin sem fór alltof fljótt frá konu sinni, fjölskyldu og vinum.

Ragnheiður Ebenezersdóttir, Stefán Friðfinnsson.

Stundum finnst manni forlögin höggva of nærri einstaklingum og fjölskyldum, vera jafnvel miskunnarlaus. Það fannst mér eiga við þegar ég frétti af andláti kærs nágranna míns, Ara Huynh.

Ari var nýbúinn að ljúka við byggingu reisulegs húss þar sem þau Margrét eiginkona hans bjuggu sér heimili við Hólahjalla í Kópavogi. Hann hlakkaði til að njóta afraksturs vinnu þeirra hjóna og barnanna þeirra í gegnum árin. Drauminn um betri kjör og betra líf fjölskyldunnar í nýju heimalandi, köldu og framandi, hefur örugglega ekki verið auðvelt að láta rætast.

Ari og fjölskylda komu ókunnug inn í nýtt samfélag, þar sem hluti fólks hafði fordóma gagnvart nýbúum eða flóttafólki. Það hefur ekki verið auðvelt að hasla sér völl í íslensku samfélagi á þessum tíma, ásamt því að þurfa líka síðan að læra nýtt og erfitt tungumál. Það beygði þó ekki þessa fjölskyldu, sem hefur staðið þétt saman alla tíð. Þau unnu í byrjun ýmis störf, en stofnuðu síðan árið 1987 veitingahúsið Indókína í Kringlunni, og síðar við Laugaveg, þar sem þau kynntu nýja tegund matargerðar á Íslandi sem notið hefur vinsælda alla tíð síðan.

Sem nágrannar og húsbyggjendur litum við stundum inn hvor til annars og ræddum gang mála. Það var ljóst frá byrjun að Ari sparaði ekkert til svo að hús og heimili þeirra Margrétar hentaði fjölskyldunni sem best. Börnin og síðar makar þeirra og barnabörnin skyldu eiga góðar stundir í Hólahjalla. Ari, sem atvinnumaður í matargerð, lagði eðlilega áherslu á góða vinnuaðstöðu í eldhúsi, en ekki síður var áherslan á að skapa góða aðstöðu fyrir stórfjölskylduna til að eiga góðar stundir saman, hvort sem væri innan dyra, á veröndinni eða í garðinum.

Í byggingarframkvæmdum okkar nágrannanna átti Ari það oft til að berja óvænt að dyrum, með girnilega rétti frá veitingahúsi þeirra hjóna. Þessir fjölbreyttu og gómsætu réttir voru auðvitað mikill hvalreki fyrir húsbyggjandann sem var vanari samlokum og kexi á vinnustað.

Ari, Margrét og börnin fimm, yngsti drengurinn þá tveggja mánaða, fluttust til Íslands og gerðust Íslendingar árið 1979. Þau komu með tvær hendur tómar. Við barnfæddir Íslendingar megum margt af Ara læra. Eljusemi og dugnaður einkenndi hann og í raun alla hans fjölskyldu. Ari kenndi börnum sínum heiðarleika og ráðdeildarsemi. Safna skyldi fyrir því sem hugurinn girntist, en ekki skulda. Af þessu gætu líklega margir lært.

Það sem þó að mínu mati einkenndi Ara hvað mest var sú mikla jákvæðni og þolinmæði sem hann sýndi öllum. Það var ætíð létt yfir honum og stutt í hláturinn. Ánægjulegt var að verða vitni að þeirri gleði sem hann sýndi þegar húsið og garðurinn var eins og hann ætlaðist til. Þótt Ara hafi stundum mislíkað vinnubrögð eða að frágangur og framkvæmdir tefðust óþarflega, sá ég hann aldrei skipta skapi, né heyrði ég hann hallmæla nokkrum manni.

Ég vona, kæra Margrét, Anna, Torfi, Bogi, Stefán, Hákon, makar ykkar og afabörnin sjö, að allar góðu stundirnar og minningar um góðan eiginmann, föður, tengdaföður og afa, hjálpi ykkur og styrki í sorg ykkar.

Mér þykir vænt um og þakka fyrir að hafa fengið að kynnast Ara og hans góðu eiginleikum, þó kynnin hafi ekki verið löng og kveð hann í bili.

Tryggvi Baldursson.

Góður drengur er fallinn frá. Hjartahlýr og góður maður, sem átti viðburðaríkari ævi en flest okkar fá nokkurn tímann að kynnast.

Ari Huynh, Margrét konan hans og börnin, höfðu gengið í gegnum ólýsanlegar hremmingar í heimalandi sínu Víetnam, en lifðu af og komu til Íslands í hópi fyrstu víetnömsku flóttamannanna sem hingað komu. Eins og við mátti búast komu þau allslaus til Íslands, beint úr flóttamannabúðum. En hér fundu þau vináttu og stuðning, sem gerði þeim kleift að fóta sig og með einskærum dugnaði og elju náðu þau að skjóta hér rótum. Þau stofnuðu veitingastaðinn Indókína, sem nú er til húsa við Laugaveg. En þau þurftu að hafa mikið fyrir því og 80–100 tíma vinnuvika, án nokkurs frídags, var staðreynd hjá þeim næstu árin. Ari kvartaði samt aldrei yfir löngum vinnudegi. Þetta var í hans huga það sem þurfti að gera og þá var ekki verið að kvarta og kveina. Þannig var ekki hans hugsunarháttur.

Ég kynntist Ara þegar hann hóf störf hjá Vörumarkaðnum árið 1983. Ákveðið var að prófa þá nýbreytni að selja viðskiptavinum tilbúna rétti, sem aðeins þurfti að hita upp þegar heim var komið og Ari eldaði þar nýstárlega rétti sem runnu út eins og heitar lummur.

Mér er líka minnisstætt þegar hann kom fyrstur manna með nýstárlega fiskrétti, svo sem ýsubita í rækjusósu og ýsubita í ostasósu, sem þekktust ekki í verslunum á þeim árum en slíkir réttir þykja í dag sjálfsagðir í öllum verslunum þar sem fiskur er seldur.

Tveimur árum síðar þurfti ég á góðum matreiðslusnillingi að halda til að elda mat fyrir veislu sem ég hugðist halda og hafði ég því samband við Ara. Það var sjálfsagt að taka að sér verkið og hann kom ásamt Margréti á heimili mitt til að fá upplýsingar og undirbúa verkið. Í stuttu máli sagt leysti hann verkefnið snilldarlega af hendi og það var varla að hann vildi taka greiðslu fyrir þar sem hann leit frekar á þetta sem vinargreiða. Svo þegar gjafirnar voru opnaðar var myndarlegur pakki frá Ara og Margréti sem þau höfðu laumað á pakkaborðið þegar þau komu með matinn.

Ari talaði alltaf hlýlega um fjölskyldu sína og hann var ákaflega stoltur af börnunum sínum og síðar barnabörnum. Hann spurði mig líka alltaf þegar við hittumst hvað væri að frétta af strákunum mínum og hvort þeir væru ekki orðnir stórir.

Ég hitti Ara á förnum vegi síðasta haust og hann gaf sér tíma til að spjalla aðeins, eins og hans var von og vísa. Hann sagði mér þá að hann væri orðinn þreyttur og fyrst hann nefndi það á orð hlýtur það að hafa verið staðreynd. Ari var ekki vanur að vorkenna sjálfum sér.

Hann var heppinn að eignast góða vini, bæði hjá Rauða krossi Íslands og víðar, sem reyndust honum hjálplegir eftir að hann kom hingað með fjölskyldu sína.

Við eigum öll eftir að sakna Ara og óskum Margréti, Önnu, Torfa, Boga, Stefáni, Hákoni og fjölskyldum þeirra alls hins besta. Ari var einstakur og minningin um góðan dreng lifir.

Gunnar Kr. Sigurjónsson

og synir.

Á snjóþungri Þorláksmessu árið 1980 kom Ari hlaupandi upp tröppurnar heima hjá okkur með gjafir. Hann þáði hressingu og sagði tíðindi. Hann var nýbúinn að kaupa sér fjórhjóladrifinn fólksbíl og komst allra sinna ferða í snjónum. Hins vegar hafði hann rétt áður ekið fram á konu sem sat föst. "Það óku allir framhjá", sagði hann og hristi höfuðið. Sjálfur hafði hann stoppað og hjálpað konunni af stað aftur. Svo hélt hann ferðinni áfram.

Mér kom þetta atvik í hug þegar faðir minn hringdi og sagði mér að Ari hefði orðið bráðkvaddur. Krafturinn, dugnaðurinn, greiðviknin sem við höfðum kynnst hjá honum allt síðan hann kom hingað sem flóttamaður haustið 1979 endurspeglast í því.

Ari kom hingað allslaus með stóra fjölskyldu. Kom frá ströndum Suður-Kínahafs beint í vetrarmyrkur og kulda. Hann miklaði ekki fyrir sér erfiðleikana en sá tækifærin. Hann var fljótur að læra nægilega mikið í íslensku til að koma sér áfram og með eljusemi, dugnaði og samheldni kom fjölskyldan sér vel fyrir. Og Ari var alltaf reiðubúinn að aðstoða. Hann var höfðingi í lund.

Hjónin Ari og Margrét voru tíðir gestir á heimili fjölskyldu minnar. Ég sá hann síðast rétt fyrir jól þegar hann kom með jólaglaðning til foreldra minna. Hann var á hraðferð eins og svo oft. Tíminn var dýrmætur en nú færi að hægjast um. Hann var að breyta um takt, að komast á það skeið að njóta ávaxta erfiðisins. Hann ætlaði að ferðast með Margréti, heimsækja ættingja í fjarlægum löndum.

Ari varð bráðkvaddur á heimili sínu. Hann fór fljótt og það er reiðarslag þeim sem þekktu hann. Mest er sorgin hjá Margréti, börnunum og barnabörnum. Þeim votta ég innilega samúð. Sjálf er ég þakklát fyrir að hafa kynnst þessum syni Víetnams sem varð Íslendingur og í lífi sínu og starfi sameinaði svo margt það besta úr lífi beggja þjóða.

Steinunn Arnþrúður

Björnsdóttir.

Síðast þegar ég hitti Ara var hann að vanda fullur af lífsþrótti. Hann var á besta aldri, um það bil að setjast í helgan stein og njóta tilverunnar í faðmi fjölskyldunnar. Það var því reiðarslag að frétta að hann hefði orðið bráðkvaddur. Mér fannst það óréttlátt og ég veit að fréttin um andlát hans var öllum sem þekktu hann mikil sorgarfregn. Eftir situr minning um heilsteyptan og sterkan einstakling.

Lífshlaup hans ber vitni því að dugmiklir og sterkir einstaklingar geta sigrast á fjandsamlegum aðstæðum og verið eigin gæfu smiðir. Þegar Ari var ungur maður komust ógnaröfl til valda í heimalandi hans. Frekar en lifa ófrjáls við þröngan kost lagði hann í hættulega sjóferð í leit að bjartari framtíð fyrir sig og fjölskyldu sína. Þá framtíð fann hann á Íslandi, en þangað kom hann eftir vist í flóttamannabúðum í Malasíu. Það er við hæfi að hann skuli hafa skapað sér nýtt líf hjá þjóð sem á rætur að rekja til þeirra sem líka unnu frelsinu nóg til að leggja á hafið í leit að nýju lífi. Ég man fyrst eftir Ara daginn sem víetnömsku flóttamennirnir komu til Íslands. Í fyrstu gátum við ekki talað saman, en Hanna, túlkur Víetnamanna, kynnti mig fljótlega fyrir honum, Margréti og litlu börnunum þeirra. Þegar íslenskukunnáttu hans fleytti fram gátum við talað saman. Hann vildi vita hvað ég lærði í skólanum, hvort ég ætlaði í menntaskóla, hvað ég ynni á sumrin og þar fram eftir götunum. Mér þótti til um að þótt ég væri unglingur talaði Ari alltaf við mig eins og ég væri fullorðinn. Og ég fékk um tíma að fylgjast með Ara og fjölskyldu, t.d. þegar börnin hans byrjuðu í skóla í Vesturbænum og þegar hann opnaði veitingastað í Kringlunni. Um árabil bjó ég erlendis, en stundum þegar ég var á Íslandi heimsótti ég Ara á veitingastaðinn hans sem þá var kominn niður á Laugaveg. Þá kom Ari iðulega, settist hjá mér og spurði fregna. Hvernig væri að búa í Kanada, hvernig væri í Bandaríkjunum, hvernig liði börnunum mínum. Og hann sagði mér af sér og sínum. Hann var mjög stoltur af fjölskyldu sinni. Það var alltaf gaman að hitta Ara, og hann var mikill höfðingi heim að sækja. Ari lést þegar hann sá fyrir endann á starfsævinni. Með einarðri atorku hafði honum heppnast það sem hann ætlaði sér þegar hann fór frá Víetnam, að búa sínum betri framtíð. Það skipti hann örugglega máli að vita að ekki var stritað til einskis og að hag ástvina hans er vel fyrir komið.

Það þjóðfélag sem Ari settist að hjá árið 1979 er gjörbreytt. Veitingahúsamenning hefur tekið algjörum stakkaskiptum og tóku Ari og fjölskylda hans þátt í þeim umskiptum. Aukið úrval af veitingahúsum hefur gert tilveru okkar allra auðugri. Á sinn hátt skilur Ari því eftir djúp spor í nútímamenningu okkar. Minningin um gegnheilan heiðursmann mun lifa og vera þeim sem hann syrgja til huggunar.

Halldór Björnsson.