27. maí 2007 | Minningargreinar | 1278 orð | 1 mynd

Jón Sverrir Níelsson

Jón Níelsson bóndi á Helgafelli í Mosfellsbæ fæddist í Laxárholti í Hraunhreppi 14. nóvember 1916. Hann andaðist 29. apríl síðastliðinn. Hann var sonur hjónanna Níelsar Guðmundssonar bónda og Unnar Guðmundsdóttur húsfreyju. Systkini Jóns, Haukur og Marta, eru látin.

Jón kvæntist árið 1967 Nönnu Renate Möller, f. í Dassow í Þýskalandi 1936. Börn þeirra eru Ríkharður, f. 1950, sambýliskona Þóra Skúladóttir, Unnur, f. 1953, gift Frey Ferdinandsyni, Íris, f. 1962, gift Kristjáni Þóri Valdimarssyni, Erna, f. 1965, sambýlismaður Sigurgeir Guðjónsson og Auður, f. 1967. Barnabörnin eru tólf og barnabarnabörnin eru fjögur.

Jón og Nanna bjuggu alla tíð á Helgafelli.

Útför Jóns var gerð frá Lágafellskirkju 3. maí.

Elsku pabbi, nú ert þú fallinn frá eftir langa og viðburðaríka ævi. Áttum við margar góðar minningar saman, kæri pabbi minn, það mun verða tómlegt án þín. Ég man að þegar ég var lítil varð ég alltaf að vera með þér hvort sem þú varst að gefa dýrunum, fara á dráttarvélinni niður í gryfjur eða slóðdraga. Þú varst alltaf þekktur fyrir mikla snyrtimennsku og fjárhúsinu þurfti alltaf að vera snyrtilegt, bæði í hlöðunni og einnig það sem sneri að dýrunum. Heyskapurinn var stór hluti af sumrinu og var ávallt mikið líf og fjör á þeim tíma. Eru margar góðar minningar tengdar þessum tíma og þeim störfum. Ég man svo vel að þegar við vorum að raka þá var alltaf tekið með nesti. Var maður ekki sjaldan sendur heim til að ná í útvarp því ekki mátti missa af veðurfréttunum sem voru fastur liður hjá pabba. Síðan voru það hauststörfin, þá voru það réttirnar sem að stóðu hæst. Mér mun alltaf verða minnisstæðast þegar við fórum á traktornum í Hafravatnsrétt til að sækja kindurnar. Þar var oft glatt á hjalla og fengum við okkur kjötsúpu. Þér fannst nú stundum gaman að setja fram vísur ef þú sást eitthvað áhugavert. Í dag er mjög mikil eftirsjá að því að hafa ekki ritað þessar vísur þínar niður.

Elsku pabbi, þú varst alltaf heimakær og fórst sjaldan til Reykjavíkur. Undir þér alltaf best við bústörf. Þú varst með mikinn búskap, kindur, beljur, hesta, hænsni og hunda. En undir það síðasta vorum við með nokkrar kindur og þótt þú værir ekki með kraft til að sjá um þær sjálfur varstu alltaf að fylgjast með hvort ég ekki væri búin að þessu og hinu.

Með stáli plógsins reist þú þína rún.

Þú ræktaðir þitt land, þín föðurtún.

Til verka þinna viljans máttur knúði

þá vinarhönd, sem ungum gróðri hlúði.

Frá ystu nöf að efstu hlíðarbrún

bjóst óðal hjartans græna sumarskrúði.

(Davíð Stefánsson)

Alltaf var gott að leita til þín ef mér leið illa eða bara til að tala um daginn og veginn.

Elsku pabbi, mikið sakna ég þín. Ég mun eiga þessar góðu minningar okkar að eilífu. Þín dóttir

Auður.

Nú er afi minn fallinn frá eftir langa og viðburðaríka ævi. Hann var merkilegur maður og eru það einstök forréttindi að hafa fengið að alast upp með honum. Hann var fróður maður og skapgóður, fyrir mér var hann einfaldlega heimsins besti afi. Hann bjó alla sína tíð uppi á Helgafelli og fór sjaldan þaðan. Hann var alltaf með allt á hreinu og ef mann vantaði að vita eitthvað var alltaf hægt að spyrja afa. Á ég ótrúlega margar skemmtilegar minningar úr æsku minni með honum afa á Helgafelli. Afi fór alltaf snemma í rúmið enda byrjaði hann daginn snemma, þá voru það ófá skiptin sem ég sat við rúm hans og rabbaði við hann um allt og ekkert. Með afa þurfti maður ekki annað en bara vera, því hann hafði svo góða og hlýja nærveru. Að vera með afa var alltaf ævintýri alla daga, ferðir í gryfjuna, fjósið, sveitin og dýrin. Koss á ennið, hlýja, ást og umhyggja. Þó svo að afi hafi ekki verið mikið fyrir að tala um tilfinningar fór alls ekki á milli mála hversu mikla væntumþykju og hlýju hann hafði að gefa.

Við ókum burt frá gröfinni, enginn sagði neitt,

og undarleg var gangan heim í hlaðið,

því fjallið hans og bærinn og allt var orðið

breytt,

þó auðnin væri mest, þar sem kistan hafði

staðið.

(Davíð Stefánsson)

Helgafell verður aldrei það sama án hans, en ég mun alltaf eiga þessar yndislegu minningar sem aldrei munu hverfa.

Takk, elsku afi minn, fyrir allar yndislegu stundir, ég kveð þig með sárum söknuði.

Hrafnhildur.

Elsku afi minn.

Ég hef búið með afa og ömmu ásamt móður minni alla mína tíð á Helgafelli. Afi hefur alltaf verið mér og reynst mér sem faðir, og hefur kennt mér margt um lífið og tilveruna. Ég man að það fyrsta sem ég gerði þegar skólanum lauk á daginn var að kíkja upp í fjós og athuga hvað afi var að gera. Það brást ekki að þar var afi á fullu við sveitastörf, enda unni hann þeim störfum og var vinnusamur. Ekkert var meira spennandi en að sitja í kerrunni aftan í dráttarvélinni og fara með afa út í gryfjur og skoða hvað hinir bændurnir í sveitinni væru að sýsla.

Þegar árin liðu og ég varð eldri fór maður að sinna sveitastörfum eins og slá, raka, snúa heyinu yfir sumartímann. Þetta hef ég horft á afa gera alla sína tíð og man hversu mikið ég hlakkaði til að fá að spreyta mig í þessum störfum. Ég man ennþá þann dag sem ég fékk fyrst leyfi hjá afa til að keyra dráttarvélina og verður það mér ætíð minnisstætt, þegar hann sýndi mér það traust og þá ábyrgð. En núna ertu farinn frá mér og búskapurinn farinn með þér, eftir eru vinnuvélar í hvíld og hin eilífa minning um þig og þín störf.

Kvöldblíðan lognværa kyssir hvern reit,

komið er sumar og fögur er sveit.

Sól er að kveðja við bláfjalla brún

brosa við aftanskin fögurgræn tún.

Seg mér hvað indælla auga þitt leit

íslenska kvöldinu í fallegri sveit.

(Guðm. Guðm. skólaskáld.)

Ég kveð þig með söknuði og mun alltaf minnast þín um ókomna tíð.

Jón Sverrir.

Þeir hverfa nú óðum af sjónarsviðinu, þeir samferðamenn sem fylgt hafa okkur á lífsleiðinni, nú síðast kvaddi okkur Jón á Helgafelli. Þeir feðgar stækkuðu jörðina við þær aðstæður sem þá voru. Ekki var mikið um vélar, þá voru hestarnir þarfasti þjónninn, var þeim beitt fyrir þær vélar sem til voru, ég man að mjólkin var flutt í brúsum á hestakerru niður að Álafossi í veg fyrir mjólkurbílinn. Eftir stríðið byggðu þeir stórhýsi á þeirra tíma mælikvarða á Helgafelli, og er þar enn mikil sveitaprýði sem eflaust á eftir að standa uppúr nýrri byggð. Síðustu mánuði hefur Jón og við nágrannar hans mátt horfa upp á ævistarf þeirra tætt í sundur, og fallegu túnin orðin að moldarhrúgum, það hefur ekki verið sársaukalaust fyrir Jón.

Ég var svo lánsöm að alast upp í nágrenni Helgafells. Foreldrar mínir keyptu mjólk þar, og var það hlutverk okkar systranna að sækja mjólk í brúsa í fjósið. Síðan fórum við að venja komu okkar þar fyrir utan, okkur var vel tekið og gjarnan var okkur falið eitthvert verkefni í sambandi við búskapinn. Ég minnist foreldra Jóns Unnar og Níelsar með mikilli hlýju. Þegar ég fór að búa fengum við lóð hjá Níelsi og byggðum okkur hús þar sem við höfum búið í nær 50 ár. Þegar strákarnir mínir stálpuðust, voru þeir fljótir að venja komur sínar á Helgafelli til að ,,hjálpa Jóni" og voru þeir jafn velkomnir og við systur á árum áður. Það var þeim gott veganesti útí lífið, sem þeir hafa búið að.

Við fjölskyldan í Litlagerði viljum þakka Jóni, Nönnu og börnum þeirra einstaka vináttu í gegnum árin, með hjartans þökk fyrir allt. Fjallið Helgafell mun standa áfram um ókomna tíð, þótt allt breytist, og mun minna á allt það góða fólk sem á Helgafelli hefur búið.

Hulda Jakobsdóttir.

Fletta í greinum frá þessum degi

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.