Guðmundur Þorleifsson fæddist í Svínhólum í Lóni 8. ágúst 1915. Hann lést á Hjúkrunarheimili HSSA á Höfn í Hornafirði 8. nóvember síðastliðinn. Foreldrar hans voru Ragnhildur Guðmundsdóttir ljósmóðir, f. 10.12. 1879, d. 11.12. 1962 og Þorleifur Bjarnason bóndi, f. 7.10. 1880, d. 21.10. 1950. Systkini Guðmundar voru Sólveig, f. 13.11. 1901, d. 8.3. 1945, Guðrún, f. 19.11. 1907, d. 26. 3. 1986, Inga, f. 31.12. 1908, d. 31.7. 2000, Gróa Halldóra, f. 9.10. 1910, d. 27.7. 1952, Húnbogi, f. 28.10. 1912, d. 10.3. 2004, og Sigurbjörg, f. 5.10. 1918, d. 12.10. 2006. Foreldrar Guðmundar tóku í fóstur Ásgeir Júlíusson, bónda í Svínhólum, f. 31.10 1926.

Guðmundur kvæntist 30. júlí 1938 Hjöltu Sigríði Júlíusdóttur frá Bæ í Lóni, f. 13.11. 1918, d. 5.9. 2002. Börn þeirra eru: 1) stúlka fædd andvana 13.11. 1941, 2) Eiríkur Unnsteinn, f. 10.5. 1943, maki Sigríður Anna kristjánsdóttir, f. 11.1. 1944, synir þeirra eru Guðmundur Kristján, f. 3.5. 1967 sambýliskona Ursula Englert, f. 24.3. 1967 og Hjalti Geir, f. 21.7. 1968 sonur hans er Elvar Örn, f. 9.9. 1990, barnsmóðir Helga S. Steingrímsdóttir, f. 3.3. 1970, maki Sunneva Eggertsdóttir, f. 14.10. 1975, dætur þeirra eru Máney Dögg, f. 20.12. 2000 og Eydís Dúna, f. 5.5.2005. 3) Ragnhildur Guðný, f. 30.10. 1951, fyrri maki Steinþór Einarsson, f. 19.1. 1949, synir þeirra eru Einar Hjalti, f. 26.4. 1969, maki Sigríður Lucia Þórarinsdóttir, f. 9.7. 1971 og Gunnar Smári, f. 10.6. 1975. Maki 2 Eysteinn Ingólfsson, f. 21.5. 1945. 4) Áslaug Þorbjörg, f. 26.5. 1956, maki Jón Sigurbergur Bjarnason, f. 15.1. 1951. Börn þeirra eru a) Bjarni Guðmundur, f. 15.4. 1977, sambýliskona Ingibjörg Elíasdóttir, f. 17.10. 1977, sonur þeirra er Birkir Freyr, f. 22.4. 2007, b) Hjalta Sigríður, f. 29.1 1980, sambýlismaður Össur Imsland, f. 22.11. 1971, dóttir þeirra er Ása Margrét, f. 12.1. 2006 og c) Guðni Rúnar, f. 25.3. 1989. 5) Júlíus Sigurjón, f. 26.5. 1956, maki 1 Heiðrún Heiðarsdóttir, f. 23.8. 1964, þau slitu samvistum. Börn þeirra eru a) Hjalta Sigríður, f. 13.11. 1981, b) Ingvi Rúnar, f. 23.8. 1984, sonur hans og Grétu Magnúsdóttur, f. 23.8. 1984, er Jóhann Birgir, f. 13.5. 2007, og c) Óskar Freyr, f. 4.11. 1987, dóttir hans og Sigríðar Brynju Hafnadóttur, f. 17.6. 1989, er Brynja Lind, f. 7.2. 2006. Maki 2 Ragnhildur Sumarliðadóttir, f. 16.12. 1965, þau slitu samvistum, dóttir þeirra er Signý Mist, f. 25.5. 2001.

Guðmundur og Hjalta Sigríður bjuggu í Bæ í Lóni 1938 til 1948, er þau fluttu á Höfn og bjuggu lengst af í Sólbæ (Hagatún 14). Árið 1987 fluttu þau að Víkurbraut 26. Guðmundur vann aðallega við smíðar og fiskvinnslu hjá Kaupfélagi Austur-Skaftfellinga. Hestar voru hans líf og yndi alla tíð og naut hann þess að skreppa í hesthúsin eftir vinnu og jafnvel taka smá sprett.

Útför Guðmundar fer fram frá Hafnarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku pabbi minn.

Nú ertu farinn frá okkur. Þú varst orðinn svo þreyttur og því hvíldin kærkomin.

Pabbi var fæddur í Svínhólum í Lóni, í Austurbænum, og í Suðurbænum bjuggu móðurbróðir hans, Sigurmundur, og föðursystir hans, Guðný, og ólust börnin á báðum bæjunum upp eins og einn stór systkinahópur.

Pabbi kynntist mömmu í Lóni en hún var frá Bæ. Þau giftust 30. júlí 1938 og hófu búskap í Bæ það sama ár með systkinunum í Neðrabæ en mamma var alin upp hjá þeim. Árið 1948 fluttu þau á Höfn og byggðu sér hús sem þau nefndu Sólbæ og bjuggu þar til ársins 1987 er þau fluttu á Víkurbraut 26.

Þegar ég læt hugann reika þá koma upp margar góðar minningar: Pabbi að vinna við húsbyggingar, pabbi að slá lóðina í Sólbæ með orfi og ljá, pabbi að vinna í frystihúsinu. Já, og ekki má gleyma „rakaranum“. það komu margir í Sólbæ á kvöldin og um helgar að fá klippingu, bæði börn og fullorðnir, og sumir spiluðu á harmoníkuna áður en drukkið var kaffi og spjallað.

Ég man hvað gott var að kúra hjá pabba og hlusta á hann segja sögur og lesa, hann las svo vel. Og ekki má gleyma munnhörpunni sem var ekkert mál að grípa í. Hún var honum til ánægju og spilaði hann mikið núna síðustu mánuðina.

Þegar við börnin uxum úr grasi þá var komið að því að sinna áhugamálinu sem var hestar. Já, hann vissi bókstaflega allt um hesta, kunni ættir þeirra utanað og las Ættbók og sögu íslenska hestsins fram og til baka. Uppáhalds hesturinn hét Faxi en var alltaf kallaður Bleikur, mikill gæðingur sem hann átti í Lóni. Eitt sinn spurði Gunnar Sigursveinsson í Vík, mágur pabba, hvort hann vildi lána sér Bleik? „Jú, það ætti nú að vera hægt ef ég fæ ljóð í staðinn“. Og ljóðið kom:

Er þú fetar Faxa á um fríðar grundir

unað ljá þær ljúfu stundir

líkt og vefji svanna mundir.

Hestinn hirða helst er það sem hugann

dvelur, knapi sá er klárinn elur

keyrishöggum ei hann kvelur.

Og þó skipi svipan sess við síðu þína

síst hún fákinn sárt mun pína,

svo vel kenni ég þankann fína.

Vertu vinur þínum þjóni þekkur herra,

hann á trausta tryggð í hjarta

um tilfinning þó megi ei kvarta.

Og svo liðu árin og Faxi var felldur og þá orti Laufey systir Gunnars:

Nú er Faxi fallinn frá,

fáka bestur var hann,

flestum hestum hærra að sjá

höfuð fagurt bar hann.

Aldrei færðu hófahrein

honum kostastærri.

Nú er minning eftir ein

öðrum flestum kærri.

Pabbi var laginn að temja og járnaði oft hesta fyrir aðra. Var það gert eftir að vinnu lauk í frystihúsinu og um helgar.

Pabbi var einstaklega ljúfur og góður við okkur börnin sín og barnabörnin og mörg önnur börn áttu hann fyrir „afa“.

Við sjáum að dýrð á djúpið slær,

þó degi sé tekið að halla.

Það er eins og festingin færist nær,

og faðmi jörðina alla.

Svo djúp er þögnin við þína sæng,

að þar heyrast englar tala,

og einn þeirra blakar bleikum væng,

svo brjóst þitt fái svala.

Nú strýkur hann barm þinn blítt og

hljótt,svo blaktir síðasti loginn.

En svo kemur dagur og sumarnótt,

og svanur á bláan voginn.

(Davíð Stefánsson.)

Hvíl í friði, elsku pabbi.

Þín

Ragnhildur Guðný.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Héðan skal halda

heimili sitt kveður

heimilisprýðin í hinsta sinn.

Síðasta sinni

sárt er að skilja,

en heimvon góð í himininn.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

(Valdimar Briem)

Fimmtudaginn 8. nóvember lést tengdafaðir minn, Guðmundur Þorleifsson, á hjúkrunarheimilinu á Hornafirði. Það er nú einhvern veginn svo að þótt við vissum að stutt væri orðið eftir þá er manni alltaf brugðið. Þegar hringt er og manni sagt: „Heyrðu Jón, hann pabbi er dáinn,“ kemur óneitanlega ýmislegt upp í hugann.

Það var árið 1975 sem ég var svo lánsamur að kynnast þeim Guðmundi og Hjöltu. Þegar við Áslaug dóttir þeirra hófum sambúð fluttum við upp á efri hæðina hjá þeim í Hagatúni 14.

Guðmundur var alveg sérlega gestrisinn og var ekki annað tekið í mál en að þiggja kaffisopa og með því þegar maður kom í heimsókn. Það var heldur ekki amalegt að eiga þau Guðmund og Hjöltu að þegar börnin okkar voru að alast upp. Guðmundur var sérlega mikil barnagæla og eru til myndir af honum skríðandi á fjórum fótum úti í garði með afabörnin á bakinu.

Guðmundur var ekki sérhlífinn í vinnu. Hann vann ýmis störf, þó lengst af hjá Kaupfélaginu, bæði við smíðar og fiskvinnslu. Það var því oft þreyttur maður sem kom seint heim að kvöldi, þá búinn að standa allan daginn við handflökun, þar sem fiskurinn var of stór fyrir vélarnar. Aldrei heyrði maður samt hann Guðmund kvarta þótt vinnudagurinn væri oft langur og vinnan mjög erfið.

Guðmundur var mikill hestamaður og var hann eftirsóttur járningamaður. Hestar voru hans líf og yndi og þegar aldurinn fór að segja til sín fór ég að aðstoða hann við að járna, heyja og fleira.

Ég þakka þér fyrir allar þær góðu stundir sem við höfum átt saman í gegnum árin.

Ég votta börnum og öðrum aðstandendum mína dýpstu samúð.

Jón S. Bjarnason.

Elsku afi minn. Núna hefur þú fengið hvíldina.

Þrátt fyrir að aldurinn hafi færst yfir þig og ég veit að þú þráðir hvíldina, þá er alltaf erfitt að kveðja. En mér líður betur við þá hugsun að nú ert þú aftur kominn í faðm ömmu Hjöltu.

Það eru margar góðar minningar sem koma upp í hugann þegar ég hugsa um þig afi minn. Það var alltaf notalegt og gott að koma í heimsókn til ykkar ömmu. Enginn fór svangur eftir að hafa litið inn hjá ykkur því alltaf var til nóg af góðgæti og „afakexi“. Þar var líka alltaf nóg að gera. Við sátum oft saman og spiluðum já eða bara spjölluðum. Aldrei þurfti maður að láta sér leiðast.

Þú varst mjög mikill hestamaður og þær voru ófáar hestaferðirnar sem við fórum saman. Yfir sumartímann fórum við yfirleitt daglega í reiðtúr. Ég hafði mjög gaman af hestunum og útiverunni með þér, afi minn.

Seinni árin þín, eftir að þú fluttist yfir á hjúkrunarheimilið, voru þér oft erfið. En þótt líkaminn væri orðinn þreyttur var hugur þinn og minni alveg ótrúlega gott. Þú gast alltaf farið með fjöldann allan af vísum og sagt okkur sögur frá því þú varst yngri. Einnig munaði þig nú ekki um að spila nokkur lög á munnhörpuna þína.

Mér finnst ómetanlegt að þú hafir fengið að kynnast dóttur minni henni Ásu Margréti. Þú hafðir svo gaman af að fá hana í heimsókn til þín, enda varstu svo mikil barnagæla. Skemmtilegast fannst þér, já og henni, þó þegar hún settist í fangið á þér í hjólastólnum þegar þú varst á leið fram í mat. Þá varst þú svo hreykinn og ánægður með litlu langafastelpuna þína. Það var svo ljúft að sjá hversu góð hún var við langafa sinn. Það verður mjög tómlegt og skrítið að geta ekki farið og heimsótt þig á hjúkrunarheimilið þegar við skreppum í heimsókn austur á Höfn.

Jæja afi minn, nú er komið að kveðjustund. Þrátt fyrir hinn mikla söknuð og öll þau tár sem eiga eftir að falla á gleðin af minningunni um þig eftir að hlýja mér um ókomna tíð.

Þú hefur alltaf reynst mér svo vel og betri afa er ekki hægt að hugsa sér. Takk fyrir allar yndislegu samverustundirnar okkar og allt sem þú hefur gefið mér. Guð og englarnir geymi þig og varðveiti þig uns við hittumst á ný.

Umhyggju og ástúð þína

okkur veittir hverja stund.

Ætíð gastu öðrum gefið

yl frá þinni hlýju lund.

Gáfur prýddu fagurt hjarta,

gleðin bjó í hreinni sál.

Í orði og verki að vera sannur

var þitt dýpsta hjartans mál.

(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Hjalta Sigríður

Jónsdóttir.