Sölvey Friðrika Jósefsdóttir (Eyja) fæddist á Atlastöðum í Fljótavík 5. júlí 1918. Hún lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði 17. desember síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Jósef Hermannsson, bóndi á Atlastöðum, f. 27.3. 1877, d. 25.10. 1955, og Margrét Katrín Guðnadóttir, húsfreyja á Atlastöðum, f. 14.4. 1885, d. 12.4. 1925. Systkini Eyju voru Hermann Vernharð Jósef, f. 1906, d. 1982, Gunnar, f. 1909, d. 1984, Pálína Ásta, f. 1910, d. 1992, Finnbogi Rútur, f. 1913, d. 2004, Guðný Ingibjörg, f. 1914, d. 1997, Karl Lúðvík, f. 1924, d. 1924, og Guðmundur Þórarinn, f. 1925, d. 1925. Samfeðra var Brynhildur Snædal, f. 1902, d. 1991.

Eyja giftist 1.6. 1947 Ólafi Rósinkarssyni frá Snæfjöllum, f. 28.9. 1917, d. 24.3. 1987. Foreldrar hans voru Kolbeinn Rósinkar Kolbeinsson í Unaðsdal, f. 24.6. 1891, d. 5.11. 1956, og Jakobína Rósinkara Gísladóttir frá Bæjum í Snæfjallahreppi, f. 31.5. 1896, d. 24.4. 1960. Börn Eyju og Óla eru: 1) Bergmann, f. 1947, kvæntur Ardísi Gunnlaugsdóttur, f. 1947, synir þeirra eru: a) Kristján Viðar, f. 1972, kvæntur Sigrúnu Heiðu Hafsteinsdóttur, synir þeirra eru Heiðar Þór, f. 1997 og Bergmann Davíð, f. 2000. b) Eyþór Ólafur, f. 1975, kvæntur Huldu Pétursdóttur, f. 1972, sonur þeirra er Ólafur Pétur, f. 2003. 2) Guðmundur Karl, f. 1948, kvæntur Stefaníu Eyjólfsdóttur, f. 1954, dóttir þeirra er Una Kristín, f. 1990. 3) Margrét Björk, f. 1953, gift Eiríki Kristóferssyni, f. 1948, slitu sambúð, börn þeirra eru: a) Sigrún Jóhanna, f. 1973, synir hennar eru Ismael Karl, f. 1996 og Emil Eiríkur, f. 2001. b) Ólafur Sölvi, f. 1976, í sambúð með Agnesi Ósk Þorsteinsdóttur, synir þeirra eru Daníel Ingi, f. 2002 og Sölvi Snær, f. 2006. c) Elín Marta, f. 1982, í sambúð með Tómasi Emil Guðmundssyni. d) Katrín Elva, f. 1989. 4) Jakob Rósinkar, f. 1960, í sambúð með Kristínu Bekkholt, f. 1975, sonur þeirra er Emil, f. 2003. Dóttir Jakobs og Guðrúnar Ástu Guðjónsdóttur er Jóhanna, f. 1980, í sambúð með Matthíasi Arngrímssyni, þau eiga saman Maríu, f. 2000, og Jakob, f. 2003.

Eyja fæddist og ólst upp á Atlastöðum í Fljótavík til fimmtán ára aldurs. Móðir hennar lést er hún var 6 ára og ólst hún þá upp hjá föður sínum og síðar fóstru og frænku, Magðalenu Brynjólfsdóttur, sem flutti til þeirra. Eftir fermingu flytur Eyja á hina ýmsu staði við Djúp, í Önundarfjörð og svo Ísafjörð, sem kaupakona. Í kringum 1938 fer hún í vinnu á Álafossi í Mosfellssveit í tæp tvö ár. Eftir það flytur hún aftur til Ísafjarðar og hafði þá kynnst verðandi eiginmanni sínum. Eyja og Óli hófu búskap 1941 að Túngötu 3. Þau fluttu svo 1950 að Aðalstræti 12 og loks að Sundstræti 27, 1953, þar sem þau bjuggu allan sinn búskap. Óli deyr 1987 en Eyja býr áfram þar, þar til hún veikist 2005 og fer á Fjórðungssjúkrahús Ísafjarðar og síðar á Hlíf á Ísafirði. Eyja vann mikið utan heimilis alla sína tíð, m.a. hjá frystihúsinu Ísfirðingi, sláturhúsinu, Rækjuverksmiðju O.N. Olsen og Hraðfrystihúsinu Norðurtanga. Hún starfaði einnig við ýmis félagsmál.

Útför Sölveyjar verður gerð frá Ísafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku tengdamamma.

Eftir því sem árin líða fjölgar kveðjustundunum.

Ég þakka þér öll góðu fjörutíu árin sem við höfum átt saman.

Að fá að kynnast þér voru forréttindi.

Bjartsýni, dugnaður og hjálpsemi var alltaf ríkjandi hjá þér.

Brosandi sólbrúnt andlitið fór svo vel við gráhvítt hárið, gott að muna þig þannig.

Alltaf barst þú gleðina með þér hvernig sem á stóð, alltaf tókst þér að snúa öllu til betri vegar.

Þú vildir öllum vel, fylgdist vel með öllum afkomendum og barst mikla umhyggju fyrir öllum.

Brotthvarf ástvina skapar tómarúm sem ekki verður fyllt og þannig verður það svo sannarlega hjá okkur. Án þín, Eyja mín, er tilveran breytt.

Nú er leiðir skilur bið ég Guð að geyma þig og færa þér frið ljóss og kærleika.

Ég vona að gleðin sem þú gafst okkur sem næst þér stöndum lifi áfram meðal okkar.

Þínum anda fylgdi glens og gleði

gamansemin auðnu þinni réði.

Því skal halda áfram hinum megin

með himnaríkisglens við mjóa veginn.

Ég vona að þegar lífi mínu lýkur,

ég líka verði engill gæfuríkur.

Þá við skoðum skýjabreiður saman

og skemmtum okkur, já, það verður gaman.

(Lýður Ægisson.)

Blessuð sé minning þín.

Þín tengdadóttir

Ardís (Adda).

Mig langar í fáeinum orðum að minnast tengdamóður minnar sem andaðist hinn 17. desember síðastliðinn.

Ég geymdi alltaf viku af sumarfríi mínu til vetrarins fyrir þig, til að þú gætir komið í heimsókn til okkar suður. Það var oft erfitt að koma þér af stað, en ég frétti alltaf að þú hefðir komið endurnærð heim eftir þessar ferðir. Það tók oft langan tíma að fara með þér í Kringluna eða Smáralindina. Þú hittir svo marga á förnum vegi sem þú þekktir og talaðir lengi við. Þú varst aldrei af flýta þér.

Við höfðum svo gaman að spila tveggja manna vist. Við spiluðum oft mörg spil á dag. „Komdu, ég ætla að taka þig í gegn,“ sögðum við hvor við aðra þegar við vildum spila.

Mér er einnig sérstaklega minnisstætt þegar við fórum í Húsafell með Óla tengdapabba heitnum. Þá saumuðum við hestamynd út saman. Við nutum þessarar viku í góðu veðri og ferðuðumst vítt og breitt um sveitina.

Eyja og Óli tóku hvorugt bílpróf. Fjölskyldan fór í margar Fljótavíkurferðir, en Eyja var fædd og uppalin að Atlastöðum í Fljótavík. Að Atlastöðum reisti fjölskyldan og skyldfólk sumarhús.

Litla íbúðin þeirra Eyju og Óla í Sundstrætinu var alltaf vinaleg. Þar bjuggu þau með börnin sín fjögur.

Eyja var listræn. Hún prjónaði margar útprjónaðar peysur, sem voru hreint út sagt listaverk. Hún hafði einnig yndi af að sauma út, þar á meðal eru fallegar myndir sem hún saumaði út fyrir börnin sín. Hún var búin að prjóna ungbarnaföt fyrir öll barnabörnin áður en hún féll frá, sem hún ætlaði barnabarnabörnum sínum. Hún geymdi fötin í skápnum sínum, sem þau fá núna eftir hennar dag.

Að lokum vil ég segja frá ferð sem við tvær fórum í Skorradalinn, ekki alls fyrir löngu. Það var búið að kaupa land undir sumarbústað. Allir voru farnir uppeftir til að vinna í sökklinum, nema við tvær sem fórum í rólegheitum á eftir. Við stoppuðum í Borgarnesi og keyptum okkur samlokur. Keyrðum síðan norðan megin við Skorradalsvatnið, að Kjarvalslundi og settumst á trjábol og borðuðum samlokurnar. Þegar við komum upp í bústað voru buxurnar okkar allar hvítar að aftan eftir trjákvoðuna úr trjábolnum. Þetta var skemmtileg ferð hjá okkur Eyju. Ég hafði á tilfinningunni að þetta yrði síðasta ferðin okkar út í náttúruna, sem reyndist vera.

Takk fyrir allt, Eyja mín.

Stefanía.

Nú hefur þú, Eyja amma, kvatt okkur og komin til Óla afa. Þegar við fengum fréttirnar kom það okkur ekki á óvart, það hlaut að koma að leiðarlokum vegna undangenginna veikinda.

Þegar við hugsum til baka er margt sem kemur upp í huga okkar. Dugnaður þinn og ósérhlífni var óbilandi, alltaf hægt að fíflast og ekki leiddist þér að spjalla. Þú talaðir ekki undir rós og hafðir bein í nefinu.

Alltaf var gott að koma til þín í Sundstrætið, yfirleitt varstu heima og sast við ofninn að prjóna, en ef ekki þá varstu uppi hjá Ellu eða úti á horni hjá Dísu. Ávallt áttir þú eitthvað gott með kaffinu og ófáir „rakkarnir“ spilaðir við eldhúsborðið og alltaf sast þú við ofninn.

Gaman var að fara með þér „heim“ eins og þú sagðir alltaf ef Fljótavík bar á góma. Hugur þinn var alltaf fyrir norðan og einstakar stundir áttum við með þér þar, þær gleymast aldrei. Okkur er sérstaklega minnisstætt þegar þú sagðir okkur sögur frá Fljótavík, af hestinum þínum, daglegum störfum og jólahaldinu á Atlastöðum. Einnig þegar þú fluttir 14 ára gömul frá Fljótavík og fórst að vinna í Álafoss í Mosfellssveit. Nú rifjast upp bílferðin frá Reykjavík á ættarmótið í Borgarfirðinum. Þessi stutta ferð tók sinn tíma því við gáfum okkur góða stund í Mosfellsbæ þar sem þú skoðaðir gömlu heimkynnin og sagðir ítarlega frá dvöl þinni þar, þetta var mjög skemmtileg og eftirminnileg ferð.

Lífið var ekki alltaf dans á rósum en ekki kvartaðir þú. Ekki var slugsað í síldinni, á Álafossi svo við tölum nú ekki um störf þín hjá Rúnari í Norðurtanganum. Flestir ungir menn máttu hafa sig alla við til að halda í við þig í vinnu.

Alltaf áttir þú þó tíma fyrir aðra, minnisstætt er þegar í tísku var meðal unglinga að vera í rifnum gallabuxum. Það sem þú vorkenndir þessum börnum, að þurfa að ganga í ónýtum fötum. Einn daginn á gangi á Silfurtorgi bauðst þú ungum stúlkum að koma með þér heim svo þú gætir stoppað fyrir þær í götin á buxunum.

Elsku Eyja amma, takk fyrir allar þær stundir sem þú gafst okkur með þér. Þeirra mun ævilega vera minnst, þú munt alltaf eiga stað í hjörtum okkar.

Þínir sonarsynir,

Kristján Viðar og

Eyþór Ólafur.

Þegar við hjónin komum vestur til Ísafjarðar var það alltaf tilhlökkunarefni að heimsækja hana Eyju. Þegar gengið var inn um dyrnar á Sundstræti 27 mætti okkur alltaf glettnislegt blikið í augum hennar. Maður vissi aldrei hvers var að vænta. Oftast byrjaði hún að gera grín að henni frænku sinni, kallaði hana trippi eða frekjudós og í framhaldinu dásamaði hún englapunginn hann bróður hennar en það var hennar aðferð til að tjá væntumþykju sína. Síðan kom hlýtt faðmlag og boðið var upp á kaffi og með því. Svo fékk hún sér sígarettu, settist niður með okkur og málin voru rædd. Hún hafði sterkar skoðanir á mönnum og málefnum, aldrei kom maður að tómum kofunum hjá henni Eyju. Hún var í alla staði einstaklega skemmtilegur og litríkur persónuleiki. Það gustaði alltaf af henni Eyju og stundum sparaði hún ekki blótsyrðin eða tvíræðnina ef því var að skipta og þá var nú gaman. Gestrisin var hún með afbrigðum og oft var búið um gesti í hverju horni, þótt íbúðin væri ekki stór.

Eyja var fædd í Fljótavík á Hornströndum þar sem lífsbaráttan gat verið erfið. Hún bar sterkar taugar til æskustöðvanna og lagði sitt af mörkum til þess að börnin hennar og aðrir afkomendur foreldra hennar gætu notið þess að dvelja þar. Aldrei fórum við fjölskyldan til dvalar í Fljótavík án þess að koma við í Sundstrætinu hjá Eyju til þess að taka stöðuna. Hún fylgdist vel með og vissi alltaf hvernig málin stóðu í Fljótavíkinni, hvernig fiskaðist, hverjir væru búnir að vera þar og hvort mikið væri af tófu.

Síðustu tvö árin dvaldist Eyja á Dvalarheimilinu Hlíf, þrotin að kröftum. Okkur þykir ómetanlegt að hafa hitt hana þar sl. sumar, fengið að taka utan um hana og sjá fallega brosið hennar. Okkur þykir leitt að geta ekki fylgt henni síðasta spölinn.

Blessuð sé minning mætrar konu.

Ólöf Guðmundsdóttir og Guðmundur Guðjónsson.

Enn er höggvið skarð í mannlífsmyndina á Bökkunum nú þegar hún Eyja hefur kvatt þennan heim. Hún hefur verið fastur punktur í lífi mínu og minnar fjölskyldu í meira en hálfa öld.

Þær eru ótal minningarnar sem hrannast upp, sem ekki verða rifjaðar upp hér, heldur aðeins þakkað fyrir allar þær stundir sem hún og amma hafa setið og prjónað á börnin, síðan barnabörnin og nú síðast langömmubörnin sín, úr stofunni lá leiðin síðan í eldhúsið og málin rædd yfir kaffibolla og oft voru þar fjörugar umræður.

Stundum var leiðin ansi löng á milli húsanna, en þá hitti hún blessunin einhvern á leiðinni og þurfti aðeins að ræða málin.

Hún fylgdist vel með mínum börnum og síðar barnabörnum vaxa úr grasi. Vinskapur hennar og tryggð við ömmu var einstakur og er hennar sárt saknað.

Við hérna Bakkapúkarnir á númer 33 þökkum henni samfylgdina í gegnum tíðina og vottum fjölskyldu hennar okkar dýpstu samúð.

Far þú í friði.

Kristjana Sigurðar

og fjölskylda.