18. janúar 2008 | Minningargreinar | 3784 orð | 1 mynd

Bjarni Jónsson

Bjarni Jónsson listmálari fæddist í Reykjavík 15. september 1934. Hann andaðist á heimili sínu 8. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru Sigríður Bjarnadóttir húsmóðir og Jón Magnússon húsgagnasmiður.

Fyrri eiginkona Bjarna var Ragna Halldórsdóttir, f. 19.3.1934, d. 1993, og með henni átti hann 4 börn, þau eru: Halldór, f. 1.8.1954, sonur hans er Halldór Haukur. Jón Haukur, f. 9.4. 1957, eiginkona hans er Anna Lena Wass, Lúðvík, f. 26.3.1961, eiginkona hans er Eileen Hooks, þau eiga einn son, Christopher Ágúst. Guðrún Valgerður, f. 25.9.1962, eiginmaður hennar er Jimmie Darrell White. Dóttir Guðrúnar er Ragna Sóley. Saman áttu þau soninn Jón Walter Douglas Wayne sem lést 1994. Bjarni og Ragna slitu samvistum 1973.

Síðari eiginkona Bjarna var Astrid Ellingsen, f. 14.6.1927, d. 2006. Uppeldisdóttir hans er Erna Svala Ragnarsdóttir, f. 27.6.1962, eiginmaður hennar er Kristján Sverrisson. Börn þeirra eru Tryggvi Páll, Ragnar Pétur og María Hrund.

Bjarni lauk gagnfræðaprófi frá Gagnfræðaskóla Austurbæjar 1951, námi frá Handíðaskóla Íslands 1954 og frá Kennaraskóla Íslands 1955. Hann naut tilsagnar margra af þekktustu listmálurum Íslands, m.a. Ásgríms Jónssonar, Valtýs Péturssonar og Jóhannesar Kjarvals. Auk þess stundaði hann nám í píanóleik og söngnám.

Bjarni var kennari í Vestmannaeyjum 1955-1957 og við Flensborgarskóla í Hafnarfirði og Iðnskólann í Hafnarfirði frá 1957 til 1973. Eftir það vann hann eingöngu að myndlist og hélt fjölda sýninga á Íslandi og tók þátt í samsýningum erlendis. Myndir hans skreyta auk þess fjölmargar náms- og fræðibækur.

Teiknigáfu sína nýtti Bjarni í ríkum mæli til verndar þjóðlegum heimildum og þjóðlífi. Má þar nefna 60 málverk sem varðveita sögu áraskipanna og eru í eigu Þjóðminjasafns Íslands. Viðamesta verk hans eru skýringarteikningar í Íslenskum sjávarháttum, sem hann vann með Lúðvík Kristjánssyni, alls 5 bindi.

Útför Bjarna fer fram frá Dómkirkjunni í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Elsku Bjarni minn, komið er að kveðjustund, alltof snemma.

Ég var 16 ára þegar þið mamma fóruð að búa saman og frá fyrsta degi urðum við góðir vinir. Strax í byrjum gengum við þrjú í gegnum tímabil sem gerði okkur enn nánari og kom strax í ljós hvaða mann þú hafðir að geyma. Og væntumþykjan okkar á milli óx aðeins með árunum.

Er við Kristján kynntumst horfðir þú á í fjarlægð án þess að segja mikið, nema þegar hann lét mig bíða eftir sér. Það var eitthvað sem þér ekki líkaði, þú sem varst stundvísin uppmáluð. Þér var greinilega ekki sama, hver bauð mér út. En þegar þú náðir að kynnast pilti leið ekki á löngu þar til hann átti í þér hvert bein. Og sama átti við um börnin okkar, Tryggva, Ragnar og Maríu. Þau gátu ekki fengið betri afa en þig. Þú umvafðir þau hlýju þinni, veittir þeim ómælt af þínum fróðleik og alltaf boðinn og búinn að hjálpa þeim og vera til staðar fyrir þau. Strákarnir gistu oft hjá ykkur mömmu meðan við bjuggum á Íslandi og þá var ýmislegt brallað. Þeir fengu að gera margt hjá ykkur sem ekki leyfðist heima fyrir og ykkur tókst að fá þá til að borða margt sem þeir þverneituðu að borða öllu jöfnu. Líklega hefur þú notað sömu aðferð við þá og þú notaðir við mig um árið þegar „kuðungafiskurinn“ var borinn á borð og ég borðaði með bestu lyst. Kannski hefði ég ekki verið eins fús að smakka ef þú hefðir notað rétta nafnið „sniglar“.

Eftir að við fluttum til útlanda voruð þið dugleg að heimsækja okkur og líka þú einn eftir að mamma veiktist. Í vor komstu til okkar þegar Tryggvi útskrifaðist sem stúdent og hin börnin luku sínum skólum. Alltaf varstu jafn stoltur af barnabörnunum þínum og ekki voru þau minna stolt af þér, þessum háa og glæsilega afa sínum sem alltaf sat á fremsta bekk með stórt bros á vör. Frá þessum tíma eigum við ómetanlegar minningar. Það skipti í raun engu máli hvort það var Ísland, Finnland, Svíþjóð, Búlgaría eða Danmörk, þú varst fullur af fróðleik um land og þjóð. Lifandi alfræðiorðabók sem okkur þótti óendanlega vænt um.

Við andlát mömmu sá ég að það dó stór partur af þér. Þið tvö náðuð að blómstra saman og dróguð fram það besta í hvort öðru. Kannski af því að þið voruð svo ólík en höfðuð samt þetta sterka band, listina, sem batt ykkur saman. Þegar mamma veiktist mátti glöggt sjá tregann og sorgina sem kom fram í myndunum þínum. Þú gerðir þér fyrstur grein fyrir því hversu veik mamma var. Og þegar hún flutti á Hrafnistu komst þú til hennar á hverjum degi. Alltaf á sama tíma, sem var mjög mikilvægt fyrir hana. Þegar þú birtist kom yfir hana ró og hún vissi að allt var í lagi. Þú varst sá eini sem hún þekkti alveg fram á síðasta dag. Ekkert gat komið í hennar stað, það var greinilegt. Þú helltir þér út í alls kyns verkefni, m.a. fyrir Sjóminjasafnið og gerðir tillögur að enduruppbyggingu Ægisíðunnar. En tómarúmið varð ekki fyllt. Tryggvi flutti til þín í haust, þér til halds og trausts, eftir að þú fótbrotnaðir. Hann fékk kennslu í matreiðslu áður en hann fór og þið tveir áttuð góðan tíma saman. Tíma sem var ómetanlegur fyrir hann. Traust þitt til hans var mikið.

Nú um jólin sáum við að mjög var af þér dregið en grunaði þó ekki að þetta yrðu síðustu jólin okkar saman. Við erum glöð að hafa notið góðra stunda með þér fram á síðasta dag.

Ég þakka þér fyrir þá ást, hlýju og það traust sem þú sýndir mér og börnunum gegnum árin. Hvað þú varst yndislegur við mömmu og mikill styrkur fyrir hana alla tíð. En fyrst og fremst þakka ég þér fyrir að vera þú. Ég er rík kona að hafa fengið að alast upp hjá ykkur mömmu.

Guð gæti þín, elsku Bjarni minn, og knúsaðu mömmu frá mér.

Erna Svala.

mbl.is/minningar

Fyrir hálfri öld dreymdi menn um bætta tækni og kjör sem yki frístundir fólks. Tæknin og tekjubylting virðast hins vegar hafa fært okkur aukna streitu vegna lífsgæðakapphlaups og það orðið til þess að gömlu góðu fjölskylduheimsóknirnar hafa látið undan síga. Sú var tíðin að heimsóknir til Siggu frænku, ömmusystur minnar, við Kjartansgötuna voru mikið tilhlökkunarefni vegna þess hve hún var einstaklega lífleg og skemmtileg kona. Rauðhausinn ég hlakkaði líka til að hitta hinn rauðhærða, listfenga og myndarlega son hennar sem nú hefur lokið lífshlaupi sínu. Leiðir okkar hafa síðan hvað eftir annað legið saman, til dæmis við hið mikla verk Lúðvíks Kristjánssonar um íslenska sjávarhætti þar sem ég fór til myndatöku af fornum verstöðvum en það tekur því varla að minnast á það smáræði í samanburði við hið gríðarlega verk sem Bjarni vann með teikningum sínum og ótal málverkum í tengslum við sjósókn og skipasmíði Íslendinga. 60 þeirra eru á Þjóðminjasafninu. Eftir fjölbreyttan myndlistarferil „fann hann fjölina sína“ svo að uppi verður meðan land byggist.

Mér, systkinum mínum og mökum okkar er sérstaklega minnisstætt þegar hann tók sig eitt sinn til og bauð okkur til kvöldverðar til þess að efla hin fornu kynni úr fjölskylduheimsóknunum góðu. Þetta sýndi fágæta ræktarsemi og myndarskap sem var einkennandi fyrir hann og skilur eftir einstakar minningar um hann og þá sem stóðu honum næst. Okkur frændurna dreymdi um að hann málaði stóra mynd af eftirminnilegustu sýn lífs míns nóttina sem Heimaeyjargosið hófst. Á þessari mynd Bjarna yrði horft ofan frá á TF-FRÚ yfir Þrídröngum þar sem hún flýgur á móti röð af bátum, þéttsetnum af fólki á flótta frá Heimaey, sem blasir við með eldvegg á bak við ljósin í bænum. Aðrar flugvélar komu skýjum ofar til Eyja þessa nótt og enginn annar átti þess kost að sjá þessa einstöku sjón.

Nú hefur Bjarni verið kallaður fyrirvaralaust burt úr þessu jarðlífi og eftir situr mikill söknuður, þakklæti og samúð til aðstandenda og vina hans.

Ómar Ragnarsson.

Bjarni Jónsson listmálari og teiknari er látinn.

Blessuð sé minning hans. Hann hefði þakkað guði fyrir að fá að fara svona snöggt.

Bjarni var lengi búinn að horfa á Astrid Ellingsen eiginkonu sína og frænku mína veslast upp úr heilahrörnun. Fyrst gætti hann hennar heima við, en síðari árin studdi hann Addý á Hrafnistu. Daglega kom hann til hennar þangað, alltaf á sömu klukkustund. Bjarni vék ekki frá þessari venju sinni þó að heilahrörnun Addýar væri langt komin og hún þekkti engan í lokin.

Hann vissi að það er svo mikilvægt fyrir þetta fólk að hafa reglu á hlutunum. Addý, oftast með hjálp starfsfólks, var búin að hafa sig til áður en Bjarni kom í heimsókn. Hún vissi að hann var að koma. Hún elskaði hann og dýrkaði. Starfsfólk á Hrafnistu sagði mér að þetta væri alveg einstakt.

Bjarni og Addý kynntust á viðkvæmu skeiði í lífi sínu og því fylgdi í kjölfarið farsælt hjónaband til margra ára þar sem listrænir hæfileikar þeirra beggja, sem þeim voru í blóð bornir, náðu að dafna.

Bjarni var mikill í listgrein sinni og hélt ótrauður áfram þrátt fyrir að njóta ekki sannmælis meðal „elítunnar“. Í verkum Bjarna liggur mikilvægt framlag hans til sögu lands og sjávar sem mun halda nafni hans á lofti um ókomna tíð.

Ég sendi börnum þeirra og barnabörnum mínar samúðarkveðjur.

Bergljót Halldórsdóttir.

Bjarni frændi er látinn og það bar snöggt að. Við hittum hann kátan á gamlársdag og áttum með honum góða stund, hann kvartaði þó yfir því að hann væri ekki nógu hress og gæti liðið betur, en skrifaði það allt á slæma fótbrotið síðan í haust. Við ókum honum heim og fylgdum honum að dyrunum, þó að hann gæti nú alveg gengið óstuddur upp tröppurnar á Ægisíðunni.

Við föðmuðumst, óskuðum hver öðrum farsældar á nýju ári og hétum því að vera duglegir að hittast, lífið gæti oft verið styttra en maður reiknaði með. Þetta reyndist vera kveðjustundin, nokkrum dögum seinna var Bjarni allur.

Við Bjarni vorum bræðrasynir, feður okkar úr Stykkishólmi sem báðir lærðu húsgagnasmíði, eina systur áttu þeir sem var húsfreyja á Kóngsbakka í Helgafellssveit og þar höfðum við allir dvalið í mörg sumur og voru þessir staðir okkur afar kærir. Fjölskylda okkar var ekki stór, systir Bjarna Valgerður fór ung til Bandaríkjanna og lést þar rétt um fimmtugt.

Þegar við vorum að alast upp í Hlíðunum, bjuggu foreldrar Bjarna í Norðurmýrinni. Mikill samgangur var milli fjölskyldnanna og iðulega haldin spilakvöld á Kjartansgötu þar sem spiluð var félagsvist. Móðir Bjarna, Sigríður Bjarnadóttir, var mikil myndarkona og veislukvöldin á Kjartansgötunni lifa í barnsminningunni.

Bjarni gat sér fljótt gott orð sem afburða listamaður, teikning lék í höndunum á honum og það var ekki laust við að maður væri stoltur að eiga þennan ágæta frænda sem skreytti skólabækur, jólabækur og kort og hélt myndarlegar málverkasýningar. Hann fékk í fyrstu gott umtal myndlistargagnrýnanda en það breyttist með árunum. Hann málaði ekki það sem þeim sem telja sig eiga að ráða listaheiminum líkaði, það leiddi til þess að síðustu 20-30 árin fékk hann ekki inni með sýningar í viðurkenndum myndlistarsölum. Oft sárnaði honum. Hann hélt samt margar einkasýningar um allt land og lifði eingöngu af list sinni síðustu 30 árin.

Bjarni málaði ýmislegt sem margir kunnu að meta; blómamyndir, landslag, portrettmyndir, myndir af gömlum búskapar- og sjávarháttum. Þau eru ófá fiskiskipin sem hann hefur málað. Bjarna var mjög annt um forna atvinnuhætti og með samvinnu við Lúðvík Kristjánsson um ritun íslenskra sjávarhátta bjargaði hann frá glötun fjársjóði upplýsinga um forn atvinnutæki. Margbreytilegt lag íslenskra fiskibáta var honum hugleikið og þar vann hann stórvirki sem sjá má í Sjóminjasafninu á Grandagarði og á spilum sem Happdrætti Háskólans gaf út fyrir nokkrum árum.

Bjarni var myndarmaður, hár og glæsilegur með „listamannslegt“ útlit. Alltaf var hann flottur og fínn í tauinu, líka þegar hann var að mála. Hann var gleðimaður og stundum var Bakkus of nálægur. Bjarni var ræðinn, skemmtilegur og manna fróðastur um sögu og landafræði enda hafði hann ferðast mikið bæði um Ísland og erlendis. Það var því ekki undarlegt að Bjarni ætti kvenhylli að fagna. Fyrri kona hans var Ragna Halldórsdóttir sem fluttist fyrir mörgum árum til Bandaríkjanna og þar hafa börn hans fjögur flest búið. Seinni kona hans var Astrid Ellingsen, mikil listakona, en hún lést fyrir tveimur árum. Voru þau samhent og glæsileg hjón og höfðingjar heim að sækja.

Nú er þessi glæsilegi og hjartahlýi maður fallinn frá. Við og fjölskyldur okkar munum sakna hans sárt, en þökkum fyrir allar skemmtilegu stundirnar og vottum hans nánustu innilega samúð.

Far þú í friði, frændi.

Jafet S. Ólafsson,

Magnús Ólafsson.

Ég hef stundum sagt að ég búi í listamannahverfi. Á móti okkur í Sörlaskjólinu búa músíkhjónin Marta Halldórsdóttir og Örn Magnússon og þaðan berast oft og iðulega fagrir tónar söngs og píanós. Í númer tólf er Gunnar Hrafnsson með bassann sinn og við hliðina á okkur í númer þrjú býr hún Guðbjörg Björgvinsdóttir, ballerína og listdanskennari. Þremur húsum vestar í Faxaskjólinu búa þau Hörður Áskelsson og Inga Rós Ingólfsdóttir sem bæði leika stórt hlutverk í tónlistarlífi landsmanna. Og í sjónmáli á Ægissíðuna er húsið hennar Bjarkar. Svo eitthvað sé nefnt. Á mínu eigin heimili hljómar svo söngur, píanó og gítarleikur og alls þessa er ég aðnjótandi.

Til að kóróna þetta listræna og göfuga nágrenni bjó handan við hornið hjá okkur við Ægissíðuna listmálarinn Bjarni Jónsson. En það var ekki einasta listagáfan sem einkenndi Bjarna, heldur fas hans allt. Hávaxinn, fríður sýnum og aðalsmaður í öllum hreyfingum og umgengni. Það var lávarðaleg reisn yfir Bjarna, þegar hann gekk um hverfið og tók okkur nágrannana tali. Kurteis og ljúfur, höfðinglegur og hæverskur. Okkur var vel til vina. Við stungum stundum saman nefjum, ég fékk að sjá málverkin heima hjá honum og við spjölluðum um heima og geima og áttum sameiginlegt áhugamál um varðveislu grásleppuskúranna við Ægissíðuna. Hann hafði meira að segja málað þá í listaverk.

Sá áhugi hans átti rætur sínar að rekja til þekkingar Bjarna á áraskipum og bátaútgerð fyrri tíma og hann var stoltur af sínu framlagi til að varðveita þær þjóðlegu heimildir, bæði í máli og myndum. Hann lagði líka sitt af mörkum í skýringateikningum í Íslenskum sjávarháttum í mörgum bindum. Málverk hans báru sterkan vott um sýn hans á land, haf og náttúru.

Ég hitti hann síðast í Melabúðinni, núna um áramótin, snyrtilegan eins og jafnan, brosmildan og fágaðan í viðmóti. Eins og hans var von og vísa. Hann sagði mér frá slysi heima þegar honum tókst að ökklabrjóta sig, nánast á stofugólfinu. Stakk við og hló við.

Af stuttum kynnum við Bjarna þótti mér vænt um þennan nágranna minn. Hann setti svip sinn á umhverfið, veifaði glaðhlakkalega af svölunum, þegar ég var í augsýn og ég átti ekki von á öðru en að þar yrði hann að finna í mörg, mörg ár enn. Með útsýni yfir fjörðinn og alla leið til fjalla. Það hlýtur að hafa verið fyrir listmálarann eins og að sitja í heiðursstúku í leikhúsi.

En enginn ræður för og það var harmafregn að frétta af andláti hans. Þessa lífskúnstners. Þar er skarð fyrir skildi í listamannahverfinu í Skjólunum. Minning hans mun hinsvegar lifa í verkum hans og þeirri eðlamennsku sem af honum ljómaði.

Góður maður og gegn er genginn.

Ellert B. Schram.

Mig langar með fáeinum þakkarorðum að minnast góðs vinar. Það er orðið langt síðan við hittumst í fyrsta sinn. Bjarni átti ættir sínar að rekja til Stykkishólms og þaðan man ég eftir honum sem vöskum strák þegar ég flyt í Hólminn árið 1942. Leið Bjarna lá síðar á ævinni oft á æskustöðvarnar. Hér í Hólminum áttum við margar ánægjulegar stundir á heimili mínu þegar hann og Astrid kona hans heimsóttu okkur hjónin. Einstakir hæfileikar Bjarna einkenndu allar myndir hans. Nákvæmnin og tilfinningin fyrir því sem hann málaði var einstök. Bjarni var ótrúlega listfengur og komu þeir hæfileikar hans strax fram í æsku. Hann var þá sífellt teiknandi. Ég á málverk eftir Bjarna sem ég varðveiti vel og þau veita mér ánægju. Það er ekki langt síðan ég hitti Bjarna síðast: Hann var þá hress og glaður og hugði á utanlandsferð til að kanna ókunna stigu. Vináttu Bjarna í minn garð og fjölskyldu minnar geymi ég í hlýjum huga og fyrir þennan trausta vin vil ég þakka.

Ég bið Bjarna allrar blessunar á nýjum vettvangi sem við báðir vorum sannfærðir um að tæki við að loknu jarðlífi. Ég veit að sá sem öllu ræður verndar hann áfram. Guð blessi góðan dreng. Ástvinum Bjarna votta ég einlæga samúð.

Árni Helgason, Stykkishólmi.

Listamaður af Guðs náð, glæsilegur með fas grísku guðanna, sagnamaður og talaði mannamál bæði í orðum og myndum. Hann var einn af bestu teiknurum íslensku þjóðarinnar og teiknaði og málaði hluta af sögu þjóðarinnar, til að mynda sögu áraskipanna sem nú er til í tugum málverka í Þjóðminjasafni Íslands þótt ekki sé enn til salur að sýna þessar gersemar. Bjarni Jónsson listmálari og teiknari með eindæmum hefur myndskreytt tugi bóka og rita með snilld sinni auk þess að leggja rækt við að festa í mynd arfinn og hefðirnar sem tengdu Ísland við nútímann á miðri síðustu öld, stemmningu sveitanna, lífið við sjóinn, saltfiskvinnslu á stakkstæðum, ár af afli við hlunn, bólgna hnúa, pilsfalda á túni og hrífur á lofti, úfinn sjó, ævintýri og þjóðsögur, landið og miðin og allt þar á milli. Bjarni var ótrúlega afkastamikill listamaður og svo nákvæmur og flinkur í handverkinu að hann naut takmarkaðra vinsælda hjá þeim sem eru oft í hlutverki gagnrýnanda í okkar þjóðfélagi og vilja sjálfir túlka verk listamanna. Það þurfti enga túlka á verk Bjarna Jónssonar, þau sögðu alla söguna á máli brjóstvitsins. Á sinn hátt var hann þó alltaf einfari á samleið með listagyðjunni.

Það voru ævintýralegar kennslustundir hjá Bjarna og Páli Steingrímssyni kvikmyndasnillingi og listmálara í Myndlistarskóla Vestmannaeyja fyrir hart nær hálfri öld. Hver einasti aukvisi í tímum trúði því að hann væri listamaður og mikið leið okkur vel. Við dáðumst að verkunum sem við vorum látin vinna í vatnslitum, leir og olíu. Þetta var svo gaman og gefandi og kennararnir blésu okkur bárufalda af gleði í brjóst. Svo fjaraði þetta auðvitað út þegar tímarnir voru búnir og hversdagsleikinn blasti við, en þessi kennsla, þessi hvatning, kveikti á perunni svo bjarmaði á listagyðjuna og hefur skipt máli alla tíð síðan. Það þarf nokkuð til. Vinur minn RAX ljósmyndari sagði mér einhvern tíma að mynd Bjarna af landpóstunum hefði vakið sinn áhuga á listum. Þar hefur uppskeran orðið ríkuleg.

Stundarkorni áður en Bjarni kvaddi þetta líf átti ég samtal við hann í síma og við ráðgerðum bíltúr og spjall þegar hann væri búinn að mæta til læknis síns til þess að taka naglana úr fæti eftir beinbrot við fall síðastliðið haust, fall sem kippti líklega meira af leið en menn áttuðu sig á. Hann var hress í samtalinu, hlakkaði til að losna úr viðjum meiðsla, hlakkaði til að halda sínum takti og baráttugleðin leyndi sér ekki.

Bjarni Jónsson var fæddur sjarmör, frábær listamaður og íslensk þjóð hefur misst mikið. Slíkar náttúruperlur eru sjaldgæfar. En nú liggur blýanturinn á borðinu án fimra fingra, pensilhárin svigna ekki lengur en minningin lifir um frábæran dreng sem bar fegurð íslenskrar menningar í brjósti sér og fangaði hana í verkum sínum fyrir framtíðina. Minning sem er hvatning og Guðs gjöf.

Megi vinir og vandamenn Bjarna eiga styrk og von, megi almættinu nýtast vel að fá til liðs listamann af Guðs náð.

Árni Johnsen.

Kveðja frá Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar

Góður félagi okkar í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar, Bjarni Jónsson listmálari, lést þriðjudaginn 8. janúar sl. Það er ótrúlegt að hann skuli vera farinn frá okkur svona skyndilega. Hann mætti á rótarýfund eins og venjulega fimmtudaginn 3 janúar sl.

Bjarni gekk í Rótarýklúbb Hafnarfjarðar 22. júní 1962 og var í honum til dauðadags að frátöldum tólf árum á sjöunda og áttunda áratugnum er hann tók sér frí frá rótarýstörfum. Bjarni var áhugasamur og aðgætinn félagi sem mætti 100% á alla fundi, ef hann gat ekki mætt hjá okkur var hann duglegur að sækja fundi í öðrum rótarýklúbbum, það eru ekki margir sem geta státað af slíkri mætingu. Félagar virtu hann mikils fyrir þetta.

Bjarni mætti alltaf snemma á fundi, helst hálftíma fyrr og hafði gaman að því að hitta aðra félaga sem mættu snemma til að ræða ýmis málefni sem efst voru á baugi á hverjum tíma. Þessi hópur er kallaður „barhópurinn“ því þeir settust í hægindastóla við barinn áður en gengið var í fundarsalinn Það hefur örugglega verði mikið rætt á þessum forfundum.

Bjarni var einlægur rótarýmaður sem vildi Rótarýhreyfingunni allt hið besta. Hann var ósérhlífinn og fórnfús að leggja fram vinnu í þágu klúbbsins í sinni listgrein og teiknaði meðal annars myndir af öllum félögum klúbbsins.

Bjarni var ávallt reiðubúinn að leggja sitt af mörkum sem kæmi sér vel fyrir klúbbinn og þegar ákveðið var að hefja fjáröflun með því að búa til jólamerki þá lét Bjarni sitt ekki eftir liggja. Hann teiknað jólamerki 27 sinnum. Jólamerkið 2007 teiknaði Bjarni. Bjarni teiknaði líka borðfána fyrir klúbbinn. Fyrir alla þessa vinnu erum við félagarnir ávallt þakklát.

Bjarni gegndi ýmsum trúnaðarstörfum fyrir klúbbinn. Hann var stallari 1963-1964, ritari 1994-1995 og forseti klúbbsins 1997-1998. Hann var lipur og vinsæll stjórnandi og undir hans stjórn voru meðal annars fyrstu konurnar teknar inn 1998 sem var töluvert umdeilt þá og alls ekki auðvelt viðureignar.

Bjarni var gerður að Paul Harris-félaga árið 1996 í virðingarskyni fyrir ómetanleg störf sín í þágu klúbbsins. Bjarni Jónsson var ákaflega félagslyndur maður og þægilegur í allri framkomu við félagarnir í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar munum sakna hans og minnast hans með hlýhug og virðingu.

Félagar í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar senda aðstandendum Bjarna innilegar samúðarkveðjur.

Gunnhildur Sigurðardóttir forseti.

Kveðja frá Víkinni – Sjóminjasafninu í Reykjavík

Í dag er til moldar borinn Bjarni Jónsson listmálari. Þar er genginn einstakur hæfileika- og heiðursmaður. Hann var kennari að aðalstarfi framan af ævi en það sem lengst mun halda nafni hans á lofti er myndlist hans, einkum tengd sjávarútvegi og sjómennsku. Hann teiknaði skýringarmyndir við stórvirki þeirra Lúðvíks Kristjánssonar „Íslenskir sjávarhættir“ sem er 5 binda verk og ómetanleg heimild um þennan undirstöðuatvinnuveg okkar. Þá málaði hann meðal annars 60 málverk sem varðveita sögu áraskipanna og eru í eigu Þjóðminjasafnsins. Happdrætti Háskóla Íslands gaf út í tilefni af 70 ára afmæli þeirra árið 2004 „Sjávarspilin“, með teikningum Bjarna um forna sjávarhætti og útgerð á Íslandi.

Þegar Sjóminjasafnið Víkin tók til starfa á Grandagarði 8, sýndi Bjarni safninu mikinn hlýhug og áhuga. Hann varð næstum daglegur gestur í safninu, óþreytandi að fræða og uppörva okkur starfsmenn. Safnið naut góðs af list hans og strax á fyrsta starfsári þess stóð þar sölusýning á verkum hans „Sjósókn fyrrum“ þar sem hann hafði m.a. teiknað beinin í þorskhausnum af miklum næmleik.

Þá var veturinn 2007 sýningin „Á Flyðruvelli“ og var hún einnig tengd árabátaútgerðinni. Báðar þessar sýningar og þau 12 verk sem Bjarni færði safninu að gjöf voru mikill fengur en þó var vinátta hans og góðvild safninu og okkur sem þar vinnum miklu dýrmætari.

Nú söknum við vinar í stað. Við kveðjum þennan ágæta mann með virðingu og þökk og vottum aðstandendum okkar dýpstu samúð.

Sigrún Magnúsdóttir,

forstöðumaður.

Hinsta kveðja

Með söknuði, virðingu og þökk kveð ég góðan frænda og vin.

Anna Erlendsdóttir

(Bíbí frænka).

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.