Guðbjörg Oddsdóttir fæddist á Heiði á Rangárvöllum 23. desember 1921. Hún lést á líknardeild Landakotsspítala á skírdag, 20. mars síðastliðinn, og var útför hennar gerð frá Háteigskirkju 28. mars.

Elsku amma.

Það er ekki búið að vera auðvelt hjá þér síðustu mánuðina, þú ert búin að vera svo mikið veik. Þú varst alveg einstök kona, alltaf svo glæsileg og falleg. Ég á alveg fullt af minningum um þig, og allar eru þær góðar. Hvað þú nenntir að hafa mikið fyrir okkur Guggu frænku, útilegurnar í Galtalæk þar sem þú vaktir eftir okkur eftir skemmtunina með upphitað tjaldið. Allar strætóferðirnar, ein ferð í Hafnarfjörð að skoða hraunið, gönguferð á Þorláksmessu niður Laugaveginn og á kaffihús í kakó á eftir. Ég gæti haldið endalaust áfram, já og Ameríkuferðin okkar stendur upp úr. Þar skemmtum við okkur konunglega, vorum varla lentar og þá varst þú komin á séns. Fólkið sem við hittum á leiðinni ætlaði varla að trúa því að þú værir amma mín. Hver hefði trúað því að það gæti verið svona gaman að ferðast með ömmu sinni, ég bara 19 ára þá, en svona varstu. Mér fannst alltaf gaman að vera með þér. Þú varst alltaf svo góð við mig og ég var ótrúlega heppin að hafa fengið þig sem ömmu.

Elsku amma, þín verður sárt saknað og alveg eins og ég sagði hér að framan varstu alveg einstök og ég var stolt að eiga þig að. En nú ertu komin á betri stað og ég veit að afi Pétur og Oddur hafa tekið vel á móti þér.

Þitt barnabarn,

Ágústa Einarsdóttir.

Það er einkum tvennt sem kemur upp í hugann þegar við hugsum um ömmu, jólin og sumarbústaðurinn. Á jólunum átti amma afmæli. Hún skiptist á að vera með okkur á aðfangadagskvöld og hjá Lindu og í minningunni var það alltaf mikið tilhlökkunarefni ef hún átti að vera hjá okkur. Amma átti reyndar yfirleitt flesta pakkana og fékk oftast möndluna en það var alltaf gaman þegar hún var nálægt.

Sumarbústaðurinn er staðurinn sem tengir alla fjölskylduna saman, hann stendur á landinu sem amma ólst upp á og þar eyddum við æsku okkar á sumrin. Flestar stundir ömmu þar fóru í að labba um landið og planta og skoða hríslurnar hennar sem nú eru að verða fínustu tré. Sérstaklega er minnisstætt þegar amma fór með okkur frændsystkinin í heila viku upp í bústað þar sem hún kynnti okkur fyrir sveitinni sinni og þeim stöðum þar sem hún lék sér í æsku með bein og leggi.

Amma Bagga var ekta amma. Hún átti alltaf góðgæti handa manni, hún var amma sem fór með mann í Kolaportið og Kringluna og hún var amma sem prjónaði á mann fínustu ullarsokka og lopapeysur. Amma hugsaði alltaf vel um útlitið og leit alltaf mjög vel út enda stórglæsileg kona. Hún átti alltaf mjög mikið af slæðum og öðru fíneríi sem gaman var að leika sér með. Amma var mjög hreinskilin og sagði ávallt sína meiningu en aðeins ef hún var spurð. Hún var aldrei fyrir það að trana sinni skoðun fram heldur gerði hún yfirleitt allt á mjög hógværan hátt. Amma gat verið mjög fyndin, t.d með því einu að hrista hausinn yfir einhverri vitleysu og ef einhver var með skot á hana eða hennar fólk þá átti hún alltaf svör á reiðum höndum.

En það er hreint með ólíkindum hvað hlutirnir gerast stundum hratt því okkur finnst eins og það hafi verið í gær þegar amma og Ingi voru eiturhress á leið á gömlu dansana, svo skyndilega hringir mamma og segir að amma sé komin á spítala.

En takk fyrir allt elsku amma okkar.

Arnar Már, Ingunn og Heiður.

Og hér er svo margt að þakka þér

á þessari helgu stund.

Öllum þú vildir gjöra gott

og gleðja á ýmsa lund.

Og árin liðu – og ellin kom.

Öllum er gangan sár,

er heilsan bilar og þróttur þver.

Þung eru reynslutár.

En einn er sá vinur sem allt veit og sér

og örþjáðum réttir hönd.

Kristur hefur nú kallað þig heim

í kærleikans undralönd.

(Sigríður Stefánsd., Hveravöllum.)

Elsku amma Bagga,

Það verður skrítið að geta ekki heimsótt þig lengur. Það var svo gott að koma og heimsækja þig.

Við bræðurnir og Heiður vorum svo heppin að fá að fara með ömmu og Inga í Sælukot í nokkra daga. Á meðan amma gekk um og athugaði hvort ekki væri í lagi með allar plönturnar, vorum við frændsystkinin að leika okkur í læknum og drullumalla í kofanum góða.

Við gleymum því aldrei þegar við fórum með mömmu að heimsækja hana ömmu upp á spítala eftir aðra mjaðmaaðgerðina. Við mamma settumst í stóla en Bjarki settist til fóta á rúminu. Þegar hann settist hrópaði amma eins og hann hefði sest á hana. Bjarka brá og hoppaði upp úr rúminu. Þá skellihló amma. Það var aldrei langt í húmorinn hjá henni.

Aldrei munu gleymast stundirnar í Stórholtinu, þegar við fengum að gista hjá ömmu. Háaloftið, smáaurarnir, morgunleikfimin, strætóferðirnar, skötuveislurnar, saltkjötið og baunirnar. Allt þetta og svo miklu meira til er minnisstætt.

Elsku amma, þakka þér fyrir allar stundirnar sem við áttum með þér. Við metum þær mikils og þú varst okkur frábær fyrirmynd.

Unnsteinn og Bjarki.

Elsku amma okkar.

Erfitt er að sjá þig fara en þó léttir fyrir þig vegna veikindanna. Það voru svo margar yndislegar stundir sem við áttum með þér. Hvort sem það voru allar stundirnar í Sælukoti, áramótaveislurnar góðu eða skötuveislurnar á Þorláksmessu, alltaf geislaðirðu af glæsileika og góðmennsku. Og tölum nú ekki um þegar við vorum að grípa í hamarinn niður í Sunnuhlíð, hvað maður hlakkaði til kaffitímans því þá voru kræsingarnar bornar á borð. Afi Pétur lést snemma, en þú kynntist síðan yndislegum manni, honum Ingabirni. Við þökkum fyrir allar stundirnar sem við áttum með þér og Ingabirni. Við vitum að þú ert komin á góðan stað, þér líður eflaust vel og hefur án vafa fengið höfðinglegar móttökur.

Er sárasta sorg okkur mætir

og söknuður huga vorn grætir

þá líður sem leiftur af skýjum

ljósgeisli af minningum hlýjum

(Höf. H.J.H.)

Helgi Páll og Pétur Óli.

Í dag kveð ég föðursystur mína, hana Böggu eins og hún var kölluð. Það er alltaf erfitt að kveðja og minningarnar eru margar. Margar eru frá æskuheimili mínu, Heiði, þar sem Bagga og fjölskylda áttu sér sumarbústað sem þau kölluðu Sælukot.

Eitt sinn var ég hálfgerð ráðskona í örfáa daga hjá föðurbróður mínum sem þá bjó á Heiði og átti ég aðeins að sjá um eldhúsverkin. Bagga var í bústaðnum og hafði skroppið heim að bæ og fékk ég að fara með henni er hún fór aftur. Við vorum bara tvær og við spiluðum, spjölluðum og svo kenndi hún mér einhverja kapla líka. Tíminn flaug hratt frá okkur og ég steingleymdi „ráðskonuskyldunum“ um kvöldið. „Ohh, þeir hafa bjargað sér,“ sagði Bagga þegar ég mundi eftir hlutverki mínu og sá að ég var orðin alltof sein. Það var líka alveg rétt hjá henni.

Á námsárunum í Kennó og einnig eftir að ég fluttist síðar í Norðurmýrina leit ég stundum við í Stórholtinu á meðan Bagga bjó þar. Það var alltaf gott að koma til hennar og þiggja kaffisopa og segja og spyrja frétta af fólkinu okkar.

Ég er þakklát fyrir að hafa lagt leið mína á Landspítalann við Hringbraut einn föstudaginn í sl. mánuði á arkinu heim úr vinnu og fengið tækifæri til að hitta á frænku mína. Mér var það alveg ljóst að hún var mikið veik og það væri jafnvel ekki langt eftir hjá henni. Samt gat ég ekki annað en dáðst að því hversu teinrétt og tignarleg hún var með sitt fallega hvíta hár eins og geislabaug.

Samúðarkveðjur til allra aðstandendanna.

Anna Sigríður Hjaltadóttir.

Hann sá hana fyrst á 63 ára afmælisdaginn sinn. Þau voru á gömlu dönsunum. Honum datt ekki í hug að hún myndi líta við honum, hún sem var svo falleg og glæsileg. Svona segir pabbi frá þegar hann talar um það hvernig hann og sambýliskona hans, hún Guðbjörg, kynntust. Það fór svo að henni fannst hann líka alveg ágætur og nokkru seinna fóru þau að búa saman og eru búin að vera óaðskiljanleg síðastliðin 17 ár. Hún Bagga, eins og hún var alltaf kölluð, var ekki bara falleg heldur var hún líka mjög góð og ljúf manneskja, alveg nákvæmlega sú manneskja sem hann hafði óskað sér að finna. Saman fóru þau á böll og dönsuðu, fóru í ferðalög með tjaldvagninn í eftirdragi, skruppu til útlanda og nutu þess sem lífið hafði að bjóða þeim. Þegar Bagga varð áttræð varð einu barnabarninu að orði: Ég vil verða eins og amma Bagga og afi þegar ég verð gamall. Það var svo augljóst hvað þau áttu vel saman og hvað hún var honum mikils virði. Við eigum öll eftir að sakna þessarar góðu konu sem kom inn í líf okkar dansandi og gaf okkur öllum svo mikið. Þó ekki hafi hún verið fyrir það að trana sér fram þá fór nærvera hennar ekki fram hjá neinum, hæversk, hlý og gamansöm.

Ég sendi þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt.

Þig umvefji blessun og bænir,

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér.

Og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer.

Þó þú sért horfin úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir.)

Að leiðarlokum þökkum við ljúfar samverustundir og óskum henni góðrar ferðar á nýjar slóðir. Einnig vottum við börnum hennar og afkomendum samúð okkar og megi algóður Guð styrkja þau á þessari erfiðu stundu.

Jóhann, Árni, Sigríður, Kristmundur, Ólafur, Hlíf og fjölskyldur.