Vilhjálmur Sigurðsson fæddist í Miklagarði á Höfn 7. ágúst 1921. Hann lést á Hjúkrunarheimilinu Skjólgarði á Höfn hinn 25. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru Agnes Bentína Moritzdóttir Steinsen, f. 21. júlí 1896, d. 27. sept. 1951, frá Krossbæ í Nesjum og Sigurður Eymundsson, f. 8. október 1888, d. 24. mars 1956, frá Dilksnesi í Nesjum. Systkini Vilhjálms voru: 1) Eymundur, f. 11. ágúst 1920, d. 16. okt. 1987, 2) Halldóra, f. 27. ágúst 1922, 3) Guðrún, f. 4. sept. 1923, 4) Björn, f. 10. okt. 1924, d. 10. júlí 2007, 5) Rannveig, f. 16. ágúst 1926, d. 16. nóv. 2005, 6) Valgerður, f. 7. des. 1927, 7) Hulda, f. 4. mars 1931, 8) Ragna, f. 4. mars 1931, og 9) Karl, f. 13. júlí 1934. Auk þess eignuðust Agnes og Sigurður andvana fæddan dreng árið 1933.

Tæplega sjö ára var Vilhjálmur tekinn í fóstur að Krossbæ í Nesjum til afa síns Moritzar V. Steinsen, sem þar bjó með seinni konu sinni Sigurleifu Högnadóttur. Árið 1946 lést Moritz, sem þá hafði verið leiguliði í Krossbæ í fjörutíu ár. Þá keypti Vilhjálmur jörðina af Sigurði Þórarinssyni í Stórulág og tveimur árum seinna keypti hann Krossbæjagerði, eða Gerði eins og það er alltaf kallað. Vilhjálmur var ókvæntur og barnlaus, en hjá honum voru tvær ráðskonur, fyrst Sigríður Bjarnadóttir og síðar systurdóttir hennar Guðný Sigurðardóttir. Eftir að Guðný lést árið 1975 bjó Vilhjálmur einn í Krossbæ.

Vilhjálmur var mjög ljúfur í framkomu og hæglátur og einstaklega barngóður og hjá honum dvöldu mörg börn yfir sumartímann, sem veittu honum ómælda ánægju og hjálp. Mörg þeirra hafa haldið sambandi við hann árum saman. Þegar Vilhjálmur var um fertugt fór hann að missa heilsuna og með árunum fór liðagigtin versnandi og var komin á mjög hátt stig undir lokin. Hann var afskaplega harður af sér og kvartaði aldrei. Hann var líka alltaf mjög vinnuharður við sjálfan sig og hlífði sér ekki, hvort sem var í búskapnum, smalamennsku eða öðrum störfum. Hann var einnig mjög hjálpsamur og taldi ekki eftir sér að aðstoða ef hann gat. Nesjasveitin var hans heimur. Þar leið honum best og Krossbær var hans líf og yndi. Hann undi sér hvergi betur en þar. Á síðari hluta ævinnar bagaði hann heyrnarleysi sem skerti möguleika til samskipta við fólk. Hann lagðist inn á Hjúkrunarheimilið Skjólgarð vegna veikinda hinn 23. janúar sl.

Útför Vilhjálms verður gerð frá Hafnarkirkju, Hornafirði, í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Í dag verður til moldar borinn bróðir minn Vilhjálmur Sigurðsson, eða Villi eins og hann var alltaf kallaður.

Hann var næstelstur í hópi okkar systkinanna tíu sem upp komust. Þrjú úr systkinahópnum voru tekin í fóstur og Villi var tekinn í fóstur af afa okkar Moritz V. Steinsen og seinni konu hans Sigurleifu Högnadóttur í Krossbæ í Nesjum. Hann var tæplega sjö ára og þá var sjöunda barnið fætt í fjölskyldunni. Villa leið vel í Krossbæ, en viðbrigðin voru mikil að fara á barnlaust heimili til fólks sem var komið yfir miðjan aldur og yfirgefa foreldra og systkinahópinn í Haga. Í þá daga var löng leið úr Krossbæ hingað út á Höfn og mér er í minni að stundum þegar hann kom í heimsókn til okkar fór hann grátandi heim og við grétum auðvitað líka því við vorkenndum honum svo mikið.

Villi var hörkuduglegur og ósérhlífinn til vinnu og annálaður göngugarpur í smalamennsku á fyrri árum, en göngur voru erfiðar í Nesjum enda mikið fjalllendi. Vinnudagurinn var líka langur og hann „sló ekki slöku við“, ekki síst eftir að hann keypti jörðina.

Mikið og gott samband var hjá okkur Villa og hann heimagangur á okkar heimili alla tíð.

Árið 1944 skildu mágur minn og hans kona og þá tókum við Ingvar þrjú af þeirra börnum hingað austur og eitt þeirra Þorlákur Ásgeirsson – Lalli – fór í sveit til Villa í Krossbæ og var þar í mörg ár og hann og hans fjölskylda hafa haldið mikilli tryggð við Villa síðan. Þetta var byrjunin á hópi af börnum sem síðan dvöldu yfir sumartímann hjá Villa, mörg árum saman. Þegar Villi fór að nálgast miðjan aldur greindist hann með liðagigt sem ágerðist mjög með árunum. Þess vegna dvaldi hann á spítölum um lengri eða skemmri tíma, en alltaf var hugurinn í Krossbæ og þar þráði hann að vera. Í veikindunum átti hann góða að sem voru boðnir og búnir að hjálpa í gegnum árin. Fjölskyldurnar í Stórulág og Setbergi, ásamt Ásmundi Gíslasyni og fjölskyldu voru boðnar og búnar að rétta fram hönd þegar með þurfti og í seinni tíð Ingibjörg, Sigurður og Guðrún, en umfram allt var vináttan og hlýjan frá þessu fólki honum mikils virði.

Villi bróðir var afskaplega barngóður, hæglátur og glaðlyndur en þrjóskur eins og við hin systkinin. Það hefur kannski hjálpað honum í öllum veikindunum.

Nú skilja leiðir um sinn. Bróðir minn var hvíldinni feginn enda langvarandi erfið og kvalafull veikindi að baki. Hann átti því láni að fagna að dvelja á Hjúkrunarheimilinu Skjólgarði síðustu tvo mánuðina þar sem hann naut frábærrar umönnunar sem ég er mjög þakklát fyrir. Starfsstúlkurnar í Heimahjúkruninni fóru líka til hans að staðaldri í mörg ár sem var ómetanlegt því þá gat hann verið í Krossbæ, sem hann þráði mest, og kann ég þeim bestu þakkir fyrir.

Blessuð sé minning Vilhjálms, bróður míns.

Guðrún Sigurðardóttir.

Í dag fer fram útför móðurbróður míns Vilhjálms Sigurðssonar í Krossbæ.

Á kveðjustund reikar hugurinn til liðinna ára. Frá því að ég man fyrst eftir mér var Villi órjúfanlegur hluti af minni fjölskyldu og alltaf til staðar á merkisdögum eins og jólum og afmælum. Þó gat hann ekki komið á liðnum jólum vegna veikinda þó margar tilraunir væru gerðar til þess.

Villi var hógvær maður og glaðlyndur og einstaklega barngóður og ég minnist þess þegar hann kom með strákahópinn, sem dvaldi hjá honum yfir sumartímann, í eldhúsið á Þrastarhóli til mömmu þegar þeir voru í kaupstaðarferðunum.

Ég minnist líka Siggu og Guðnýjar sem voru ráðskonur hjá honum í mörg ár og það var gott að koma í Krossbæ og vel tekið á móti öllum.

Villi hafði mjög gaman af tónlist og var músíkalskur. Hann spilaði á harmonikku þangað til liðagigtin fór að hrjá hann. Hann hlustaði mikið á tónlist, en þó bagaði heyrnarleysi hann síðustu árin. Hann var vel lesinn og minnugur og fylgdist með fréttum. Hann kunni mikið af ljóðum og til dæmis alla Passíusálmana. Hann var fagurkeri og kunni vel að meta allt sem fallegt er. Villi var félagslyndur, átti líka auðvelt með að umgangast fólk og eignaðist marga góða vini, sem reyndust honum vel þegar hann þurfti mest á því að halda.

Fyrst og síðast var Krossbærinn og Nesjasveitin hans heimur. Þar þráði hann að vera og þar undi hann sér best.

Nú á kveðjustund lifir minningin um góðan og tryggan frænda. Hann átti við erfið veikindi að stríða um áratugaskeið. Nú er því stríði lokið og annað líf og betra tekið við.

Að lokum er hér kveðja frá Guðbjarti:

Hann Villi í Krossbæ kvaddi hljótt

og kyrrlátur lifði hann.

Þó upphefð og tildur sé eftirsótt

og auðurinn trylli mann,

lifir sá bæði ljúft og rótt

sem lítið af slíku kann.

Á sólskinsdegi og sumarnótt

hann sæluna mestu fann.

Að una í friði og yrkja jörð

með ilmandi gróðurstrá,

hlusta á vetrarveðrin hörð

og vorið og ylinn þrá,

standa um kýr og kindur vörð

þá krafturinn leyfa má.

Þetta er bóndans þakkargjörð,

þarna má verk hans sjá.

Ég þakka vináttu, Villi minn,

og veit að þú stendur nú

ungur og frískur, sem eitthvert sinn

áður en veiktist þú.

Í ríki Drottins ná allir inn

sem eiga sér barnsins trú

og kannske blasir við Krossbærinn,

kindur og myndarbú.

Ég bið Guð að blessa Villa frænda minn.

Agnes Ingvarsdóttir.

Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður. Kærleikurinn öfundar ekki. Kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp.

Hann hegðar sér ekki ósæmilega, leitar ekki síns eigin.

Hann reiðist ekki, er ekki langrækinn.

Hann gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum.

Hann breiðir yfir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.

(1. Korintubréf, kafli 13.)

Þessi erindi úr 1. Korintubréfi Páls postula koma upp í huga mér við andlát góðs vinar míns og nágranna, Vilhjálms Sigurðssonar frá Krossbæ í Hornafirði, er andaðist hinn 25. mars sl. á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands.

Allt sem tengist Krossbæ er einhvern veginn gott í huga mínum. Umlukið kyrrð og ró, hlýju og góðvild hvort sem menn eða málleysingjar áttu í hlut. Þannig var Villi. Hann stendur mér fyrst og fremst fyrir hugskotssjónum sem gamall maður, illa farinn líkamlega af erfiðisvinnu og ekki síst af liðagigtinni sem lagðist mjög þungt á hann. En alltaf ákveðinn í að gefast ekki upp og fara ekki frá Krossbæ fyrr en allt um þryti. Hann var einn af þeim sem vinna verk sín í hljóði af alúð, dugnaði og ósérhlífni. Þegar ég man fyrst eftir honum rak hann blandað bú með kýr sem aðalbústofn. Eftir því sem árin færðust yfir dró hann saman seglin og síðustu árin hélt hann fáeinar kindur. Dagleg umgengni við dýrin sín var honum allt. Umgekkst þau af umhyggju og væntumþykju. Hafði það eitt að leiðarljósi að gera þeim eins vel og honum var unnt.

Andlegum styrk og óbrigðulu minni hélt hann fram á síðustu stund og ávallt var stutt í skemmtilegan húmorinn. Hann fylgdist vel með og hafði mjög ákveðnar skoðanir á mönnum og málefnum. Var fastur fyrir og fylginn sér ef því var að skipta. Var veitandi en ekki þiggjandi í samskiptum sínum við aðra. En fyrst og fremst, eins og ég þekkti Villa, var hann einstakt góðmenni og stundum næstum því of góður. Þannig var Villi fyrir mér.

Það eru ómetanleg forréttindi að hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að umgangast Villa og eiga hann að sem nágranna og vin.

Ef fleiri hans líkir væru á meðal vor væri veröldin betri og bjartari.

Að lokum vil ég votta systkinum Villa sem og öllum öðrum aðstandendum hans samúð mína.

Elsku Villi, hafðu þökk fyrir allt og allt.

Stefán Helgi Helgason, Setbergi.

Á lífsins leið verður margur maðurinn á vegi manns. Kynnin eru breytileg eins og gengur, margir kunningjar en vinirnir færri og í þeirra hópi eru fáeinir öðlingar sem standa manni næst.

Vilhjálmur í Krossbæ var einn af þessum öðlingum. Ég átti því láni að fagna að eiga samleið með honum í rúm 30 ár og samskipti okkar voru mikil mestallan þann tíma. Ég sótti til hans óútskýranlega lífsfullnægju, návist við hann var mér afar mikilvæg og nærandi.

Upphaf okkar kynna má rekja til áhuga míns á landbúnaðarstörfum. Ég hafði fylgt nokkrum vinum mínum ríðandi inn að Hoffellsá og á bakaleiðinni datt mér í hug að koma við í Krossbæ og heilsa upp á Vilhjálm bónda, hafði aldrei hitt hann fyrr. Hann var þá við mjaltir í fjósi, einn með 15 mjólkandi kýr auk vel á annað hundrað kinda í fjárhúsi. Vilhjálmur heilsaði mér vinalega, spurði hverra manna ég væri og vildi endilega bjóða mér í kaffi, gera hlé á störfum sínum og bjóða gesti góðgerðir. Ég tók ekki í mál annað en hann lyki verkum sínum og síðan gætum við fengið okkur kaffið. Við kláruðum mjaltirnar, lukum öðrum verkum í fjósinu og enduðum á að gefa fénu. Þetta var upphafið að áralangri vináttu sem aldrei bar skugga á.

Ég hreifst strax af einlægni og hlýju þessa manns og jákvæðu viðhorfi hans til lífsins. Dugnaður og ósérhlífni Vilhjálms var með eindæmum og þrátt fyrir að glíma við liðagigt í fjölmörg ár kom hann ótrúlegustu hlutum í verk. Þetta hefst allt í rólegheitunum var viðkvæðið hjá honum þegar framundan voru stór verkefni.

Gestrisni var Vilhjálmi í blóð borin, hann tók ætíð vel á móti fólki og gaf sér tíma til að sinna því, bauð gjarna í eldhúsið til sín upp á kaffi og kökur. Hann var skemmtilegur heim að sækja, glaðvær og sögumaður af guðs náð. Átti ávallt svör á reiðum höndum.

Efst í huga mér á kveðjustundinni er þakklæti fyrir alla samveruna, skemmtilegheitin, ljúfmennskuna og hjartahlýjuna.

Ásmundur Gíslason.