Hrefna Magnúsdóttir fæddist í Litla-Dal í Djúpadal í Saurbæjarhreppi í Eyjafirði 3. mars 1920. Hún lést á heimili sínu í Fremri-Hundadal í Dalasýslu 25. mars síðastliðinn. Hrefna var dóttir Snæbjargar Sigríðar Aðalmundardóttur húsfreyju í Litla-Dal, síðar í Lundargötu 2 á Akureyri, f. 26. apríl 1896, d. 27. mars 1989, og Magnúsar Jóns Árnasonar járnsmíðameistara og bónda í Litla-Dal, síðar á Lundargötu 2 á Akureyri, f. 18. júní 1891, d. 24. mars 1959. Alsystkini Hrefnu eru fjögur og eru öll á lífi, þau eru: 1) Þorgerður, f. 1922, maki Ingólfur Sigurðsson, f. 1922, búa á Akureyri; 2) Guðný, f. 1923, maki Sigurgeir Halldórsson, f. 1921, búa á Öngulsstöðum í Eyjafjarðarsveit; 3) Guðrún, f. 1924, maki Bragi Jónsson, f. 1926, d. 2006, hún býr í Reykjavík; 4) Aðalmundur Jón, f. 1925, maki Hilke Jakob, f. 1941, búa í Reykjavík. Hálfsystkini Hrefnu sem voru börn Magnúsar Jóns og Helgu Árnadóttur, f. 1890, d. 1975, eru öll látin. Þau voru 1) Hildigunnur, f. 1915, d. 1994, maki Helgi Hálfdánarson, f. 1901, d. 1980 ; 2) Ragnheiður, f. 1917, d. 1941; 3) Árni, f. 1918, d. 1983, fyrri kona var Inga Dóra Jónsdóttir, f. 1920, og seinni kona var Aldís Björnsdóttir, f. 1934; 4) Aðalsteinn, f. 1920, d. 1990, fyrri kona hans var Árný Bjarnadóttir, f. 1923, d. 1957, en seinni kona hans var Sveinbjörg Pálsdóttir, f. 1918, d. 1987; 5) Freygerður, f. 1933, d. 2007, maki Jóhann Bjarmi Símonarson, f. 1931, d. 1996.

Hrefna giftist hinn 9. október 1943 sr. Bjartmari Kristjánssyni frá Ytri-Tjörnum i Öngulsstaðahreppi í Eyjafirði, f. 14. apríl 1915, d. 20. september 1990. Hann var sonur hjónanna Fanneyjar Friðriksdóttur húsfreyju, f. 6. janúar 1881, d. 13. ágúst 1955, og Kristjáns Helga Benjamínssonar bónda og hreppstjóra á Ytri-Tjörnum, f. 24. október 1866, d. 10. janúar 1956. Börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn Hrefnu og Bjartmars eru: 1) Snæbjörg Rósa bóndi og handverkskona, f. 1945, maki Ólafur Ragnarsson bóndi, f. 1938, og búa þau í Fremri-Hundadal í Dalasýslu. Dætur Snæbjargar með fyrri manni sínum, Gunnari Thorsteinsyni vagnstjóra í Reykjavík, f. 1944, eru: a) Hrefna, f. 1968, maki Pétur Viðarsson, f. 1967, þau eiga tvær dætur, Áslaugu, f. 1997, og Snæbjörgu 1999; og b) Sigríður Perla, f. 1970. Börn Snæbjargar og Ólafs eru: c) Málfríður Kristín, f. 1974, maki Jóhannes Guðjónsson, f. 1962. dóttir þeirra er Snæfríður Lára, f. 2005; og d) Ragnar Gísli, f. 1976, maki Sigurdís Elísa Lilja Sigursteinsdóttir, f. 1979. 2) Kristján Helgi fjarskiptaverkfræðingur, f. 1947, maki er Halldóra Guðmundsdóttir sjúkraliði, f. 1950, þau búa á Seltjarnarnesi. Synir þeirra eru a) Bjartmar, f. 1977, maki Jóna Erlendsdóttir, f. 1975, sonur þeirra er Kristján Helgi, f. 2007. Sonur Jónu og Péturs Magnússonar, f. 1968, er Magnús Pétursson, f. 1999; og b) Grétar, f. 1980, maki Maria Laura Doru, f. 1985. 3) Jónína Þórdís vagnstjóri í Reykjavík, f. 1948. Dætur Jónínu og fyrrverandi manns hennar, Jóhannesar Jóhannssonar bónda á Silfrastöðum í Skagafirði, f. 1949, eru a) Helga Fanney, f. 1970, maki Karl Johan Hårberg, f. 1969; og b) Hrefna, f. 1975, maki er Johan Vilhelm Holst, f. 1973, börn þeirra eru Jan Eskil, f. 2005, og Iðunn, f. 2007. 4) Benjamín Garðar heimilislæknir, f. 1950, maki Ólöf Anna Steingrímsdóttir sjúkraþjálfari og vísindamaður, f. 1957. Dætur þeirra eru María, f. 1989, og Sigrún, f. 1992. Þau búa í Noregi. 5) Fanney Hildur geðsjúkraliði, f. 1953, maki er Bert Y. Sjögren starfsmaður við Háskólann í Lundi, f. 1949, og búa þau í Lundi í Svíþjóð. a) Bjartmar Freyr, f. 1973, er sonur Fanneyjar af fyrra hjónabandi með Arnari Geirdal málarameistara í Mosfellsbæ, f. 1951. Synir Fanneyjar og Berts eru: b) Benjamín Hrafn, f. 1985, c) Símon Yngve, f. 1986, og d) Lúkas Fannar, f. 1991. 6) Hrefna Sigríður þjóðfræðingur og kennari, f. 1958, maki er Aðalsteinn Jónsson kerfisfræðingur, f. 1959. Þau búa á Kjalarnesi. Börn þeirra eru a) Magnús Jón, f. 1984, unnusta Lovísa Lára Halldórsdóttir, f. 1987; b) Jökull Sindri, f. 1988, unnusta María Dögg Arnarsdóttir, f. 1991; c) Sunnefa Hildur, f. 1992, unnusti hennar er Róbert Magnússon, f. 1990; og d) Jón Bjartmar, f. 1994. Barnabörn Hrefnu og Bjartmars eru 18 en barnabarnabörn eru sex og eitt á leiðinni (í ágúst).

Hrefna gekk í barnaskóla á Hrafnagili og stundaði nám við húsmæðraskólann á Syðra-Laugalandi veturinn 1937-1938, fyrsta starfsár skólans. Hrefna kenndi handavinnu við barnaskólann á Steinsstöðum í Skagafirði og síðar við barnaskólann á Syðra-Laugalandi. Hún var símstöðvarstjóri á Mælifelli um árabil og var í stjórn kvenfélags Lýtingsstaðahrepps og formaður þess um skeið. Einnig tók hún virkan þátt í starfi kvenfélagsins í Öngulsstaðahreppi. Hrefna var mikil áhugamanneskja um skógrækt og hvers kyns garðrækt. Handverk ýmiskonar og lestur góðra bóka var hennar hjartans áhugamál. Hrefna hefur einnig unnið mikið og gott starf í gegnum tíðina sem prestsfrú og húsfreyja, á gestkvæmum heimilum þeirra prestshjóna. Hrefna og Bjartmar hófu búskap sinn á Mælifelli í Skagafirði en þangað vígðist Bjartmar sem prestur árið 1946. Hrefna og Bjartmar fluttu árið 1968 að Syðra-Laugalandi í Eyjafirði þar sem Bjartmar þjónaði sem prestur í 18 ár eða til ársins 1986 þegar hann lét af störfum. Árið 1986 byggðu þau hjónin sér hús, í landi Hóls í sömu sveit, í félagi við Jónínu dóttur sína og nefndu bæinn Álfabrekku. Eftir að sr. Bjartmar lést bjuggu Hrefna og Jónína í Álfabrekku til ársins 1993 en fluttu þá til Reykjavíkur. Frá árinu 1996 bjó Hrefna hjá Snæbjörgu dóttur sinni til dánardægurs.

Hrefna verður jarðsungin frá Munkaþverárkirku í Eyjafirði í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Elsku fallega mamma mín! Ég veit vart hvar ég á að byrja en það er svo ótal margt sem ég á þér að þakka.

Ég hef lengi kviðið þessari kveðjustund, margoft dreymt hana en svo vaknað að morgni við mikinn létti að þetta var bara draumur. En núna verður það ekki svo. Það er svo margt sem þú hefur kennt mér og nú get ég ekki lengur beðið þig ráða ef ég þarf. Þú varst alltaf reiðubúin að gera þitt besta til að hjálpa til. Þrátt fyrir slæma liðagigt lék allt í höndunum á þér og ekkert handverk né önnur verkefni skyldi frá þér fara nema þú værir fullkomlega sátt. Allt sem þú gerðir hvort sem það var handavinnan, blómaræktin eða ást þín og umhyggja fyrir fólkinu þínu, allt var það gert af einlægni, þolinmæði og óbilandi ást. Þú hafðir unun af fagurri tónlist og ferðalögum. Þú varst mjög fróðleiksfús, varst sífellt með bók eða blað í hönd, allavega fróðleikur um menn og málefni, þjóðfræði og sögu, svo eitthvað sé nefnt, allt vakti áhuga þinn. Frá þér og pabba hef ég eflaust þennan óbilandi áhuga minn á þjóðfræðináminu og fyrir það verð ég ævinlega þakklát.

Elsku mamma og pabbi, nú hafið þið hist á ný eftir langan aðskilnað, allar sjúkdómþrautir að baki og tilveran björt. Þetta var það sem þú þráðir lengi, mamma, að fá að fara. Óskin þín rættist eftir stutta sjúkdómslegu heima í rúminu þínu umvafin fjölskyldunni. Það hjálpar okkur í sorginni. Hafið hjartans þökk fyrir allt.

Hrefna Sigríður.

„Svo vel var hann af guði gerður að úr honum hefði mátt gera marga menn.“ Þessi mannlýsing á Jóni Ögmundssyni biskupi var réttilega heimfærð á föðurbróður minn látinn og gæti einnig hæglega átt við tengdamóður mína.

Hrefna ólst upp í glöðum hópi, þar sem leikir voru hafðir í hávegum. Mest hélt hún upp á að spila fótbolta með heimagerðum belg af skinni og heyi. Í þá daga var algengt að börn færu ung að heiman og Hrefna minntist sorgar samfara því að fara tíu ára í sína fyrstu vist. Vistirnar urðu margar, því draumurinn var að vinna sér fyrir æðra námi. Meðal annars réð hún sig, unglingurinn, í vinnu sunnan heiða og hjólaði innst úr Eyjafirði til Borgarfjarðar. Þetta var erfitt ferðalag, en í hennar huga var launaójafnræðið verra, því hún þurfti að sætta sig við að fá mun lægri laun en karlar sem unnu svipuð störf. Áform um langskólanám stöðvuðust því miður af lágum launum, heimsstyrjöld og öðrum ytri aðstæðum. Hrefna var þó vel menntuð kona, sem sótti þekkingu og fróðleik með ötulli sjálfsmenntun. Hæst stóð kunnátta hennar á sviði náttúrufræða. Hún var einnig ljóðelsk og leitaði oft gleði þangað. Á heimili þeirra Bjartmars var fjölbreytt lesefni innan fagurbókmennta, heimspeki, og ýmissa annarra fræða. Bækur þessar voru ítrekað teknar fram og þaullesnar, og stöku sinnum læddi Hrefna að mér bók til eignar. Meðal annars gaf hún mér bækur um Helen Keller og Ólafíu Jóhannsdóttur með þeim orðum að þetta væru baráttukonur sem hún hefði dáðst að. Gjafir hennar tengdust umræðum okkar um jafnréttismál, og hlutskipti þeirra sem verða undir í samfélaginu.

Hrefna lifði heilbrigðu lífi og reykti aldrei. Hún hlaut þó þau örlög að fá liðagigt á sínum yngri árum, sem stórskemmdi liði og líffærakerfi. Þrátt fyrir verki og hreyfihömlun hélt hún þó jákvæðni sinni, styrk og framsýni til æviloka. Atorkuseminni hélt hún líka og var sjaldan iðjulaus. Nær níræðu og búin að missa báða fætur bað hún okkur um að færa sér handavinnu því hún gæti ennþá nýtt sér sjónina. Að hendurnar væru bæði krepptar og máttvana var aukaatriði í því sambandi.

Hrefna naut þess að ferðast. Áttræð kom hún ein með flugi til Parísar og Nice, til að ferðast með okkur um Evrópu og upplifa drauma sína um að sjá Sigurbogann, Eiffelturninn og fara í parísarhjól á bakka Signu. „Í þennan vil ég fara,“ sagði hún þegar hún sá glæsilegan rússíbana, og skellihló síðan alla ferð rússíbanans. Glaðværðin, sem svo oft fylgdi henni, var líka til staðar þar.

Við fyrstu kynni laðaðist ég að rósemi og þolgæði Hrefnu. Síðar kynntist ég kjarki hennar, dugnaði og glaðværð. Hún var okkur Benjamín góður félagi, og dætrum okkar vinur og leiðbeinandi. Hún kenndi þeim á spil og klukku. Hún kenndi þeim að lesa, teikna, sauma og mála. Hún kenndi þeim bænir og góða siði. Hrefna var sátt við að kveðja. Hún var fullviss um að hitta Bjartmar á ný, en hún saknaði hans sárt. Hún kvaddi okkur á heimili sínu, með aðstandendur við hlið sér. Þannig hafði hún óskað sér þess. Við minnumst hennar með aðdáun og virðingu.

Ólöf Anna Steingrímsdóttir.

Tengdamóðir mín, Hrefna Magnúsdóttir, var stórkostleg manneskja. Því geta aðrir sagt nánar frá, en ég vil hafa nokkur orð.

Það fyrsta sem kemur til hugar er baráttugleðin, lífsgleðin, þar sem hún þurfti að berjast við margt á efri árum, án þess að hafa orð á því eða láta það trufla verulega það sem hún tók sér fyrir hendur.

Við nánari umhugsun finnst mér standa upp úr hvað hún var einstaklega ljúf, það er leitun að slíkri gæsku. Það endurspeglast í afkomendum hennar, sem eru afskaplega gott fólk.

Hrefna var barn Eyjafjarðar, þótt Skagafjörður væri henni ákaflega hugleikinn eftir margra ára dvöl hennar og séra Bjartmars Kristjánssonar á Mælifelli, þar sem börn þeirra ólust upp. Af því tilefni vil ég fara hér með vísu góðs vinar, Brynjólfs Ingvarssonar, sem Hrefna og Bjartmar gætu tekið undir:

Sitt af hverju séð hef ég,

sit og hugsa um farinn veg.

Alltaf finnst mér yndisleg

eyfirzk dýrð að vori.

Sunnangola sér og mér

sætan ilm að vitum ber.

Vinir koma. Vetur fer.

Von í hverju spori.

(Brynjólfur Ingvarsson)

Aðalsteinn Jónsson.

Hún amma mín er ein merkilegasta manneskja sem ég hef þekkt. Aldrei sá ég hana öðruvísi en rólega og yfirvegaða. Ef hún skipti skapi þá varð þess enginn var, enda hefði hún aldrei látið það bitna á nokkrum manni þó eitthvað bjátaði á hjá henni og hún hugsaði alltaf um aðra á undan sjálfri sér. Hún hafði svo góða nærveru, allstaðar þar sem amma var, myndaðist notalegt andrúmsloft.

Þolinmæði hennar og æðruleysi virtist mér stundum takmarkalaust. Ævi hennar var ekki alltaf auðveld en hún kvartaði aldrei yfir nokkrum hlut, ekki einu sinni veikindum sínum sem með tíð og tíma tóku af henni meiri toll en margir hefðu getað horfst í augu við. Hún hélt alltaf áfram og gafst aldrei upp.

Það er eitt mitt mesta lán í lífinu að hafa fengið að vera hjá ömmu í uppvextinum sem og á fullorðinsárum. Amma gaf sér tíma fyrir okkur barnabörnin sem hún hafði kannski ekki alltaf fyrir sín eigin börn vegna annríkis og var það henni alltaf mikil eftirsjá. Á þeim árum var hún venjulega síðust í háttinn og fyrst á fætur. Stundum vann hún allar nætur því þá fannst henni tíminn nýtast sér best og þar að auki fannst henni alveg yndislegt að fylgjast með þegar sólin kom upp í Skagafirðinum og fuglarnir hófu upp raust sína.

Það var eitt af fjölmörgu sem amma kenndi mér; að meta litina og fjölbreytnina í landslaginu, gróðurinn og dýralífið, allt þetta fagra sem er í kringum okkur á hverjum degi en við tökum ekki endilega eftir. Af henni lærði ég líka að vinna verk mín vel og samviskusamlega. Hún setti okkur barnabörnunum fyrir ákveðin verk sem við áttum að sinna og ég heyri enn í eyrum mér þegar hún sagði okkur að „margar hendur vinna létt verk“ og „illu er best aflokið“.

Hjá ömmu var ég umvafin ást og öryggi sem byggði mig meira upp en margir fá skilið. Alltaf beið amma með eitthvað gott í gogginn þegar við systurnar komum heim úr skólanum og settist hjá okkur og spjallaði við okkur. Við gátum talað tímunum saman og eftir því sem ég eltist skildi ég æ betur margt af því sem amma hafði þurft að takast á við um ævina. Eitt af því sem hana tók sárast var þegar hún þurfti að yfirgefa sinn ástkæra Litla-Dal og fjölskylduna sína þar þegar hún var ekki nema 10 ára gömul. Eldri dóttir mín er nú jafngömul og amma var þá og ég tárast alltaf þegar ég hugsa um ömmu sem litla telpu sem í einu vetfangi missti heimilisöryggið og nánast allt sem henni þótti vænt um og þurfti að byrja að vinna fyrir sér hjá ókunnugum. Lengi vel gat hún ekki talað um þetta, minningin var of sár. Hún átti aldrei eftir að búa með foreldrum sínum og systkinum í Litla-Dal framar. Elsku amma mín. Þakka þér fyrir allt sem þú hefur kennt mér, endalausa ást þína og umhyggju, þú varst alltaf mín aðalfyrirmynd í lífinu. Heil mannsævi er nú liðin hjá og þú ert komin þangað sem þig var farið að dreyma um. Fyrir okkur sem eftir erum er veröldin tómlegri staður en ég veit að ég hitti þig aftur þegar mín eigin ferð tekur enda. Ég elska þig, amma mín.

Þín

Hrefna G.

Ég vil heiðra minningu ömmu minnar Hrefnu með mínum bestu minningum af henni. Það var áður en langvinn veikindi byrjuðu að há henni og hún varð bundin við hjólastól. Það var þegar ég var um 6 ára aldurinn og var mikið í Álfabrekku, þar sem hún og Bjartmar afi áttu heima. Man ég best eftir því þegar ég vaknaði á morgnana og morgunsólin skein inn um eldhúsgluggann þar sem útvarpið sem var fast stillt á Rás 1 var í gluggakistunni.

Amma hafði mikinn áhuga á garðyrkju og stundaði hana í Álfabrekku meðan heilsa hennar leyfði. Einnig bakaði hún frábærar bollur og fátt var betra en þær með kakói. Þó sorglegt sé um þessar mundir getum við þó þakkað fyrir það að hún dó á friðsælan máta heima hjá sér í faðmi fjölskyldunnar. Ég þakka þér elsku amma fyrir samverustundirnar okkar.

Magnús Jón.

Elsku amma.

Mikið er tómlegt núna þegar engin amma er. Ég er samt svo ánægð fyrir þína hönd, loksins orðin frjáls, verkjalaus og farin að hlaupa um á ný við hlið afa.

Ég, Hrefna systir og Helga frænka dvöldum oft hjá ykkur afa þegar við vorum yngri en minnisstæðastur er mér tíminn þegar við vorum á aldrinum 10-12 ára og höfðum okkar hlutverki að gegna í heimilisstörfunum. Eitt þeirra var að vaska upp eftir kvöldmat og það leiðinlegasta var að þurrka enda mátti iðulega heyra kallað: „pant' ekki þurrka“ og strax á eftir kom „pant' ekki sópa“, „pant' ganga frá“ en í augum okkar stelpnanna voru þetta óskráð lög sem ekki var hróflað við. Eins þrifum við fyrir þig og sentumst hitt og þetta. Fyrir 10 ára krakka eru heimilisstörf ekki það skemmtilegasta en við komumst ekki upp með neitt múður (sem aðallega kom frá mér) og þegar ég hugsa til baka þá kenndir þú okkur að vinna verkin vel og síðast en ekki síst ábyrgðartilfinningu og fyrir það hef ég alltaf verið þér óendanlega þakklát.

Þú varst alla tíð svo sterk og æðrulaus. Tókst öllu með jafnaðargeði og kvartaðir aldrei. Ég gleymi því ekki þegar þú misstir annan fótinn. Í stað þess að kalla á hjúkrunarfræðinga til hjálpar, þá reyndirðu að koma þér á öðrum fæti inn á klósett aðeins um 4 dögum eftir aðgerð. Þær fengu sjokk þegar þær komu að þér en þú svaraðir bara því til að þú yrðir að læra að bjarga þér sjálf. Þetta lýsti þér mjög vel.

Þú hafðir unun af að ferðast og meðan heilsan leyfði fórstu stundum til Fanneyjar frænku í Svíþjóð og Benna frænda og fjölskyldu í Noregi. Þegar þau buðu þér með til Frakklands gastu ekki verið samferða þeim eins og til stóð og þurftir því að fljúga ein til Nice með skiptiflugi í París (mállaus á enska og franska tungu) og hitta þau þar. Fjölskyldan var öll frekar áhyggjufull en þú kveiðst engu. Þegar ég hringdi í þig kvöldið áður þá endaði ég samtalið á þeim nótum að þetta gengi vonandi allt vel og þú svaraðir svo létt „Það gerir það alveg örugglega“, enda gekk þetta eins og í sögu og þú hafðir svo gaman af þessari ferð, fórst m.a.s. í rússíbana! Ég sagði vinum mínum stolt frá rússíbanaferð áttræðrar ömmu minnar og þú hlaust ómælda virðingu og aðdáun fyrir.

Þú varst alltaf elskuleg við alla enda héldu allir fast í þig sem kynntust þér. Það var alltaf sérstaklega góður andi í kringum þig og þegar ég kom ofurþreytt heim á aðfangadag til mömmu og pabba, þar sem þú bjóst síðustu æviárin, þá fannst mér best að leggja mig í stofunni hjá þér eða í þínu herbergi.

Í fyrsta og eina skiptið sem ég sá þig kikna að ráði, var í lok síðasta árs þegar seinni fóturinn var tekinn af en það sýnir hve mikið þurfti til.

Elsku amma mín, ég vildi ég gæti fylgt þér eftir síðasta spölinn en ég veit ég að þú átt eftir að „kíkja á mig“ til Ástralíu og njóta þessarar heimsálfu með mér. Ég þakka þér fyrir alla þína elsku og hlýju og allt það sem þú varst mér. Ég elska þig, amma mín.

Hvíldu í friði.

Þín,

Sigríður Perla.

Elsku amma, nú ert þú búin að yfirgefa okkur og komin á annan og vonandi betri stað og er ég viss um að þú ert búin að sameinast afa á ný. Ég sit með minningu í höfðinu frá því þegar ég og Magnús vorum litlir pjakkar og vorum í heimsókn hjá þér í Álfabrekku. Á morgnana varstu búin að hita upp ilmandi kakó og að baka þínar æðislegu bollur handa mér og Magnúsi en skilyrðið var alltaf að við skyldum taka eina matskeið af þorskalýsi áður en gengið væri í kræsingarnar. Ekki var maður hrifinn af lýsinu en lét sig þó hafa það á endanum svo maður gæti gætt sér á kræsingunum enda yrðum við aldrei „stórir og sterkir“ nema taka lýsið eins og þú orðaðir það.

Ég vil þakka samveruna þessi rúmlegu 20 ár, henni verður seint gleymt og þín verður alltaf saknað elsku amma mín en þér líður vonandi vel og ert örugglega komin í góðar

hendur þarna uppi.

Og með því kveð ég þig elsku amma.

Jökull Sindri.

Amma var yndisleg og frábær amma. Ég man alltaf eftir því þegar við systkinin gistum uppi í Hundadal, eða þegar hún gisti hérna heima og maður svaf inni í sama herbergi og hún þá fékk maður alltaf að heyra þessar frábæru sögur um tröllin.

Svo söng hún stundum fyrir mig og Jón Bjartmar og við auðvitað steinsofnuðum. Þess á ég eftir að sakna mjög mikið. Þakka þér fyrir allt elsku amma mín.

Sunnefa Hildur.

Ekki var hægt að eiga betri ömmu en hana. Ég man alltaf þegar ég fór í sveitina, þá var hún rosalega glöð að sjá mig. Þegar mér leiddist bauðst hún alltaf til að spila spil við mig, við spiluðum til dæmis veiðimann, ólsen ólsen og rommí. Hún kenndi mér líka á mörg önnur spil sem hún kunni.

Alltaf þegar við fórum í sveitina leyfði hún mér að sofa í þægilega rúminu sínu á meðan hún svaf á einhverjum óþægilegum sófa inni í stofu. Á hverju kvöldi kom amma inn til mín og settist á rúmið og kenndi mér mörg ljóð og sagði mér skemmtilegar sögur.

Þegar ég, amma mín og móðursystir mín Snæbjörg fórum í Búðardal, sem er næsti þéttbýlisstaðurinn, þá gaf amma mér alltaf peninga svo að ég gat keypt mér eitthvað gott í Búðardal. Ég man líka alltaf þegar ég var í sveitinni, þá bjó hún alltaf til svo svakalega góðar bollur. Ég hámaði alltaf í mig bollurnar þangað til þær kláruðust og næst þegar ég fór í sveitina þá bað ég hana alltaf að búa til bollur. Hún amma bjó til bestu bollur í heimi.

Eftir andlát hennar verður skrítið að fara í sveitina og hún er ekki þar. Það mun taka mig langan tíma að venjast því. Ég þakka elsku ömmu minni fyrir samveruna.

Jón Bjartmar.

Minning um kæra systur.

Við vorum tíu systkin samfeðra sem faðir okkar átti með tveimur konum, fimm með hvorri. Olli þetta því að fæst okkar ólust upp saman en þó var ætíð mjög náið samband á milli allra systkinanna. Báðar mæðurnar voru börnunum afar ljúfar og skipti engu máli hvert af þeim átti í hlut.

Að öllum systkinum mínum ólöstuðum fannst mér Hrefna bera höfuð og herðar yfir okkur hin hvað varðaði hennar einstöku ljúfmennsku, umburðarlyndi og æðruleysi. Skapgerð hennar var einstök, enda laðaði hún að sér alla þá sem hún umgekkst og skipti þá engu hvort það voru börn eða fullorðnir. Það var eins og segulmagnaðar árur legði frá henni.

Hrefna byrjaði snemma á því að gefa mér, litla bróður sínum, afskaplega fallega öskupoka á öskudaginn sem hún hafði sjálf saumað og með tímanum eignaðist ég dágott safn af þessum pokum. Mína fyrstu peninga sem ég eignaðist geymdi ég einmitt í einum af þessum öskupokum frá Hrefnu. Þetta voru að mig minnir tíu tíeyringar, algjör fjársjóður fyrir ungan dreng sem ólst upp í nokkru peningaleysi. Einhverju sinni urðum við Hrefna ósammála um einhvern hlut sem ég nú man ekki hvað var, en ég var svo viss í minni sök að ég ákvað að veðja aurunum mínum tíu upp á að ég hefði rétt fyrir mér. Síðar kom á daginn að Hrefna hafði rétt fyrir sér og ég tapaði veðmálinu. Hún kom til mín og sagði: „Hvar er pokinn?“ Eitthvað maldaði ég í móinn því þessir peningar voru mér kærir, aleigan mín og fyrstu aurarnir mínir. Eitthvað hefur hún nú séð á mér angistarsvipinn og sagði: „Minn kæri bróðir, maður á alltaf að standa við gefin loforð, hversu erfið sem þau reynast.“

Ég rétti henni pokann og hafa þessi orð hennar fylgt mér æ síðan og reynst mér gott veganesti og góð lexía.

Hrefna barðist áratugum saman við afar kvalafullan sjúkdóm sem fór illa með líkama hennar og liði en aldrei heyrði maður hana kvarta undan sársauka þótt hún hafi eflaust oft liðið miklar kvalir. Líf hennar snerist miklu frekar um umhyggju og velferð hennar nánustu.

Hrefna giftist sr. Bjartmari Kristjánssyni og eignuðust þau sex mannvænleg börn. Bjartmar lést fyrir allmörgum árum og mun Hrefna verða lögð til hinstu hvílu við hliðina á bónda sínum í Munkaþverárkirkjugarði.

Við hjónin, okkar börn, barnabörn og barnabarnabörn þökkum Hrefnu og forsjóninni fyrir að hafa átt hana að. Við viljum votta Snæbjörgu, Kristjáni, Jónínu, Benjamín, Fanneyju, Hrefnu Sigríði og þeirra fjölskyldum okkar innilegustu samúð.

Guði ertu falin kæra systir, megi minning þín lifa um ókomna tíð. Takk fyrir allt.

Aðalmundur og Hilke.

Hinn 25. mars sl. kvaddi Hrefna Magnúsdóttir okkur. Síðustu árin voru orðin henni erfið vegna aldurs og veikinda, en hún hélt vel sinni andlegu reisn. Ég trúi, að hún hafi þó orðið hvíldinni fegin.

Í hvert skipti, sem maður kom í Dalina í heimsókn, sat hún oftast inni í stofu með bók í hendi, ellegar hún var að vefa. Hún hafði einnig mjög gaman af því að spila á spil við langömmubarn sitt, dóttur mína. Hún var alltaf hlý og góð heim að sækja og það er óhætt að segja, að ég sakni hennar sárlega, þar sem við ræddum oft á tíðum mikið saman.

Ég sendi aðstandendum hennar samúðarkveðjur og trúi því, að hún hljóti góða heimkomu, eins og hún á skilið.

Jóhannes S. Guðjónsson.

Hinsta kveðja

Hinsta kveðja

til elskulegrar föðursystur

Vertu ekki grátinn við gröfina mína

góði, ég sef ekki þar.

Ég er í leikandi ljúfum vindum,

ég leiftra sem snjórinn á tindum.

Ég er haustsins regn sem fellur á fold

og fræið í hlýrri mold.

Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,

ég er vængjatak fuglanna hljótt og stillt.

Ég er árblik dags um óttubil

og alstirndur himinn að nóttu til.

Gráttu ekki við gröfina hér –

gáðu – ég dó ei – ég lifi í þér.

(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir)

(Höf. ókunnur)

Með þökk fyrir allt.

Auður, Sævar og fjölskylda.