22. júní 2008 | Innlent - greinar | 185 orð | 2 myndir

Alltaf góðir vinir

— Morgunblaðið/Árni Sæberg
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Hera Hilmarsdóttir er fædd 27. desember 1988, dóttir Hilmars Oddssonar og Þóreyjar Sigþórsdóttur. Hera kláraði MH á þremur og hálfu ári og hefur síðan þá unnið hjá Zik Zak kvikmyndum.
Hera Hilmarsdóttir er fædd 27. desember 1988, dóttir Hilmars Oddssonar og Þóreyjar Sigþórsdóttur. Hera kláraði MH á þremur og hálfu ári og hefur síðan þá unnið hjá Zik Zak kvikmyndum. Hún hefur getið sér gott orð fyrir leik og er hvað þekktust fyrir túlkun sína á vandræðastelpunni Dísu í Veðramótum. Hera stefnir á leiklistarnám í nánustu framtíð.

Hilmar Oddsson er fæddur 19. janúar 1957 í Reykjavík. Hann lauk stúdentsprófi frá og tók virkan þátt í leikfélaginu Herranótt. Hann útskrifaðist í kvikmyndaleikstjórn frá kvikmyndaskólanum í München árið 1986. Hann hefur átt farsælan feril sem leikstjóri og myndir hans hafa unnið til verðlauna bæði hér á landi og erlendis. Hilmar hefur leikstýrt, leikið, kennt kvikmyndagerð og kvikmyndaleik, samið tónlist, skrifað handrit, fjallað um kvikmyndir í fjölmiðlum og framleitt myndir auk þess sem hann hefur starfað við dagskrágerð fyrir sjónvarp. Hann er kvæntur leikkonunni Þóreyju Sigþórsdóttur.

Tengsl Feðginin Hilmar og Hera hafa bæði stundað tónlistarnám og tekið virkan þátt í leiklist. Þau eru góðir vinir og njóta þess að spila saman. Þótt störf þeirra liggi á svipuðu sviði, hafa þau aldrei unnið saman. Guðný Hrafnkelsdóttir talaði við þau.

Hilmar Það tók Heru um það bil þrjátíu og fimm klukkustundir að koma í heiminn. Það var ekki fyrr en móður hennar var hótað keisaraskurði að eitthvað fór að gerast fyrir alvöru. Ég var fyrstur að sjá að þetta var stúlka, en það kom mér þó ekkert á óvart. Ég og móðir hennar höfðum alltaf haft það á tilfinningunni og við ræddum aldrei nein strákanöfn. Við vorum sammála um að gefa henni nafn sem ekki væri hægt að stytta í gælunafn og ákváðum líka að skíra hana ekki í höfuðið á neinum. Fáar stúlkur báru nafnið Hera á þessum tíma en okkur fannst það fallegt. Seinna fengum við þá hugmynd að bæta við nafni annarrar hvorrar ömmunnar, en það datt þó fljótt upp fyrir og erum við sátt við það í dag.

Hera var afskaplega lánsöm með það að hún var fyrsta barnabarn bæði foreldra minna og mömmu sinnar og fékk því mikla athygli. Það var aldrei neitt vandamál að fá pössun, því að það var slegist um hana. Hún var ákaflega glaðleg og heillandi en í senn athugul og hugsandi. Hún fékk einnig að njóta reynslu tveggja kynslóða, því hún varði miklum tíma með báðum ömmum sínum. Minni tíma varði hún með öfum sínum, en fann þó góða lausn á því. Hún átti lítið bollastell og annað slagið hélt hún teboð þar sem hún ímyndaði sér að afarnir væru komnir. Svo spjallaði hún við þá um daginn og veginn, alveg eins og þeir væru sjálfir á staðnum. Það kom snemma í ljós að hún hafði verulega frjótt ímyndunarafl.

Leiklistaráhuginn var greinilegur frá unga aldri. Það leið varla sá dagur að ekki væri sett leiksýning á svið. Þegar vinkonur hennar voru í heimsókn fengu þær að sjá leikrit og þegar hún var ein heima með mér og mömmu sinni fengum við að sjá leikrit. Eitt sumarið vorum við í sumarbústað ásamt annarri ömmu hennar og fleirum. Hún ákvað að setja upp lítið leikrit sem hún hafði gert vandað handrit að og leikstýra, en fékk ömmuna og strák einn til að leika með sér. Áhorfendurnir vorum við mamma hennar, sem fengum ekkert að fylgjast með undirbúningnum. Efnið kom skemmtilega á óvart þegar við sáum sýninguna. Leikritið var saga um okkur mömmu hennar á okkar fyrsta stefnumóti, forsagan af því hvernig hún varð til. Handritð er enn til.

Leiklistarhæfileikana hefur hún að einhverju leyti fengið frá fjölskyldunni. Bæði er ég kvikmyndaleikstjóri og mamma hennar leikkona, en afi hennar, Oddur Björnsson, er einnig leikritaskáld. Þegar hún undirbýr sig fyrir verkefni eða inntökupróf afþakkar hún þó alla okkar hjálp. Hún er sjálfstæð og vill komast áfram á sinni eigin getu hjálparlaust. En hún leitar ráða hjá okkur varðandi ákvarðanatökur og annað slíkt. Þá fáum við að fylgjast með.

Hera hefur hæfileika á fleiri sviðum en leiklistinni. Allt nám hefur hún stundað af kappi, án þess að við höfum þurft að reka á eftir henni. Hún hóf snemma tónlistarnám, lærði á selló eins og pabbi hennar. Hún er föðurbetrungur í öllu námi, og var bæði lengur í tónlistarnámi og náði meiri færni en ég. Við spiluðum mikið saman þegar hún var lítil, á píanó og selló og áttum saman góðar stundir.

Það var svo þegar hún var á fimmtánda eða sextánda ári að ég sá að hún hafði verulega hæfileika sem leikkona og enn fremur, þá hafði hún ástríðu á leiklistinni. Við mamma hennar höfðum ekki ýtt henni á þessa braut og satt best að segja þá hafði ég bundið vonir við að hún yrði tónlistarmaður. Hún hafði þó tekið þá ákvörðun að sellóið væri frekar áhugamál og ætlaði sér aldrei að hafa tónlistina að atvinnu.

Hún var lík mér í útliti þegar hún var lítil, þó svo að hún sé frekar blanda af mér og mömmu sinni í dag. Það er gaman að sjá myndir af okkur saman frá því að hún er yngri, því ekki aðeins vorum við nauðalík heldur vorum við fyrir tilviljun oftar en ekki í sömu stellingunni og með sama svipinn. Við getum bæði verið voðalega þrjósk og smámunasöm á sumum sviðum. Mamma hennar segir það svo bæta gráu ofan á svart að við séum bæði steingeitur. Við erum bæði erfiðari viðureignar en við virkum útá við.

Hins vegar hefur hún erft jákvæðni og áræðni frá móður sinni. Hún hefur líka aga og kjark og er bjartsýn.

Hera hefur mikla persónutöfra og getur verið allra kvenna skemmtilegust. Kostir hennar eru hversu hugrökk og hlý hún er. Hún er líka dugleg og samviskusöm við allt sem hún tekur sér fyrir hendur. Ef ég ætti að nefna einhverja galla, kemur herbergið hennar fyrst í huga. Orð fá því varla lýst, hvernig ástandið er þar inni, en ég vona bara að það lagist með aldrinum. Einnig væri hægt að nefna það að hún getur verið barnslega viðkvæm, sem getur þó stundum verið sjarmerandi, en til þess að ná langt í þessum bransa þarf maður að sýna hörku og rækta töffarann í sér. Börn leikara og annarra úr bransanum njóta þess að þau hafa ákveðna innsýn inn í þennan heim. Þau vita að starf leikara er ekki bara einhver leikur heldur alvöru vinna og þau eiga því síður á hættu að verða fyrir vonbrigðum þegar þau byrja að starfa sem slíkir. Því miður er það oft svo að nýútskrifaðir leikarar verða fyrir vonbrigðum þegar þeir eru byrjaðir að vinna, enda er námstíminn tími bjartsýni og stórra drauma. Þeir hafa þá ekki áttað sig á því hvað þeir eru að fara út í.

Hera hefur alltaf tekinn virkan þátt í félagslífi með skóla. Auk tónlistarnámsins fór hún beint í leikfélagið í MH. Hún er mikil félagsvera en hefur þó líka mikla þörf fyrir að vera ein og fá að vera í friði. Hún á stundum til að taka of mikið af verkefnum að sér en hún leysir þau þó yfirleitt öll vel af hendi.

Hera Ég man fyrst eftir mér þegar ég var smábarn. Ég lá ofan á einhverju borði og við hliðina á mér var æskuvinkona mín, Ingibjörg, sem var á svipuðum aldri. Ég átti bangsa sem hét Hilmar Bangsi, af því að pabbi hafði gefi mér hann, og af einhverjum ástæðum stóð fullorðna fólkið yfir okkur og var að reyna að láta Ingibjörgu leika sér með bangsann. Ég var ekki byrjuð að tala á þessum tíma, svo ég gat ekki mótmælt almennilega, en ég man að ég var síður en svo sátt við að Ingibjörg væri með bangsann minn. Ég og Ingibjörg hittumst ekki mikið í dag, en ég held nú að það sé kannski ekki beint sökum þessarar ástæðu. Þetta hafði ekki slík áhrif á vinskapinn, enda vorum við voðalega litlar. Ég fékk snemma áhuga á leiklist. Mamma var með ýmis leiklistarnámskeið í Kramhúsinu var ég oftar en ekki á þessum námskeiðum á meðan hún kenndi. Ég held að það hafi verið auðveldara en að finna pössun fyrir mig. Ég var líka dugleg við að setja upp alls konar sýningar, bæði í skólanum og heima. Ég hafði mikla þörf fyrir að setja upp atriði við hin ýmsu tækifæri, þó svo að ég hafi verið frekar feimin annars. Um daginn kom maður að tali við mig og hélt því fram að hefði verið frekt barn.Það getur vafalaust verið. Ég hafði vissulega skoðanir á hlutunum.

Foreldrar mínir ýttu mér ekki út í leiklist. Ég held að pabbi hafi kannski frekað viljað að ég hefði tónlist að atvinnu. Hann átti það þó til að koma með aðrar uppástungur, þó að það hafi nú ekki gerst oft. Ég man þegar ég tilkynnti honum að ég væri búin að ákveða að fara í MH á málabraut, þá nefndi hann að það nám gæti nýst mér ef ég ætlaði mér að fara út í ferðabransann eða eitthvað slíkt. Ég jánkaði bara við þeirri uppástungu, vildi ekkert ræða hlutina um of. Ég talaði ekki mikið um leiklistaráhugann heima. Ég vildi frekar sýna í verki hvert ég stefndi og þau sáu það líka á endanum.

Ég og pabbi höfum alltaf haft gaman af því að spila saman. Við spiluðum oft á gítar og píanó saman og sungum Bítlalögin. Annað slagið fékk mamma meira að segja að vera með. Þá vorum við nokkurs konar fjölskylduhljómsveit.

Við höfum alltaf verið góðir vinir. Við getum auðvitað þrætt um ýmsa hluti, en eins og með aðra góða vini þá er alltaf stutt í það góða aftur. Þó að ég sæki ekki mikið í hjálp frá honum tengdri leiklistinni, þá er alltaf gott að ræða við hann. Það er oft gott að leita til hans með ýmsar ákvarðanir. Ég er búin að vera í inntökuprófum fyrir leiklistarskóla núna en á til voðalega erfitt með að fá hjálp frá honum og mömmu í þeim efnum. Það getur verið frekar skrýtið að taka einleikinn fyrir heima í stofu, allavega núna. En þau eru samt alltaf tilbúin til að hjálpa og það er gott að vita af þeim. Á tímabili, þegar ég var yngri, bjuggu mamma og pabbi í sitt hvoru lagi.Ég var þá hjá þeim til skiptis, þó oftar hjá mömmu. Við pabbi áttum þá margar góðar stundir saman. Týpískt kvöld hjá pabba byrjaði með fisk í raspi í matinn. Svo horfðum við á Gettu Betur, poppuðum og spiluðum Lúdó. Á þessum tíma las hann Litla prinsinn fyrir mig áður en ég fór að sofa og svo spjölluðum við heilmikið saman.

Ef pabbi ætti að nefna kosti mína og galla myndi hann örugglega segja að ég gæti verið dálítið erfið og að ég væri ekki nógu oft heima til að vinna heimilisverkin. En hann myndi nú líka segja eitthvað gott um mig, að ég væri skemmtileg og frábær dóttir, eða eitthvað í þá áttina. Við pabbi höfum mjög svipaðan húmor, ætli ég hafi ekki fengið hann frá honum. Svo hef ég líka gaman af tónlist, alveg eins og hann. En við eigum það bæði til að vera erfið í skapinu, við getum verið svolítið þrjósk, en ekkert yfirdrifið.

Ég misskildi ýmislegt í æsku, alveg eins og aðrir krakkar, á árum óstöðvandi ímyndunarafls. Ég fór með pabba og mömmu til Möltu þegar ég var rúmlega tveggja ára í ferðalag sem situr ennþá í mér. Ég man það eins og það hafi gerst í gær. Ég var hrædd við sandinn á ströndinni og vildi helst ekki snerta hann, af því að ég hélt að það væri annar heimur undir sandinum og ég vildi ekki detta í gegn um hann. Ég var líka hrædd við sjóinn af svipuðum ástæðum og sat því í litlum bát með strákadúkkunni minni B. Mér hefur alltaf fundist B vera fullkomlega eðlilegt karlmannsnafn.

Pabbi var alltaf duglegur að taka myndir af mér og mömmu. Hann átti það jafnvel til að vera aðeins of metnaðarfullur þegar að kom að ferðamyndunum. Ég man að við vorum einn daginn uppi í risastórum kastala og pabbi lét mig og mömmu sitja uppi á einhverjum vegg. Það er fyrsta minningin mín um mikla lofthræðslu en ég þagði bara og leyfði honum að taka myndina. Hins vegar voru myndirnar alltaf vel heppnaðar og án efa teknar fleiri af mér og mömmu en af okkur pabba. Af einhverjum ástæðum hélt ég samt að við hefðum búið til lengri tíma á Möltu Það var ekki fyrr en ég var um tíu ára, að ég heyrði út undan mér að við hefðum bara verið í fríi þar. Það voru mikil vonbrigði, sérstaklega af því að ég hafði í hátt í tíu ár haldið með Möltu í Eurovision, það er að segja á eftir Íslandi. Ég bar sterkar taugar til Möltu á þessum árum. gudnyh@mbl.is

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.