3. apríl 2009 | Minningargreinar | 1533 orð | 1 mynd

Áslaug Jóna Ólsen Jóhannsdóttir

Áslaug Jóna Ólsen Jóhannsdóttir fæddist í Bolungarvík 29. september 1929. Hún lést á heimili sínu sunnudaginn 29. mars 2009. Foreldrar hennar voru Lína Dalrós Gísladóttir, f. í Bolungarvík 22.9. 1904, d. 14.12. 1997 og Jóhann Sigurðsson, f. 5.8. 1891, d. 27.8. 1932. Seinni maður Línu var Jón Ásgeir Jónsson, f. 9.7. 1911, d. 1.10. 1996. Systkini Áslaugar eru; Guðmunda, f. 20.3. 1922, d. 12.3. 2005, Gísli, f. 29.8. 1923, d. 9.9. 1989, Guðbjörg Kristín, f. 3.12. 1925, d. 3.6. 1926, Guðbjörg, f. 29.4. 1927, Guðmundur Óskar, f. 25.5. 1928, Jóhann Líndal, f. 25.11. 1930, Alda, f. 9.3. 1935, Herbert, f. 29.8. 1936, d. 5.11. 1985, Sigurvin, f. 13.8. 1937, og Sveinn Viðar, f. 5.12. 1939.

Áslaug giftist 24. desember 1949 Jóhannesi Guðjónssyni sölumanni og iðnrekanda, f. 21.7. 1918, d. 28.6. 1985. Foreldrar hans voru Guðjón Bjarnason, f. 12.1. 1885, d. 10.5. 1942 og Ólafía Margrét Helga Arnórsdóttir, f. 4.6. 1896, d. 28.8. 1923. Börn Áslaugar og Jóhannesar eru: 1) Gréta Björk, f. 14.5. 1949, maki Þórhallur Frímannsson, f. 23.10. 1942, börn þeirra Margrét, f. 16.4. 1975, í sambúð með Adrian Long, f. 21.5. 1975, og Jóhannes, f. 20.4. 1979, í sambúð með Hönnu Björg Konráðsdóttur, f. 20.5. 1983. Gréta á tvo stjúpsyni, Frímann Þór og Viðar Þórhallssyni. 2) Edda Ösp, f. 7.4. 1951, börn hennar Einar Björnsson, f. 17.9. 1967, í sambúð með Halldóru Eldon Sigurðardóttur, f. 20.8. 1970, og Áslaug Björk, f. 28.3. 1972, maki Ragnar Haraldsson, f. 26.6. 1970. 3) Guðjón Reynir, f. 9.8. 1952, maki Gyða Halldórsdóttir, f. 22.8. 1948. Börn Guðjóns og Ásdísar Jónsdóttur, f. 2.9. 1952 eru Jón Rúnar, f. 12.1. 1976, maki Aviaq Geisler, f. 14.4. 1980, Agnes, f. 13.6. 1979, í sambúð með Gunnari Sigurðssyni, f. 23.2. 1973, og Óskar Ingi, f. 17.7. 1983, í sambúð með Völu Jónsdóttur, f. 14.11. 1983. Guðjón á tvær stjúpdætur, Erlu Dögg og Láru Kristínu Ragnarsdætur. 4) Kristján, f. 4.10. 1957, maki Eyrún Jónsdóttir, f. 27.4. 1960. Börn þeirra Ásbjörg Elín, f. 3.12. 1979, Signý Rut, f. 9.10. 1995, Sigurbjörg María, f. 6.11. 1998, og Jóhannes Karl, f. 6.11. 1998. 5) Drengur Jóhannesson, f. 5.9. 1960, d. 6.9. 1960. 6) Helga, f. 23.7. 1965, maki Örn Jónasson, f. 16.2. 1962. Börn þeirra Franz Jónas Arnar, f. 11.7. 1993, og María Ísabella, f. 13.4. 1996. Barnabarnabörnin eru 10.

Áslaug ólst upp í Bolungarvík, hún lauk námi frá Húsmæðraskólanum á Ísafirði árið 1951. Fyrstu búskaparár sín bjuggu Áslaug og Jóhannes í Bolungarvík en árið 1951 fluttu þau til Reykjavíkur. Þau byggðu sér hús að Hlégerði 11 í Kópavogi árið 1958 og bjó Áslaug þar í nær 50 ár uns hún flutti að Kópavogsbraut 1A í júlí 2008. Meðfram heimilisstörfum vann Áslaug við ýmis þjónustustörf uns þau hjónin keyptu Regnfatagerðina Vopna árið 1972 og ráku til 1985 er Jóhannes lést. Eftir það starfaði hún á Hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í 14 ár eða til 70 ára aldurs. Áslaug var mikil hannyrðakona og lætur eftir sig mörg fagurlega gerð verk, var einnig garðyrkjukona og garðurinn hennar í Hlégerðinu var hennar líf og yndi og ber merki um alúð og umhyggju. Á frumbýlisárum þeirra hjóna í Kópavogi tók Áslaug virkan þátt í bæjarmálum fyrir Alþýðuflokkinn og sat um tíma í nefndum bæjarins fyrir flokkinn.

Útför Áslaugar fer fram frá Kópavogskirkju í dag, 3. apríl, og hefst athöfnin kl. 13.

mbl.is/minningar

Áslaug, móðir okkar og tengdamóðir, hefur nú kvatt jarðneska tilveru.

Elsku mamma, komið er að leiðarlokum og kveðjustundin runnin upp, okkur öllum að óvörum. Táknrænt að þú skyldir kveðja á svo einfaldan og látlausan hátt, í einrúmi án nokkurs fyrirvara. Við stöndum eftir hnípin í virðingu fyrir því sem líf þitt var. Okkur sem til þekktum var ljóst að varst mjög næm kona, skynjaðir æðri tilverustig betur en flestir og treystir forsjón máttarvalda. Fyrirboðar voru þér tákn sem þú tókst alvarlega og skildir vel til að lesa og túlka vísbendingar um hið ókomna. Það var þín sérgrein að meta draumsýnir og hvers kyns skilaboð sem fyrirboða þess sem vænta mátti. Hver fyrirboðinn var um lífslok eða hvort þú hafir vitað að hverju stefndi vitum við ekki, þó eftirá megi lesa duldar vísbendingar í þá veru.

Elsku mamma, þú varst af kynslóð sem lifði öld stórfelldra breytinga þegar búnaður, búshættir og verklag varð allt annað en áður. En svo mikið er víst að manngildið breyttist ekki, tilgangur lífsins ávallt sá sami, þó talað sé um tímana. Þú lifðir lífinu lifandi, komst fram með reisn eins og þér var í blóð borið. Iðjusemi og öguð vinnubrögð voru þér ávallt töm, þú vaktir yfir þínu fólki og lést verkin tala. Agi var eitthvað, sem bara tilheyrði daglegu lífi. Annað var að þínu mati ekkert annað en einber leti. Margs er að minnast á langri lífsleið, orðsnilld og brot úr ljóði stórskáldsins, Einars Benediktssonar, koma best til skila:

Hvað bindur vorn hug við heimsins glaum,sem himnaarf skulum taka?

Oss dreymir í leiðslu lífsins draum,

en látumst þó allir vaka,

og hryllir við dauðans dökkum straum,þó dauðinn oss megi ei saka.

Sem móðir hún býr í barnsins mynd;

það ber hennar ættarmerki.

Svo streyma skal áfram lífsins lind,

þó lokið sé hennar verki.

Og víkja skal hel við garðsins grind,

því guð vor, hann er sá sterki.

Af eilífðarljósi bjarma ber,

sem brautina þungu greiðir.

Vort líf, sem svo stutt og stopult er,

það stefnir á æðri leiðir.

Og upphiminn fegri en auga sér

mót öllum oss faðminn breiðir.

Elsku mamma, hafðu þökk fyrir allt. Megi guðsvegir þér leiðina í himnasal lýsa. Friður veri með þér. Hvíl í faðmi guðs og ljósi kærleikans.

Guðjón og Gyða.

Leiddu mína litlu hendi,

ljúfi Jesús, þér ég sendi

bæn frá mínu brjósti, sjáðu,

blíði Jesús, að mér gáðu.

(Ásmundur Eiríksson.)

Þessi bæn sem amma kenndi mér fyrir um 35 árum síðan kom upp í hugann þegar ég frétti af andláti hennar á sunnudagskvöldið. Síminn hringir. Hún amma þín er dáin, segir sú sem hringir. Allt stendur í stað. Minningunum rignir í hugann. En það er eitt sem er sammerkt með þessum minningum, það er alltaf sólskin.

Það er ómetanlegt að alast upp nánast í næsta húsi við ömmu og afa. Stutt að fara og alltaf opinn faðmur sem á móti manni tekur. Það er líka ómetanlegt að amma og afi vinna heima og eru því alltaf til taks. Skroppið heim úr skólanum í hádeginu og það er hádegismatur á borðum, á leið heim úr skólanum seinnipart og það er kaffi á borðum, og ekki bara kaffi heldur líka heimabakaðar kleinur og kökur. Sólskin. Úti í garði að raka saman grasi eftir að búið er að slá. Reyta arfa. Allir í sólbaði og við krakkarnir að hlaupa í gegnum bununa í úðaranum. Þó svo það sé vetur og við krakkarnir séum úti í garði að gera snjókarl er líka sólskin. Ég að læra að strauja. Þá voru það vasaklútarnir hans afa sem voru æfingastykkin. Ég að læra að prjóna með tröllaprjónunum hennar ömmu. Ég að snúa kleinum og amma að steikja. Við að baka ömmukossa fyrir jólin. Fjölskyldan að taka slátur. Sólskin.

Ég kom með kærastann til ömmu og kynnti þau. „Og hverra manna ert þú vinur?“ er spurt. „Ég er að vestan“ er svarað. Og þar með var það afgreitt. Kærastinn var samþykktur og mikil virðing var á milli þeirra þau tæpu tuttugu ár sem þau þekktust. Brúðkaupsdagurinn okkar rann upp og amma las ljóð um ástina í kirkjunni. Þá var svo sannarlega sólskin.

Svo fæddust langömmubörnin. Gleðin var mikil og stoltið ekki minna. Tekið var á móti þeim með hlýju og nýbökuðum kökum þegar kíkt var til ömmu Áslaugar. Í þeirra augum var engum treystandi fyrir því að prjóna sokka eða vettlinga nema ömmu Áslaugu.

Ömmu kveð ég með söknuði en jafnframt stolti yfir því að hafa átt slíka kjarnakonu fyrir ömmu.

Ég kveð þig, hugann heillar minning blíð,

hjartans þakkir fyrir liðna tíð,

lifðu sæl á ljóssins friðar strönd,

leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.

(Guðrún Jóhannsdóttir.)

Áslaug Björk og fjölskylda.

Við minnumst ömmu sem góðrar konu sem alltaf var tilbúin til að hjálpa okkur við leik og störf. Aldrei gerði hún upp á milli okkar sykstkinanna, var hjálpfús við lærdóminn og hún kenndi okkur að bera virðingu fyrir umhverfinu. Þegar amma bjó í Hlégerðinu þá var hún yfirleitt í garðinum á sumrin og hún hugsaði mjög vel um hann og í raun var hann eiginlega lystigarður og amma safnaði að sér mörgum fallegum og sjaldgæfum blómum. Oft þegar við komum í heimsókn var hún amma annaðhvort að búa til pönnukökur eða kakó. Þegar amma flutti í nýju íbúðina síðasta sumar var hún mjög ánægð, og við vissum að henni leið vel þar og hlakkaði til framtíðarinnar.

Í fermingunni hennar Signýjar fyrir hálfum mánuði geislaði af ömmu og hún skemmti sér vel, við geymum þá minningu vel í huga okkar. Nú þegar kallið er komið og við kveðjum ömmu með miklum söknuði þá vitum við að amma er komin á góðan stað hjá Jóhannesi afa og öðrum sem hafa farið á undan henni.

Við þökkum ömmu fyrir samveruna og allt sem hún gerði fyrir okkur, fyrir ferðirnar sem við fórum saman í sumarbústaði og alla hjálpina sem hún veitti okkur.

Við söknum þín, elsku amma, en við vitum að nú líður þér vel hjá afa. Hvíl í friði.

Ásbjörg, Signý, Sigurbjörg og Jóhannes.

Fletta í leitarniðurstöðum

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.