Sesselja Guðrún Jóna Halldórsdóttir fæddist 25. júlí 1940 á Ísafirði. Hún lést 5. október sl. á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Faðir: Halldór Jónmundsson yfirlögregluþjónn, f. 20. okt. 1907, d. 16. september 1987. Halldór var sonur Jónmundar Halldórssonar, prests á Stað í Grunnavík, og Guðrúnar Jónsdóttur. Móðir: Ingibjörg Einarsdóttir f. 21. júlí 1913, d. 13. febrúar 1988. Hún var dóttir Einars Benjamínssonar skipstjóra og Hermaníu Brynjólfsdóttur. Systkini Sesselju eru: Guðmundur Einar Ingi, f. 30. september 1934, kvæntur Dómhildi Gottliebsdóttur. Hermanía Kristín, f. 16. júlí 1949, gift Theodór Richard Theodórssyni. Ásta Sigurbjörg, f. 26. nóvember 1952, gift Ásgeiri Ásgeirssyni.

Eiginmaður Sesselju er Tomas Enok Thomsen pípulagningameistari, f. 27. febrúar 1940 á Siglufirði. Þau voru gefin saman í Dómkirkjunni 27. nóvember 1965. Foreldrar Tomasar voru Anna Kristín Halldórsdóttir f. 1908, d. 1998, og Tomas Thomsen f. 1901, d. 1970. Sesselja og Tomas eiga tvær dætur: 1) Halldóru, f. 19. júní 1967 í Reykjavík. Halldóra er gift Úlfari Trausta Þórðarsyni, f. 8. febrúar 1972, og eiga þau þrjú börn: Jófríði, f. 29. nóvember 2001, og Kristínu Matthildi og Tomas Viðar, fædd 4. júní 2004. 2) Kristínu Valborgu, f. 30. apríl 1973 í Reykjavík. Eiginmaður Kristínar er Þórarinn Kristján Hreiðarsson, f. 1. júlí 1965, og eiga þau fjögur börn: Matthías Enok, f. 6. september 1992, Sesselju Sveinbjörgu, f. 16. febrúar 1994, Hreiðar Elís, f. 17. febrúar 2001, og Jakob Elí, f. 19. október 2007.

Sesselja ólst upp á Ísafirði og lauk þaðan gagnfræðaprófi. Hún var á Landbúnaðarháskólanum í Osby í Svíþjóð sumarið 1957. Sesselja hóf nám við Hjúkrunarskóla Íslands árið 1958 og lauk þaðan prófi í mars 1962. Hún lagði stund á framhaldsnám í skurðstofuhjúkrun við Landspítalann. Sesselja starfaði víða sem skurðstofuhjúkrunarfræðingur bæði á Íslandi og í Danmörku. Á árunum 1972-1977 starfaði Sesselja á Heilsugæslustöðinni í Ólafsvík.

Sesselja var mikil hannyrðakona og saumaði mikið út. Hún hafði einnig mjög gaman af dansi og fjörugri tónlist. Sesselja var mikill sólardýrkandi og notaði hvert tækifæri sem gafst til að njóta sólar hvort heldur sem var á Íslandi eða í sólarlöndum. Aðeins 44 ára gömul greindist Sesselja með Parkinsonsveiki og var það mikið áfall því hún varð fljótlega að hætta störfum. Við tók hörð barátta við þennan illvíga sjúkdóm. Sesselja dvaldi síðustu árin á hjúkrunarheimilinu Sundabúð á Vopnafirði og naut þar mjög góðrar aðhlynningar.

Útför Sesselju fór fram í kyrrþey.

mbl.is/minningar

„Líf okkar er ófullgerð hljómkviða.“

(Úr ljóði Jóh. úr Kötlum)

Það er liðlega hálf öld síðan við Lella hittumst fyrst, sem var á danskri grund. Báðar þangað komnar til að læra betur tungumálið fyrir nám í Hjúkrunarskóla Íslands en þar voru þá allar kennslubækur á dönsku. Þarna hófst vinátta sem stóð æ síðan. Ári síðar mættum við í hópi fimmtán ungra stúlkna og eins ungs manns í Hjúkrunarskóla Íslands með þann ásetning að gera hjúkrun að lífsstarfi okkar. Þetta var sundurleitur hópur hvers einstaklingar komu víða að, austan, vestan, norðan og sunnan, öll full eftirvæntingar. Nýtt tímabil hófst, svo margt að upplifa, framandi og forvitnilegt umhverfi sjúkrahúsa, nýjar víddir lífsins, sem oft gengu nærri óreyndum sálum og þá var gott að hitta félagana og ræða málin. Sundurleiti hópurinn þjappaðist saman og böndin sem þarna voru bundin halda enn. Námstíminn leið hratt og vel. Eftir útskrift dreifðist hópurinn út um land og til útlanda, við Lella héldum einnig hvor sína leið, samband okkar allra minnkaði um árabil meðan við vorum að fóta okkur í lífinu. En vináttan var til staðar og fljót að taka við sér þegar við endurnýjuðum samfundi.

Lella var námshestur mikill, eftir grunnnámið valdi hún sérnám í skurðhjúkrun og vann á þeim vettvangi nánast allan sinn starfstíma. Þar nýttust hæfileikar hennar og nákvæmni vel.

Í blóma lífs hennar dró stórt ský fyrir sólu er hún greindist með Parkinson-veiki, sem á skömmum tíma gerði henni ókleift að vinna við sitt fag og smám saman dró úr líkamlegum styrk og stjórn á hreyfingum. En í veikindunum óx hennar persónuleiki og maður skynjaði hugrekki, einurð og vilja til að halda áfram, taka þátt í lífinu af fremsta megni, ávallt dyggilega studd af eiginmanni og dætrum. Hún handskrifaði jólakveðjur og sendibréf þar til fyrir örfáum árum og lagði sig fram um að hitta okkur gömlu skólafélagana, kom um langan veg til samfunda með Enok sinn undir stýri.

Um tíma bjó fjölskylda Lellu á Jótlandi þá fórum við skólasystur hennar í ferð til Kaupmannahafnar, hún kom í hópinn og með okkur gekk hún um Íslendingaslóðir, sem var okkur nánast óskiljanlegt að hún gæti. Seinna héldum við upp á 40 ára útskriftarafmæli í Stykkishólmi þar sem hún bjó þá. Við áttum mjög góða stund á heimili þeirra hjóna. Lella fór með okkur í gönguferð um bæinn og fólkið sem varð á vegi okkar heilsaði henni með miklum virktum og í bókasafninu virtist hún eiga sitt annað heimili, enda mikill bókaormur.

Undanfarin ár dvaldi Lella á Sundabúðum í Vopnafirði og leið þar vel, sagði allt starfsfólk vera sér gott. Sorgin á sér mörg andlit, við dauða Lellu var það mildi svipurinn sem hún sýndi. Nú sé ég Lellu mína ganga létta í spori með gleði í svip og þannig ætla ég að muna hana. Enok, Halldóra, Kristín og ykkar fjölskyldur, einlægar samúðarkveðjur flyt ég ykkur frá skólasystkinum Lellu úr Hjúkrunarskóla Íslands en í umboði þeirra eru þessi kveðjuorð skrifuð.

Sigríður Antonsdóttir.